บทที่ 2

หัวใจฉันแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นเอลีสอีกครั้ง เธอจ้องฉันเขม็งเหมือนพร้อมจะเปิดโปง ถลกหนังและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันให้แหลกละเอียด แต่ฉันก็โล่งใจเมื่อเธอถูกเรียกตัวไปเตรียมงานขั้นสุดท้าย พิธีกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

“โรงบ่มไวน์เคนซิงตัน? คุณไปได้ชื่อมาจากไหนน่ะ?” ฉันถาม

เขาชี้ไปที่พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่กำลังเสิร์ฟเครื่องดื่มในห้องจัดเลี้ยง คริสเตียนคว้ามาขวดหนึ่งแล้วชูฉลากขึ้นให้ฉันดู มันเขียนว่า “เคนซิงตัน”

“สิ่งที่จะเป็นเพื่อนสนิทของเราคืนนี้ไง” เขาพูดพร้อมรินไวน์ใส่แก้วสองใบจนเต็ม “ผมคิดว่าคุณควรจะเริ่มจากแก้วนี้”

“ฉลาดดีนะเลือกชื่อที่เป็นแบรนด์ดังอยู่แล้ว แต่คุณรู้เรื่องไวน์บ้างรึเปล่า?”

“ผมรู้ว่าไวน์ก็เหมือนคน” เขาตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่จากร่างเขา “ไวน์ดีที่สุดต้องค่อย ๆ ลิ้มรส… เริ่มจากสูดกลิ่นก่อน…” สายตาเขาไล่ลงมาที่ริมฝีปากฉัน “จากนั้นก็ชิมเพียงเล็กน้อย ปล่อยให้รสชาติกระจายตัว…” เสียงเขาแผ่วลง “...แล้วค่อย ๆ ละเมียดแต่ละหยด ให้ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากข้างใน จนถึงหยดสุดท้าย…”

“เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคุณไม่รู้อะไรเรื่องไวน์สักหน่อย” ฉันพูดพยายามรักษาท่าที “แต่ฉันยอมรับเลยว่าคุณสำนวนไม่เบา”

ฉันรู้อยู่แล้วว่าพิธีแต่งงานนี้ต้องเป็นเหมือนฝันร้าย แต่ให้พูดตามตรงฉันไม่ได้เตรียมใจมาพร้อมจะเจอเรื่องพวกนี้เลย ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้จับมือคริสเตียนไว้แน่น พยายามไม่แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าขณะที่ฟังเอลีสกับอเล็กซ์แลกคำสาบานรักชั่วนิรันดร์ ทุกครั้งที่ได้ยินคำว่า “คุณคือรักเดียวของชีวิตผม” ฉันก็แทบอยากลุกขึ้นตะโกนใส่หน้าเขาว่า “ไอ้คนทรยศ!”

ทุกคำพูดนั้นเหมือนตบหน้าฉัน และถ้าฉันหลับตาเพียงสักวินาทีก็ยังจำวันที่อเล็กซ์เคยพูดประโยคพวกนั้นกับฉันได้

ฉันบีบมือคริสเตียนแน่นจนนิ้วเจ็บ “ที่รัก ถ้าขืนยังบีบแน่นแบบนี้ต่อ นิ้วผมคงเลือดไม่เดินแล้ว” เขากระซิบ

“ขอโทษทีฉันแค่กำลังสติแตกนิดหน่อยน่ะ”

“ผมเห็นแล้ว อยากให้ผมแกล้งเป็นลมเพื่อหยุดพิธีไหม?”

“ไม่… หมายถึงก็อาจจะนะ ถ้าไม่มีทางอื่นแล้วก็เทไวน์ใส่ชุดเจ้าสาวไปเลยแล้วกัน”

เขาหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำจริง

หลังเสร็จพิธี งานเลี้ยงก็กลายเป็นงานโชว์ความร่ำรวย แสงไฟนุ่มนวล บุฟเฟต์สุดหรู บรรดาพนักงานถือแก้วแชมเปญเดินผ่านฝูงชนอย่างสง่างาม

และนั่นคือตอนที่เอลีสมาหาฉัน ฉันถือไวน์แก้วที่สองแน่นเหมือนมันเป็นสิ่งช่วยชีวิต “โซอี้! ฉันดีใจที่เธอมานะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานชวนอ้วก “มันมีความหมายกับฉันมาก ที่เราสามารถปล่อยวางเรื่องทั้งหมดนี้ไปได้”

ปล่อยวางงั้นเหรอ? เหอะ พูดเหมือนฉันเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างนั้นแหละ

อเล็กซ์เดินเข้ามาก่อนมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างช้า ๆ “คุณดูเปลี่ยนไปนะ โซอี้”

