บทที่ 2 ข้อแลกเปลี่ยนอำมหิต 2/2

ปลายนิ้วแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการกรำศึกของเซียวจิ้งเหยียนบีบปลายคางของเยว่หลันแน่นขึ้นเล็กน้อย ทว่าเจินชิงหลีในร่างดรุณีน้อยกลับไม่ปริปากร้องโอดครวญ นางเพียงปรายตามองปลายนิ้วนั้น ก่อนจะยกมือที่ยังคงมีบาดแผลจากการขีดข่วนในป่าขึ้นมา จับข้อมือของเจิ้นเป่ยอ๋องแล้วค่อย ๆ ดันออกอย่างเชื่องช้า

เซียวจิ้งเหยียนยอมปล่อยมืออย่างนึกสนุก เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง กอดอกรอฟังว่ามดปลวกตรงหน้าจะพ่นวาจาใดออกมา

เยว่หลันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความปวดร้าวในอก ดวงตาหงส์ทอประกายเย็นเยียบขณะช้อนขึ้นสบตากับผู้กุมอำนาจแห่งทิศอุดร

“หม่อมฉันย่อมมีของขวัญชิ้นใหญ่ถวายตามที่ลั่นวาจาไว้... ทว่าก่อนจะมอบมันให้ท่าน ท่านอ๋องต้องช่วยยัดข้อหาให้ข้ากับน้องชายเสียก่อนเพคะ”

สิ้นประโยคอันเรียบง่ายแต่ใบหน้ากลับเชิดรั้นอย่างเย่อหยิ่ง ทำให้กระโจมทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า เทียนล่างที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูถึงกับอ้าปากค้าง ลืมเลือนแม้กระทั่งกฎเกณฑ์เบื้องสูง เผลอโพล่งสอดปากออกไปด้วยความตกตะลึง

“ยัดข้อหาให้ตัวเอง? เจ้า... เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!”

คนปกติมีแต่จะร้องขอชีวิตให้พ้นผิด ทว่าสตรีจิตไม่ปกติผู้นี้กลับร้องขอให้เจิ้นเป่ยอ๋องยัดข้อหาให้ตนเองเนี่ยนะ!

          นางกินดีหมีหรือหัวใจเสือมา เขาอยากจะรู้จริง

เซียวจิ้งเหยียนยกมือขึ้นเป็นเชิงปรามไม่ให้เทียนล่างสอดคำ นัยน์ตาสีนิลประดุจก้นบึ้งของหุบเหวลึกจ้องมองดรุณีน้อยอย่างค้นหา “ข้อหาอันใด?”

“ข้อหากบฏขัดพระราชโองการเพคะ” เยว่หลันตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นดุจหินผา

“ข้าต้องการให้ท่านอ๋องประกาศออกไปเมื่อเข้าเมืองหลวงว่า จวงเยว่หลันและจวงอี้เฉิน บังอาจขัดขวางขบวนทัพเจิ้นเป่ยอ๋อง ทำให้การเดินทัพกลับเมืองหลวงจิ่งอันต้องล่าช้า ถือเป็นการขัดราชโองการของฮ่องเต้เจี้ยนอู่... มีความผิดขั้นสูงสุด โทษทัณฑ์คือประหารเก้าชั่วโคตร!”

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความตายลอยอวลอยู่ในอากาศ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของผู้ฟังเย็นเฉียบ

“และขอให้ท่านอ๋องส่งกองทหารที่ดุดันที่สุด ไปล้อมบ้านผู้ตรวจการแผ่นดิน บีบคั้นให้จวงห้าวอวี่ และคนในตระกูลจวงทุกคน มารับโทษทัณฑ์ประหารนี้ร่วมกัน ในฐานะบิดาและคนร่วมตระกูลที่ไม่อาจสั่งสอนบุตรให้ดีได้!”

บรรยากาศในกระโจมตึงเครียดขึ้นมาทันที จวงอี้เฉินที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มตัวสั่นงันงกหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำว่าประหาร ทว่าเยว่หลันกลับตบผ้าห่มเบา ๆ เพื่อยืนยันว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร

เซียวจิ้งเหยียนเลิกคิ้วกระบี่ขึ้นสูง ความเย็นชาบนใบหน้าเริ่มปรากฏร่องรอยของความฉงนผสมผสานกับความสนใจที่พุ่งทะยาน เขาเดินวนรอบเตียงไม้ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังไล่ต้อนแผนการหนีของเหยื่อตัวจ้อย

“ลากบิดาบังเกิดเกล้าและคนทั้งตระกูลมารับโทษประหารเก้าชั่วโคตรร่วมกับเจ้า?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามช้า ๆ “เจ้าทำไปเพื่ออะไร? หากข้าส่งคนไปบีบคั้นจวงห้าวอวี่จริง เจ้าคิดหรือว่าขุนนางมีคุณธรรมจอมปลอมนั่นจะยอมตายไปพร้อมกับเจ้า?”

“เขาไม่มีทางยอมตายพร้อมกับพวกข้าหรอกเพคะ... และนั่นคือสิ่งที่ข้าอยากได้”

เยว่หลันเงยหน้าขึ้น แววตาของสตรีผู้อ่อนแอมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวและอำมหิตของอดีตพระชายาที่เคยผ่านการนองเลือดในวังวนอำนาจ

“อะไรคือสิ่งที่เจ้าอยากได้”

“เพื่อบีบให้เขา 'ตัดชื่อ' ข้ากับน้องชายออกจากผังตระกูลจวงอย่างเป็นทางการต่อหน้าประจักษ์พยานอย่างไรเล่าเพคะ!”

