04 วิธีง้อแฟนฉบับมัมหมี

อีกแล้ว น้องอ้ออีกแล้ว ไม่ใช่ว่าแทนไทจะไม่รู้จักหรือไม่เคยเจอน้องอ้ออะไรนี่ แต่ก็เพราะเคยเจอบ่อยๆ นั่นแหละถึงทำให้แทนไทรู้สึกขัดใจมาจนตอนนี้

ทุกครั้งที่ได้ไปกับเด็กคนนั้น แทนไทจะรู้สึกเหมือนตัวเองค่อยๆ กลายเป็นส่วนเกินแบบไม่รู้สาเหตุ สิ่งที่ไข่มุกคุยกับต้นอ้อคำบางคำแทนไทก็ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าหมายถึงอะไร

บางครั้งเขาก็เห็นว่าน้องยังไม่ได้พูดอะไรกับเด็กคนนั้นด้วยซ้ำ แต่ก็เหมือนกับว่าแค่มองตาก็เข้าใจ แล้วแบบนี้จะให้แทนไทรู้สึกดีได้ยังไงที่น้องจะไปกินข้าวกับเด็กนั่นแค่สองคน

แต่แล้วแทนไทจะทำอะไรได้ ถ้าออกอาการกว่านี้ก็กลัวว่าน้องจะมองว่าเขางี่เง่าเกินไปแล้วจะเบื่อ

“อ๋อ... เหรอ งั้นก็ ทานกันให้อร่อยนะ แล้วเดี๋ยวพอพี่เลิกงานแล้วพี่จะแวะไปรับนะครับ”

ภายในรถหรูคู่ใจคันเดิมของคนรักที่ไข่มุกนั่งมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าไม่เคยรู้สึกอึดอัดเท่าครั้งนี้มาก่อน

ปกติพี่แทนของเธอมักจะชอบหยอด ชอบชวนคุยสร้างเสียงหัวเราะกันไปเรื่อยแต่วันนี้กลับเอาแต่ทำหน้านิ่ง รอยยิ้มที่ส่งให้เธอก็ดูเฝื่อนๆ ยังไงชอบกล

               ยอมรับว่าเธอเองก็ผิดที่ปล่อยให้แทนไทรอ แม้ว่าเธอจะบอกไปแล้วก็ตามว่าไม่ต้องมารับ

แต่พี่แทนก็คือพี่แทน คุณแฟนที่แสนดีที่ไม่ว่านานแค่ไหนก็ยินดีที่จะมารับ ยินดีที่รอเธอติ่งชนิดที่ว่าไม่เคยบ่นเลยสักคำ ไม่ว่าจะเมื่อก่อนตอนจีบใหม่ๆ หรือตอนนี้

แต่คงต้องยกเว้นวันนี้แล้วล่ะ

หลังจากจบอีเวนต์ของน้องเจย์ปอนด์แล้ว ไข่มุกกับกลุ่มเพื่อนจึงไปนั่งหาอะไรทานเป็นมื้อเย็น แล้วก็พากันนั่งหวีดถึงโมเมนต์หวานๆ ที่ต่างก็แอบจับภาพได้ต่างมุมกันออกไป

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็จริงแต่ไม่ได้สนใจข้อความหรือจำนวนสายที่ไม่ได้รับเลย เพราะใจจดจ่ออยู่กับโปรแกรมนกฟ้าเพื่อต้องการเข้าไปดูอันดับของแท็กงานในวันนี้

ไข่มุกใช้เวลาในการปั่นเทรนและพูดคุยกับทุกคนอยู่อีกพักใหญ่ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เพื่อนในกลุ่มขอตัวกลับก่อนเพราะแฟนมารับแล้ว

“เนี่ยบอกแล้วว่าให้บอกไปเลยว่าจะกลับเอง...” กลับเอง จู่ๆ คำพูดทิ้งท้ายของแทนไทเมื่อตอนเที่ยงก็แว๊บเข้ามาในหัว ‘เดี๋ยวพอพี่เลิกงานแล้วพี่จะแวะไปรับนะครับ’ “ซวยแล้วไอ้มุก”

