Share

บทที่ 6 จูบแรก NC

Penulis: Chocolate lily
last update Tanggal publikasi: 2025-05-05 22:56:32

บทที่ 6

"หรือเธอมีคนรักรออยู่"

"มะ ไม่ ไม่มี"

"งั้น อยู่กับฉันได้ไหม ไม่ต้องกลับไปได้ไหม"

ทั้งสองสบตากัน

"นาย เมาใช่ไหม"

"ไม่เมา ฉันพูดด้วยสติที่ยังสมบูรณ์" พายุมั่นใจว่าเขามีสติครบถ้วน แต่ที่กล้าที่จะแสดงออกและพูดคำพูดมากมายเช่นนี้ ก็น่าจะมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยนิดหน่อย

"แต่… ฉัน…"

ใบหน้าของทั้งเลื่อนเข้าหากันเหมือนมีบางอย่างดึงดูดคนทั้งคู่ ริมฝีปากของทั้งสองก็จูบผสานกัน คำพูดของสญามนถูกริมฝีปากหยักดูดกลืนหายไป

ฝ่ามือใหญ่ โอบแผ่นหลังบางไว้ ออกแรงดันคนตัวเล็กเข้าหาอกแกร่ง พายุจูบพร้อมส่งความชื้นจากเรียวลิ้นเข้าไปสำรวจ เขาไล่ตอนเรียวลิ้นเล็กจากโพรงปากหญิงสาวที่อ้าออกให้ชายหนุ่มอย่างเผลอไผล

สญามนรู้สึกเสียววาบไปถึงท้องน้อย กับจูบแรกของเธอกับชายหนุ่ม พายุรู้สึกพึงพอใจกับรสจูบที่เก้กังของเธอ มันทำให้เขารู้ว่าเธอยังไม่เคยจูบกับใครมาก่อน

พายุถอดจูบออก แตะหน้าผากของตนไว้กับหน้าผากหญิงสาว

"จูบแรกใช่ไหม"

"ฉะ ฉันยังไม่เคย" สญามนเอ่ยตอบเสียงสั่น

"ไว้ใจฉันนะ"

พายุเลือนใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างใบหูเสียงกระเส่า หญิงหญิงสาวหลับตาลงด้วยความรู้สึกวาบหวาม

"อยู่กับฉัน ฉันจะดูแลเธออง"

"ฉัน…"

ใบหน้าหล่อซุกไซร้ไปมาอยู่ที่ซอกคอขาว จนเธอเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของชายหนุ่ม

"อื้ออ" สญามนหลุดเสียงครางออกมาอย่างลืมตัว เขาค่อย ๆ เลือนขึ้นมาจดจ้องใบหน้าหญิงสาวที่กำลังแดงระเรื่อ ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และสัมผัสที่เขามอบให้

"พายุ"

หญิงสาวปรือตามองแล้วเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่ม เขาก้มลงจูบที่ริมฝีปากบางนั้นอีกครั้ง ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายสาว สมองเธอไม่รับรู้สิ่งใด นอกจากรสจูบของชายหนุ่ม

พายุโอบร่างบางอุ่มขึ้นมา เขาอุ้มเธอเดินตรงไปที่ห้องนอน ค่อย ๆ วางร่างบางอย่างเบามือ แล้วแทรกตัวเข้ามานั่งอยู่ที่หว่างขาหญิงสาว โนมตัวลงจูบซ้ำ ๆ ไปที่ริมฝีปากบาง และตามกรอบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะชันกายขึ้นถอดเสื้อของตนออก เผยให้เห็นร่างกายหนากำยำ ผิวขาวเนียนไปแพ้ผู้หญิง แถมมัดกล้ามบริเวณหน้าท้องยังดูแน่นจนเธอเผลอมองแบบตาไม่กระพริบ

"ไม่เคยเห็นหรอ" ชายหนุ่มถามเพราะเห็นเธอเอาแต่จ้องมองที่ร่างกายของตน

"คะ ใครจะไปเคยเห็นล่ะ"

