LOGINรัตติกาลมาเยือน ณ จวนแม่ทัพที่เงียบสงบ มีเพียงแสงโคมไฟวูบวาบตามระเบียงทางเดิน เนี่ยซวงในชุดรัดกุมสีดำ ย่องพาปั้นเซี่ยมายังโรงครัวใหญ่ด้านหลังจวน
"คุณหนู แน่ใจนะเจ้าคะว่าจะทำจริงๆ" ปั้นเซี่ยถามย้ำ มือถือกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำมันตะเกียง "แน่ใจสิ ข้าดูทิศทางลมแล้ว ลมพัดไปทางสระบัว ไฟจะไม่ลามไปติดเรือนพักแน่นอน" เนี่ยซวงตอบอย่างมั่นใจ นางรับกระบอกน้ำมันมาเทราดลงบนกองฟืนหน้าเตาไฟ "เอาล่ะ จุดไฟเลย" ปั้นเซี่ยจุดไฟ แล้วโยนลงไปบนกองฟืน พรึ่บ เปลวไฟลุกโชนขึ้นทันที แสงสีส้มสว่างวาบไปทั่วโรงครัว เนี่ยซวงรีบตะโกนเสียงดังลั่น "ไฟไหม้ ไฟไหม้ ผู้ใดก็ได้ช่วยด้วย ไฟไหม้โรงครัว" บ่าวไพร่ที่นอนเฝ้ายามอยู่แถวนั้นสะดุ้งตื่น รีบวิ่งออกมาดูด้วยความแตกตื่น "เร็วเข้า รีบดับไฟ" ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังเกิดขึ้น เนี่ยซวงแสร้งทำเป็นยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่าอยู่หน้ากองไฟ "สมน้ำหน้า! อาหารรสชาติไม่ได้เรื่องเช่นนี้ ข้าเลยเผาทิ้งให้หมด ใครกล้าขัดใจข้า มันต้องเจอดีแบบนี้" นางตะโกนปาวๆ เพื่อให้ทุกคนจดจำภาพความบ้าคลั่งของนาง แต่ในขณะที่นางกำลังเล่นละครอยู่นั้น สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ของคนผู้หนึ่งที่กำลังวิ่งหนีออกจากโรงครัวทางด้านหลัง ท่าทางมีพิรุธ ในมือของคนผู้นั้นกอดห่อผ้าสีดำไว้แน่น "นั่นพ่อบ้านหวังนี่นา" เนี่ยซวงหรี่ตามอง "ไฟไหม้ขนาดนี้ แทนที่จะช่วยดับไฟ เหตุใดถึงวิ่งหนีไปทางประตูหลัง แล้วห่อผ้านั่น..." สัญชาตญาณบางอย่างเตือนให้นางรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล นางคว้าแขนปั้นเซี่ย "ตามไปดู" เนี่ยซวงและปั้นเซี่ยแอบสะกดรอยตามพ่อบ้านหวังไปจนถึงมุมมืดกำแพงหลังจวน พ่อบ้านหวังเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนจะรีบขุดดินใต้ต้นไทรใหญ่เพื่อฝังห่อผ้านั้น "เขาทำสิ่งใดน่ะเจ้าคะ" ปั้นเซี่ยกระซิบ "ชู่ว รอดูไปก่อน" เมื่อพ่อบ้านหวังฝังของเสร็จและเดินจากไป เนี่ยซวงรีบวิ่งเข้าไปขุดห่อผ้านั้นขึ้นมาทันที เมื่อเปิดออกดู นางก็ต้องตกตะลึง ภายในห่อผ้าคือสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินหลายเล่ม และตั๋วเงินจำนวนมาก เนี่ยซวงเปิดสมุดบัญชีดูผ่านๆ ด้วยแสงจันทร์ "นี่มัน... บัญชีการยักยอกเสบียงกองทัพ" เนี่ยซวงอุทานเสียงเบา "พ่อบ้านหวังร่วมมือกับคนนอก โกงเงินค่าเสบียงทหารของท่านพ่อ" "ตายแล้ว เรื่องใหญ่เลยนะเจ้าคะ" ปั้นเซี่ยหน้าซีด เนี่ยซวงกำสมุดบัญชีแน่น ความตั้งใจเดิมที่จะเผาครัวเพื่อสร้างเรื่องเสื่อมเสีย กลายเป็นการจับโจรในบ้านได้โดยบังเอิญเสียแล้ว "ข้าแค่จะแกล้งบ้า แต่ดันมาเจอคนชั่วของจริงเข้าให้" เนี่ยซวงถอนหายใจ "เอาสมุดบัญชีพวกนี้ไปให้ท่านพ่อ ส่วนเรื่องไฟไหม้... ก็ปล่อยให้มันไหม้ไปเถิด ถือว่าเป็นการชำระล้างความซวย" รุ่งเช้าวันต่อมา ข่าวเรื่องคุณหนูเนี่ยเผาโรงครัวแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง