ทั่วภูผาแผ่นดิน คะนึงถึงคนไกล

“เหยียนจี๋สือ เมื่อไหร่เจ้าจะรับข้าเป็นภรรยา?”

ซูจือจือร่างเปลือยกาย ถูกบุรุษที่สูงกว่าหนึ่งศีรษะกดทับบนตั่งนอน เสียงขยับเคลื่อนไหวเป็นจังหวะดังอย่างต่อเนื่อง

กรามของบุรุษเกร็งตึง เหงื่อร้อนผ่าวหยดลงบนแผ่นหลังของนาง กล่าวเสียงต่ำว่า “ขอแค่เจ้าตกลง ฉางเล่อ……”

ฉางเล่อ

ซูจือจือที่เดิมทีเคลิบเคลิ้มอยู่ เลือดทั้งร่างกายพลันเย็นเฉียบลงไปทันที

นางหัวเราะเยาะตัวเอง ซูฉางเล่ออีกแล้ว

หลังเสร็จกิจนางเดินไปยังเรือนหลัก “บอกท่านพ่อข้า ว่าข้าตกลงแต่งงานกับอินเฉิงอวี้แทนซูฉางเล่อลูกนอกคอกนั่น”

สาวใช้ตกใจจนหน้าถอดสี “คุณหนูใหญ่ ไม่ได้นะเจ้าคะ! แม้พระเก้าพันปีมีอำนาจล้นฟ้า แต่เขา......”

นางกดเสียงต่ำลง โน้มกระซิบข้างหูซูจือจือ “แต่เขาเป็นขันที ทั้งยังได้ยินมาว่าหลังจากเขาตัดสิ้นความเป็นบุรุษแล้ว นิสัยก็เปลี่ยนไปมาก ชอบทรมานผู้อื่นเป็นความสำราญ หลายปีมานี้สตรีที่แต่งกับเขาไม่เคยมีใครรอดชีวิตมาได้เลยสักคน คุณหนูแต่งเข้าไปจะไม่เป็นการรนหาที่ตายหรือเจ้าคะ?”

ริมฝีปากแดงของซูจือจือยกยิ้มขึ้น กล่าวอย่างเย็นชา “จะแต่งกับใครก็ต้องแต่งอยู่ดี และเจ้าคิดว่าสถานการณ์ตอนนี้ สกุลซูจะเลี่ยงไปได้อย่างนั้นหรือ?”

ภายในห้องโถงหลัก

บิดาซูกำลังยิ้มอย่างประจบประแจงรินน้ำชาให้ขันทีฝ่ายตะวันออกที่สวมอาภรณ์หรูหราปักลวดลายอย่างวิจิตรทั้งสองอยู่

“พระเก้าพันปีสนใจบุตรสาวของพวกเรา นับเป็นความโชคดีของครอบครัวข้าน้อย เพียงแต่ว่า......บุตรสาวผู้นั้นของข้าน้อยอายุน้อยเกินไป ทั้งยังมีร่างกายอ่อนแออีก เกรงว่าจะปรนนิบัติรับใช้ได้ไม่ทั่วถึง......”

ชายที่นั่งอยู่ที่นั่งหลักวางถ้วยชาลงอย่างเชื่องช้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่หนักไม่เบาว่า “เจ้ายังมีบุตรสาวคนโตมิใช่หรือ?”

บิดาซูถูมือไปมา บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเม็ดละเอียด เขาอยากยกซูจือจือปีศาจผู้นั้นให้แต่งออกไปอยู่แล้ว แต่ด้วยนิสัยของนาง ใครเล่าจะบังคับนางได้

“ข้าแต่ง!”

