อคิณ&ธาริน(หัวใจที่ไม่มีที่ยืน)

อคิณ&ธาริน(หัวใจที่ไม่มีที่ยืน)

last updateDernière mise à jour : 2026-03-19
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
33Chapitres
449Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

อคิณถูกส่งตัวมายังโรงเรียนเล็ก ๆ กลางชนบท ในฐานะ “ครูอาสา” ตามแผนประชาสัมพันธ์ของบริษัทระดับพันล้านที่เขากำลังจะก้าวขึ้นเป็นท่านประธานในอนาคต ภาพลักษณ์ที่ดีงามต่อสาธารณะสำคัญพอ ๆ กับความสามารถทางธุรกิจ การลงพื้นที่ครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงภารกิจช่วยเหลือสังคม หากคือหน้าที่ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเหมาะสมในเส้นทางชีวิตของเขา ที่นั่นเอง อคิณได้พบกับธาริน เจ้าหน้าที่ป่าไม้ผู้ใช้ชีวิตเรียบง่าย ทว่ามีแววตาอบอุ่นและจริงใจอย่างที่อคิณไม่คุ้นเคย จากการทำงานร่วมกันในแต่ละวัน ความใกล้ชิดค่อย ๆ ก่อตัวอย่างเงียบงัน บทสนทนาเล็ก ๆ รอยยิ้มบางเบา การช่วยเหลือกันโดยไม่ต้องร้องขอ กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งสองต่างรับรู้ถึงความรู้สึกที่ค่อย ๆ เติบโตในใจ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาเป็นคำพูด เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่า เส้นทางชีวิตของพวกเขา…สวนทางกันเกินไป ความรู้สึกที่เก็บงำไว้นานวันกลับยิ่งทวีความชัดเจน จนกระทั่งคืนหนึ่ง ความใกล้ชิดทางใจได้พาให้พวกเขาเผลอก้าวล้ำเส้นของความสัมพันธ์ทางกายไปโดยไม่ทันคิด ท่ามกลางความเงียบงันของชนบท และหัวใจที่เต้นแรงเกินจะห้ามไหว

Voir plus

Chapitre 1

1.กลิ่นโคลนหลังฝนและคนแปลกหน้า

“Blood type O positive. Donor number XZ-09-2024.”

The Master of the Vitalis House tapped a finger on his right temple as the butler servant recited.

Sitting on his throne-like chair fronting the grand hall never had been this painful. Parched, very hungry, and almost at his limit, he waited for his servant to finish. The wine flute that contained the delicious crimson liquid was just within his reach.

Just. Within. His. Reach.

Yet he didn’t move a muscle and just waited for the servant to hand it to him.

“Milord, this is the blood that you have been waiting for,” the butler noted, lifting the silver tray nearer.

Amidst seeing nothing other than entire darkness in his front, a small smile grew on his lips.

“At last,” came his reply and with ease, he straightened in his seat and managed to take out the flute from the tray without tumbling it down.

The cold contact of the glass against his warm fingers was a great welcome. It reminded him of the feeling he had in a similar wintry season last year when he held the same container with the same blood flowing with life.

As much as he wanted to drink such precious liquid every day, he couldn’t as the supposed donor opt a yearly donation only, in a blood bank where his butler gets to purchase it. He doesn’t even know whether the donor, who stayed in the opposite side of the world, was a male or a female, but as if that mattered to him.

He smelt it first, tipping the rim of the glass close to his nostrils and instantaneously caught the faint smell of the jasmine leaves mixed inside.

Ahh, what an aroma, his mind confessed and right then and there, ghosted another smile.

He, of all the living and nonliving beings under his wing, was the only one who preferred to have his meal like this - in a wine flute and mixed with jasmine leaves. Atypical for a dark creature like him, yes, but this was the only leisure that he ever preferred since he disliked feeding directly from the humans.

“As indicated in the Red Cross database, the donor decided for two bags this time so you have two days’ supply of the blood Milord,” informed the butler as he watched his Master sip leisurely. One hand was now on the forehead of a fully grown black panther, making doodles while the big cat purred and nudged its cheek against the armrest.

