Short
ทั่วภูผาแผ่นดิน คะนึงถึงคนไกล

ทั่วภูผาแผ่นดิน คะนึงถึงคนไกล

โดย:  มังกรเร้นรุ้งยาวจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
20บท
7.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“เหยียนจี๋สือ เมื่อไหร่เจ้าจะรับข้าเป็นภรรยา?” ซูจือจือร่างเปลือยกาย ถูกบุรุษที่สูงกว่าหนึ่งศีรษะกดทับบนตั่งนอน เสียงขยับเคลื่อนไหวเป็นจังหวะดังอย่างต่อเนื่อง กรามของบุรุษเกร็งตึง เหงื่อร้อนผ่าวหยดลงบนแผ่นหลังของนาง “ขอแค่เจ้าตกลง ฉางเล่อ……” ฉางเล่อ ซูจือจือที่เดิมทีเคลิบเคลิ้มอยู่ เลือดทั้งร่างกายพลันเย็นเฉียบลงไปทันที นางหัวเราะเยาะตัวเอง ซูฉางเล่ออีกแล้ว หลังเสร็จกิจนางเดินไปยังเรือนหลัก ริมฝีปากแดงยกยิ้มขึ้นดุจดั่งปีศาจในยามรัตติกาล “บอกท่านพ่อข้า ว่าข้าตกลงแต่งงานกับพระเก้าพันปีแทนซูฉางเล่อลูกนอกคอกนั่น……”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
20
บทที่ 1
“เหยียนจี๋สือ เมื่อไหร่เจ้าจะรับข้าเป็นภรรยา?”ซูจือจือร่างเปลือยกาย ถูกบุรุษที่สูงกว่าหนึ่งศีรษะกดทับบนตั่งนอน เสียงขยับเคลื่อนไหวเป็นจังหวะดังอย่างต่อเนื่องกรามของบุรุษเกร็งตึง เหงื่อร้อนผ่าวหยดลงบนแผ่นหลังของนาง กล่าวเสียงต่ำว่า “ขอแค่เจ้าตกลง ฉางเล่อ……”ฉางเล่อซูจือจือที่เดิมทีเคลิบเคลิ้มอยู่ เลือดทั้งร่างกายพลันเย็นเฉียบลงไปทันทีนางหัวเราะเยาะตัวเอง ซูฉางเล่ออีกแล้วหลังเสร็จกิจนางเดินไปยังเรือนหลัก “บอกท่านพ่อข้า ว่าข้าตกลงแต่งงานกับอินเฉิงอวี้แทนซูฉางเล่อลูกนอกคอกนั่น”สาวใช้ตกใจจนหน้าถอดสี “คุณหนูใหญ่ ไม่ได้นะเจ้าคะ! แม้พระเก้าพันปีมีอำนาจล้นฟ้า แต่เขา......”นางกดเสียงต่ำลง โน้มกระซิบข้างหูซูจือจือ “แต่เขาเป็นขันที ทั้งยังได้ยินมาว่าหลังจากเขาตัดสิ้นความเป็นบุรุษแล้ว นิสัยก็เปลี่ยนไปมาก ชอบทรมานผู้อื่นเป็นความสำราญ หลายปีมานี้สตรีที่แต่งกับเขาไม่เคยมีใครรอดชีวิตมาได้เลยสักคน คุณหนูแต่งเข้าไปจะไม่เป็นการรนหาที่ตายหรือเจ้าคะ?”ริมฝีปากแดงของซูจือจือยกยิ้มขึ้น กล่าวอย่างเย็นชา “จะแต่งกับใครก็ต้องแต่งอยู่ดี และเจ้าคิดว่าสถานการณ์ตอนนี้ สกุลซูจะเลี่ยงไปได้อย่างนั้นหรือ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ดวงตาอันเย็นชาของเหยียนจี๋สือเงยขึ้นซูจือจือหรี่ตาลง ยืนขวางหน้าเขา“เหยียนจี๋สือ ความกล้าของเจ้านับวันยิ่งมากขึ้นแล้วจริง ๆ กล้าพาใครก็ไม่รู้เข้ามาในห้องของข้า”อาจเป็นเพราะตัวเขาเป็นผู้มีตำแหน่งสูงส่ง ดังนั้นจึงไม่กลัวว่าซูจือจือจะบังเอิญมาเห็นอันใดเหยียนจี๋สือส่งสัญญาณให้องครักษ์เงากลับไป ส่วนตนเองเอียงตัวถอยหลัง เว้นระยะห่างของทั้งสอง“คุณหนูใหญ่มาหาข้ามีเรื่องอันใด?”ดวงตาของซูจือจือแดงก่ำทุกครั้งหลังเสร็จกิจเขาก็เป็นเช่นนี้ตลอด แทบอยากตัดเส้นแบ่งเขตกับตนเองทันทีหากคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นซูฉางเล่อ เขาจะเย็นชาเฉกเช่นนี้หรือไม่?ซูจือจือไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ซูฉางเล่อวางยาอันใดให้เขากันแน่ใบหน้าจืดชืด นอกจากแสร้งทำตัวบริสุทธิ์ผุดผ่องแล้ว นางจะมีอันใดมาเทียบกับตนเองได้เล่า?แต่เหยียนจี๋สือกลับถูกนางทำให้หลงใหลจนหัวหมุน หลงใหลถึงขั้นอยู่บนเตียงของตนยังต้องเรียกชื่อนางวินาทีนี้ซูจือจือตระหนักรู้ได้อย่างแท้จริงแล้วนางเป็นถึงสตรีงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ต้องการสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น ใยต้องก้มหัวให้กับคนรักด้วยนับจากวันนี้เป็นต้นไป ซูจือจือจะใช้ชีวิตของตัวเอง“วันพรุ่งองค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ทุกคนบริเวณรอบต่างตกใจคุณหนูท่านหนึ่งกล่าวอย่างประหลาดใจว่า “ม้าพ่วงสิบแปดตัวเลยหรือ? นะ......นี่ไม่ใช่จวนอ๋องหรือที่มีขบวนเกี้ยวเช่นนี้ได้?”คนบังคับรถม้าอธิบาย “ไม่ผิดหรอก ข้าเป็นคนของจวนจิ้นอ๋อง จิ้นอ๋องมีคำสั่ง ให้ใช้ขบวนเกี้ยวส่วนตัวมารับคุณหนูรองซูไปที่จวนองค์หญิง!”คำพูดนี้ทำให้ทุกคนแตกตื่นฮือฮามาก“ว่าไงนะ จิ้นอ๋องอย่างนั้นหรือ หมายถึงท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจตัวจริงในราชสำนัก ผู้อยู่ตำแหน่งสูงสุด น่าเกรงขามที่สุด แต่กลับไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณะชนท่านนั้นนะหรือ?”“แต่เขาไม่เคยเข้าใกล้สตรีเลยมิใช่หรือ? เหตุใดถึงใช้ขบวนเสด็จส่วนตัวมารับคุณหนูรองซูล่ะ?”“อำนาจสวรรค์ยากคาดเดา ไม่แน่คุณหนูรองซูท่านนี้อาจเป็นคนที่จิ้นอ๋องโปรดปรานแล้วก็ได้”เสียงซุบซิบวิจารณ์ดังไม่ขาดหูซูฉางเล่อชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจมอยู่กับความดีใจอย่างสุดขีดได้เป็นที่โปรดปรานของจิ้นอ๋อง นั่นเท่ากับได้พึ่งพาผู้มีอำนาจเชียวนะ!นางหน้าแดงขึ้นทันที “ไม่รู้ว่าจิ้นอ๋องอยู่หรือไม่ ข้าน้อยอยากขอบคุณท่านอ๋องด้วยตัวเองสักครั้ง”คนบังคับรถม้ายกมือคำนับพลางยิ้มอย่างมีนัยลึกซึ้ง “คุณหนูรองไม่ต้องร้อนใจไปขอรับ ไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
องค์หญิงกับซูจือจือเป็นสหายสนิทกัน เห็นนางอารมณ์ไม่ดี จึงเรียกเหล่านางรำมาเพิ่มความสนุกสนานซูจือจือมองการร่ายระบำตรงหน้า ทว่าไม่อาจปกปิดความกลัดกลุ้มภายในใจได้เลยนางเงยหน้ากระดกสุรากลั่นไหที่สามลงไป ของเหลวที่เผ็ดร้อนแสบคอ ทำให้นางสำลักจนดวงตาแดงก่ำซูจือจือผลักนางระบำบนแท่นการแสดงออกไปอย่างแรง ก่อนไปเปลี่ยนชุดระบำ แล้วเข้าไปด้านหลังฉากกั้นครู่ถัดมา ทุกคนเห็นเพียงเงาร่างอรชรบอบบางร่างหนึ่ง ร่ายรำขึ้นอย่างช้า ๆ ไปตามทำนองบทเพลงที่บรรเลง แขนเสื้อกว้างพริ้วไหวดั่งเมฆสีเรืองรองโปรยปราย เครื่องประดับมุกบนศีรษะส่งเสียงกรุ้งกริ๊ง สายลมยามรัตติกาลพัดโชย กลีบบุปผานับไม่ถ้วนปลิวเฉียดปอยผมข้างแก้มของนาง ก่อนจะร่วงลงมาบนเอวอันบอบบาง.....