คำตอบเก้ ๆ กัง ๆ ของเธอทำเอาพายุยิ้มและแอบขำกับอาการของเธอ

ชายหนุ่มจับเสื้อชายยืดของสญามนเลือนขึ้นและค่อย ๆ ถอดมันออกผ่านทางศีรษะของเธออย่าง่ายดาย เผยให้เห็นสองเต้าอวบที่ทะลักออกมาจากบราเซีย แค่นี้ก็ทำให้ชายหนุ่มใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เลือดในกายสูบฉีด โดยเฉพาะท่อนเนื้อด้านล่างที่แข็งจนปวดหนึบอยู่ในกางเกง

สญามนยกแขนขึ้นมาปิดหน้าอกเธอไว้อย่างเขินอาย ชายหนุ่มจึงจับมือเธอออก มืออีกข้างของเขาสอดลงไปใต้แผ่นหลังแล้วปลดตะขอบราเซียของเธอให้หลุดออก พร้อมดึงมันโยนไว้ข้างเตียง สองเต้าอวบก็เด่นหลาต่อสายตา

ไม่รอช้า พายุก้มลงใช้ริมฝีปากครอบครอง เรียวลิ้นชิมรสของยอดประทุมถัน ที่ชูชันดึงดูดล่อตาล่อใจชายหนุ่ม

"อืม.. พายุ ฉันรู้สึก… อ่าา" ร่างบางสั่นสะท้าน เสียงหวานครางบงบอกถึงความรู้แปลกใหม่ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"รู้สึก แบบไหน" ชายหนุ่มเอ่ยถามและริมฝีปากยังคงขบเม้นอยู่ที่เต้าอวบอย่างหลงไหล

"ฉะ ไม่รู้ ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้"

"ชอบไหม"

"ไม่รู้ อ๊ะ!"

ใบหน้าหล่อยิ้มกริ่มกับความไร้เดียงสา ชายหนุ่มขยับตัวออกรูดกางเกงใส่นอนของหญิงสาวลงจนพ้นข้อเท้า เหลือแพตตี้สีขาวที่ปกปิดเนินเนื้ออวบอูมอยู่เท่านั้นความรู้สึกเย็ยวาบที่ต้นขา ดึงเอาสติที่ล่องลอยของสญามนกับมา

"ยะ อย่าถอดนะ"

มือช่างไวกว่าคำพูด พายุเกี่ยวรูดเอาแพตตี้ต้วจิ๋วนั้นออกจนพ้นตัว เผยให้เนื้อเนินกลางกายหญิงสาวที่ปิดสนิท ชายหนุ่มจ้องมองจนสญามนรีบยกขาขึ้นมาหนีบไว้

"อย่ามองนะ"

"สวยขนาดนี้ ห้ามมองได้ไง" ชายหนุ่มจับขาหญิงสาวแยกออกเผยให้เห็นกลีบเนื้อสีชมพูเข้มด้านใน เขาลากคนตัวเล็กเข้าหาจนร่างกายทั้งสองแนบชิดกัน

มือเรียวรีบยกขึ้นมาปกปิดทั้งด้านบนและด้านล่างอย่างเขินอาย แต่มือเล็กนั้นแทบจะปิดไม่มิด พายุจับข้อมือเธอทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียวรวบกดไว้เหนือศรีษะ

มืออีกข้างใช้บีบนวดที่อกอิ่ม แล้วโน้มกายลงจูบปลุกเร้าอารมณ์ให้หญิงสาว ฝ่ามือใหญ่ที่บีบนวดเลือนลงมาถึงจุดสงวน นิ้วของเขาเริ่มแหว่งรูดไปตามรอยแยกที่พอมีน้ำฉ่ำ รูดขึ้นไปมาวนหาจุดอ่อนไหวที่สุดของเธอ