“เป็นไรพี่มุก” ต้นอ้อเห็นท่าทางกระวนกระวายของไข่มุกแล้วก็อดถามไม่ได้

“เหมือนพี่จะลืมเรื่องสำคัญไป” ไม่สิ เธอลืมคนสำคัญต่างหาก

เธอรีบออกจากโปรแกรมนกฟ้าทันทีแล้วเข้าไปที่โปรแกรมแชตสีเขียวยอดฮิต แล้วก็เป็นไปตามที่คิดไว้ ยี่สิบกว่าข้อความกับอีกเจ็ดสายไม่ได้รับ ไม่รวมสายเรียกเข้าทางมือถือนะ

‘ซวยแล้วไอ้มุก ปิดแจ้งเตือนทีไรเป็นแบบนี้ทุกที’

ไข่มุกไม่รอช้ารีบขอตัวกลับก่อนเช่นกัน พอดีกับที่ทุกคนเองก็ตัดสินใจว่าจะกลับแล้วจึงตกลงว่าจะแยกย้ายกันเลย โดยเธออาสาจะไปส่งต้นอ้อให้เองเพราะไปทางเดียวกัน

              

ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่แทนไทรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่คนขับรถให้สองสาว และตลอดทางบางโมเมนต์ก็เหมือนว่าเขาได้กลายเป็นอากาศไปเสียอย่างนั้น

เสียงภายในรถเงียบลงทันทีที่ส่งน้องต้นอ้อถึงบ้านแล้ว เหลือเพียงแต่เธอกับคนรักที่กำลังทำหน้านิ่งไม่ยอมพูดยอมจามาตลอดทางจนถึงห้อง

               วันนี้แทนไทตัดสินใจพาไข่มุกกลับมาที่ห้องของตัวเองเพราะมันดึกแล้วและที่นี่ก็ใกล้กว่า

เขาไม่ได้โกรธที่ต้องนั่งรอน้องเป็นชั่วโมงๆ เพราะงานอื่นเขาเคยรอร่วมสามสี่ชั่วโมงมาแล้วด้วยซ้ำ ยิ่งเรื่องไม่รับสาย ไม่อ่านแชตตอนที่กำลังติ่งอยู่เขาเข้าใจดี

               ตอนที่เห็นเด็กสาวคนนั้นเดินมากับไข่มุกเขาตั้งใจแล้วว่าจะไม่ทำตัวงี่เง่าหรือคิดฟุ้งซ่านไปเองอีก แต่พอเห็นท่าทางสนิทสนมถึงเนื้อถึงตัว เดินแทบจะประคองกันขนาดนั้น แถมยังคุยกันถูกคอรู้ใจกันไปหมดจนน่าหงุดหงิด

               แทนไทจะไม่ออกอาการขนาดนี้เลยถ้าไม่ได้เห็นว่าไข่มุกดูแลและเอาใจใส่น้องต้นอ้อนี่ดีขนาดไหน แถมเด็กต้นอ้อนั่นก็ดูจะชอบอ้อนแฟนของเขาเสียเหลือเกิน

ยิ่งสายตาที่เด็กนั่นใช้มองคนรักของเขาเต็มไปด้วยด้วยความรัก ความเอ็นดูขนาดไหนทำไมเขาจะไม่รู้ ก็นั่นมันเป็นสายตาเดียวกับที่แทนไทใช้มองไข่มุกเหมือนกัน แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาหึงได้ยังไง

มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าน้องแอบชอบเมียพี่

“วันนี้คนเก่งของมุกเหนื่อยมั้ยคะ” ไข่มุกเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นเทใส่แก้วแล้วเอามาส่งให้คนรักเป็นการเอาใจ

               “ก็เหมือนทุกวันแหละ” เขาปรับน้ำเสียงให้เรียบนิ่งดูเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะรับแก้วน้ำมาดื่ม

เขายังรู้สึกนอยด์อยู่ก็จริง แต่ถึงอย่างนั้นแทนไทก็ไม่อยากเสียเวลาของชีวิตไปกับการทะเลาะกับคนรักด้วยเหมือนกัน