ในทันใดนี้เอง ซูจือจือในชุดคลุมแดงลากพื้นก้าวเข้ามาตอบตกลงในทันที

ชายที่นั่งอยู่ที่นั่งหลักเหมือนชะงักขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้น วางจี้หยกนกยวนยางครึ่งเสี้ยวลง

หลังจากทุกคนของฝ่ายตะวันออกกลับไป ซูจือจือก็กล่าวกับบิดาซูอย่างตรงไปตรงมา

“เมื่อครู่ท่านก็ได้ยินแล้ว แต่หากจะให้ข้าแต่งก็ต้องมีเงื่อนไข ข้าต้องการให้ท่านแต่งตั้งท่านแม่ข้าเป็นภรรยาเอก และหลังจากข้าแต่งเข้าฝ่ายตะวันออก ให้ส่งเหยียนจี๋สือชายบำเรอของข้าเข้าในเรือนซูฉางเล่อลูกนอกคอกนั่นทันที”

สีหน้าบิดาซูแข็งทื่อไปชั่วขณะ กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ

ซูจือจือก็หยิบกริชสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาจ่อที่ใบหน้า มุมปากแดงยกยิ้มขึ้น

“คิดได้แล้วค่อยตอบข้า หากมือข้าเกิดสั่น พระเก้าพันปีกล่าวโทษขึ้นมา ท่านจะแบกรับไม่ไหว”

“เจ้า!”

บิดาซูโกรธจนเส้นเลือดปูดขึ้น แต่เห็นว่ากริชสั้นเล่มนั้นอยู่ห่างจากใบหน้าของซูจือจือแค่เส้นยาแดงผ่าแปด

เขาแอบสบถด่าประโยคหนึ่งว่าบ้าไปแล้ว ทว่าสุดท้ายก็ตอบตกลง

ก่อนจากไป บิดาซูยังอดพูดไม่ได้ว่า “เรื่องอื่นข้าจะไม่พูด แต่เจ้าตัดใจจากชายบำเรอผู้นั้นได้จริงหรือ?”

ฝีเท้าของซูจือจือชะงักลง ย้อนนึกถึงชื่อที่หลุดออกจากปากเหยียนจี๋สือเมื่อครู่ หัวใจราวกับถูกมือข้างหนึ่งที่มองไม่เห็นบีบอย่างสุดแรง

นางไม่หันหลังกลับไปอีก ย่างเท้าก้าวเดินออกไปด้านนอก

ย่อมตัดใจได้อยู่แล้ว

เพราะเขาก็เหมือนกับบิดาผู้ลำเอียงผู้นี้ รักแค่ซูฉางเล่อ

ซูจือจือเดินไปพลางยิ้ม ทว่าน้ำตากลับไหลรินลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ยังจำตอนที่เจอกันครั้งแรกได้ เป็นงานเลี้ยงขององค์หญิง นางเห็นแวบเดียวก็ถูกใจเหยียนจี๋สือแล้ว

ใบหน้าเขาหล่อเหลาโดดเด่น คิ้วคมดั่งกระบี่เฉียงยาวจรดขมับ ดวงตาคู่นั้นล้ำลึก ยิ่งดุจดั่งสระน้ำเย็นเยียบ สดใสแต่เย็นชา

ซูจือจือสตรีงามอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้ถึงกับอดหวั่นไหวไม่ได้

นางหน้าหนาพอไปเอ่ยปากขอเหยียนจี๋สือจากองค์หญิง

อาจเป็นเพราะหลังจากมารดาสิ้นไป ในจวนแห่งนี้จึงอึดอัดเกินไป นางจึงต้องการใครสักคนมาอยู่ข้างกาย

ครั้งนางอายุสิบขวบ หลังจากบิดาสอบจิ้นซื่อได้ก็พาสตรีนางหนึ่งกับบุตรสาวนอกสมรสอายุเก้าขวบกลับมา

บิดาดูแคลนบุตรสาวพ่อค้า สมคบคิดกับอนุบีบจนมารดานางตาย จนกระทั่งตอนนั้นเอง ซูจือจือเพิ่งได้รู้ ว่าบิดานางที่อวดอ้างว่ารักมารดานักหนา แท้จริงหลังจากแต่งงานได้ปีเดียวก็มีอนุแล้ว

