ตอนที่ 9

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับบรรยากาศที่แปลกประหลาดภายในจวนแม่ทัพตระกูลเนี่ย

ห้องหนังสือของแม่ทัพเนี่ยซึ่งปกติจะเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความตึงเครียด บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของผู้เป็นเจ้าของจวน แม่ทัพเนี่ยเจิ้นหนานนั่งลูบเคราของตนเองด้วยความเบิกบานใจ บนโต๊ะเบื้องหน้ามีสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินวางกองอยู่หลายเล่ม

เนี่ยซวง นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นางพยายามปั้นหน้าให้ดูบึ้งตึงและเอาแต่ใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าดูเหมือนบิดาของนางจะมิได้สนใจกิริยาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

"ลูกรัก เจ้าช่างมีสติปัญญาหลักแหลมยิ่งนัก" แม่ทัพเนี่ยเอ่ยชมเชยไม่ขาดปาก "พ่อไม่เคยนึกเฉลียวใจเลยว่าพ่อบ้านหวังจะเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ศัตรูส่งมา การที่เจ้าใช้อุบายเผาโรงครัวเพื่อบีบให้มันร้อนตัวจนเผยพิรุธออกมา นับว่าเป็นแผนการที่แยบยลจริง ๆ"

เนี่ยซวงอ้าปากค้าง นางอยากจะตะโกนแย้งออกไปว่านางมิได้มีแผนการอันลึกล้ำเช่นนั้น นางเพียงแค่โมโหจนขาดสติและอยากสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้ตนเองต่างหาก แต่เมื่อเห็นแววตาภาคภูมิใจของบิดา คำพูดเหล่านั้นก็จุกอยู่ที่คอหอย

"ท่านพ่อ" เนี่ยซวงเอ่ยเสียงอ่อย "ลูกมิได้คิดการใหญ่โตถึงเพียงนั้น ลูกเพียงแค่..."

"ไม่ต้องถ่อมตัวไป" แม่ทัพเนี่ยโบกมือขัดจังหวะ "พ่อรู้ว่าเจ้าไม่อยากให้ผู้อื่นล่วงรู้ถึงความสามารถของเจ้า เจ้าจึงแสร้งเป็นสตรีร้ายกาจเพื่อตบตาคนภายนอกใช่หรือไม่"

เนี่ยซวงกระพริบตาปริบๆ ดูเหมือนยิ่งนางพยายามทำตัวเหลวแหลก คนในครอบครัวกลับยิ่งตีความไปในทางที่ดี

"สมุดบัญชีเหล่านี้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเอาผิดขุนนางกังฉินในกรมเสบียงได้ พ่อจะรีบนำเข้าถวายรายงานต่อฝ่าบาทและท่านอ๋อง" แม่ทัพเนี่ยลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางกระตือรือร้น "ความดีความชอบครั้งนี้ ตระกูลเนี่ยต้องจารึกชื่อเจ้าไว้"

เนี่ยซวงได้แต่ยิ้มแห้ง มองบิดาเดินถือสมุดบัญชีออกจากห้องไปอย่างมีความสุข

หลังจากบิดาออกไปแล้ว เนี่ยซวงก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"ปั้นเซี่ย" นางเรียกสาวใช้เสียงอู้อี้ "เหตุใดสวรรค์ถึงกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้ ข้าอยากเป็นคนชั่ว ข้าอยากมีชื่อเสียงเน่าเหม็น แต่เหตุใดทำสิ่งใดก็กลายเป็นดีไปหมด"

ปั้นเซี่ย ที่ยืนพัดวีให้อยู่ด้านข้าง อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม "บางทีคุณหนูอาจจะมีวาสนาเป็นคนดีโดยเนื้อแท้ก็ได้กระมังเจ้าคะ อีกอย่าง การจับคนโกงได้ก็นับเป็นเรื่องดี นายท่านจะได้ไม่ต้องถูกโกงกินเสบียงในกองทัพ เหล่าทหารก็ได้อิ่มท้อง"

"แต่ข้าไม่อยากได้ความดีความชอบ" เนี่ยซวงเงยหน้าขึ้นทำแก้มป่อง "ข้าอยากให้คนรังเกียจ ข้าอยากให้ท่านอ๋องเกลียดขี้หน้าข้าจนไม่อยากมอง"

"พูดถึงท่านอ๋อง" ปั้นเซี่ยลดเสียงลงกระซิบ "บ่าวได้ยินพ่อบ้านคนใหม่คุยกันว่า เช้านี้ท่านอ๋องเสด็จเข้าวังแต่เช้าตรู่ เห็นว่านำฎีกาบางอย่างไปถวายฝ่าบาทด้วย สีหน้าของพระองค์ดู... เบิกบานชอบกลเจ้าค่ะ"

เนี่ยซวงขนลุกซู่ นางสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างประหลาด ทุกครั้งที่มู่หรงจิ่งอารมณ์ดี มักจะเป็นเรื่องร้ายสำหรับนางเสมอ

"ช่างเถิด เขาจะทำสิ่งใดก็เรื่องของเขา ขอแค่ไม่มายุ่งกับข้าก็พอ" เนี่ยซวงพยายามปลอบใจตัวเอง "ช่วงนี้ข้าจะเก็บตัวเงียบๆ ไม่ออกไปก่อเรื่องที่ใดอีก รอให้ข่าวลือเรื่องเผาครัวซาลง แล้วค่อยหาทางใหม่"