"อื้ออ พะ พายุ" สญามนหลุดครางเสียงกระเส่า เมื่อนิ้วเขาสัมผัสจุดกระสันของเธอ นิ้วร้ายบดคลึงขยี้เบา ๆ อย่างอ่อนโยน กายสาวสั่นสะท้านแอ่นโค้ง มันเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียวซ่าน แปลกใหม่ที่ไม่เคยพบพาน

สญามนเสียวจนกายบิดไปมา เมื่อจุดอ่อนไว้ถูกสะกิดรัวซ้ำ ๆ สติของเธอเริ่มน้อยเต็มที ร่างบางสะดุ้งเมื่อเรียวนิ้วสอดเข้ามาในกายสาว

"จะ เจ็บ หยุดก่อน! " เธอร้องห้ามแต่นิ้วเรียวก็สอดเข้าไปจนสุดช่องทางรักแคบเล็กนั้น ใบหน้าเรียวขมวดคิ้ว สะโพกเล็กขยับหนีตามสัญชาติ

พายุใช้มือยึดสระโพกหญิงสาวไว้แน่น ก่อนที่ขยับนิ้วเข้าออกช้าและเว้นจังหวะให้ช่องทางรักของเธอได้ปรับตัว เมื่อเห็นใบหน้าหญิงสาวเริ่มผ่อนคลาย ช่องทางรักเริ่มมีน้ำหวานฉ่ำเยิ้มมากขึ้น

พายุโน้มกายลง ริมฝีปากประกบจูบเธออย่างดูดดื่มราวกับคนกระหายน้ำ ก่อนจะจูบโล้มเล็มไปตามกรอบหน้าไรผม และซอกคอขาวที่เหงือซึมทั้งที่เครื่องปรับอากาศภายในห้องนั่นเย็นเยียบ

สญามนเผลอไผลกับการปลุกเล้าด้านบน และด้านล่างที่ยังขยับไม่หยุดหย่อน ถึงแม้มันจะสร้างความเจ็บแสบในช่วงแรก แต่ทว่าเวลานี้กับสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ที่รัญจวนจนไม่อยากให้ชายหนุ่มหยุดทำแบบนี้กับส่วนนั้นของเธอ

ร่างบางแอ่นกายสาวขึ้นอย่างลืมตัว เสียงสอดประสานเกิดขึ้นจากน้ำหวานที่พรั่งพรูออกมาจากช่องทางรัก สญามนสบัดหน้าไปมา ปลายนิ้วเท้าจิกเกร็ง ลมหายใจของเธอหอบถี่ เมื่อความเสียวกระสันทวีความรุนแรงจนเธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไป

พายุรับรู้ได้ถึงอาการที่เธอใกล้จะถึงฝั่งชายหนุ่มเลือนใบหน้าลงถึงอกอิ่ม ริมฝีปากขบเม้น ลิ้นอุ่นโลมเลียตวัดยอดอกที่ชูชัน นิ้วใหญ่ขยับเข้าออกเร็วขึ้นเพื่อส่งเธอไปถึงฝั่งฝัน

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา" ความเสียวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ช่องทางรักสาวกระตุกตอดรัดนิ้วชายหนุ่มอย่างแรงหลายครั้ง คนตัวเล็กตัวอ่อนปวกเปี้ยก นอนหลับตาหายใจหอบเหนื่อยอย่างคนหมดแรง ผมยาวสยายเต็มที่นอน

พายุมองภาพตรงหน้า เกิดความรู้สึกมากมาย โดยเฉพาะความกลัว ความหวงแหน จู่ ๆ ก็เจอเธอมีเธอเข้ามาในชีวิต และถ้าเกิดวันหนึ่งเธอหายไปล่ะ เขาจะอยู่ยังไง

พายุโน้มตัวลงจุมพิตบนหน้าผากสวย ค่อยถอดนิ้วออกของช่องทางอุ่น ก่อนจะจัดการกับกางเกงของตนเองจนท่อนเนื้อขนาดใหญ่ดีดพึงตั้งขึ้นมา กายแกร่งปวดหนึบไปทั้งลำตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว มือใหญ่จับประคองท่อนรักจดจ่อกึ่งกลางสาว