สมใจนางยิ่งนัก ชาวบ้านต่างพากันวิจารณ์ว่านางสติฟั่นเฟือน โมโหร้ายจนถึงขั้นวางเพลิงบ้านตัวเอง แต่ที่จวนแม่ทัพ บรรยากาศกลับตึงเครียดด้วยเหตุผลอื่น แม่ทัพเนี่ย บิดาของเนี่ยซวง นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องหนังสือ ตรงหน้ามีสมุดบัญชีลับที่เนี่ยซวงนำมามอบให้วางอยู่ "ลูกหญิง เจ้าแน่ใจนะว่าเจอสิ่งนี้ตอนที่... เอ่อ ตอนที่เจ้ากำลังเผาครัว" แม่ทัพเนี่ยถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ "เจ้าค่ะท่านพ่อ" เนี่ยซวงตอบเสียงใส "ลูกโมโหที่พ่อบ้านหวังจัดอาหารไม่ดีให้ลูก เลยกะจะสั่งสอนเขาสักหน่อย ผู้ใดจะไปคิดว่าเขาจะร้อนตัววิ่งหนีจนเผยพิรุธออกมาเอง" แม่ทัพเนี่ยส่ายหน้ายิ้มๆ "เอาเถิด ถึงวิธีการของเจ้าจะ... รุนแรงและแปลกประหลาดไปบ้าง แต่ครั้งนี้ถือว่าเจ้ามีความดีความชอบ พ่อจะจัดการเรื่องพ่อบ้านหวังเอง ส่วนเจ้า ช่วงนี้เก็บตัวอยู่แต่ในเรือนสักพักเถิด อย่าเพิ่งไปก่อเรื่องที่ใดอีก" "ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ" เนี่ยซวงรับคำอย่างว่าง่าย นางเดินออกจากห้องหนังสือด้วยความโล่งใจ อย่างน้อยแผนการทำลายชื่อเสียงก็สำเร็จ แล้วยังช่วยท่านพ่อจับคนโกงได้อีก แต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ ข่าววีรกรรมเผาครัวของนางได้ลอยไปเข้าหูของมู่หรงจิ่งเรียบร้อยแล้ว ณ ตำหนักชินอ๋อง "เผาครัวเพราะโมโหหิวหรือ" มู่หรงจิ่งฟังรายงานจากพั่วจวินแล้วหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ สตรีผู้นี้ ช่างสรรหาวิธีการมาทำให้เปิ่นหวางประหลาดใจได้ไม่หยุดหย่อน" "คนภายนอกมองว่านางบ้าคลั่ง แต่สายของเรารายงานว่า ในคืนเดียวกันนั้น แม่ทัพเนี่ยสั่งจับกุมพ่อบ้านใหญ่และยึดสมุดบัญชีลับบางอย่างมาได้พ่ะย่ะค่ะ" พั่วจวินรายงานต่อ "นั่นปะไร" มู่หรงจิ่งตบเข่าฉาด "นางไม่ได้เผาครัวเพราะโมโห แต่ใช้เพลิงอำพรางเพื่อจับหนูสกปรกในจวนต่างหาก ฉลาด... ฉลาดมาก" แววตาของมู่หรงจิ่งเป็นประกายเจิดจ้า ราวกับค้นพบของเล่นชิ้นโปรดที่ถูกใจที่สุด "พั่วจวิน เตรียมฝนหมึก" "ท่านอ๋องจะทรงทำสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ" "เปิ่นหวางจะร่างฎีกา" มู่หรงจิ่งหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกอย่างเชื่องช้า แววตาเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ "ในเมื่อนางพยายามทำตัวให้เสื่อมเสีย เพื่อหลีกหนีการคัดเลือกพระชายา เปิ่นหวางก็จะสนองความต้องการของนาง" เขาจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษเซวียนจื่อเนื้อดี เขียนข้อความยกย่องสรรเสริญเนี่ยซวงอย่างวิจิตรบรรจง "สตรีสกุลเนี่ย จิตใจห้าวหาญ เด็ดเดี่ยว สติปัญญาเฉลียวฉลาด แม้กิริยาจะดูแข็งกร้าวไปบ้าง แต่ก็เหมาะสมที่จะมาเป็นคู่คิดของเชื้อพระวงศ์" เขียนจบเขาก็วางพู่กันลง แล้วหันไปสั่งพั่วจวิน "พรุ่งนี้เช้า เปิ่นหวางจะนำร่างฎีกาฉบับนี้ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ จำเป็นต้องมีพระชายาของอาเช่นเปิ่นหวางมาช่วยดูแลความเรียบร้อย เปิ่นหวางเชื่อว่าฝ่าบาทจะต้องทรงเห็นดีเห็นงามและยอมประทับตรามังกรลงในราชโองการสมรสพระราชทานอย่างแน่นอน" เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ "อีกสามวัน จะมีงานเลี้ยงในวังหลวง เชิญคุณหนูเนี่ยซวงมาร่วมงานด้วย เปิ่นหวางอยากจะเห็นหน้านางตอนที่รู้ว่า วีรกรรมเผาครัวของนาง กลับกลายเป็นบันไดส่งนางขึ้นสู่ตำแหน่งพระชายาเอก" เนี่ยซวงเอ๋ยเนี่ยซวง เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือเปิ่นหวางจริงๆ หรือลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วเมืองหลวง หลังคาจวนชินอ๋องถูกย้อมจนกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับสีแดงสดของโคมไฟที่แขวนประดับอยู่ตามระเบียงทางเดิน บ่งบอกถึงเทศกาลปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงภายในห้องหนังสือที่อบอุ่นด้วยเตาถ่านมู่หรงจิ่ง นั่งอ่านฎีกาอยู่ที่โต๊ะทำงาน ทว่าสมาธิของเขามิได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษร หากแต่คอยลอบชำเลืองมองสตรีที่นั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งนุ่มริมหน้าต่างเนี่ยซวง กำลังจดจ่ออยู่กับการกิน... กินอย่างเอาเป็นเอาตายในมือของนางถือจานใส่ผลส้มจี๊ดดองเกลือและมะม่วง นางหยิบผลไม้รสเปรี้ยวเหล่านั้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารทิพย์จากสวรรค์"เนี่ยซวง" มู่หรงจิ่งอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยทัก "เจ้ากินของเปรี้ยวมาตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่เข็ดฟันบ้างหรือ"เนี่ยซวงกลืนส้มจี๊ดลงคอแล้วหันมาทำตาโตใส่สามี "ไม่เข็ดเพคะ ช่วงนี้หม่อมฉันรู้สึกเบื่ออาหารรสจืดชืด อยากกินแต่ของรสจัดจ้าน ท่านพี่... ท่านช่วยสั่งให้ห้องเครื่องทำมะม่วงคลุกพริกเกลือมาเพิ่มอีกสักจานได้หรือไม่"มู่หรงจิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจำได้ว่าปกติเนี่ยซวงเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย แต
กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหล สามปีนับจากศึกสงครามครั้งใหญ่ที่ชายแดนด่านเหนือ ความสงบสุขได้หวนคืนสู่แคว้นต้าเยี่ยนอย่างแท้จริง บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง ราษฎรอยู่ดีกินดี ภายใต้การปกครองของฮ่องเต้หนุ่มผู้ปรีชาสามารถ และการสนับสนุนจากชินอ๋องผู้สำเร็จราชการทว่า... ความสงบสุขที่ว่านั้น ดูเหมือนจะยกเว้นไว้เพียงสถานที่เดียวณ จวนชินอ๋อง เสียงไก่ขันยามรุ่งสางยังไม่ทันจางหาย เสียงร้องโวยวายของบ่าวไพร่ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ"คุณชายน้อย! อย่าเพิ่งวิ่งไปทางนั้นขอรับ! ระวังตกสระบัว!""คุณชายน้อย! นั่นดาบอาญาสิทธิ์ของท่านอ๋องนะขอรับ นำไปขุดดินเล่นไม่ได้!"