“Good to know, Jerome,” the Master stated with a small nod; his voice in equal parts soporific and velvety. “At least I have two days before my fasting begins again.”

"Right, and I believe you are doing that on purpose?” came out a male voice behind the throne. Immediately, the panther stood on guard, hissing and growling as it locked its feline eyes on the trespasser.

To give some privacy, the butler dismissed himself, walking out of the dais into a closed door where it led to a huge kitchen.

Though it was without warning, the Master wasn’t at all surprised. He knew exactly who the trespasser was just judging on the sound of his gravelly voice and the foul-stench of dried up blood in the corner of his mouth from a very recent feeding.

“I don’t need to explain myself to you,” was his cool and composed answer. He continued sipping and acting nonchalant all the while his cousin snorted and inched forward in his side.

“Of course, you don’t need to. You are too high and mighty for that,” the man replied, not scared with the black beast at all. He scrunched up his nose and bared his teeth towards the cat momentarily.

The panther didn’t budge. It stayed in a guarded posture and remained standing on all fours.

“You are the Master of the House oh my dear cousin, and I, just your lowly relative,” he continued with a tight smug on his face. “But from what I heard from the rumors, you hate biting the humans. You prefer to drink from blood bags ever since that was invented.”

He paused and strolled in front, waving a hand near the blindfold-wrapped eyes of the Master in the process. When he got no response, he let out another arrogant smug.

“And not only that, you seem to favor one certain source. That makes me wonder why?”

From beneath the blindfold, the Master felt the initial process of regaining a precious faculty owing to the blood he had just ingested. He felt tiny pinprick sensations in his eyelids and then a sharp shooting pain in both the back of his eyes.

Although his cousin couldn’t see, there was a blue glow in his eyeballs that appeared, followed by flashes of gold. By the time it subsided, the Master of the House of Vitalis was restored of sight, but he chose not to pull his blindfold out.

What for when the effects of the miraculous blood wouldn’t last anyway? Why bother fancying oneself of borrowed sight when it was just only temporary?

“Go and wonder other things, Trace. Don’t include me with your childish agendas. I’m not in the mood for that,” he answered coldly just as he usually does to all those around him.

The man named Trace grinned and wrinkled his nose. “Oh, but you are always not in the mood cousin,” he rebuked.

The Master, through the black silk cloth, shot his cousin a murderous glare. “Get out or I’ll throw you where the hellhounds dine,” he ordered whilst curling one fist on the armrest.

The panther growled louder, feeling the Master’s burst of anger.

“Huh,” Trace scoffed. “As if you can do that oh Unseeing One.” He climbed down one step from the dais and gave the Master and the pet a wide grin.

Definitely, it was a mock of the Master’s dire situation but as if that would get him to start a fang fight with his cocky cousin. Instead, he just ignored him and continued on sipping the honey-like blood - a perfect blood he first discovered six years ago.