คำเฉลยของนางเปรียบดั่งแสงสว่างท่ามกลางความมืดกลางกระโจม เยว่หลันเค้นยิ้มหยันเมื่อนึกถึงบิดาเดรัจฉานผู้นั้น ที่ทำกับมารดาและน้องชายเจ้าของร่าง

“จวงห้าวอวี่ขับไล่มารดาและพวกข้าออกจากจวนก็จริง ทว่าเพื่อรักษาหน้าตาและทายาทสืบทอดที่ยังไม่มีชื่ออยู่ในตระกูล เขาจึงยังไม่ได้ทำเรื่องลบชื่อพวกข้าออกจากตระกูล...หากข้ายังมีชื่อผูกมัดอยู่ในตระกูลจวง เมื่อถึงวันที่เขาทำพลาดและมีความผิดฐานกบฏ ข้ากับน้องชายย่อมต้องถูกประหารไปด้วย! ข้าไม่มีวันยอมตายเพราะความโลภของบิดา!”

ดวงตาของเยว่หลันวาวโรจน์ สองมือกำแน่นนึกถึงตอนที่จวงห้าวอวี่เงื้อดาบขึ้นบั่นคอบิดาและคนตระกูลเจิน

“ข้าจึงจำเป็นต้องใช้โทษประหารเก้าชั่วโคตร จากท่านอ๋อง ไปจี้ที่คอให้เขาหวาดกลัวจนลนลาน รีบเขียนหนังสือตัดขาดสายเลือด ลบชื่อข้ากับอี้เฉินออกจากตระกูล เพื่อรักษาชีวิตเขาและอนุภรรยาในจวน... ทันทีที่หนังสือตัดขาดถูกประทับตรา พวกข้าก็จะไม่ใช่คนตระกูลจวงอีกต่อไป!”

หึ... หึหึ...

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังหลุดรอดออกมาจากลำคอแกร่งของเซียวจิ้งเหยียน เขามองเด็กสาววัยปักปิ่นตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป พลางคิดว่านางอายุเท่านี้แต่ท่าทีราวกับผ่านเรื่องราวมามากมาย คิดอ่านรอบคอบกว่ากุนซือ

ในกองทัพเสียอีก และแผนการแยบยลเสียจนคนจับไม่ได้

นางไม่ใช่ลูกแกะที่หลงฝูง แต่เป็นอสรพิษที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างมิดชิด!

มองดู ๆ ไปดรุณีน้อยผู้นี้ช่างมีจิตใจอำมหิตและรอบคอบโดยแท้ แม้จะเป็นบิดาบังเกิดเกล้า นางก็กล้าใช้ความตายมาบีบคั้นเพื่อตัดขาดสายเลือดอย่างเลือดเย็นเพื่อเอาตัวรอด แผนการกระหน่ำตีและถอยร่นนี้ ช่างไร้ที่ติจนน่าขนลุก!

หากเขาไม่ได้ให้หมอทหารตรวจสอบใบหน้าและร่างกายนางให้ถี่ถ้วนคงนึกว่าเป็นไส้ศึกจากต่างแคว้นใช้หน้ากากหนังมนุษย์ลอบเข้ามาเป็นสาย

ทว่า... แม้จะถูกใจในความเด็ดเดี่ยว เซียวจิ้งเหยียนก็ยังคงเป็นพยัคฆ์ร้ายผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในกองทัพ เขาย่อมไม่ยอมเป็นเพียงหมากบนกระดานให้เด็กเมื่อวานซืนหลอกใช้โดยง่าย

ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมา ก้าวชิดขอบเตียงจนเงาทะมึนทาบทับร่างเล็กของเยว่หลันจนมิด เขาดันมือทั้งสองข้างลงบนฟูก สูดกลิ่นอายความกดดันเข้าประชิด รังสีคุกคามแผ่ซ่านจนตะเกียงในกระโจมวูบไหว

“แผนการยืมดาบฆ่าคนและตัดขาดสายเลือดของเจ้าช่างลึกล้ำ...” เซียวจิ้งเหยียนหรี่ดวงตาคมดุจเหยี่ยวลง มุมปากแสยะยิ้มอันตราย

“แล้วเหตุใดข้าต้องเป็นคนแกว่งดาบนั้นตามที่เจ้าขอ? ...หากข้าปฏิเสธ ไม่ยอมเล่นงิ้วฉากนี้กับเจ้าเล่า เจ้าจะทำเช่นไร?”

การลองใจที่เดิมพันด้วยชีวิตเริ่มต้นขึ้น เทียนล่างกลั้นหายใจ รอคอยความตายของเด็กสาวอวดดี

ทว่าเยว่หลันกลับไม่หลบสายตา นางเชิดหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ขี้ระแวง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองเหลือเพียงฝ่ามือกั้น นางเอ่ยถ้อยคำที่แทงทะลุจุดอ่อนของผู้กุมกองทัพแดนเหนืออย่างแม่นยำและเจ็บแสบที่สุด

“เช่นนั้น... ท่านอ๋องก็จะได้เพียงศีรษะของข้าผู้เดียวไปทิ้งให้สุนัขกินเพคะ” ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มเย็นชาพลางเอ่ยต่อ

“ส่วนตระกูลเจินสามร้อยชีวิตก็ปล่อยตายเปล่าไปเถอะ ขุนนางชั่วที่สมคบคิดกันเข่นฆ่าตระกูลเจิน ท่านก็จงปล่อยให้พวกมันเสวยสุขบนกองเลือด และกุมอำนาจในราชสำนักต่อไป!”