9 พบกันอีกครั้ง

        “เถ้าแก่ช่างมองการณ์ไกล มีความคิดหลักแหลม เอาละ ข้าอยากเป็นไม้แขวนเสื้อให้ท่าน...” หยวนชิงอี้บอกเขา และเลือกเสื้อสีแดงมงคลลายนกยูง ที่ปักอย่างงดงาม

        “ข้ามีเสื้อขนจิ้งจอกดำแล้ว และไม่มีสิ่งใดแทนได้ ส่วนเสื้อด้านใน ตัวนี้ถูกใจข้ายิ่ง”

        เมื่อหญิงสาวแต่งตัวเรียบร้อย ก็ประดับดอกไม้สดบนศีรษะ ในยามนั้นหยวนชิงอี้ ดูราวเทพธิดาที่ลงมาจากสรวงสวรรค์ ทุกคนที่ได้เห็นต่างมองนางด้วยความตื่นตะลึง ก่อนจะถูกสะกดสายตาเอาไว้ เนิ่นนาน

        “คุณหนูเรือนใด ถึงได้งามล้ำลึก และเฉิดฉายเพียงนี้”

        “ถูกต้อง เป็นไปได้หรือไม่ว่า สตรีเลอโฉมอันดับปีนี้ ถึงเวลาเปลี่ยนคนแล้ว”

        หยวนชิงอี้ได้ยินชัด ส่วนเสี่ยวอวิ๋นก็พลอยชื่นชมเจ้านายของตนไปด้วย และระหว่างที่อยู่ในร้านชุดมงคลกับเครื่องประดับ หยวนซูซูที่ได้รับรายงานจากแม่บ้านจุ้น นางก็นั่งรออยู่ที่เหลาอาหารและน้ำชาไม่ไหว ใจร้อนรุ่ม ปล่อยให้หยวนชิงอี้คาดสายตาเพียงเล็กน้อย นางก็ก่อเรื่องอีกจนได้ และขณะที่จะก้าวไปเพื่อลากตัวอีกฝ่ายมาอบรม ตอนนั้นคนจากบ้านหลักหยวนก็เดินทางมาถึงพอดี

        “เจ้าคือน้องหยวนห้า...”

        หยวนข่ายยิ้มกว้าง พร้อมหัวเราะร่วน ความจริงเขามาถึงที่นี่พร้อมกับเฟยเตี้ยน ทว่ามีเรื่องที่ต้องสะสางอย่างเร่งด่วนจึงต้องปลีกตัวไปจัดการ หาไม่แล้วอาจสร้างความยุ่งยากให้เขาในภายหน้าได้

        “เหตุใดสีหน้าน้องห้าถึงได้ดูเครียด และมีความกังวลเช่นนั้น”

        “ก่อนมาถึงเมืองลิ่วเกิดเหตุกับน้องแปด นางยังเป็นสตรีที่อัปมงคลไม่จบไม่สิ้น ตอนนี้กำลังสร้างปัญหาให้พวกเราแล้ว”

        “จงอธิบายให้กระจ่าง”

        “แม่บ้านของข้าแจ้งว่า นางสวมชุดเจ้าสาวอยู่ในร้านตรงหัวมุมถนน และกำลังให้คนวาดภาพเอาไว้ด้วย”

        “สตรีกำพร้าทั้งบิดา มารดา แล้วถูกส่งตัวอยู่ที่อื่น ด้วยมีดวงเป็นอริกับบ้านรอง ข้าคงโทษนางไม่ได้ แต่อย่างไรย่อมต้องให้นางรู้จักธรรมเนียมมากกว่านี้ เอาละ...น้องห้าจงทำหน้าที่ของตนให้ดี และข้าจะคอยสนับสนุนเจ้าในเรื่องนี้”

        ภายในร้านดังกล่าว มีคนเข้ามามุงดูหยวนชิงอี้ไม่น้อย และนางก็โดนเด่นในชุดเจ้าสาวกับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกดำ เมื่อหยวนซูซูไปถึง ก็ส่งเสียงสูงปรี๊ดพร้อมกับให้คนของตนลากตัวหยวนชิงอี้ออกไปนอกร้าน

        “คุณหนู... โปรดระงับโทสะ ข้าเป็นคนขอร้องให้คุณหนูท่านนี้ เป็นแบบชุดเจ้าสาว ไม่มีเรื่องใดเสียหายเลย ทุกอย่างล้วนเป็นมงคล”

        หยวนซูซูเตรียมเปิดปากปะทะคารมกับเถ้าแก่ แต่หยวนข่ายมีสีหน้าตึง แล้วเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆ ว่า

        “ขออภัยด้วยเถ้าแก่ น้องสาวข้าผู้นี้ ยังเยาว์วัย และยังดูเหมือนว่าท่านพยายามใช้นางเพื่อทำการค้าโดยมิชอบ ใยไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมือง” สิ่งที่หยวนข่ายกล่าว ทำให้หยวนชิงอี้ฟังพร้อมใช้ความคิดอย่างละเอียด พี่รองหยวนเป็นผู้ที่ช่วยงานในเรือนหลัก ถึงเขาแม้เป็นลูกฮูหยินรอง หากมีสง่าราศี อย่างไรนางต้องรู้จักนิสัยเขาให้มาก และยามนี้หากหยวนชิงอี้ไม่ได้เขามาเป็นพวก ก็อย่าคิดเป็นศัตรูจะดีที่สุด