เหมือนเขาตั้งใจจะบอกว่าฉันไม่ควรดูเป็นแบบนี้ ไม่ควรจะสวย ยิ้มแย้ม ดูปกติดีแบบนี้ พวกเขาคงหวังว่าจะได้เห็นสภาพฉันเละเทะ

“ขอบใจนะ”

เอลีสยิ้มเมื่อเห็นคริสเตียน สายตาเธอกวาดมองเขาอย่างกับกำลังประเมินสินค้า “ประหลาดใจจัง มีคู่ควงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

ก่อนที่ฉันจะพูดอะไร คริสเตียนหัวเราะเบา ๆ “คู่หมั้นครับ” เขาแก้คำพูดเธออย่างลื่นไหลก่อนสอดมือมาโอบรอบเอวฉันในท่าทางที่ผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความเป็นเจ้าของ สายตาเขามีประกายท้าทายขณะมองเอลีส “ตลกดีนะที่คุณพูดแบบนั้น เอลีส ดูเหมือนโซอี้จะไม่ใช่คนที่ยังไม่ปล่อยวางนะครับ”

รอยยิ้มเอลีสไม่จางลงเลย แต่ฉันสังเกตเห็นว่าแววตาเธอหรี่ลงพร้อมมือบีบแก้วแชมเปญแน่นขึ้นเล็กน้อย เธอพยายามยิ้มกลบเกลื่อนแต่เห็นได้ชัดว่าคำพูดนั้นโดนเธอจัง ๆ เอลีสโกรธสุดขีด ส่วนฉันแทบกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

“งั้นเธอหมั้นจริง ๆ เหรอ?” เอลีสกอดอก “แปลกจัง… ฉันไม่เคยเห็นข่าวพวกเธอสองคนที่ไหนเลย”

“เราชอบความเป็นส่วนตัวน่ะ” คริสเตียนตอบ

อแมนด้า เพื่อนเก่าสมัยมหาวิทยาลัย เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มของเธอ

“นี่คือคู่หมั้นมหาเศรษฐีชื่อดังคนนั้นเหรอ?” เธอถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“คริสเตียน เคนซิงตันครับ” เขาแนะนำตัว

“เคนซิงตัน?” เฮเลน่าเลิกคิ้วขึ้น “ไม่เคยได้ยินว่ามีหนุ่มโสดตระกูลเคนซิงตันอยู่ในอ่าวโซลาร่าเลยนะคะ”

“ไม่แปลกนี่ครับ” คริสเตียนตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความเย้ยหยัน “เพราะยังไงซะผมก็ไม่ได้โสด”

อเล็กซ์พยายามดึงบทสนทนาให้กลับมาอยู่ในการควบคุมของเขา “เคนซิงตัน… จากโรงบ่มไวน์เคนซิงตันน่ะเหรอ? ที่ได้รางวัลระดับโลกนั่นใช่ไหมครับ?”

ฉันรู้สึกว่ากระดูกสันหลังเย็นวาบ นี่คือบททดสอบชัด ๆ คริสเตียนหรือไม่ว่าเขาจะมีชื่อจริงว่าอะไรก็ตามเป็นแค่หนุ่มขายบริการ เขาจะรู้เรื่องเกี่ยวกับไวน์ชั้นดีได้ยังไง?

“ใช่ครับ นั่นแหละ” คริสเตียนตอบอย่างสบาย ๆ “แต่ว่าผมให้ความสำคัญกับการลงทุนในต่างประเทศของครอบครัวมากกว่า ผมเลยแทบไม่ได้ไปที่ไร่องุ่นเลย”

เอลีสเบิกตากว้างขึ้นนิด ๆ “ฉันทำงานกับแบรนด์ไวน์ระดับพรีเมียมหลายเจ้า แต่ฉันไม่เคยเจอคุณที่งานไหนเลยนะคะ”

“ผมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่เวสต์คลิฟครับ” คริสเตียนตอบอย่างลื่นไหล “ว่าแต่อเล็กซ์ โครงการที่ท่าเรือเครสเซนท์เป็นยังไงบ้าง? ผมได้ยินมาว่าคุณมีปัญหาเรื่องใบอนุญาตสิ่งแวดล้อมนี่นา”

หน้าอเล็กซ์ซีดเผือดลง “คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?”

คริสเตียนเพียงแค่ยักไหล่

“ผมมีแหล่งข่าวของผมเอง”

ฉันอ้าปากค้าง เขาบีบมือฉันเบา ๆ เหมือนเตือนให้ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ เขาเอาเวลาที่ไหนไปขุดคุ้ยเรื่องของอเล็กซ์มาล่ะเนี่ย?

