ตอนที่ 7

สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกล้วยไม้เข้ามาในห้องหนังสือ ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความหรูหราสมฐานะชินอ๋อง มู่หรงจิ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานไม้จันทน์ดำ แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างฉลุลายตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นกว่าเมื่อวาน

นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปบนผ้าพันแผลบริเวณหน้าท้อง แผลจากพิษบุปผามรณะที่เคยปวดแสบปวดร้อนดั่งถูกไฟเผา บัดนี้เริ่มทุเลาลงจนเกือบเป็นปกติ เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกชาเล็กน้อย สมุนไพรที่สตรีปากร้ายผู้นั้นบดแล้วพอกให้ แม้จะเป็นเพียงหญ้าพื้นบ้านที่หาได้ทั่วไปตามป่าเขา แต่กลับออกฤทธิ์ถอนพิษร้ายแรงชนิดนี้ได้อย่างน่าอัศจรรย์

"พิษบุปผามรณะ" มู่หรงจิ่งพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาหงส์หรี่ลงอย่างใช้ความคิด "พิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น สกัดจากเกสรดอกไม้พิษเก้าชนิดที่เติบโตเฉพาะในหุบเขาทางใต้ ผู้ที่ครอบครองพิษนี้ได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดา"

พั่วจวินที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้างก้าวออกมาประสานมือคารวะ "ทูลท่านอ๋อง หน่วยสายลับเงารายงานมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ว่านักฆ่าชุดดำเหล่านั้นมีรอยสักรูปงูพันกระบี่ที่ต้นคอ คาดว่าเป็นมือสังหารจากหอเร้นจันทร์ที่รับงานว่าจ้างจากศัตรูของพระองค์ แต่ผู้ว่าจ้างที่แท้จริงยังสืบหาไม่พบพ่ะย่ะค่ะ"

"หอเร้นจันทร์หรือ" มู่หรงจิ่งเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ "พวกมันกล้าลงมือกับเปิ่นหวางถึงเพียงนี้ เห็นทีคงต้องกวาดล้างให้สิ้นซากเสียที"

"แล้วเรื่องของคุณหนูเนี่ย" พั่วจวินเอ่ยถามด้วยความลังเล

มู่หรงจิ่งชะงักมือ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อนึกถึงใบหน้าตื่นตระหนกของสตรีที่กล้าขโมยป้ายพยัคฆ์ของเขาไป

"นางเป็นอย่างไรบ้าง"

"สายรายงานว่า ตั้งแต่กลับจากวัดหงส์เหิน คุณหนูเนี่ยก็เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่ออกไปไหน อ้างว่าป่วยไข้ แต่สาวใช้ในเรือนกลับเห็นนางนั่งนับเงินและเช็ดถูหยกชิ้นนั้นด้วยความทะนุถนอมพ่ะย่ะค่ะ"

มู่หรงจิ่งหัวเราะในลำคอ "นางคงคิดว่าสามารถนำมันไปขายแลกเงินได้กระมัง ช่างไร้เดียงสาเสียจริง"

เขาหยิบพู่กันขึ้นมาตวัดเขียนข้อความบางอย่างลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ก่อนจะประทับตราสีแดงสดลงไป แล้วยื่นให้พั่วจวิน "ส่งสิ่งนี้ไปให้ที่จวนแม่ทัพ พร้อมกับของขวัญขอบคุณชุดใหญ่"

"ของขวัญขอบคุณหรือพ่ะย่ะค่ะ" พั่วจวินรับจดหมายมาด้วยสีหน้างุนงง

"ใช่" มู่หรงจิ่งเงยหน้าขึ้น แววตาฉายแววสนุกสนาน "นางอุตส่าห์ฉีกแขนเสื้อราคาแพงเพื่อช่วยชีวิตเปิ่นหวาง เปิ่นหวางย่อมต้องตอบแทนน้ำใจนางให้ถึงที่สุด นำผ้าไหมบรรณาการแสงจันทร์พับนั้นไปให้นาง พร้อมกับยาบำรุงชั้นเลิศ บอกนางว่า... เปิ่นหวางซาบซึ้งในบุญคุณครั้งนี้ยิ่งนัก"

พั่วจวินรับคำสั่งแล้วถอยออกไป ทิ้งให้มู่หรงจิ่งนั่งยิ้มอยู่เพียงลำพัง การส่งของขวัญไปให้สตรีที่พยายามทำตัวเสื่อมเสียชื่อเสียง ย่อมเป็นการโยนหินถามทางชั้นดี เขาอยากรู้นักว่าเมื่อนางรู้ว่าเขาจดจำนางได้ นางจะมีปฏิกิริยาเช่นไร