พี่จะไม่ทะเลาะกับเมียพี่เพราะน้องหรอก อย่าฝันไปเลย

ถ้าเด็กคนนั้นอยากจะชอบแฟนเขาก็คงต้องไปกดบัตรคิวเหมือนคนอื่นแล้วกัน แต่รอคิวนานหน่อยนะ เพราะคิวแรกแบบพี่ขอลากยาวไปทั้งชีวิตแล้วกัน

               “พี่แทนนนนน”

               “…” อะ... เสียงอ่อนเสียงหวานแบบนี้หรือว่าน้องจะอยากง้อ

               “พี่แทนขาาาาา”

               “…” ที่จริงก็หายแล้วแหละ แต่ถ้าน้องจะอ้อนได้น่ารักขนาดนี้เขานอยด์ต่ออีกนิดแล้วกัน

               “มุกขอโทษค่ะ มุกไม่ได้ตั้งใจให้พี่แทนรอนานนะคะ มุกผิดเองที่ไม่ได้เปิดแจ้งเตือนไว้ มุก...” ทั้งที่พยายามหาเหตุผลมากมายมาอธิบาย แต่ทำไมยิ่งพูดยิ่งเหมือนแก้ตัว

ง้อแฟนนี่มันต้องทำยังไงมั่งวะ

ที่ผ่านมาไข่มุกไม่เคยมีแฟนมาก่อน เพราะเธอใช้เวลาไปกับการติ่งมากกว่า และถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีแฟนมาสักพักแล้วก็จริงแต่แทนไทไม่เคยโกรธเธอขนาดนี้เลยสักครั้ง

แล้วแบบนี้เธอจะเอาประสบการณ์จากไหนมาง้อเขากัน

‘อ๋าาา’ จู่ๆ คำตอบของน้องปอนด์ในรายการรายการหนึ่งก็แว่วเข้ามาในหัว

‘ผมก็ง้อคนไม่เป็นด้วยสิ ยังไงล่ะ คือพวกเรายังไม่เคยงอนกันจริงจังเลยอะครับ แต่ถ้าต้องง้อจริงๆ เหรอ’ น้องปอนด์นิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ

‘ก็คงทำในสิ่งที่เขาชอบมั้งครับ แบบ... เราอยู่ด้วยกันก็จะรู้ใช่มั้ยครับว่าอีกคนชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เราทำอะไรให้แล้วเขามีความสุข ก็จะทำแบบนั้นเพื่อง้อ ประมาณนี้ครับ’

อะไรที่เราทำแล้วพี่แทนชอบ ทำแล้วพี่แทนมีความสุขงั้นเหรอ จู่ๆ ไข่มุกก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีที่คิดออก มันอาจจะดูก๋ากั่นไปหน่อยแต่ตอนนี้เธอคิดอย่างอื่นไม่ออกแล้วจริงๆ

ร่างบางทรุดลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคนรักทันที เธอยืดตัวขึ้นอีกนิดให้ใบหน้าสวยอยู่พอดีกับกึ่งกลางกาย

               “ตัวเล็กทำอะไรครับ” เขาอยากเห็นน้องง้ออีกนิดก็จริง แต่ก็ไม่คิดว่าน้องจะถึงกับคุกเข่าขอโทษกันขนาดนี้ มือหนารีบจับบ่ามนเอาไว้ ออกแรงอีกนิดเพื่อฉุดคนรักให้ลุกขึ้นมา

ทว่าไข่มุกกลับขืนเอาไว้

               “ก็มุกอยากง้อพี่แทนนี่คะ แต่มุกไม่รู้ว่าต้องทำยังไง คิดออกก็แต่วิธีที่น้องปอนด์เคยพูดไว้ว่าให้ทำอะไรก็ได้ที่ทำให้แล้วคนโดนง้อจะมีความสุข”

               “แล้ว???” เหตุผลที่น้องบอกก็เข้าใจได้อยู่ แต่แล้วมันเกี่ยวยังไงกับที่น้องต้องมานั่งคุกเข่าแบบนี้

“เวลามุกอยู่ท่านี้แล้ว... ทำแบบนั้น พี่แทนชอบบอกว่ารู้สึกดี บอกว่ามีความสุข แล้วพี่แทนก็... ดูจะชอบ”