เสียงอุทานเพราะความงดงามอันน่าทึ่งดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่ซูจือจือเหลือบตามองไปทางเหยียนจี๋สือ กลับเห็นสายตาของเขามองซูฉางเล่ออยู่ตลอดซูฉางเล่อไม่รู้ว่าโน้มไปกระซิบอันใดข้างหูเหยียนจี๋สือ ชายผู้เย็นชาดุจดั่งน้ำแข็งมาโดยตลอดผู้นั้น กลับใบหูแดงขึ้นอย่างหาได้ยากซูจือจือนิ่งอึ้งไป จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดอารมณ์สุด ๆนางโยนชุดระบำทิ้งอย่างไม่ลังเล ย่างเท้าก้าวล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
“เหยียนจี๋สือ”ซูจือจือลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงอันแหบพร่านั้นกลบคำพูดที่ยังพูดไม่จบของเขาไปซูฉางเล่อสะดุ้งขึ้น ผลักเหยียนจี๋สือออกด้วยความตกใจ รีบวิ่งเหยาะ ๆ ไปข้างเตียงซูจือจือ“พี่หญิงใหญ่ ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว!” หน้าตานางเต็มไปด้วยความจอมปลอม “เป็นเพราะข้าไม่ดีเองเจ้าค่ะ หากไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่เหยียนช่วยข้า ท่านก็คงไม่ต้องบาดเจ็บหนักเช่นนี้......”กล่าวจบนางก็เม้มริมฝีปากอันอ่อนหวาน ขอบตาชุ่มน้ำตาแดงระเรื่อ ราวกับว่านางต่างหากเป็นคนที่ได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างที่สุดผู้นั้นซูจือจือสีหน้าซีดเผือด กล่าวอย่างเย็นชาว่า “รู้ตัวแล้วก็รีบไสหัวออกไปซะ อย่ามาเกะกะขวางตาข้าอยู่ตรงนี้!”“ฮือ......”ร่างอันบอบบางของซูฉางเล่อพลันสั่นขึ้นทันที น้ำตาหลั่งรินหนักกว่าเดิม นางเหลือบมองเหยียนจี๋สือด้วยแววตาน้อยเนื้อต่ำใจก่อนจะวิ่งออกไปเหยียนจี๋สืออยากตามไป ทว่ากลับชะงักฝีเท้าลงเขามองไปที่ซูจือจือ อารมณ์ความรู้สึกในแววตาปั่นป่วน “คุณหนูใหญ่ เรื่องนี้เป็นความบกพร่องในหน้าที่ของข้าเอง ไม่เกี่ยวอันใดกับคุณหนูรอง......”“ออกไป”ซูจือจือพูดตัดบทเขา พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เบือนหน้าหนีไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
นับตั้งแต่วันที่ซูจือจือทำให้ซูฉางเล่อบาดเจ็บ เหยียนจี๋สือก็ไม่ย่างกรายเข้ามาในเรือนนางอีกเลยวันนี้ คนของจวนพระเก้าพันปีเชิญนางออกไปเลือกเครื่องประดับศีรษะสำหรับงานแต่งงานซูจือจือเพิ่งออกจากจวน จู่ ๆ ก็ถูกคนใช้มือสับต้นคอนางยังไม่ทันตั้งตัวก็หมดสติไปเมื่อนางฟื้นขึ้นมา ตรงหน้ากลับมืดสนิท แขนขาก็ถูกมัดไว้แน่นซูจือจือกำลังจะดิ้นรนก็ถูกผลักล้มลงไปกับพื้นครู่ถัดมา ถ้วยกระเบื้องจากทั่วทุกทิศทางปาใส่มาที่นางเพล้ง!เพล้ง!ไม่นานนัก นางก็ถูกปาจนศีรษะเต็มไปด้วยเลือด ผิวกายก็ถูกเศษกระเบื้องที่แตกเกลื่อนพื้นแทงจนเลือดเนื้อปริเละไปทั่วซูจือจือกัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บปวด ฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ถาโถมมาเป็นระลอก เหงื่อชุ่มทั่วหน้าผาก เลือดสีแดงสดไหลลงมาจากมุมปาก หยดลงบนกรามที่ซีดเผือด“คุณหนูซู อย่าหาว่าพวกเราเหี้ยมโหดเลยนะ ก็ใครใช้ให้ท่านล่วงเกินคนอื่นกันล่ะ”คนผู้นี้ยังพูดไม่ทันจบ ถ้วยกระเบื้องก็ถูกปาลงมาใส่นางอย่างไม่ยั้งทุกครั้งที่ปาล้วนออกแรงสุดกำลัง ปาใส่กระดูกเลือดเนื้อนางอย่างโหดเหี้ยมซูจือจือกัดริมฝีปากล่างตัวเองแทบขาดถึงจะกลั้นเสียงครวญเจ็บในลำคอไว้ได้นางไม่ร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