สะโพกสอบขยับลำรักดันเข้าร่องที่กำลังฉ่ำน้ำ สญามนผวาสะดุงเมื่อเขาเริ่มกดท่อนเนื้อแทรกเข้ามาในกายเธอ

"อ๊ะ พะ พายุ" มือเรียวจิกเข้าที่ต้นแขนชายหนุ่มจนเกิดรอยเล็บ ชายหนุ่มเองก็พยามอดกลั้นอารมณ์และพยายามนุ่มนวลเพราะรู้ว่าเขานั้นเป็นครั้งแรกของหญิงสาว

"พะ พายุ ฉันเจ็บ" 

กึก! "กรี๊ด" 

"อ่า" ชายหนุ่มสอดท่อนรักเข้าไปจนสุดลำ ความอ่อนนุ่มภายในโอบรัดจนเขาปวดเสียวระคนทรมานไปหมด

ชายหนุ่มขบกรามแน่น มองดูใบหน้าสวยแสดงออกถึงความเจ็บปวด น้ำตาใสซึมไหลผ่านหางตา ชายหนุ่มก้มลงจูบซับหยดน้ำตานั้นไว้เขาอย่างจะทนุถนอมเธอให้ถึงที่สุด

"ผม..ขอโทษ" เขากระซิปที่ข้างใบหู ซบลงไซร์ที่ซอกคอ ฝ่ามือเคล้คลึงบียนวดอก

"ฉัน เจ็บ" สญามนเอ่ยบอกเสียงสั่น

"เจ็บแปลบเดียวผมสัญญา"

ท่อนรักที่หยุดนิ่ง เริ่มขยับเข้าออกช้า ๆ ให้เธอได้ปรับตัว สะโพกหนากดเข้าออกบดขลึงเน้นทุกจังหวะ ความวาบหวาบเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง จนเสียงหวานครางอย่างรัญจวนดังขึ้น

"อ่า อ่า พายุ ฉันเสียว" ความเจ็บแปลบเริ่มหายไป คงไว้แต่ความเสียวซ่าน เมื่อกระโพกแกร่งขยับซอยบดอัดเนินเนื้อสาว

"อ๊ะ อ๊ะ พะ พายุ"

"หืม… อ่า ส…ญามน เธอทำฉันแทบคลั่ง อ่า…"

มือเล็กเปลี่ยนจากจิกต้นแขนชายหนุ่ม เลือนไปคล้องที่ต้นคอ เธอโน้มใบหน้าเขาให้เข้ามาหา หญิงสาวเผยอริมฝีปากรอรับลิ้นอุ่นที่สอดเข้ามาเกี้ยวหยอกนำพาลิ้นเล็กอย่างมัวเมา จนเกิดเสียงที่ชวนสยิว

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเเข่งกับเสียงครางแห่งความรัญจวน ชายหนุ่มเร่งจังหวะสอดใส่บดกระแทกเร็วขึ้น ร่างบางใต้ร่างก็เอนกายเด้งขึ้นรับการบดกระแทก

"ซี๊ดส์…."

"อ๊ะ…อ๊าย.."

เสี้ยววินาทีต่อมา เสียงหวานหวีดร้อง และเสียงคำรามแหบต่ำดังขึ้นผสานกัน ก่อนที่สะโพกหนาจะกระแทกเน้นจังหวะบดอัดไปสี่ถึงห้าครั้ง ก่อนจะดึงท่อนรักออกมา ฝ่ามือใหญ่กำท่อนเนื้อรูดขึ้นลง พร้อมกับน้ำรักสีขาวข้น ที่พุ่งออกจากส่วนหัวหยกลงบนหน้าท้องแบนราบของเธอ

ร่างบางยังคงนอนเกร็งกระตุกอย่างรุงแรง หญิงสาวนอนหมดแรงหายใจหอบเหนื่อย สมองขาวโพลง

สญามนรับรู้ได้แค่ว่า วงแขนใหญ่กอดรัดเอวคอดเอาไว้ ร่างหนาใหญ่เปลือยเปล่าดึงตัวเธอไปกอดไว้ เสียงลมหายใจหอบดังขึ้นอยู่ข้างใบหู