Luckily, Trace left after a long silence and with that, finally he was able to dine in peace - a much awaited moment indeed.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
33
1.กลิ่นโคลนหลังฝนและคนแปลกหน้า
เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์คันหรูที่ปกติจะคำรามอย่างทรงพลัง บัดนี้กลับส่งเสียงครางครืดคราดอย่างอ่อนแรงล้อหลังที่เคยหมุนฉิวบนทางด่วนกรุงเทพฯ กลับปั่นวนอยู่กับที่ ยิ่งเหยียบคันเร่งมากเท่าไหร่ ยางราคาแพงก็ยิ่งจมลึกลงไปในปลักโคลนสีแดงข้นคลั่กมากเท่านั้นอคิณถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเรียวสวยที่ดูแลมาอย่างดีลูบใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองด้วยความระเหี่ยใจ เขาเปิดประตูรถก้าวลงมาด้วยความระมัดระวัง แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น รองเท้าแบรนด์เนมสีขาวสะอาดก็ถูกโคลนดูดหายไปครึ่งค่อนทาง“เฮ้ย! เชี่ย แม่ง! เอ้ย!"เขามองดูสภาพรถพอร์เช่คันงามที่เลอะไปด้วยเศษดิน และมองไปรอบๆ ที่มีเพียงป่าไม้เขียวครึ้มกับถนนลูกรังที่เปียกชุ่มหลังพายุฝนเพิ่งผ่านพ้นไป ความเงียบของป่าทำให้อคิณเริ่มใจคอไม่ดี จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์ดีเซลดังกระหึ่มแว่วมาจากหัวโค้งไกลๆรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อรุ่นเก่ากึ๊ก สีเขียวขี้ม้าที่มีตราสัญลักษณ์หน่วยงานราชการติดอยู่ข้างประตู เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ มันดูสมบุกสมบันและแข็งแรงขัดกับรถของเขาลิบลับ รถคันนั้นจอดสนิทก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ป่าไม้จะก้าวลงมาชายหนุ่มผู้มาใหม่สวมหมวกปีกก
Read More
2.บ้านพักไม่ในฝัน
พอร์เช่สีเงินขับคลานตามรถกระบะเขียวมอซอไปตามทางลาดชัน จนกระทั่งมาหยุดกึกอยู่หน้าซุ้มประตูไม้เก่าๆ ที่มีป้ายเขียนว่า ‘โรงเรียนบ้านป่าไม้พัฒนา’ สภาพที่เห็นทำให้อคิณถึงกับต้องถอดแว่นกันแดดราคาแพงออกมาเช็ดแล้วสวมใหม่ เพราะหวังว่าภาพตรงหน้าจะชัดเจนขึ้นแต่มันก็เหมือนเดิม... อาคารไม้ชั้นเดียวที่สีหลุดล่อน สนามหญ้าที่ดูเหมือนทุ่งเลี้ยงควายมากกว่าสนามฟุตบอล และที่สำคัญที่สุดคือ บ้านพักครูที่ธารินกำลังชี้นิ้วไป“ถึงแล้วครับคุณครูอคิณ นั่นคือวิมานของคุณตลอดเทอมนี้” ธารินพูดพลางดับเครื่องรถแล้วกระโดดลงมาด้วยท่าทางสบายๆอคิณก้าวลงจากรถ มองบ้านไม้ใต้ถุนสูงที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท้ายโรงเรียน สภาพของมันเอียงกะเท่เล่เหมือนคนกำลังจะหน้ามืดล้มพับ บันไดไม้มีตะใคร่น้ำเกาะหนา และดูเหมือนว่าหลังคาสังกะสีบางส่วนจะเผยอรับลมราวกับจะปลิวไปตามพายุรอบหน้าอยู่รอมร่อ“นี่... บ้านพักครูจริงๆ เหรอครับคุณธาริน?” อคิณถามเสียงสั่น ร่างกายที่เคยยืนตัวตรงสง่างามเริ่มอ่อนแรงปานจะซวนเซและล้มลงให้รู้แล้วรู้รอด“ครับ หลังนี้แหละ ลุงภารโรงเพิ่งมาปัดกวาดให้เมื่อวาน... อ้อ! แต่คงไม่ได้ขัดพื้นนะ” ธารินเดินนำขึ้นไปบนบ้านที่ส่งเสียง
