บทที่ 5 มาจากปี 2502

บทที่ 5

"ฉันจะไม่ลืมนายเลยนะ"

พายุได้ยินเสียงของหญิงสาว ผ่านสายลมที่เเรงขึ้น ทั้งฝุ่นผงเศษใบไม้และดอกไม้ปลิวว่อน

"สญามน เดี๋ยว" ชายหนุ่มยกแขนขึ้นบังดวงตา ฝ่ามืออีกข้างยกขึ้นมาปัดป้องไปมา แต่ก็ไม่สามารถป้องกันฝุ่นได้

"ฉันจะได้กลับแล้วใช่มั้ย" หญิงสาวหลับตาลง ยืนอยู่ท่ามกลางสายลมนั้น

พายุกระพริบตาถี่ ๆ ชายหนุ่มเริ่มมองไม่เห็นตัวของหญิงสาว ดวงตาของเขาไม่อาจต้านทานลมได้

เวลาผ่านไปไม่ถึงนาที ลมเริ่มเบาบางลง ชายหนุ่มกระพริบตาที่พร่ามัวไปด้วยฝุ่นผง เเล้วเพ่งมองไปจุดที่สญามนยืนอยู่

"สญามน" เสียงเรียกของชายหนุ่มดังขึ้น

"พายุ นะ นาย" หญิงสาวเริ่มมองไปรอบ ๆ

"ฉันยังอยู่ที่เดิม ทำไม ทำไมล่ะ " เธอทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เมื่อดวงตาหายพร่ามั่ว พายุจึงรีบเดินเข้ามาหาหญิงสาวตรงที่เธอนั่งอยู่ เขาทรุดตัวนั่งลงใช้เข่าแตะพื้นหนึ่งข้าง ฝ่ามือใหญ่เอื้อมไปหยิบเศษใบไม้ ดอกไม้ออกจากผมของเธอ

สญามนมองใบหน้าของพายุ อย่างลืมตัว เมื่อชายหนุ่มจัดการกับผมของเธอเสร็จแล้ว สายตาจึงเลือนมามองใบหน้าของหญิงสาว ทั้งสองต่างจ้องมองสึกกันเเละกัน

"เธอเป็นไรไหม"

"......" สญามนส่ายหน้าไปมา

"กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวจะมืด"

พายุลุกขึ้นยืน และส่งมือยื่นให้หญิงสาว เธอเงยหน้ามองเขา ก่อนจะมองมาที่มือที่ชายหนุ่มยื่นส่งมาด้วยท่าทีที่ดูอบอุ่น จนเธอรู้สึกได้

มือเรียวเล็กจึงเอื้อมไปจับมือเขาไว้อย่างไม่ลังเล

(วันต่อมา)

"แต่งตัวสิ วันนี้จะพาไปเทียว"

"ไปเทียว นายไม่มีเรียนเหรอ"

"ไม่"

"ได้ รอแปบนะ" หญิงสาวกล่าวอย่างดีใจ เธอรีบหมุนตัวกับเข้าไปยังห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

พายุมองเธอ และยิ้มออกมาเมื่อเห็นอาการดีใจของหญิงสาว ใช้เวลาไม่นานสญามนก็ออกมาจากห้องด้วยชุดเดรสยาวเกือบเข่า แขนกุดสีขาวไล่โทนสีชมพูอ่อน ๆ ที่ลายเดรสนั้น ขับกับผิวขาวเนียน เรือนผมดำขลับเรียงเส้นสวยยาวถึงกลางหลัง เรียกได้ว่าสวยสะดุดตา จนพายุถึงกับมองค้องอยู่หลายวิ

"ตอนเห็นชุดนี้ที่หุ่น ไม่เห็นสวยขนาดนี้" ชายหนุ่มพูดเบากับตนเอง

"พึมพำอะไร ชุดนี้ได้ไหม" สญามนกล่าวพร้อกับหมุนตัวหนึ่งรอบ

"พายุ พายุ" หญิงสาวเอ่ยเรียกเมื่อเห็นชายหนุ่มนิ่งไป

"เอ่อ ชุดนี้เหรอผมว่าไม่เหมาะไปเปลี่ยนเหอะ" พายุกล่าวพร้อมเดินเเทรกตัวเข้าห้องไปเลือกชุดใหม่ให้เธอ

"อะไรออกจะสวย" สญามนบ่นกับตนเอง

"จะแต่งสะสวยขนาดนี้ไปโชว์ใคร" พายุก็พืมพำกับตนเอง

"อะไรนะ นายว่าอะไรนะ"