"อยู่กับฉันนะ อย่ากลับไปเลย"

สญามนได้ยินคำพูดนี้อยู่สองสามครั้ง ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป…

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 17 รักใคร่กลมเกลียว

    พายุกลับมาถึงบ้านของพ่อและแม่ เขาทิ้งตัวลงบนที่นอน อารมณ์เศร้าหมองพาความรู้สึกเขาดิ่งลงจนน้ำใส ๆ เอ่อล้นไหลผ่านหางตาไป ไม่มีสิ่งใดสามารถปลอบประโลมความรู้สึกเจ็บช้ำที่จิตใจเขาได้ในขณะนี้ภาพทุกอิริยาบถต่าง ๆ ของหญิงสาวไหลผ่านคลื่นสมองผุดเป็นภาพต่าง ๆ ห้วนให้ชายหนุ่มยิ่งคิดถึง ชายหนุ่มพลิกตะแคงงอตัวกำผ้าปูที่นอนไว้แน่ซุกหน้าร้องไห้โฮไปกับที่นอนใหญ่ ด้วยความอ่อนล้าจากการอดนอนมาหลายวันจนร่างกายไม่สามารถจะทานทนได้ ในที่สุดเขาก็หลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนในห้วนฝันของชายหนุ่มขณะที่เขาหลับไหล ในนั้นเขาได้อยู่กับสญามนได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในบ้านหลังใหญ่ เมื่อมองออกไปยังสนามหน้าบ้านมีเด็กผู้หญิงที่กำลังนั่งเล่นขายของบนเสื่อ แล้วยังมีเด็กผู้ชายที่ดูโตกว่าไม่กี่ปีปั่นจักรยานเล่นอยู่ใกล้ ๆ กัน ส่วนเขากับเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะค่อยมองดู ๆ เด็กสองคนนั้นอย่างมีความสุขชายหนุ่มสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาก็สายของอีกวัน เขายังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง คิดทบทวนความฝันเมื่อคืนนี้แล้วมันทำให้เขาไม่อยากที่จะตื่นขึ้นมาเลยสักนิดเสียงถอนลมหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด ชายหนุ่มชันกายลุกขึ้นในท่านั่ง มองไปยังรูปพ่อแม่และเขาเองเมื่อครั้

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 16 ประตูมิติเปิดขึ้นอีกครั้ง

    “ยุ..”“มีอะไรเหรอครับแม่น้ำเสียงดูจริงจัง”“หลวงตาลูกเขาบอกกับแม่ว่า”“ว่าอะไรหรอครับ”“ประตูมิติเวลามันจะเปิดขึ้นอีกครั้ง”เมื่อได้ยินคำที่ประโยคที่ไม่อยากจะได้ยิน หัวใจของชายหนุ่มไหววูบ เขาหันกลับเข้ามามองยังภายในห้องก็เจอกับหญิงสาวยืนส่งยิ้มหวานให้เขาอยู่เบื้องหน้า"ยุ.. ยุยังฟังแม่อยู่ไหม" ปลายสายเห็นเงียบไปเลยเอ่ยเรียกขึ้น"ครับผมฟังอยู่" เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติที่สุดแล้วตอบกลับไป หญิงสาวเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังคุยต่อเธอจึงเดินกลับมานั่งที่โซฟาหน้าทีวีปล่อยให้เขาคุยโทรศัพท์ไป"เมื่อไรครับ หลวงตาได้บอกไหม"พายุเอื้อมมือไปปิดประตูกระจกแล้วกลับมาคุยโทรศัพท์กับแม่ของตนต่อ"ไม่ได้บอกอะไรต่อลูก ท่านบอกมาแค่นี้แล้วก็หลับไป ท่านอ่อนแรงมากเลยลูก"“.........” ชายหนุ่มกลับมาเงียบอีกครั้ง“ยุ ค่อย ๆ คิดนะลูก มีอะไรมาปรึกษาพ่อกับแม่ได้ตลอด”“ครับ” เขากดปิดสายโทรศัพท์ และกำมันไว้จนแนน่นแทบจะแหลกค้างมือ ด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำมันสบสนไปหมด ดวงตาชายหนุ่มเหม่อมองเข้ามาในห้อง มองหญิงสาวที่เขารักเธอก็หันมาส่งยิ้มให้เขาอีกเช่นกัน แต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าที่กำลังเคร่งเครียดของชายหนุ่ม เธอจึงหุบยิ้มแล