เอลีสรีบพูดแทรกขึ้นอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ “การหมั้นของพวกคุณคงเพิ่งเร็ว ๆ นี้สิท่า”

เธอมองฉันด้วยแววตาสมเพชที่แทบจะปิดไว้ไม่มิด “หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะ… ก้าวต่อไปได้เร็วขนาดนี้”

ท่าทางที่เธอพูดทำให้เหมือนฉันเป็นพวกน่าสมเพชที่ต้องมีคนยื่นมือเข้ามาช่วย

“อย่าประเมินโซอี้ต่ำไปสิครับ” คริสเตียนแทรกขึ้น “เธอน่าทึ่งกว่าที่พวกคุณคนไหนคิดซะอีก”

เอลีสยิ้มเยาะ “แน่นอนสิ ฉันดีใจกับเธอจริง ๆ นะที่รัก ฉันเคยกังวลว่าเธออาจจะไม่...เอาเถอะ แต่ที่จริง…” เธอมองไปที่คริสเตียน “พวกคุณสองคนดูต่างกันมากเลยนะ เหมือนมาจากคนละโลกเลย”

“หรือบางที” คริสเตียนพูดพลางยิ้มช้า ๆ ดึงฉันเข้าใกล้ “คุณอาจแค่ไม่เคยรู้คุณค่าที่แท้จริงของเธอก็ได้”

ลำคอฉันร้อนผ่าว น้ำตาแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว ฉันจำได้แม่นว่าเอลีสเคยพูดว่าไม่มีใครอยากได้ผู้หญิงอย่างฉัน แน่นอนว่าเธอไม่เคยคิดว่าฉันมีคน “ต้องการ” โดยเฉพาะผู้ชายหล่อรวยอย่างคริสเตียน ถึงทั้งหมดจะเป็นเรื่องโกหก… แต่เธอไม่มีทางคิดแน่

“อยากเต้นรำไหมครับ?” เขาถาม สายตาของเขาจับจ้องที่ฉันเหมือนรู้ว่าฉันต้องการความช่วยเหลือ “แน่นอนค่ะ”

คริสเตียนพาฉันไปกลางห้องจัดเลี้ยง มือของเขาเลื่อนมาโอบที่เอวฉัน ฉันเห็นเอลีสจ้องมาทางเราไกล ๆ กำลังกระซิบอะไรบางอย่างกับอเล็กซ์

“อย่าให้พวกนั้นมีอิทธิพลเหนือคุณสิ” คริสเตียนกระซิบ “คุณยอดเยี่ยมมาก โซอี้”

เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมา

“ฉันก็แค่พนักงานขายชุดเจ้าสาวสุดหรู ส่วนเธอเป็นหนึ่งในบริษัทประชาสัมพันธ์ชื่อดังที่สุดในประเทศ เธอมีชีวิตที่ฉันเคยวาดหวังไว้ ได้ท่องเที่ยว พบปะคนดัง… อเล็กซ์…”

คริสเตียนมองฉันตรง ๆ โดยไม่มีแววเวทนาอยู่ในนั้น “ถ้าชีวิตที่คุณฝันถึงคือการเป็นนางงูพิษที่แต่งงานกับคนโง่จอมนอกใจนั่น งั้นก็ถึงเวลาทบทวนเป้าหมายในชีวิตใหม่แล้วล่ะ”

ฉันกะพริบตา อึ้งกับความตรงไปตรงมาของเขา จากนั้นฉันก็อดยิ้มไม่ได้

“คุณนี่มันน่าหมั่นไส้ชะมัดเลย”

“แต่ผมหล่อนะ” เขาตอบพลางขยิบตา

ฉันหัวเราะ พลางส่ายหน้า

“ดวงตาของคุณเปล่งประกาย” เขาพูดเสียงนุ่ม “มันไม่ใช่เพราะมีความสุขหรอก แต่เพราะความโกรธถูกเก็บกดไว้ต่างหาก”

“ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร”

“ต้องสวมบทบาทผู้หญิงเข้มแข็งตลอดเวลาแบบนี้ สภาพจิตใจคุณคงแทบไม่ไหวแล้ว” เขากระซิบ “คุณไม่ควรต้องเจอเรื่องแบบนั้นเลย”

คลื่นอารมณ์ถาโถมเข้ามาและฉันต้องพยายามฝืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมาตรงนั้น เขารู้ได้ยังไงว่าฉันรู้สึกแบบไหนอยู่?

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว” ฉันกระซิบ

“ผมจองห้องสวีทไว้ที่โรงแรมนี้ ถ้าคุณอยากให้เงินที่ลงทุนไปคุ้มค่า… เราออกจากงานเลี้ยงน่าเบื่อนี่ แล้วไปสนุกกันจริง ๆ ดีกว่า”

“ฉันอยากไปค่ะ” ฉันตอบออกไปโดยไม่ลังเล