ณ เรือนพักของเนี่ยซวงในจวนแม่ทัพ

เนี่ยซวงกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งนุ่ม กินองุ่นที่ปั้นเซี่ยปอกเปลือกให้ทีละลูกอย่างมีความสุข ป้ายหยกพยัคฆ์ขาวถูกวางไว้บนหัวเตียงราวกับเครื่องรางนำโชค นางมองมันพลางคำนวณมูลค่าในใจอย่างเพลิดเพลิน

"หากขายหยกชิ้นนี้ได้ ข้าจะไปซื้อที่ดินแถบชานเมือง ปลูกบ้านหลังเล็กๆ แล้วจ้างบ่าวไพร่สักสิบคนมาคอยพัดวี" เนี่ยซวงวาดฝัน

"คุณหนูเจ้าคะ หยกชิ้นนี้ดูมีราคาสูงและลวดลายวิจิตรบรรจงนัก เกรงว่าโรงรับจำนำทั่วไปคงไม่กล้ารับซื้อ" ปั้นเซี่ยเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

"เจ้าไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธีปล่อยของ" เนี่ยซวงยักไหล่ "รอให้เรื่องเงียบสักหน่อย ข้าจะฝากพ่อค้าเร่ไปขายที่ต่างแคว้น รับรองว่าไม่มีผู้ใดตามสืบเจอ"

ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นที่หน้าเรือน

"เกิดอันใดขึ้น" เนี่ยซวงลุกขึ้นนั่ง ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ

บ่าวรับใช้คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่าหน้าระเบียง "เรียนคุณหนูใหญ่ มีขบวนของขวัญจากวังชินอ๋องส่งมาถึงหน้าจวนขอรับ บอกว่าเป็นของพระราชทานให้แก่คุณหนูใหญ่โดยเฉพาะ"

"วังชินอ๋อง" เนี่ยซวงเบิกตากว้าง องุ่นในมือร่วงหล่นลงพื้น "ท่านอ๋องส่งของมาให้ข้าทำไม"

นางรีบจัดเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปดูที่หน้าจวนด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรง

ที่ลานหน้าจวนแม่ทัพ ขบวนขันทีและทหารองครักษ์ยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ หีบไม้สักทองขนาดใหญ่หลายใบถูกวางเรียงราย พ่อบ้านใหญ่ของจวนแม่ทัพยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก

พั่วจวิน ซึ่งวันนี้สวมชุดองครักษ์เต็มยศ ก้าวออกมาข้างหน้า เมื่อเห็นเนี่ยซวงเดินออกมา เขาก็ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"คารวะคุณหนูเนี่ย" พั่วจวินเอ่ยเสียงดังฟังชัด "ท่านอ๋องทรงฝากของขวัญเหล่านี้มาให้ เพื่อเป็นการขอบคุณที่คุณหนูเนี่ยได้ให้ความช่วยเหลือพระองค์เมื่อวันก่อน"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างพากันส่งเสียงฮือฮา

"คุณหนูเนี่ยช่วยเหลือท่านอ๋องหรือ"

"นางไปทำความดีความชอบอันใดมา เหตุใดท่านอ๋องถึงส่งของขวัญมามากมายเพียงนี้"

เนี่ยซวงหน้าซีดเผือด นางอยากจะตะโกนปฏิเสธ แต่ก็ทำไม่ได้ นางฝืนยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "ท่านองครักษ์ ท่านอ๋องคงจำคนผิดกระมัง ข้าเป็นเพียงสตรีในห้องหอ จะไปช่วยเหลือท่านอ๋องได้อย่างไร"

"ท่านอ๋องตรัสว่า คุณหนูเนี่ยอาจความจำสั้น แต่พระองค์ทรงจำได้อย่างแม่นยำ" พั่วจวินผายมือไปทางหีบใบแรก ขันทีรีบเปิดฝาหีบออก

ภายในหีบนั้นบรรจุผ้าไหมสีขาวนวลทอประกายมุก เนื้อผ้าละเอียดอ่อนนุ่มราวกับปุยเมฆ นี่คือผ้าไหมแสงจันทร์ ซึ่งเป็นผ้าบรรณาการล้ำค่าที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ได้ครอบครอง

"ท่านอ๋องทรงทราบว่าคุณหนูเนี่ยต้องสูญเสียแขนเสื้อไปเพื่อพระองค์ จึงประทานผ้าไหมพับนี้มาให้ตัดเย็บชุดใหม่ พร้อมกับยาบำรุงโลหิตเพื่อชดเชยที่ท่านต้องเหนื่อยยาก"