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 15 NC 18+

    ตอนที่ 15ร่างบางเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่ หญิงสาวยกแขนขึ้นบิดตัวไปมาด้วยความปวดเมื่อยร่างกาย "หายไปไหนของเขานะ" สญามนชันกายลุกขึ้นนั่ง มองหาชายหนุ่มจนทั่วห้องนอนแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ร่างบางก้าวลงจากเตียงคว้าผ้าขนหนูมาพันรอบตัวไว้ เปิดประตูห้องนอกชะโงกหน้าออกมามองหาชายหนุ่ม ก็เห็นแผ่นหลังของเขายืนอยู่บริเวณระเบียบห้องพร้อมกับควันบางอย่างที่ลอยขึ้นมาสญามนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอเดินตรงมาที่ระเบียบและเปิดกระจกออก กลิ่นควันบุหรี่ก็ลอยเข้าจมูกเธอทันที"ฉันไม่เคยรู้ว่านายก็สูบบุหรี่ด้วย" เมื่อได้ยินเสียงเธอชายหนุ่มก็กดบุหรี่ลงยังที่รองเพื่อดับมัน "ฉันมีเรื่องให้คิดนะ" เขาตอบกลับเธออกไป"นายคิดเรื่องอะไร ไหนเราคุยกันแล้วไงถ้ามีปัญหาอะไรให้บอกกัน นายก็บอกฉันมาสิฉันจะได้ช่วยแบ่งเบาความคิดให้นายได้บาง" ชายหนุ่มมองใบหน้าหญิง สายตาเลือนลงมองผ้าขนหนูที่เธอพันร่างกายอยู่ก็ยิ้มออกมา"แค่เรื่องเรียนนะ""จริงหรอ""จริง""แล้วให้ฉันช่วยอะไรไหม""มากอดหน่อย" พายุอ้าแขนรอ สญามนจึงเดินเข้ามาชิดร่างใหญ่ให้เขาได้กอด เธอเองก็กอดเข้าตอบเช่นกัน "นายอย่าสูบมั

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 14 เรื่องเซอร์ไพรส์

    "แม่ฉันโทรมาบอกว่าหลวงตาฟื้นแล้ว" ชายหนุ่มเอ่ยบอกเธอ เมื่อวางสายหลังจากคุยกับแม่ไป"ดีจัง แล้วท่านเป็นไงบ้าง""แม่บอกว่า ท่านพอพูดคุยด้วยแต่ยังไม่ค่อยมีแรงเท่าไรนัก""แล้วเราจะเข้าไปหาท่านกันไหม ไม่สิ ๆ นายไปคนเดียวก่อนดีกว่า เพื่อเห็นฉันแล้วเกิดท่านตกใจขึ้นมาล่ะ""งั้นฉันไปคนเดียวก่อน วันหลังค่อยพาเธอไปนะ""โอเค"ทั้งสองตกลงกันเรียบร้อย ชายหนุ่มจึงขับรถมุ่งหน้าต่อเพื่อกลับคอนโด(โรงพยาบาล)ช่วงสายวันต่อมา พายุเดินทางมาที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมหลวงตา เมื่อมาถึงห้องผู้ป่วย ก็พบเจอพ่อและแม่ของตนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว พวกท่านยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยที่มีหลวงตากึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่"หลานสุดที่รักมาแล้วค่ะหลวงพ่อ" ผู้เป็นแม่รีบเอ่ยบอกเมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามา เธอมองเลยพายุไปแต่ก็ไร้เงาของสญามน ตอนแรกกะจะเอ่ยถามแต่ก็เลือกที่ยังจะไม่ถามดีกว่าพายุกล่าวสวัสดีทุกคน แล้วเดินตรงมายังข้างเตียง ชายหนุ่มโน้มตัวลงกราบไปที่มือที่เหี่ยวไปตามวัย นั้นของพระชราหลวงตาเองก็ค่อย ๆ ยกมืออันสั่นเทาขึ้นมาลูบหัวหลานชายสุดที่รัก พายุพงกหัวรีบประคองมือของหลวงตาไว้ทันที"หลวงตาครับ….""ว่ายังไง" น้ำเสียงแหบต่ำของ