ทว่า ความสงบสุขของเนี่ยซวงนั้นช่างแสนสั้น

ยามเว่ยของวันเดียวกัน ขบวนขันทีจากวังหลวงก็เดินทางมาถึงหน้าจวนแม่ทัพ เสียงกลองและเสียงประกาศก้องกังวานทำให้เนี่ยซวงที่กำลังนอนกลางวันสะดุ้งตื่น

"มีราชโองการ คุณหนูเนี่ยซวงรับราชโองการ"

เนี่ยซวงหน้าซีดเผือด รีบวิ่งออกมาที่โถงหน้าจวนพร้อมกับบิดามารดา นางคุกเข่าลงกับพื้น หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก

กงกงร่างท้วมในชุดขุนนางฝ่ายในสีน้ำเงินเข้ม กางม้วนผ้าไหมสีทองออก แล้วอ่านข้อความด้วยน้ำเสียงแหลมสูง

"ฮ่องเต้ทรงทราบถึงวีรกรรมความกล้าหาญและสติปัญญาของคุณหนูสกุลเนี่ย ที่ช่วยเปิดโปงการทุจริตในกองทัพ จึงมีพระราชประสงค์เชิญ แม่ทัพเนี่ย เนี่ยฮูหยิน และ คุณหนูเนี่ยซวง เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองชัยชนะและชมจันทร์ ณ อุทยานหลวง ในอีกสามวันข้างหน้า จบราชโองการ"

เนี่ยซวงหูอื้อตาลาย นางแทบจะจับใจความไม่ได้นอกจากคำว่าร่วมงานเลี้ยง

"เนี่ยซวงรับราชโองการ ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" นางกล่าวตามธรรมเนียมด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ยื่นมือออกไปรับม้วนผ้าไหมสีทองนั้นมาราวกับรับเผือกร้อน

เมื่อกงกงกลับไปแล้ว แม่ทัพเนี่ยก็เข้ามาตบไหล่บุตรสาวอย่างยินดี

"เห็นหรือไม่ลูกรัก ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถ มองเห็นความดีของเจ้า เตรียมตัวให้ดี งานเลี้ยงครั้งนี้เจ้าต้องเชิดหน้าชูตาตระกูลเรา"

เนี่ยซวงยิ้มไม่ออก นางเดินกลับเรือนเหมือนคนวิญญาณหลุดลอย

เมื่อประตูปิดลง นางก็ทิ้งตัวลงบนตั่งอย่างหมดแรง

"จบกัน" เนี่ยซวงคร่ำครวญ "งานเลี้ยงในวัง... นั่นมันถ้ำเสือแดนมังกรชัดๆ ข้าต้องไปเจอทั้งฮ่องเต้ ไทเฮา และที่สำคัญ... ชินอ๋องมู่หรงจิ่ง"

นางนึกถึงสายตาคมของท่านอ๋องยมทูตผู้นั้นแล้วก็รู้สึกหนาวสะท้าน เขาต้องเป็นคนวางแผนเรื่องนี้แน่ๆ เขาจงใจลากนางเข้าไปในวังวนอำนาจ

"คุณหนูใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ" ปั้นเซี่ยรีบรินน้ำชาให้นายสาว "งานเลี้ยงในวังมีคนมากมาย ท่านอ๋องคงไม่กล้าทำสิ่งใดบุ่มบ่ามหรอกเจ้าค่ะ"

"เจ้าไม่รู้จักเขา" เนี่ยซวงส่ายหน้า "คนผู้นั้นหน้าหนาและเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าสุนัขจิ้งจอก เขาขู่ข้าไว้ในจดหมายว่าจะมาทวงหนี้ป้ายหยกคืนด้วยตัวเอง งานเลี้ยงนี้เขาต้องหาทางเล่นงานข้าแน่"

นางลุกขึ้นเดินงุ่นง่านไปมา ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง

ถ้าหนีไม่ได้ ก็ต้องเผชิญหน้า

แต่จะเผชิญหน้าอย่างไรให้รอดพ้นจากการถูกจับแต่งงาน

ทันใดนั้น ดวงตาของเนี่ยซวงก็เป็นประกายขึ้นมา

"ในเมื่อเขาอยากให้ข้าไปงานเลี้ยง ข้าก็จะไป" นางเอ่ยเสียงแข็ง "แต่ข้าจะไม่ไปในฐานะกุลสตรีผู้เพียบพร้อม ข้าจะทำให้งานเลี้ยงของพวกเชื้อพระวงศ์ต้องจดจำชื่อเนี่ยซวงไปชั่วลูกชั่วหลาน"

"คุณหนูจะทำสิ่งใดเจ้าคะ" ปั้นเซี่ยถามด้วยความหวาดหวั่น

"ข้าจะแต่งตัวให้งดงาม... งดงามจนน่ากลัว และจะแสดงกิริยาที่แม้แต่แม่เล้าในหอนางโลมยังต้องอาย" เนี่ยซวงประกาศก้อง "ข้าจะทำให้ไทเฮาและฮ่องเต้เห็นว่า หากรับข้าเป็นสะใภ้ วังหลวงจะต้องลุกเป็นไฟ"