ทั่วภูผาแผ่นดิน คะนึงถึงคนไกล

ดวงตาอันเย็นชาของเหยียนจี๋สือเงยขึ้นซูจือจือหรี่ตาลง ยืนขวางหน้าเขา“เหยียนจี๋สือ ความกล้าของเจ้านับวันยิ่งมากขึ้นแล้วจริง ๆ กล้าพาใครก็ไม่รู้เข้ามาในห้องของข้า”อาจเป็นเพราะตัวเขาเป็นผู้มีตำแหน่งสูงส่ง ดังนั้นจึงไม่กลัวว่าซูจือจือจะบังเอิญมาเห็นอันใดเหยียนจี๋สือส่งสัญญาณให้องครักษ์เงากลับไป ส่วนตนเองเอียงตัวถอยหลัง เว้นระยะห่างของทั้งสอง“คุณหนูใหญ่มาหาข้ามีเรื่องอันใด?”ดวงตาของซูจือจือแดงก่ำทุกครั้งหลังเสร็จกิจเขาก็เป็นเช่นนี้ตลอด แทบอยากตัดเส้นแบ่งเขตกับตนเองทันทีหากคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นซูฉางเล่อ เขาจะเย็นชาเฉกเช่นนี้หรือไม่?ซูจือจือไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ซูฉางเล่อวางยาอันใดให้เขากันแน่ใบหน้าจืดชืด นอกจากแสร้งทำตัวบริสุทธิ์ผุดผ่องแล้ว นางจะมีอันใดมาเทียบกับตนเองได้เล่า?แต่เหยียนจี๋สือกลับถูกนางทำให้หลงใหลจนหัวหมุน หลงใหลถึงขั้นอยู่บนเตียงของตนยังต้องเรียกชื่อนางวินาทีนี้ซูจือจือตระหนักรู้ได้อย่างแท้จริงแล้วนางเป็นถึงสตรีงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ต้องการสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น ใยต้องก้มหัวให้กับคนรักด้วยนับจากวันนี้เป็นต้นไป ซูจือจือจะใช้ชีวิตของตัวเอง“วันพรุ่งองค

องค์หญิงกับซูจือจือเป็นสหายสนิทกัน เห็นนางอารมณ์ไม่ดี จึงเรียกเหล่านางรำมาเพิ่มความสนุกสนานซูจือจือมองการร่ายระบำตรงหน้า ทว่าไม่อาจปกปิดความกลัดกลุ้มภายในใจได้เลยนางเงยหน้ากระดกสุรากลั่นไหที่สามลงไป ของเหลวที่เผ็ดร้อนแสบคอ ทำให้นางสำลักจนดวงตาแดงก่ำซูจือจือผลักนางระบำบนแท่นการแสดงออกไปอย่างแรง ก่อนไปเปลี่ยนชุดระบำ แล้วเข้าไปด้านหลังฉากกั้นครู่ถัดมา ทุกคนเห็นเพียงเงาร่างอรชรบอบบางร่างหนึ่ง ร่ายรำขึ้นอย่างช้า ๆ ไปตามทำนองบทเพลงที่บรรเลง แขนเสื้อกว้างพริ้วไหวดั่งเมฆสีเรืองรองโปรยปราย เครื่องประดับมุกบนศีรษะส่งเสียงกรุ้งกริ๊ง สายลมยามรัตติกาลพัดโชย กลีบบุปผานับไม่ถ้วนปลิวเฉียดปอยผมข้างแก้มของนาง ก่อนจะร่วงลงมาบนเอวอันบอบบาง.....เสียงอุทานเพราะความงดงามอันน่าทึ่งดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่ซูจือจือเหลือบตามองไปทางเหยียนจี๋สือ กลับเห็นสายตาของเขามองซูฉางเล่ออยู่ตลอดซูฉางเล่อไม่รู้ว่าโน้มไปกระซิบอันใดข้างหูเหยียนจี๋สือ ชายผู้เย็นชาดุจดั่งน้ำแข็งมาโดยตลอดผู้นั้น กลับใบหูแดงขึ้นอย่างหาได้ยากซูจือจือนิ่งอึ้งไป จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดอารมณ์สุด ๆนางโยนชุดระบำทิ้งอย่างไม่ลังเล ย่างเท้าก้าวล

นับตั้งแต่วันที่ซูจือจือทำให้ซูฉางเล่อบาดเจ็บ เหยียนจี๋สือก็ไม่ย่างกรายเข้ามาในเรือนนางอีกเลยวันนี้ คนของจวนพระเก้าพันปีเชิญนางออกไปเลือกเครื่องประดับศีรษะสำหรับงานแต่งงานซูจือจือเพิ่งออกจากจวน จู่ ๆ ก็ถูกคนใช้มือสับต้นคอนางยังไม่ทันตั้งตัวก็หมดสติไปเมื่อนางฟื้นขึ้นมา ตรงหน้ากลับมืดสนิท แขนขาก็ถูกมัดไว้แน่นซูจือจือกำลังจะดิ้นรนก็ถูกผลักล้มลงไปกับพื้นครู่ถัดมา ถ้วยกระเบื้องจากทั่วทุกทิศทางปาใส่มาที่นางเพล้ง!เพล้ง!ไม่นานนัก นางก็ถูกปาจนศีรษะเต็มไปด้วยเลือด ผิวกายก็ถูกเศษกระเบื้องที่แตกเกลื่อนพื้นแทงจนเลือดเนื้อปริเละไปทั่วซูจือจือกัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บปวด ฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ถาโถมมาเป็นระลอก เหงื่อชุ่มทั่วหน้าผาก เลือดสีแดงสดไหลลงมาจากมุมปาก หยดลงบนกรามที่ซีดเผือด“คุณหนูซู อย่าหาว่าพวกเราเหี้ยมโหดเลยนะ ก็ใครใช้ให้ท่านล่วงเกินคนอื่นกันล่ะ”คนผู้นี้ยังพูดไม่ทันจบ ถ้วยกระเบื้องก็ถูกปาลงมาใส่นางอย่างไม่ยั้งทุกครั้งที่ปาล้วนออกแรงสุดกำลัง ปาใส่กระดูกเลือดเนื้อนางอย่างโหดเหี้ยมซูจือจือกัดริมฝีปากล่างตัวเองแทบขาดถึงจะกลั้นเสียงครวญเจ็บในลำคอไว้ได้นางไม่ร