จากนั้นคนผู้นี้ก็หยิบใบรายการของขวัญแผ่ออกมายาวเหยียด“แจกันหยกลายครามกิ่งเถามงคลหนึ่งคู่ จานทองลายเมฆนกกระเรียนมงคลหนึ่งคู่ ที่นาดีชานเมืองหลวงหนึ่งพันหมู่ ร้านค้าเกลือสิบแห่ง โรงทอผ้าไหมสิบแห่ง......”ทันทีที่วาจานี้ลั่นออกไป ทุกคนต่างตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น“พระเจ้าช่วย จิ้นอ๋องช่างทุ่มไม่อั้นจริง ๆ !”“ไม่กี่วันก่อนได้ยินมาว่าจิ้นอ๋องถึงขั้นส่งขบวนเกี้ยวส่วนตัวไปรับซูฉางเล่อด้วยนะ ครานี้ยังส่งของขวัญมากมายมาให้เช่นนี้อีก ดูท่าเขามีใจให้คุณหนูรองเข้าแล้วจริง ๆ !”“คุณหนูรองสูงส่งภายในชั่วพริบตาแล้ว!”ทุกคนพากันกระซิบกระซาบกันทันที แต่สิ่งที่พวกเขาสงสัยยิ่งกว่านั้นคือเห็น ๆ กันอยู่ว่าคุณหนูใหญ่สกุลซูมีความงามเลื่องชื่อกว่า ทั้งยังเป็นบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอก เหตุใดจิ้นอ๋องถึงได้ต้องตาคุณหนูรองล่ะซูจือจือรับรู้ได้ถึงสายตาเวทนาของทุกคน ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินจากไปซูฉางเล่อกลับก้าวเข้ามาคว้าข้อมือนางไว้ ยิ้มพลางกล่าว “พี่หญิงใหญ่ เหตุใดถึงรีบร้อนกลับล่ะเจ้าคะ?”“ปล่อย” ซูจือจือจ้องนางอย่างเย็นชาซูฉางเล่อฉวยโอกาสในมุมที่ทุกคนมองไม่เห็น เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “ซูจือ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
“คุณหนูรอง นี่หากคุณชายเหยียนรู้เข้า......” สาวใช้พูดอย่างระมัดระวัง“รู้แล้วอย่างไร?” ซูฉางเล่อเป่าเล็บที่เรียวยาวราวกับต้นหอมของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไรเสียเขาก็รักข้าจะตาย แค่ข้ากระดิกนิ้วหนึ่งที เขาก็วิ่งมาหาเหมือนสุนัขแล้ว”ซูจือจือที่ยืนอยู่หลังกำแพงได้แค่หัวเราะเยาะเหยียนจี๋สือ นี่นะหรือคนที่เจ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลาอยากรู้นักว่าหากเจ้ารู้ว่าคนที่เจ้าแอบรักเป็นเช่นนี้ เจ้าจะรู้สึกเช่นไรนางส่ายหน้าเบา ๆ โดยที่สองนายบ่าวในเรือนคู่นั้นไม่รู้ตัวเลยหลังจากกลับมาจากสวนบุปผา ซูจือจือก็ไปที่หอบรรพชนนางคุกเข่าอยู่ในมุมมุมหนึ่ง เช็ดป้ายวิญญาณของมารดา“ท่านแม่ วันพรุ่งลูกต้องแต่งงานออกเรือนแล้ว แต่งกับพระเก้าพันปี......ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ ไม่จำเป็นต้องพัวพันกับความรักบนโลกนี้อีกแล้ว”ในหอบรรพชน สายลมพัดไหวเบา ๆ ราวกับท่านแม่กำลังปลอบใจนางอย่างเงียบ ๆซูจือจือหัวเราะเบา ๆ ขยี้ตาที่แดงก่ำพลางกล่าว “รักคนคนนึงมันยากมากจริง ๆ เจ้าค่ะ ท่านแม่ก็มีจุดจบที่ไม่ดี ลูกก็เช่นกัน แต่ดีที่ลูกตระหนักรู้ได้เร็ว นับจากวันนี้เป็นต้นไป ลูกจะไม่ใช้ชีวิตเพื่อใครอีก ขอแค่มีชีวิตอย่างมีความสุขเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