นับตั้งแต่นั้นมาซูจือจือจึงเกลียดชังบิดาสุดหัวใจ และเกลียดชังแม่ลูกคู่นั้นสุดหัวใจเช่นกัน

ต่อมานางตั้งตนเป็นอิสระ เหยียนจี๋สือเป็นคนแรกที่นางรับเข้าจวน

นางชื่นชมเขา ยั่วยุเขา ออดอ้อนทำตัวซื่อๆ สวมเสื้อผ้าโปร่งบาง ยั่วยวนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขากลับไม่เคยชายตามองนางเลย

จนกระทั่งในวันนั้น ซูจือจือหลอกให้เหยียนจี๋สือดื่มสุราอุ่นรัก ทั้งสองจึงไม่อาจควบคุมตัวเองได้

ทว่า ตลอดสามปีที่ผ่านมานี้ ทุกครั้งที่อุ่นรักกัน เหยียนจี๋สือจะอุ่นรักด้วยท่วงท่าหันหลังเพียงอย่างเดียว

เดิมทีซูจือจือคิดว่าเขาชอบท่วงท่านี้เป็นพิเศษ ทว่าตอนนี้นางเข้าใจทุกอย่างแล้ว

เขา ก็แค่ไม่อยากเห็นใบหน้านี้ของนางก็เท่านั้น

นางเผยสีหน้าเยาะเย้ย และในตอนนี้เอง นางกลับได้ยินเสียงแปลก ๆ ในเรือนของตัวเอง

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องจะกลับจวนอ๋องเมื่อไหร่หรือขอรับ หากคนในเมืองหลวงรู้ว่าท่านอ๋องมาเป็นชายบำเรอให้คนอื่นเช่นนี้ คนอื่นจะไม่หัวเราะเยาะเอาหรือขอรับ อีกอย่าง ท่านอ๋องมีใจให้คุณหนูรองสกุลซู มอบสินสอดสู่ขอก็ได้แล้ว บิดาสกุลซูนะหรือจะกล้าขัด?”

สายตาเหยียนจี๋สือเย็นชาลง “เจ้าจะไปเข้าใจอันใด ฉางเล่อนางถูกทอดทิ้งอยู่นอกบ้านตั้งแต่เด็ก ถูกพี่สาวคนโตอย่างซูจือจือผู้นี้ข่มเหงรังแก หากข้ามอบสินสอดสู่ขอกะทันหัน ต้องทำให้นางตกใจเป็นแน่ ข้าอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับนางให้มากหน่อย”

“ท่านอ๋องนี่น่ะ ช่างเป็นนักรักอันดับหนึ่งแห่งต้าจิ้งของพวกเราจริงๆ ตอนแรกข้าน้อยคิดว่าท่านอ๋องจะชื่นชอบสตรีงามอันดับหนึ่งอย่างซูจือจือเสียอีก ถึงอย่างไรท่านทั้งสองก็มีสัมพันธ์สวาทกันแล้ว......” องครักษ์เงาผู้นี้หัวเราะคิกคัก

เหยียนจี๋สือเม้มริมฝีปากบาง ทว่าคำพูดที่ออกมานั้นกลับทำให้ซูจือจือสะท้านใจยิ่งนัก

“นอนด้วยกันแล้วอย่างไร ก็แค่เครื่องมือระบายอารมณ์อย่างหนึ่งก็เท่านั้น จะมีสิทธิ์เทียบกับฉางเล่อได้อย่างไรกัน?”

เครื่องมือระบายอารมณ์อย่างนั้นหรือ?

ร่างอันบอบบางของซูจือจือสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นางหลับตาลง หัวใจดิ่งจมลึกลงไป ร่างกายพรั่งพรูความเย็นยะเยือกออกมาอย่างไร้ที่สิ้นสุด

เหยียนจี๋สือ ในที่สุดข้าก็สามารถตัดใจจากเจ้าได้สักที

ซูจือจือไม่ได้ยินว่าคนด้านในทั้งสองพูดอันใดกันต่อ จึงผลักประตูออกอย่างแรง