“คุณหนูรอง นี่หากคุณชายเหยียนรู้เข้า......” สาวใช้พูดอย่างระมัดระวัง“รู้แล้วอย่างไร?” ซูฉางเล่อเป่าเล็บที่เรียวยาวราวกับต้นหอมของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไรเสียเขาก็รักข้าจะตาย แค่ข้ากระดิกนิ้วหนึ่งที เขาก็วิ่งมาหาเหมือนสุนัขแล้ว”ซูจือจือที่ยืนอยู่หลังกำแพงได้แค่หัวเราะเยาะเหยียนจี๋สือ นี่นะหรือคนที่เจ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลาอยากรู้นักว่าหากเจ้ารู้ว่าคนที่เจ้าแอบรักเป็นเช่นนี้ เจ้าจะรู้สึกเช่นไรนางส่ายหน้าเบา ๆ โดยที่สองนายบ่าวในเรือนคู่นั้นไม่รู้ตัวเลยหลังจากกลับมาจากสวนบุปผา ซูจือจือก็ไปที่หอบรรพชนนางคุกเข่าอยู่ในมุมมุมหนึ่ง เช็ดป้ายวิญญาณของมารดา“ท่านแม่ วันพรุ่งลูกต้องแต่งงานออกเรือนแล้ว แต่งกับพระเก้าพันปี......ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ ไม่จำเป็นต้องพัวพันกับความรักบนโลกนี้อีกแล้ว”ในหอบรรพชน สายลมพัดไหวเบา ๆ ราวกับท่านแม่กำลังปลอบใจนางอย่างเงียบ ๆซูจือจือหัวเราะเบา ๆ ขยี้ตาที่แดงก่ำพลางกล่าว “รักคนคนนึงมันยากมากจริง ๆ เจ้าค่ะ ท่านแม่ก็มีจุดจบที่ไม่ดี ลูกก็เช่นกัน แต่ดีที่ลูกตระหนักรู้ได้เร็ว นับจากวันนี้เป็นต้นไป ลูกจะไม่ใช้ชีวิตเพื่อใครอีก ขอแค่มีชีวิตอย่างมีความสุขเ

นับตั้งแต่เหยียนจี๋สือย้ายไปอยู่ที่เรือนซูฉางเล่อ เขาก็ดีกับนางจนคนอื่นตกตะลึงมากแค่ซูฉางเล่อเอ่ยว่ากลัวแค่ประโยคเดียว เขาก็ยืนเฝ้าประตูทั้งคืนเพื่อนางได้ แค่ซูฉางเล่อเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ ว่าอยากได้ชาดทาปากชั้นดี เขาก็สามารถควบม้าเดินทางทั้งวันเพื่อไปซื้อกลับมาให้นางได้ซูฉางเล่อแค่ขมวดคิ้วยู่ย่น เขาก็คอยปลอบใจนางได้นาน ทุกคนต่างพูดว่าคุณหนูรองสกุลซูไหนเลยจะได้ชายบำเรอ ได้เทพเซียนมาครอบครองต่างหากนอกจากเป็นชายบำเรอได้แล้ว เหยียนจี๋สือยังแอบใช้อำนาจอ๋องของเขาอยู่เบื้องหลังอีกด้วยเครื่องประดับในวังที่ซูฉางเล่อชอบ เขาก็ไปเชิญช่างฝีมือของราชสำนักมาด้วยตัวเอง ให้ทำเครื่องประดับศีรษะที่มีชิ้นเดียวไม่มีใครเหมือนให้กับนาง นางอยากได้คฤหาสน์พักตากอากาศชานเมืองหลวง เขาก็ทุ่มเงินทองก้อนโต ส่งโฉนดที่ดินวางถึงมือนาง ผู้ใดก็ตามที่ทำให้ซูฉางเล่อไม่พอใจเพียงนิด ก็ไม่มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวันในวันรุ่งขึ้นอีกผู้คนล้วนพูดกันว่าจิ้นอ๋องถูกคุณไสยของคุณหนูรองสกุลซูครอบงำแล้ววันนั้นซูฉางเล่อเอาแต่ใจอยากกินปลามังกรเจ็ดสีจากกลางแม่น้ำ ทั้งที่ในแม่น้ำนั้นเต็มไปด้วยจระเข้กินคน เหยียนจี๋สือกลับไม่พูดพร่ำร