Read More
3.ครูคนใหม่
ตกดึกในห้องที่เงียบเหงา ใต้แสงไฟนีออนนั้น ร่างของหนุ่มหล่อในเสื้อผ้าชุดลำลองพลิกตัวไปมาบนเตียงแคบ อคิณนอนไม่หลับ เพราะหนวกหูเสียงแมลงกลางคืนที่แข่งขันร้องระงม ยังมีลมที่พัดผ่านรอยแยกของผนังไม้เก่านั่นอีก ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเขา คนนอนไม่หลับลืมตาโพลง "อคิณ นายมาทำอะไรที่นี่วะ"พลันลุกขึ้นนั่งทั้งอย่างนั้น"ไม่นงไม่นอนมันแล้วโว้ย"เวลานั้นเอง แรงสั่นสะเทือนของเครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดของเขาก็เรียกสติคืนมา หน้าจอโชว์ชื่อชญาดา แฟนสาวที่เขาเพิ่งลาจากมาเมื่อเช้ามือเรียวกดรับสาย และกดลำโพง "ดา.." เขาเรียกชื่อแฟนสาวด้วยเสียงติดเศร้าสร้อย จนคนฟังฝั่งนู้นรู้สึกได้ชญาดา "คิณคะ? ที่นั่นเป็นยังไงบ้างคะ ทำไมเงียบจัง ดาโทรหาตั้งหลายรอบแต่ติดต่อไม่ได้เลย ดาเป็นห่วงจะแย่แล้วค่ะ"อคิณถอนหายใจเบาๆ ก่อนล้มตัวลงนอนบนฟูกแสนบางอีกครั้ง "สัญญาณที่นี่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย... เมื่อกี้คิณเพิ่งขนของเข้าที่พักน่ะ"ชญาดา "แล้วเป็นยังไงบ้างคะ? โรงเรียนโอเคไหม ที่พักที่คุณพ่อคุณจัดไว้ให้เป็นรีสอร์ตแถวนั้นใช่ไหมคะ? บอกดามาเถอะค่ะว่ามันไม่ได้แย่อย่างที่ดากลัว"อีกฝ่ายแค่นยิ้มบางๆ พลางมองเพดานที่มีหยาก
Read More
4.กวางน้อยในพงไพรกับพ่อเสื้อโคร่งหน้าดุ
ณ โรงเรียนบ้านป่าไม้พัฒนา เช้าวันเปิดเทอมวันแรกดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เด็กๆ ชั้น ป.5 นั่งตัวตรงแหน็วผิดปกติ เพราะครูน้ำฝน ครูประจำชั้นคนสวยแอบสปอยล์ไว้ตั้งแต่ก่อนปิดเทอมว่าจะมีครูใหม่มาแนะนำตัวทันทีที่บานประตูไม้เปิดออก ครูน้ำฝนก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส "เด็กๆ คะ วันนี้ครูมีแขกรับเชิญพิเศษมาแนะนำให้รู้จักค่ะ"ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสแลคทรงเนี้ยบก้าวตามเข้ามา รูปลักษณ์ของเขาช่างตัดกับบรรยากาศโรงเรียนชายขอบป่าอย่างสิ้นเชิง ผิวขาวจัด ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน และแววตาสุขุมนุ่มลึกบอกยี่ห้อคนเมืองผู้มีการศึกษามาอย่างดี"สวัสดีครับเด็กๆ"เด็กยี่สิบสองชีวิตพร้อมใจกันประนมมือไหว้โดยมิได้นัดหมาย อคิณยกมือรับไหว้ด้วยรอยยิ้มละมุนตา "นี่คือครูอคิณนะคะ ครูอาสามาช่วยสอนคณิตศาสตร์และทักษะชีวิตให้พวกเรา ครูอคิณเคยสอนในเมืองใหญ่มาก่อน แต่ครั้งนี้เขาตั้งใจมาหาประสบการณ์ท่ามกลางธรรมชาติกับพวกเราเลยนะ" ครูน้ำฝนช่วยเสริม"ครูหวังว่าจะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จากพวกเราเหมือนกันนะครับ" อคิณเอ่ยสั้นๆ ทว่าจริงใจ"ครูใหม่หล่อมากแก... ผิวงี้ขาวจั๊วะเลย!" แก้วกาญกระซิบกระซาบกับแพรวา ขณะที่ปลานักเ