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 13 ว่าที่สามี

    บทที่ 13พายุลงมาที่ชั้นล่างเพื่อตามหาหญิงสาว เมื่อก้าวเช้ามาในบริเวณร้านกาแฟ ชายหนุ่มเห็นร่างบางที่คุ้นเคยนั้นทันที ถึงแม้ว่าเธอจะหันหลังอยู่ก็ตาม พายุเดินอ้อมมานั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของหญิงสาว ตอนนี้เธอมีสีหน้าเรียบเฉย ทั้งสองสบตากันไปมา“ฉันขอโทษที่คำพูดของฉันทำให้เธอคิดมาก”“...................” เธอยังคงมองชายหนุ่มนิ่ง“สญามน” เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด“ฉันรู้แล้ว ไม่ได้โกรธอะไรนายหรอก ฉันเข้าใจ นายแค่ไม่อยากให้ฉันเป็นกังวล”“ตอนนี้ฉันก็เข้าใจเธอ เธอไม่ต้องคิดมากนะ ไม่ว่าเธอจะเป็นใครมาจากไหน ฉันก็ยังคงรักเธอ ไม่รู้ว่ามันเริ่มเมื่อไร แต่ตอนนี้รักมากบอกเลย” พายุกล่าวความรู้สึกออกมาจากใจทั้งหมด จนทำให้หญิงสาวยิ้มออกอย่างเขินอาย“เรากับขึ้นไปบนห้องกันเถอะ”“อืม” ทั้งสองจึงเดินกลับขึ้นมาเพื่อหาหลวงตาอีกครั้ง“ตอนที่ฉันนั่งกินกาแฟอยู่เมื่อกี้ฉันมาคิด ๆ ดูแล้ว เราไม่รู้ว่ามิติเวลามันจะเปิดขึ้นอีกเมื่อไรตอนไหน ฉันเลยอยากใช้เวลาอยูกับนายให้นานที่สุด” สญามนก้มหน้าพยายามเก็บความรู้กลัวจนอยากจะร้องไห้ออกมา “ไม่ ไม่มีทางฉันจะไม่ยอมให้เธอไปไหนทั้งนั้นเธอจะอยู่กับฉัน เราจะต้อง