เงาร่างเล็กป้อมในชุดผ้าไหมสีแดงสดวิ่งหลบซ้ายขวาไปทั่วสวนหิน ด้วยความเร็วที่น่าตกใจสำหรับเด็กวัยเพียงสามขวบ ใบหน้ากลมป้อมขาวผ่องดุจซาลาเปานึ่งสุก ดวงตากลมโตสุกใสทอประกายซุกซน และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ถอดแบบมาจากบิดาไม่มีผิดเพี้ยนมู่หรงเฉิง หรือ อาเฉิง บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของชินอ๋องมู่หรงจิ่งและพระชายาเนี่ยซวง"จับข้าให้ได้สิ เจ้าเต่าเชื่องช้า" อาเฉิงแลบลิ้นใส่พ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา ในมือเล็กป้อมถือตราประทับหยกขาวประจำตำแหน่งชินอ๋องแกว่งไป
เนี่ยซวงโยนราชโองการให้แม่ทัพแคว้นอวี้ แม่ทัพผู้นั้นรับไปเปิดอ่าน มือไม้สั่นเทา“ราชโองการระบุว่าให้ปลดองค์หญิงอวี้หลันออกจากฐานันดรศักดิ์ คุมตัวกลับไปรับโทษ และให้ทหารทุกนายถอยทัพกลับทันที หากฝ่าฝืน... มีโทษฐานกบฏ”แม่ทัพแคว้นอวี้หน้าซีดเผือด เขารีบคุกเข่าลงหันไปทางทิศเมืองหลวงแคว้นอวี้“น้อมรับราชโองการ”“ไม่จริง” อวี้หลันกรีดร้อง “เจ้าโกหก นั่นเป็นของปลอม ข้าเป็นองค์หญิง พวกเจ้าต้องฟังข้า”“องค์หญิงจบสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพเอ่ยเสียงเศร้า “พระองค์ทรงทำเกินไปจริงๆ”ทหารแคว้นอวี้ต่างพากันลดอาวุธลง เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากฝั่งต้าเยี่ยนอวี้หลันมองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง นางสูญเสียทุกอย่างแล้ว ทั้งคนรัก อำนาจ และศักดิ์ศรี“มู่หรงจิ่ง...” นางหันไปมองบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ เขาขี่ม้ามายืนเคียงข้างเนี่ยซวง สายตาที่มองนางมีเพียงความสมเพช“กลับไปรับโทษเถิดอวี้หลัน” มู่หรงจิ่งเอ่ย “ชีวิตเจ้ายังมีค่า อย่าทำลายมันไปมากกว่านี้เลย”“ชีวิตที่มีค่า?” อวี้หลันหัวเราะทั้งน้ำตา “ชีวิตที่ไม่มีท่าน จะมีค่าอันใด ข้าทำทุกอย่างเพื่อท่าน แต่ท่านกลับ... กลับเห็นข้าเป็นเพียงศัตรู”นางคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้
สายลมหวีดหวิวพัดกรรโชกหอบเอาฝุ่นทรายสีเหลืองคลุ้งตลบไปทั่วบริเวณชายแดนด่านเหนือ ธงรูปพยัคฆ์ทมิฬบนกำแพงเมืองโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งราวกับจะขาดออกจากเสา เสียงกลองศึกดังกึกก้องสอดประสานไปกับเสียงโห่ร้องของทหารนับแสนนายที่ตั้งค่ายประชิดกำแพงเมืองเบื้องล่างกำแพงเมืองอันสูงตระหง่าน กองทัพแคว้นอวี้ดูดำมืดดุจเมฆฝนที่พร้อมจะถล่มทลายทุกสรรพสิ่ง นำทัพโดยสตรีในชุดเกราะสีเงินแวววาว บนศีรษะสวมหมวกเกราะประดับพู่สีแดงสด นางนั่งสงบนิ่งอยู่บนหลังม้าสีขาว ใบหน้างดงามบัดนี้เย็นชาและเต็มไปด้วยความอำมหิต“มู่หรงจิ่ง” อวี้หลันตะโกนก้อง เสียงของนางแฝงพลังยุทธ์ดังกังวานไปทั่วสมรภูมิ “ออกมาหาข้า หากท่านยังหดหัวอยู่หลังกำแพง ข้าจะสั่งทหารยิงธนูเพลิงเผาเมืองนี้ให้เป็นจุล และราษฎรทุกคนในเมืองจะต้องตายตกไปตามกัน”สิ้นเสียงคำขู่ ลูกธนูชุดแรกก็ถูกยิงขึ้นฟ้าเป็นเชิงข่มขวัญบนกำแพงเมือง ทหารรักษาการณ์ต่างหน้าซีดเผือด กำลังใจถดถอยด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่าข้าศึกถึงห้าเท่าทันใดนั้น ประตูเมืองบานใหญ่ที่ปิดสนิทมาหลายวันก็ค่อยๆ เปิดแง้มออก เสียงเสียดสีของไม้และโลหะดังสนั่นหวั่นไหวเงาร่างของอาชาสีดำทมิฬควบตะบึงออกมาอย่างเชื่อง