Read More
5.มื้อเที่ยงสะเทือนขวัญ
...เสียงออดดังกังวาน บ่งบอกว่าถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว เด็กนักเรียนต่างวิ่งออกไปจากห้องเรียนกันหมด เหลือไว้เพียงผู้ใหญ่สามคนครูฝน “ครูอคิณค่ะ คุณธารินด้วย ไปทานข้าวกลางวันพร้อมฝนนะคะ”อคิณ “จะดีเหรอครับ ผมว่า ผมกลับไปทานที่ห้องพักดีกว่ามั้งครับ” เขาแค่รู้สึกเกรงใจธาริน “ผมเอง ก็คง…ต้องรีบกลับเหมือนกันครับครูฝน เอาไว้คราวหน้า..”“ไม่ได้ค่ะ!” ครูฝนพูดเสียงเฉียบขาด “ถือว่าเลี้ยงต้อนรับคุณครูคนใหม่อย่างเป็นทางการนะคะ พวกคุณสองคนห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ตอนนี้ป้าบัว ป้าแสง คงเตรียมอาหารไว้รอพวกเราแล้วมั้งคะ”ที่แท้เธอเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้วนี่เอง สองหนุ่มมองหน้ากัน ต่างก็คิดว่าคงปฏิเสธไม่ได้แน่ๆ ครูฝนเธออุตส่าห์มีน้ำใจ หากพวกเขาไม่ไปตามคำเชิญ เกรงว่าเธอจะเสียน้ำใจเปล่าๆ “งั้นก็ได้ครับ” ธารินพูดก่อนครูฝนหันไปทางคุณครูคนใหม่ “คุณอคิณล่ะคะ?”อคิณจำต้องรับปากเช่นกัน “ก็ได้ครับ”ครูฝนยิ้มกว้าง “ดีเลยค่ะ งั้นพวกเราไปกันเลยนะคะ”ครูฝนพาสองหนุ่มหล่อเดินมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง…บรรยากาศใต้ต้นจามจุรีใหญ่ข้างโรงเรียนนั้น อาจจะร่มรื่นสำหรับครูฝนและธาริน แต่สำหรับอคิณหนุ่มไฮโซดีกรีนักเรียนนอก ตอนนี้เขารู้สึกว่า
Read More
6.หัวใจที่เริ่มสั่นคลอน
รถกระบะทรงสูงของธารินเลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในตัวเมือง แม้มันจะไม่ได้หรูหราเท่าพารากอนที่อคิณคุ้นเคย แต่ในเวลานี้ แอร์เย็นฉ่ำที่ปะทะหน้าทันทีที่ก้าวเข้าประตูห้าง ก็ทำให้หนุ่มไฮโซรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์แล้ว"เย็น... ในที่สุดก็ได้เจอแอร์จริงๆ เสียที" อคิณหลับตาพริ้ม พลางพัดปกเสื้อเชิ้ตที่ยังมีรอยด่างจากน้ำโคลนเบาๆธารินมองภาพนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว "ทำหน้าอย่างกับแมวได้กินขนมเลียเลยนะคุณ”อคิณที่ได้ยินคำพูดเมื่อกี้ไม่ถนัดหู พลันแหงะหน้ามาถามคนเดินอยู่ข้างๆ “มะกี้คุณพูดอะไรนะ!?”ธารินขำก่อนตอบ “เปล่า ไม่มีอะไร… ไปเถอะ รีบไปหาซื้อเสื้อใหม่เปลี่ยนก่อน เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"ในร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์ท้องถิ่น อคิณยืนขมวดคิ้วมองเสื้อยืดธรรมดาๆ ที่วางเรียงราย เขาหยิบตัวนั้นวางตัวนี้ด้วยท่าทางไม่มั่นใจ เพราะปกติเสื้อผ้าทุกชิ้นของเขาต้องผ่านการสไตลิสต์มาอย่างดี"ตัวนี้ไหม? สีฟ้าเข้ากับผิวคุณดี" ธารินหยิบเสื้อยืดเนื้อนิ่มสีสกายบลูขึ้นมาทาบบนตัวอคิณอคิณชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อนิ้วมือของธารินบังเอิญเฉียดผ่านลำคอของเขา "มัน... มันดูธรรมดาไปหรือเปล่าคุณ""ใส่ไปเถ
