อคิณ&ธาริน(หัวใจที่ไม่มีที่ยืน)

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์คันหรูที่ปกติจะคำรามอย่างทรงพลัง บัดนี้กลับส่งเสียงครางครืดคราดอย่างอ่อนแรงล้อหลังที่เคยหมุนฉิวบนทางด่วนกรุงเทพฯ กลับปั่นวนอยู่กับที่ ยิ่งเหยียบคันเร่งมากเท่าไหร่ ยางราคาแพงก็ยิ่งจมลึกลงไปในปลักโคลนสีแดงข้นคลั่กมากเท่านั้น

อคิณถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเรียวสวยที่ดูแลมาอย่างดีลูบใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองด้วยความระเหี่ยใจ เขาเปิดประตูรถก้าวลงมาด้วยความระมัดระวัง แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น รองเท้าแบรนด์เนมสีขาวสะอาดก็ถูกโคลนดูดหายไปครึ่งค่อนทาง

“เฮ้ย! เชี่ย แม่ง! เอ้ย!"

เขามองดูสภาพรถพอร์เช่คันงามที่เลอะไปด้วยเศษดิน และมองไปรอบๆ ที่มีเพียงป่าไม้เขียวครึ้มกับถนนลูกรังที่เปียกชุ่มหลังพายุฝนเพิ่งผ่านพ้นไป ความเงียบของป่าทำให้อคิณเริ่มใจคอไม่ดี จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์ดีเซลดังกระหึ่มแว่วมาจากหัวโค้งไกลๆ

รถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อรุ่นเก่ากึ๊ก สีเขียวขี้ม้าที่มีตราสัญลักษณ์หน่วยงานราชการติดอยู่ข้างประตู เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ มันดูสมบุกสมบันและแข็งแรงขัดกับรถของเขาลิบลับ รถคันนั้นจอดสนิทก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ป่าไม้จะก้าวลงมา

ชายหนุ่มผู้มาใหม่สวมหมวกปีกกว้าง ใบหน้าคมเข้มกร้านแดดดูแข็งแรง ผิวสีแทนของเขาดูสุขภาพดีและเต็มไปด้วยเสน่ห์แบบชายชาตรี หนุ่มผมยาวมัดรวบไว้ข้างหลังเดินตรงมาที่อคิณด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

“รถติดหล่มเหรอครับคุณ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

“ครับ... ผมพยายามเร่งเครื่องแล้วอ่า แต่มันยิ่งจมลึกกว่าเดิมซะอีกอ่ะครับ” อคิณตอบน้ำเสียงแห้งๆ พลางมองรองเท้าตัวเองอย่างเสียดาย

“รถเตี้ยแบบนี้ไม่เหมาะกับทางแถวนี้หรอกครับ ยิ่งหลังฝนตก โคลนมันดูดเก่งกว่าที่คิด” ชายคนนั้นเดินไปสำรวจที่ล้อรถ “ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมช่วยลากขึ้นมาให้”

เขากล่าวอย่างมีน้ำใจ ร่างสูงเดินกลับไปที่ท้ายรถของตน หยิบโซ่เหล็กและอุปกรณ์ลากจูงออกมาอย่างคล่องแคล่ว เขาคุกเข่าลงบนพื้นดินเปื้อนโคลนอย่างไม่นึกรังเกียจ เพื่อคล้องโซ่เข้ากับจุดยึดใต้ท้องรถหรู อคิณมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง... ทั้งที่เขากลัวเปื้อนโคลนแทบตาย แต่คนตรงหน้ากลับดูกลมกลืนกับมันได้อย่างน่าประหลาด

“เอาล่ะ ไปขึ้นรถครับ ใส่เกียร์ว่างไว้ เดี๋ยวผมจะค่อยๆ ดึงเอง”

อคิณทำตามอย่างว่าง่าย เครื่องยนต์เก่าแต่ทรงพลังของรถป่าไม้คำรามลั่น ควันสีดำจางๆ พุ่งออกจากท่อไอเสีย แรงฉุดมหาศาลค่อยๆ ฉุดรั้งรถพอร์เช่ให้พ้นจากหล่มโคลนขึ้นมาอยู่บนพื้นถนนที่แข็งกว่าได้สำเร็จในที่สุด

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เจ้าหน้าที่หนุ่มเดินกลับมาหาอคิณที่ลงจากรถมากล่าวขอบคุณ เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าเช็ดมือที่เปื้อนคราบน้ำมันและดิน

“ขอบคุณมากจริงๆ ครับ ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงต้องนอนเฝ้ารถในป่านี่แน่ๆ” อคิณบอกด้วยใจจริง

“ยินดีครับ คนไทยด้วยกัน” เขาถอดหมวกออก เผยให้เห็นเส้นผมสีดำสนิทที่ยาวยุ่งนิดๆ “ผมธาริน เป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ประจำเขตนี้ครับ แล้วคุณล่ะ... ดูไม่เหมือนคนที่นี่เลย จะไปไหนเหรอครับ?”

อคิณนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งยิ้มบางๆ ที่ดูสุภาพและถ่อมตัวที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้

“ผมชื่ออคิณครับ... เป็นครูคนใหม่ที่เพิ่งถูกส่งมาสอนที่โรงเรียนในหมู่บ้านข้างหน้านี้ พอดีอยากมาถึงก่อนวันเปิดเทอมน่ะครับ แต่อาจจะประเมินเส้นทางต่ำไปหน่อย”

ธารินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองสลับระหว่างใบหน้าหล่อเหลาเจ้าสำอางค์กับรถหรูราคาหลายล้าน

“ครูเหรอครับ?” ธารินหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตามีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ “ดูท่าว่าโรงเรียนของเราจะได้ของขวัญ ชิ้นใหญ่จากกรุงเทพฯ ซะแล้วสิ... ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณครูอคิณ ทางไปหมู่บ้านยังอีกไกล ขับตามหลังรถผมไปช้าๆ แล้วกัน ผมจะไปส่ง”

อคิณมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำไปที่รถ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ... การใช้ชีวิตในชนบทที่เขาเคยคิดว่าน่าเบื่อ บางทีมันอาจจะมีอะไรน่าตื่นเต้นกว่าที่คิดก็ได้