เหยียนจี๋สือยืนอยู่หน้าประตูเรือนเล็กของซูฉางเล่อ ในมือถือกล่องชาดทาปากสองกล่องที่คัดเลือกนานอย่างพิถีพิถัน เพราะวิ่งมาอย่างรีบร้อน บนหน้าผากเขาจึงผุดพรายไปด้วยเม็ดเหงื่อทั้ง ๆ ที่เขารอคอยมากที่จะได้พบซูฉางเล่อ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดหัวใจของเขาถึงรู้สึกเจ็บปวดอย่างน่าประหลาด ราวกับตนเองกำลังสูญเสียอันใดบางอย่างไปนี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่เหยียนจี๋สือจับหน้าอกตัวเอง แต่พอคิดว่าอีกประเดี๋ยวจะได้เจอฉางเล่อ เขาก็พยายามเพิกเฉยต่อความรู้สึกนี้“คุณหนูรอง......”แต่พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นบิดาซูกำลังพูดบางอย่างกับซูฉางเล่ออย่างเดือดดาล และร่างอันเพรียวบางของซูฉางเล่อก็สั่นระริกขึ้น กล่าวด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว“ท่านพ่อว่าอย่างไรนะเจ้าคะ ท่านพ่อจะคืนสถานะภรรยาเอกให้มารดานังสารเลวนั่นนะหรือ เช่นนั้นท่านแม่ข้าก็ถูกกดหัวหน่ะสิเจ้าคะ?”บิดาซูกดเสียงต่ำลงปลอบใจนาง “ลูกรักของพ่อ เจ้าคิดว่าพ่ออยากทำเช่นนั้นหรือ ทางด้านพระเก้าพันปีส่งคนมาทวงถามหาคนแล้ว หากพ่อไม่ตอบตกลงนางไป คนที่ต้องแต่งงานก็คือเจ้านะ หรือว่าเจ้ายินดีอยากแต่งเข้าสกุลอินอย่างนั้นหรือ?”ซูฉางเล่อกัดฟันกรอด กล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไป
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
นับตั้งแต่เหยียนจี๋สือย้ายไปอยู่ที่เรือนซูฉางเล่อ เขาก็ดีกับนางจนคนอื่นตกตะลึงมากแค่ซูฉางเล่อเอ่ยว่ากลัวแค่ประโยคเดียว เขาก็ยืนเฝ้าประตูทั้งคืนเพื่อนางได้ แค่ซูฉางเล่อเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ ว่าอยากได้ชาดทาปากชั้นดี เขาก็สามารถควบม้าเดินทางทั้งวันเพื่อไปซื้อกลับมาให้นางได้ซูฉางเล่อแค่ขมวดคิ้วยู่ย่น เขาก็คอยปลอบใจนางได้นาน ทุกคนต่างพูดว่าคุณหนูรองสกุลซูไหนเลยจะได้ชายบำเรอ ได้เทพเซียนมาครอบครองต่างหากนอกจากเป็นชายบำเรอได้แล้ว เหยียนจี๋สือยังแอบใช้อำนาจอ๋องของเขาอยู่เบื้องหลังอีกด้วยเครื่องประดับในวังที่ซูฉางเล่อชอบ เขาก็ไปเชิญช่างฝีมือของราชสำนักมาด้วยตัวเอง ให้ทำเครื่องประดับศีรษะที่มีชิ้นเดียวไม่มีใครเหมือนให้กับนาง นางอยากได้คฤหาสน์พักตากอากาศชานเมืองหลวง เขาก็ทุ่มเงินทองก้อนโต ส่งโฉนดที่ดินวางถึงมือนาง ผู้ใดก็ตามที่ทำให้ซูฉางเล่อไม่พอใจเพียงนิด ก็ไม่มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวันในวันรุ่งขึ้นอีกผู้คนล้วนพูดกันว่าจิ้นอ๋องถูกคุณไสยของคุณหนูรองสกุลซูครอบงำแล้ววันนั้นซูฉางเล่อเอาแต่ใจอยากกินปลามังกรเจ็ดสีจากกลางแม่น้ำ ทั้งที่ในแม่น้ำนั้นเต็มไปด้วยจระเข้กินคน เหยียนจี๋สือกลับไม่พูดพร่ำร
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status