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 12 ว่าที่ลูกสะใภ้

    "วันนี้นายไม่มีเรียนเหรอ"ร่างเปลือยเปล่าของหนุ่มสาว ที่นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ มือเรียวเกลี่ยไรผมที่ปิดใบหน้าหล่อของชายหนุ่มที่เปลือกตายังปิดสนิท"อืมมม" เสียงต่ำครางอยู่ในลำคอ ลำแขนใหญ่เริ่มขยับ และเกี่ยวเอาคนตัวเล็กที่เอ่ยคำถามเมื่อครู่เอามากอดไว้แน่น"พายุ.. ฉันถามว่าวันนี้นายไม่มีเรียนเหรอ" เธอเอ่ยถามย้ำชายหนุ่มปรือตามอง ร่างบางในอ้อมกอด ก่อนจะกดจูบลงที่หน้าผากเธออย่างแผ่วเบา"ยังเช้าอยู่เลยนอนต่ออีกนิดนะ" กล่าวจบจมูกโด่ง ก็หอมฟอดใหญ่ไปที่แก้มเนียน ก่อนจะเลื่อนลงซุกไซร้ที่ซอกคอหญิงสาว"คริ คริ คริ ฮ่า ฮ่า พอได้แล้ว " สญามนหดคอ หัวเราะคิกคักก่อนจะดิ้น ลุกออกจากเตียงเดินมานอกห้องนอนพายุมองตามแผ่นหลังบางนั้นจดลับสายตา ชายหนุ่มก็ได้ลุกจากที่นอน เพื่อเตรียมตัวไปมหาลัยวันนี้ไม่นานชายหนุ่มเดินออกมาจากห้อง ด้วยชุดนักศึกษา รูปร่างสูงผิวที่ดูขาวสะอาดใบหน้าหล่อเหลาออกไปทางแนวเกาหลี มันทำให้หญิงสาวต้องมองจนตาค้างพายุก็จ้องตาเธอกลับเช่นกัน แถมยังหมุนตัวโชว์หญิงสาวไปหนึ่งรอบ พร้อมกลับเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเธอ เขาโน้มตัวลงมาให้ใบหน้าตรงกับใบหน้าของเธอหญิงสาวหรี่ตามอง และทำหน้าสง

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 7 ดอกลั่นทม

    บทที่ 7"อืมมม"สญามนลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความปวดเมือยไปทั้งร่าง เธอกระพริบตาถี่ปรับม่านตารับเเสงที่สาดเล็ดรอดเข้ามาภายในห้องหญิงสาวนอนนิ่งไม่ขยับนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนั้น พวงแก้มก็เกิดร้อนผ่าวขึ้นมา สญามนค่อย ๆ หันหน้าไปมองคนข้าง ๆ ที่หลับอยู่ เธอจ้องมองใบหน้าหล่อของเขาก็รู้สึกเขิน

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 5 มาจากปี 2502

    บทที่ 5 "ฉันจะไม่ลืมนายเลยนะ" พายุได้ยินเสียงของหญิงสาว ผ่านสายลมที่เเรงขึ้น ทั้งฝุ่นผงเศษใบไม้และดอกไม้ปลิวว่อน"สญามน เดี๋ยว" ชายหนุ่มยกแขนขึ้นบังดวงตา ฝ่ามืออีกข้างยกขึ้นมาปัดป้องไปมา แต่ก็ไม่สามารถป้องกันฝุ่นได้ "ฉันจะได้กลับแล้วใช่มั้ย" หญิงสาวหลับตาลง ยืนอยู่ท่ามกลางสายลมนั้นพายุกระพริบตา

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 2 ข้ามเวลา

    บทที่ 2 ความรู้สึกเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศของรถยนต์ แขนเรียวของสญามนขยับขึ้นมากอดตัวไว้ เปลือกตาสวยค่อย ๆ ลืมขึ้นมา พร้อมกระพริบตาถี่เริ่มเพ่งมองไปรอบ ๆ ตัว "นี้ที่ไหน" จู่ ๆ หญิงสาวที่สลบอยู่หน้ารถเมื่อครู่นี้ ก็เอ่ยขึ้นมา พายุจึงรีบจอดรถเข้าข้างทาง "นายเป็นใคร จะพาฉันไปไหน นายลักพาตัวฉันม

  • สญามน ข้ามเวลา   บทที่ 1 วัดป่า

    วันที่ 6 กันยายน 2566วัดป่าเอี๊ยด !! "เฮ้ย อะไรว่ะ" เสียงเบรครถอย่างกระทันหันพร้อมร้องอุทานออกมา เมื่อจู่ ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่ง ปรากฎตัวอยู่หน้ารถของพายุ ชายหนุ่มที่กำลังจะเดินทางออกจากวัดป่าแห่งนี้ ดีที่ที่นี่เป็นบริเวณวัด เขาจึงไม่ได้ขับรถเร็วมากนัก จึงเบรคได้ทัน ชายหนุ่มจึงเปิดประตูรถลงมาขายา

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status