คำพูดของพั่วจวินเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ เนี่ยซวงรู้ทันทีว่ามู่หรงจิ่งจงใจข่มขู่นางทางอ้อม เขาต้องการบอกให้นางรู้ว่าเขารู้เห็นทุกอย่าง

"นอกจากนี้" พั่วจวินหยิบซองจดหมายสีแดงออกมาจากอกเสื้อ "ท่านอ๋องทรงฝากจดหมายฉบับนี้มาให้ท่านด้วย"

เนี่ยซวงยื่นมือสั่นเทาไปรับจดหมาย เมื่อเปิดออกอ่าน ข้อความด้านในมีเพียงประโยคสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดแต่ทรงพลัง

'หนี้ชีวิต เปิ่นหวางชดใช้ด้วยผ้าไหม ส่วนหนี้ป้ายหยก... เปิ่นหวางจะมาทวงคืนด้วยตนเอง เตรียมตัวไว้ให้ดี'

เนี่ยซวงกำจดหมายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ "ฝากกราบทูลท่านอ๋องด้วยว่าข้าน้อยซาบซึ้งในน้ำพระทัยของท่านอ๋องยิ่งนัก" นางกัดฟันพูด

เมื่อขบวนของวังชินอ๋องกลับไป เนี่ยซวงก็รีบสั่งให้บ่าวไพร่ขนหีบเหล่านั้นไปเก็บไว้ในห้องเก็บของทันที นางเดินกลับเข้าเรือนด้วยท่าทางเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

"คุณหนู ท่านอ๋องรู้เรื่องป้ายหยกแล้ว" ปั้นเซี่ยกระซิบหน้าเครียด "เราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ จะเอาไปคืนดีหรือไม่"

"คืนตอนนี้ก็เท่ากับยอมรับผิดน่ะสิ" เนี่ยซวงเดินวนไปวนมาในห้อง "คนอย่างท่านอ๋องกัดไม่ปล่อยแน่ เขาจงใจส่งของมาเอิกเกริกเช่นนี้ เพื่อให้คนทั้งเมืองรู้ว่าเขากับข้ามีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน"

"แล้วมันไม่ดีหรือเจ้าคะ ได้เกี่ยวดองกับท่านอ๋อง"

"ดีกับผีสิ" เนี่ยซวงโวยวาย "เจ้าไม่รู้หรือว่าอีกไม่กี่วันจะมีราชโองการคัดเลือกพระชายาเอกให้ท่านอ๋อง หากมีข่าวลือเช่นนี้ ข้าต้องถูกจับใส่พานถวายตัวแน่ๆ ข้าไม่อยากแต่งงานกับตัวอันตรายเช่นนั้น วันๆ คงต้องระแวงว่าจะโดนยาพิษหรือโดนลอบสังหาร"

นางหยุดเดิน กัดเล็บอย่างใช้ความคิด "ไม่ได้การ ข้าต้องทำอะไรสักอย่างให้ชื่อเสียงของข้าเลวร้ายลงไปอีก เอาให้เลวร้ายจนแม้แต่ท่านอ๋องก็ไม่อยากได้ข้าเป็นภรรยา"

"คุณหนูจะทำอันใดอีกเจ้าคะ คราวก่อนก็รังแกคนแก่ คราวนี้จะไปเผาบ้านใครหรือ"

เนี่ยซวงดีดนิ้วดังเปาะ "ฉลาดมากปั้นเซี่ย ไม่ต้องเผาบ้านคนอื่นหรอก เผาบ้านตัวเองนี่แหละ"

"หา! เผาบ้านตัวเอง" ปั้นเซี่ยตาโต "คุณหนู ท่านสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือเจ้าคะ"

"ข้าไม่ได้จะเผาทั้งเรือน แค่จะเผาห้องครัว" เนี่ยซวงอธิบายแผนการด้วยแววตามุ่งมั่น "ข้าจะสร้างสถานการณ์ว่า ข้าโมโหหิวที่แม่ครัวทำอาหารรสชาติไม่ถูกปาก จึงอาละวาดเผาห้องครัวจนวอดวาย การกระทำเยี่ยงคนบ้าเช่นนี้ หากรู้ไปถึงหูไทเฮา พระนางคงไม่มีทางยอมรับสะใภ้ที่ไร้สติและอารมณ์รุนแรงเช่นข้าแน่นอน"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ ไปเตรียมน้ำมันกับเชื้อเพลิงมา คืนนี้เราจะลงมือกัน"