        “พี่รอง... ข้าไม่ทันคิดสิ่งใดจริงๆ ด้วยเห็นเสื้อผ้าสวยงาม นับแต่จำความได้ไฉนข้าจะได้มีโอกาสสวมเสื้อผ้าเช่นนี้” หยวนชิงอี้เอ่ยแล้ว คนที่อยู่บริเวณดังกล่าวต่างส่งเสียงซุบซิบ และอดสงสารในชะตากรรมโฉมงามผู้นี้ไม่ได้

        “น้องแปดหยุดพูดและทำตัวเหลวไหลเสียที”

        หยวนซูซูตวาดลั่น และสืบเท้าเข้าไปใกล้หยวนชิงอี้หมายจะตบใบหน้างดงามนั้นสักฉาดสองฉาด หากร่างสูงของเฟยเตี้ยนก้าวมาแล้วเอาตัวเข้าขวางไว้ได้ทัน

        “คุณหนูท่านนี้ อย่าได้ใช้กำลังเกินกว่าเหตุ”

         น้ำเสียงที่ทุ้มกังวาน ทั้งเรือนกายกับความสง่าของเฟยเตี้ยน ทำให้หยวนซูซูสติหลุดหายชั่วขณะ บุรุษผู้ นี้นางไม่เคยพบเขามาก่อน แต่มั่นใจเหลือเกินว่า จะต้องเป็นคนที่นางสมควรใกล้ชิดด้วย เขาดูไม่เหมือนคนทั่วไป มากด้วยเสน่ห์ชวนสตรีหลงใหล และหยวนซูซู ที่นิยมคนรูปงาม ย่อมต้องตกหลุมรักได้ในทันที

        หยวนซูซูอ้าปากค้าง ดวงตานางมองเฟยเตี้ยนไม่กะพริบ กิริยาดังกล่าวชวนให้ขายหน้าเป็นอย่างมาก หยวนข่ายจึงต้องรีบสะกิดน้องสาว และเอ่ยกับเฟยเตี้ยนเพื่อตัดปัญหา

        “ซื่อจื่อมาได้ทันเวลาพอดี ข้าฝากเป็นธุระเรื่องร้านค้าที่นี่ พยายามใช้อำนาจในทางมิชอบ ข่มเหงจิตใจหยวนแปดของข้าให้สวมชุดเจ้าสาว เพื่อเขาจะได้หากินกับความงามของนาง”

        หยวนข่ายเอ่ยกับเฟยเตี้ยน ด้วยฝ่ายนั้นมีตำแหน่งผู้ตรวจการพิเศษ และมีป้ายพระราชทานสามารถสอบสวนคดีความเพื่อความโปร่งใสได้ โดยเฉพาะหากเกี่ยวพันไปถึงการใช้อำนาจมิชอบของขุนนาง รวมถึงการตรวจสอบคหบดีที่ทำการค้าอย่างไม่สุจริต

        “พี่รองรู้จักคุณชายท่านนี้ด้วยหรือ”

        หยวนซูซูตาเป็นประกาย พลางมองพี่ชายตนสลับเฟยเตี้ยน

        “ซื่อจื่อรุ่ยอ๋อง... ภายหน้าเขาย่อมไม่พ้นเกี่ยวดองกับตระกูลหยวน”

        หยวนข่ายกล่าวจบ ก็เห็นว่าเฟยเตี้ยนมีสีหน้าเรียบเฉย ปกติจะต้องพอใจในสิ่งที่เขากล่าว แต่ไหนแต่ไรคนผู้นี้เขาออกตระกูลหยวน เพราะมีใจให้กับน้องเจ็ดของเขา (หยวนหลินปิง)

        ฝ่ายเฟยเตี้ยนหันไปสนใจหยวนชิงอี้ และรู้ว่าความเป็นส่วนตัวของสตรีที่ยังไม่ออกเรือนสำคัญยิ่ง ทว่าคนที่กำลังมีปัญหากับไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้

        “คุณหนูแปด พบกันอีกแล้ว...”

        เฟยเตี้ยนเอ่ย สีหน้าเขาระบายยิ้มบางเบา กิริยาดังกล่าวย่อมไม่รอดพ้นสายตาหยวนซูซูกับหยวนข่าย ซึ่งฝ่ายหลังนั้น ฉงนอยู่มิน้อย แต่เดิมเฟยเตี้ยนบอกกับเขาว่า มอบหัวใจเขาให้แก่หยวนหลินปิงผู้เดียวเท่านั้น

        “วันนี้ข้านึกว่าตนเองจับไข้ จนมองเห็นสิ่งต่างๆ ผิดเพี้ยน แต่เอาเถิด ตระกูลหยวนมีสตรีงามหลายคน เป็นใครก็หวั่นไหวได้”