"เปล่า นี้! ใส่ชุดนี้ไปแล้วกัน" พายุกล่าวพร้อมส่งชุดใหม่ให้เธอ กางเกงยีนส์สีซีดกับเสื้อยืดพอดีตัวยี่ห้อหนึ่ง แต่พอเธอใส่ชุดนี้มันก็ดูน่ารักไปอีกแบบ พายุอมยิ้มอย่างพอใจ แต่สญามนกับยืนทำแก้มป่องมองค้อนชายหนุ่ม

"ได้ไปเทียวทั้งที่ ใส่ชุดนี้ไม่เห็นจะสวยเลย"

"นี้ก็สวยแล้วเธอไม่รู้ตัวเหรอ"

"......" (นี้เขากำลังชมฉันอยู่ใช่ไหม) หญิงสาวคิดในใจ

"ผมตาถึงไง เลือกชุดไหนก็สวยไปหมด"

"......."

"ไปกันเถอะ"

"แล้วนายจะพาไปเที่ยวไหน"

"ดรีมเวิลด์"

"คือที่ไหน"

"........" พายุเงียบมองหน้าหญิงสาวพร้อมกับก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์หาข้อมูลบ้างอย่าง

"เดี๋ยวเล่าให้ฟังระหว่างทาง"

"ตกลงนายจะบอกได้ยัง ที่นายจะพาไปคือที่ไหน"

"ดรีมเวิลด์ สวนสนุก"

"สวนสนุก ฟังชื่อแล้วน่าจะสนุกดีนะ"

"เธอ… รู้จักไหม" พายุแกล้งถาม

"ไม่นะ ไม่เคยได้ยินเลยมันเป็นยังไงล่ะ นายก็เล่ามาสิ"

"เดี๋ยวก็ถึงเธอก็รู้เอง แล้วเธอจะกรี๊ด"

"ขนาดนั้นเลยเหรอ"

"กรี๊ด!!! กรี๊ด พายุ อร้ายยย นายพาฉันมาเล่นอะไรรรรร กรี๊ด!!"

เมื่อรถไฟเหาะหยุดลง สญามนเดินโซซัดโซเซมาพิงอยู่ข้างทาง ด้วยอาการใจเต้นตุ๊บ ๆ หายใจแรง

"เป็นไงสนุกไหม" พายุเอ่ยถามแบบขำ ๆ

"สนุกบ้าอะไรคิดว่าวิญญาณหลุดออกไปจากร่างแล้วซะอีก" หญิงสาวกล่าวพร้อมเอามือแนบอกไว้

"ป่ะ ไปเล่นอย่างอื่นดีกว่า" พายุจับข้อมือจูงหญิงสาวให้เดิมตามมา

"ม่ายยย ไม่เล่นแล้วฉันจะกลับบ้าน" เธอเอ่ยงอแงแบบเด็ก และขืนตัวไว้ไม่ไปตามแรงจูงเขา

"เหอะน่า มีเครื่องเล่นอีกหลายอย่างไม่หน้ากลัวเเล้ว"

"จริงนะ"

"เชื่อใจผม" พายุยิ้มแบบเจ้าเล่ห์

เดินมาไม่ไกลทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ปราสาทผีสิง

"อันนี้คงไม่เท่าไร ฉันเคยเข้าตามงานวัดยังรู้สึกเฉยๆ"

"เหรอออ จะคอยดูอย่ากลัวจนกรี๊ดแตกแล้วมากอดผมนะ"

"ฝันไปเถอะ"

พายุกับสญามนค่อยๆ เดินฝ่าความมืดเข้าไปเรือย ๆ ความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศอันหนาวเย็นนำพาให้เธอจะเดินเบียดเข้าหาชายหนุ่ม

"ไหนบอกว่าไม่กลัว"

"มัน มะ มืด ฉันมองไม่เห็นต่างหาก"

แฮ่!!

จู่ ๆ ก็มีผีดักอยู่ข้างหน้าทั้งสองคน ด้วยความตกใจต่างกรี๊ดร้องออกมาสุดเสียง และหันหน้าเข้ากอดกัน จนผีปลอมตัวนั้นเดินไปผ่าน ชายหนุ่มและหญิงสาวทั้งผลักออกจากกันและหัวเราะกับเหตุการณ์เมื่อครู่นี้

ตึก ๆ ตึก ๆ ปัง ๆ ปัง ๆ เสียงดังขึ้นจากทางด้านหลัง สญามนทำหน้าตาตื่น พายุจึงจับมาเธอไว้ ทั้งคู่จึงพากันวิ่งหนีบ้าง เดินบ้างเจอ ผีปลอมตลอดทาง สร้างความตื่นตกใจ และความสนุกสนานไปด้วยเช่นกัน

ในที่สุดทั้งสองก็ออกมาจากปราสาทผีสิงห์ได้ ต่างมายืนพักเหนื่อยหัวเราะชอบใจกับผีรูปแบบต่าง ๆ ที่เจอมาตลอดทาง