ฮ่องเต้ฉวยโอกาสถีบกุ้ยมัวมัวจนหงายหลัง แล้วกลิ้งตัวหนีออกมา"ฆ่ามัน ฆ่าพวกมันให้หมด" ไทเฮากรีดร้องอย่างคนเสียสติ นางคว้ากระบี่จากแท่นบูชาข้างตัว วิ่งถลันลงมาจากบัลลังก์หมายจะแทงฮ่องเต้ด้วยมือตนเอง"ฝ่าบาทระวัง" เนี่ยซวงพุ่งตัวเข้าไปขวางเคร้งกระบี่ของเนี่ยซวงรับกระบี่ของไทเฮาไว้ได้ทัน ไทเฮาแม้จะแก่ชราแต่ก็มีวรยุทธ์ติดตัว นางฟาดฟันอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธแค้น"นังตัวดี เป็นเพราะเจ้า ทุกอย่างพังเพราะเจ้า"เนี่ยซวงปัดป้องการโจมตีอย่างใจเย็น แววตาของนางไร้ความปรานี"ท่านทำตัวเองทั้งนั้น หากท่านรู้จักพอ เรื่องคงไม่จบเช่นนี้"เนี่ยซวงตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว ปัดอาวุธในมือไทเฮากระเด็นไปไกล แล้วใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าที่ท้องของนางจนล้มคว่ำมู่หรงจิ่งเดินเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าไทเฮาที่นอนหายใจรวยริน"จบสิ้นกันเสียที" เขาเอ่ยเสียงเรียบ"ฆ่าข้าสิ" ไทเฮาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาท้าทาย "หากข้าไม่ตาย ข้าก็จะกลับมาทำลายพวกเจ้า""ข้าจะไม่ฆ่าท่าน" มู่หรงจิ่งตอบ "ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับความผิดของท่าน"เขาหันไปสั่งทหาร "คุมตัวไทเฮาไปขังที่ตำหนักเย็นตลอดชีวิต ถอดยศศักดิ์ให้เหลือเพียงสามัญชน ห้ามผู้ใ
ความมืดมิดของท้องนภายังคงปกคลุมเมืองหลวง ทว่าแสงสว่างจากเปลวเพลิงที่ลุกโชนตามมุมเมืองกลับทำให้ค่ำคืนนี้สว่างไสวราวกับกลางวัน เสียงระฆังเตือนภัยยังคงดังกึกก้อง ผสมผสานไปกับเสียงกรีดร้องของผู้คนและเสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงไปตามท้องถนนบนถนนสายหลักที่มุ่งหน้าสู่วังหลวงมู่หรงจิ่ง ในชุดเกราะเงินแวววาวควบม้าสีดำนำหน้าขบวน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปื้อนยิ้มในพิธีมงคล บัดนี้เคร่งขรึมและเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร ข้างกายเขาคือเนี่ยซวง ในชุดเกราะหนังสีแดงเพลิง ผมยาวสยายถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง นางควบม้าเคียงบ่าเคียงไหล่สามี แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความหวาดกลัวกองทัพพยัคฆ์ทมิฬนับพันนายเคลื่อนพลตามหลังดุจเกลียวคลื่นสีดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง" มู่หรงจิ่งตะโกนถามพั่วจวินที่ขี่ม้าประกบข้าง"ทหารกบฏของไทเฮาปิดล้อมประตูวังทั้งสี่ทิศพ่ะย่ะค่ะ อ้างว่าฝ่าบาทประชวรหนักห้ามผู้ใดเข้าออก แต่สายของเรารายงานว่าฝ่าบาทถูกคุมขังอยู่ที่ตำหนักใหญ่ และไทเฮากำลังจะประกาศราชโองการปลดฝ่าบาท เพื่อยกองค์ชายรองที่ยังเป็นทารกขึ้นครองราชย์แทน""นางมารเฒ่า" เนี่ยซวงกัดฟันกรอด "คิดจะชักใยหุ่นเชิดตัวใหม่สินะ