Read More
7.ครัวป่าแตก กับแผนมัดใจคุณชายอคิณ
ณ บ้านพักไม้หลังเล็กของธารินที่ปกติจะมีเพียงกลิ่นยากันยุงและกลิ่นป่า บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นควัน คราบซีอิ๊ว และซอสฝาเขียว… ธารินในสภาพสวมผ้ากันเปื้อนสีหวาน (ที่ยืมแม่บ้านมา) กำลังยืนจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่เปิดยูทูปค้างไว้ในคลิป สอนทำไข่ข้นกุ้งให้เด้งสู้ลิ้น"โธ่เว้ย! ทำไมมันไม่เหมือนในยูทูปเลยวะ" ธารินสบถพลางมองก้อนไข่สีน้ำตาลไหม้ในกระทะใบใหม่ที่เพิ่งซื้อมาอย่างอ่อนใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าการทำอาหารมันยากเย็นขนาดนี้ ให้เขาฝึกช้างป่าให้เชื่องยังง่ายเสียกว่าทว่าธารินกลับไม่ยอมแพ้ เขาปิดแก็ส ยกกระทะออกมาล้างทำความสะอาด ก่อนเริ่มใหม่อีกครั้ง วันนี้เขาจะต้องทำไข่ข้นกุ้งเด้งให้ออกมารสชาติดี และมีหน้าตาน่ากินให้ได้"โอ๊ยยย ตาเถรตกน้ำตกท่า! คุณธารินขา ทำอะไรคะเนี่ย ครัวจะไหม้แล้วค่ะ!" เสียงแหลมสูงมาพร้อมกับร่างโปร่งในชุดลำลองสีสดใส…พี่เจนนี่ เจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการสาวสองคนสวยประจำหน่วยป่าไม้เดินนวยนาดเข้ามา "พี่เจนนี่... มาพอดีเลยครับ ช่วยผมหน่อย ผมจะทำไข่ข้นกุ้ง" ธารินหันไปขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวังเจนนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ‘ร้อยวันพันปี พ่อหนุ่มมาดเซอร์หล่อกระซวกใจสาวสองอย่างเธอ ไม่เคยเข้าคร
Read More
8.ออกอาการหวง
เย็นวันต่อมา หลังจากที่ข้อตกลงผูกปิ่นโตเริ่มต้นขึ้น ธารินก็ใช้จังหวะที่โรงเรียนเลิก ขับรถกระบะคู่ใจมาจอดดักหน้าอคิณที่กำลังจะเดินกลับบ้านพักครูพอดี"อคิณ! ขึ้นรถ" ธารินตะโกนเรียกพลางโผล่หน้าออกมาจากกระจกรถ"จะไปไหนอีกคุณ? ผมว่าจะไปพักผ่อนที่ห้อง" อคิณขมวดคิ้ว แต่ขาก็เดินไปที่รถอย่างเป็นอัตโนมัติ"ก็คุณ สั่งสปาเกตตีพริกแห้งเบคอนไม่ใช่เหรอ วัตถุดิบในครัวผมมันหมดพอดี ไหนๆ คุณก็เป็นนายจ้างแล้ว ก็ต้องไปช่วยเลือกของสิ จะได้ถูกใจคุณไง อีกอย่าง... ผมไม่มีเงินสำรองจ่ายนะ คุณต้องไปควักกระเป๋าเอง" ธารินอ้างเหตุผลร้อยแปดที่ฟังดูลื่นไหลจนน่าหมั่นไส้อคิณถอนหายใจยาวแต่ก็ยอมก้าวขึ้นรถไปแต่โดยดี "คุณนี่มัน จริงๆ เลย... กล้าใช้แรงงานนายจ้างอย่างผมอีกนะ"รถกระบะเลี้ยวเข้าสู่ตลาดสดประจำอำเภอ กลิ่นคาวปลา กลิ่นเครื่องเทศ และเสียงอึกทึกครึกโครมของพ่อค้าแม่ค้าทำให้อคิณอยากจะเอาสำลีมาอุดหูเสียให้ได้ เขาเดินตามแผ่นหลังกว้างของธารินไปติดๆ เพราะกลัวจะหลงท่ามกลางฝูงชน"ระวังน้ำขังนะครับคุณชาย" ธารินหันมาคว้าข้อมืออคิณให้หลบหลีกแอ่งน้ำสีดำสนิทบนพื้นปูน อคิณสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสนั้นแต่ก็ไม่ได้สะบัดออก"นี่คุณ...
Read More
9.เมนูตามสั่ง