"สนุกดีจัง น่ากลัวกว่าบ้านผีสิงห์ตามงานวัดจริง ๆ ด้วย"

"ใช้สิ กอดผมจนแน่นเลย"

"นายนั้นแหละกอดฉันจนแน่น ตัวก็ใหญ่"

ทั้งคู่เถียงกันไปมาก็เกิดอาการเขินกันเอง จนหญิงสาวต่องเปลี่ยนเรื่องคุย

"มีอะไรหน้าเล่นอีกไหม"

"เมืองหิมะ"

"หมายถึงหิมะจริงเหรอ"

"ไม่ ของปลอม ไปเถอะ"

"โอโห ของจริงจะเป็นแบบนี้ไหม" สญามนเอ่ยเมื่เธอไปยืนอยู่ใต้ที่หิมะกำลังโปรยลงมา

"ก็คล้าย ๆ แบบนี้"

"วู๊ เย็นจังเลย" เธอจับหิมะเล่นอย่างสนุกสนาน

"สญามน" พายุเอ่ยเรียกเธอ

"ห่ะ"

"ยืนดีๆ ถ่ายรูปให้"

หญิงสาวหันรีหันขวางเลือกจุดที่จะยืนเมื่อได้ที่เเล้วจึงยิ้มแฉ่งส่งให้ ชายหนุ่มกดถ่าวรูปที่ผ่านกล้องมือถือ

"ไหนกล้องนาย"

"นี้ไง" พายุหันหน้าจอมือถือให้เธอดูรูปที่เขาถ่ายเมื่อครู่ สญามนทำตาโตอย่างประหลาดใจ

"ทันสมัยมาก เจ้าจอเล็ก ๆ นี้ถ่ายรูปแทนกล้องได้ด้วย" พายุขำกับคำพูดของเธอ

"ฉันถ่ายให้นายบ้างเอาไหม"

"ไม่เป็นไร ฉันถ่ายเอง" ชายหนุ่มปรับเป็นกล้องหน้าก้าวมายืนข้างหญิงสาว แต่เพราะความสูงต่างกันมันเลยดูไม่พอดี สญามนจึงพยายามเขย่งเท้าให้ตัวสูงขึ้น จังหวะนั้นพายุก็ย่อตัวลงมา ทั้งคู่จึงหันมาสบตากัน นิ้วมือใหญ่ก็กดถ่ายได้เพราะดี

"ยืนเฉย ๆ ฉันย่อตัวเอง"

ทั้งสองเปลี่ยนมุมจนได้รูปมาหลายรูป ชายหนุ่มเลื่อนดูรูปเหล่านี้ไปมาซ้ำ ๆ และรู้สึกชอบ ใบหน้าจึงเผลอยิ้มออกมา

"ยิ้มอะไร หน้าฉันตลกเหรอ ขอดูหน่อย"

"ไม่ตลก เธอน่ารักดี"

"ไม่เชื่อ ขอดู"

พายุจึงส่งมือถือให้เเล้วบอกวิธีดูให้เธอ

หญิงสาวเลือนแต่ดูรูปที่ถ่ายด้วยกัน เธอก็ยิ้มออกมา

"นายหล่อมากเลย"

"ของมันเเน่อยู่แล้ว" พายุรีบตอบกลับ

"นายหล่อขนาดนี้ ยังไม่มีแฟนเหรอ"

"ไม่มี"

หญิงสาวเลือนจนมาถึงรูปที่ทั้งคู่สบตากัน ใบหน้าก็เห่อร้อนและแดงขึ้นมา

"ไม่อยากจะเชื่อ" สญามนรีบส่งมือถือคืนให้เขา

"ไม่มีจริง ๆ ทำไมเธอหน้าแดงล่ะ หรือว่าอากาศเย็นเกินเราออกไปกันเถอะ"

"ไม่ ไม่เป็นไร ยังไม่ได้เล่นอันนั้นเลย" เธอกล่าวพร้อมชี้มือไปที่เนินหิมะสูงนั้นที่เอาไว้สำหรับเล่นสไลเดอร์ลงมา มีเจ้าหน้าที่ยืนดูแลอยู่ และมีคนเล่นอยู่ไม่มากนั้น

"ได้สิ" พายุจึงเดินนำเธอมาไปหยิบกระดานสำหรับรองนั่งเพื่อที่จะได้สไลด์ลงมาจากเนินหิมะลูกนั้น ซึ่งก็ดูสูงอยู่ไม่น้อย