เช้าวันต่อมา กลิ่นหอมของพริกแห้งคั่วและเบคอนกรอบอบอวลลอยมาตามลมตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาพักเที่ยงดี ธารินเดินถือปิ่นโตสแตนเลสสีครีมสะอาดตามาด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด วันนี้เขาโกนหนวดเคราจนดูสะอาดตา เสื้อเชิ้ตถูกรีดมาอย่างประณีต (ฝีมือพี่เจนนี่ที่บ่นไปรีดไปนั่นแหละ) "มาแล้วครับ... เมนูตามสั่ง" ธารินวางปิ่นโตลงบนโต๊ะม้านั่งหินอ่อนที่อคิณนั่งรออยู่ก่อนแล้วอคิณ เงยหน้าขึ้นมองคนมาใหม่แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง "วันนี้... ดูดีจังนะคุณ""ก็ทำอาหารให้นายจ้างกิน ก็ต้องดูดีหน่อยสิ เดี๋ยวคุณจะหาว่าผมเอาเชื้อโรคใส่ลงไปในสปาเกตตี" ธารินยิ้มกริ่มพลางเปิดฝาปิ่นโตออก เผยให้เห็นเส้นพาสต้าสีเหลืองทองที่คลุกเคล้ากับน้ำมันมะกอก พริกแห้งสีแดงจัด และเบคอนที่เรียงตัวสวยงาม "ลองชิมดูสิ ผมตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ"อคิณใช้ส้อมม้วนเส้นเข้าปากอย่างบรรจง รสชาติเผ็ดร้อนนิดๆ ของพริกแห้งตัดกับความเค็มมันของเบคอนและกลิ่นหอมของกระเทียมเจียว มันอร่อยเสียจนเขาเผลอครางในลำคอด้วยความพอใจ "อืม... อร่อยมากคุณ ธาริน... คุณทำเก่งกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะเนี่ย""จริงดิ๊? งั้นกินเยอะๆ นะ" ธารินนั่งลงฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองคนตัวเล
Read More
10.ฝันเปียก
ระยะทางเพียงห้าร้อยเมตรจากรั้วโรงเรียนถึงประตูบ้านพักป่าไม้ที่เคยเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง กลับรู้สึกยาวไกลราวกับนับพันกิโลเมตรในความรู้สึกของธาริน รองเท้าคอมแบทที่หนักอึ้งบดลงบนพื้นดินลูกรังอย่างไร้เรี่ยวแรง ปิ่นโตสเตนเลสในมือที่เคยเป็นตัวแทนของความหวัง ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่คอยตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเองทันทีที่เสียงลูกบิดประตูไม้ดังขึ้น เจ้าสม้มแมวไทยขนสีส้มฟูฟ่องที่เขารับเลี้ยงไว้ มันกระโดดลงจากขื่อหลังคา มารอรับเจ้าของด้วยการเอาหัวถูไถที่หน้าแข้งพร้อมส่งเสียงร้องเมี๊ยวๆ อย่างประจบประแจงเหมือนทุกวันธารินทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้เก่าๆ หน้าชานเรือน เขาวางปิ่นโตส่งๆ อย่างไม่แยแส ช้อนตัวเจ้าส้มขึ้นมาวางบนตัก มือหนาลูบหัวมันเบาๆ อย่างเหม่อลอย"ส้ม... แกเห็นไหม?" ธารินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "โลกของเขามันสวยงามขนาดไหน"เจ้าส้มมองหน้าเจ้านายด้วยดวงตากลมโต ราวกับจะรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่สื่อออกมา"ผู้หญิงคนนั้น... ทั้งสวย ทั้งสง่า ดูดีไปหมดทุกกระเบียดนิ้ว เธอคู่ควรกับอคิณเหมือนภาพวาดที่วางไว้คู่กันเลยนะ" ธารินหัวเราะขื่นๆ ในลำคอ "แล้วแกดูฉันสิส้ม... แค่คนขับกระบะเก่าๆ ต
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status