ชายหนุ่มพาเธอขึ้นมาถึงด้านบนสุด พอมองลงไปก็ดูสูงมาก เธอจึงรู้สึกกลัวขึ้นมา จนเจ้าหน้าที่เอ่ยถามเพราะยังมีคนอื่นรอเล่นอยู่

"ไม่เป็นไรครับผมไปกับเธอเอง" พายุเอ่ยบอกกับเจ้าหน้าที่

เขาจึงนั่งลงที่กระดานก่อนส่งยื่นมือไปหาเธอ และพยักหน้าเป็นเชิงบอกเธอว่าไม่ต้องกลัว สญามนมองใบหน้าชายหนุ่ม ทำให้เธอรู้สึกเบาใจจึงกล้าที่จะลองเผชิญหน้าดู เพราะวันนี้เธอเองก็เจอมาหลายอย่างแล้ว มีเขาอยู่ด้วยจึงเบาใจขึ้น

หญิงสาวลงไปนั่งอยู่ด้านหน้าที่ชายหนุ่มเว้นที่ไว้ให้ เขาจับมือเธอให้กำเชือกด้านข้างไว้ เมื่อพร้อมแล้วเจ้าหน้าที่จึงดันกระดานของทั้งคู่ สไลด์ลงมา

ความรู้สึกเสียววูบวาบอยู่ในท้องเมื่อไหลจากที่สูงลงมาที่ต่ำ ร่างบางเอียงหลังจนไปพิงกับอกใหญ่ของเขาไว้ เปลือกตาเธอเปิดสนิทจนกระดานสไลด์นั้นหยุดลงเมื่อถึงพื้นราบ เธอจึงลืมตาขึ้นมา

"สนุกจังเลย" พายุมองดูเธออยากเอ็นดู

เมื่อออกจากเมืองหิมะ สองหนุ่มสาวก็ไปเล่นเครื่องอื่น ๆ อีกหลายอย่างจนกระทั่งเย็นจึงกลับคอนโด พร้อมกับอาหารและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลายขวด กว่าจะถึงคอนโดก็เกือบจะสองทุ่มแล้ว

ทั้งสองจึงแยกย้ายกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมานั่งกินอาหารดื่มเบียร์ เเล้วเริ่มพูดคุยถึงเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนดึก ขวดเบียร์เปล่า ๆ ที่ล้มกลิ้งอยู่ที่พื้นก็นับรวม ๆ ได้เกือบสิบขวด เบียร์ก็หมดพอดี

แต่เพราะทั้งคู่ยังอยากที่จะคุยกันต่อ ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นมาเปิดตู้เย็นดู แต่เบียร์ก็หมดไปแล้ว สายตาเขาก็เหลือบไปแล้วโซจูที่ซื้อไว้เมื่อหลายอาทิตย์ก่อน จึงหยิบมันออกมาทั้งสองขวด แล้วเดินกลับมาส่งให้หญิงสาวหนึ่งขวด เธอรับมันมาเเล้วเพ่งดู

"โซจูน่ะ หรือเหล้าของเกาหลี"

"นายรู้ใช่ไหม ฉันน่ะชอบนักร้องเกาหลีกลุ่มนั้น เลยเอาเหล้าเกาหลีมาให้ฉัน" น้ำเสียงของเธอเริ่มยานคล้อย

"ลองชิมดูสิ"

"อ่าาา สุดยอด" เธอเปิดขวดเเล้วกระดกมัน

"เป็นไงรสชาติดีไหม"

"ดี"

เวลาผ่านไปจนโซจูของทั้งคู่เหลือไม่ถึงครึ่งขวด

"ฉานโชดดี จริง ๆ เลยที่ข้ามเวลาแล้วมาเจอคนหล่อ ๆ และยังใจดีแบบนาย" ใบหน้าสวยแก้มแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ จับไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม ที่กำลังนั่งท้าวคางมองเธออยู่

"เธอน่ะมาจากปี 2502 จริง ๆ เหรอ"

"ก็ช่ายย นะสิ นี้ ฉานกำลังชมว่านายหล่ออยู่นะได้ยินไหม"

"แล้วเธอจะกับไปไหม เธอไม่กับไปไม่ได้เหรอ"

"ฉัน…ฉัน..ไม่รู้ " เธอละมือจากใบหน้าชายหนุ่มแต่เขากลับรีบคว้ามือเรียมมากุมไว้

"หรือเธอมีคนรักรออยู่"

"มะ ไม่

ไม่มี"

"งั้น อยู่กับฉันได้ไหม"

จบคำพูดของชายหนุ่ม ทั้งสองสบตากัน ใบหน้าทั้งคู่ก็ค่อยเลื่อนเข้าหากันเหมือนมีบางอย่างดึงดูดคนทั้งคู่ ริมฝีปากของทั้งสองก็จูบผสานกัน….