บทที่ 3 คมเขี้ยวพยัคฆ์ 1/2

หลังจากถ้อยคำประชดประชันเสียดสีความเน่าเฟะในราชสำนักหลุดจากปากของเยว่หลัน บรรยากาศที่เคยกดดันจนแทบหายใจไม่ออกพลันพังทลายลง เมื่อบุรุษร่างสูงใหญ่เบื้องหน้าไม่ได้บันดาลโทสะอย่างที่เทียนล่างหวาดกลัว ตรงกันข้าม... เซียวจิ้งเหยียนกลับระเบิดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังกึกก้องไปทั่วทั้งกระโจมที่ตั้งค่ายพักชั่วคราว แววตาคมกริบประดุจพยัคฆ์ร้ายทอประกายวาวโรจน์ด้วยความชอบใจอย่างถึงที่สุด

“ดี! ดีมาก!” เจิ้นเป่ยอ๋องเอ่ยพลางยอมปล่อยมือออกจากปลายคางมนของจวงเยว่หลัน เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สะบัดชายเสื้อคลุมสีดำสนิทด้วยท่าทีสง่างามทว่าเปี่ยมด้วยรังสีคุกคาม

“เจ้ากล้าดึงเอาหนี้เลือดสามร้อยชีวิตของตระกูลเจินมาเป็นเดิมพัน ข้าก็จะยอมเป็นดาบเล่มนั้นให้เจ้าหยิบยืม!”

เขาสะบัดหน้าหันไปสั่งการองครักษ์คนสนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “เทียนล่าง! สั่งการลงไปให้ทหารทุกกองเตรียมพร้อม ทันทีที่ฟ้าสาง... เราจะเคลื่อนทัพกลับสู่เมืองหลวงจิ่งอันทันที”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” เทียนล่างประสานมือรับคำสั่งอย่างขึงขัง แม้ในใจจะยังคงตื่นตะลึงกับความบ้าบิ่นของดรุณีน้อยผู้นี้ไม่หาย

ไม่ง่ายเลยที่จะพบเจอสตรีไม่กลัวตาย กล้าต่อรองกับเจิ้นเป่ยอ๋อง นางคือคนแรก

เมื่อร่างของเทียนล่างก้าวพ้นออกไปจากกระโจม เยว่หลันก็ลอบระบายลมหายใจยาวเหยียดออกทางปาก ความตึงเครียดที่แบกรับไว้แทบทำให้นางล้มพับ ทว่านางกลับฝืนหยัดกายหลังตรง ก้มลงมอง ‘จวงอี้เฉิน’ ที่ค่อย ๆ มุดหัวออกมาจากใต้ผ้าห่มผืนหนา

เด็กน้อยยังคงตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว เยว่หลันคลี่ยิ้มอ่อนโยนอันเป็นยิ้มแรกตั้งแต่นางฟื้นคืนชีพขึ้นมา นางอ้าแขนรวบก้อนแป้งน้อยเข้ามาโอบกอดไว้แน่น ฝ่ามือบางลูบแผ่นหลังเล็กพลางปลอบประโลม

“เฉินเอ๋อร์ ไม่ต้องกลัว... พี่ใหญ่รู้วิธีจัดการคนบ้าแล้ว เจ้าปลอดภัยแล้ว” น้ำเสียงหวานใสแฝงความหนักแน่นช่วยชโลมจิตใจที่ตื่นตระหนกของเด็กชายให้ค่อย ๆ สงบลงในที่สุด

ไม่นานนัก หลังจากความมืดมิดของราตรีเริ่มเจือจางลงแสงอรุณเริ่มส่องสว่าง ชายชราผู้หนึ่งที่สวมชุดพ่อบ้านของกองทัพแดนเหนือก็ยกถาดอาหารอุ่น ๆ พร้อมด้วยถ้วยยาควันฉุยเข้ามาในกระโจม ตามคำสั่งของเจิ้นเป่ยอ๋องที่สั่งให้หมอทหารจัดยาสมานแผลและบำรุงร่างกายชั้นเลิศมาให้ เพื่อให้สองพี่น้องมีแรงมากพอที่จะไปร่วม ‘เล่นงิ้ว’ ฉากใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นหน้าประตูเมืองหลวง

เยว่หลันประคองน้องชายให้กินโจ๊กอุ่น ๆ จนหมดชาม ก่อนที่นางจะเริ่มหยั่งเชิง ลอบสืบข่าวคราวสถานการณ์ในเมืองหลวงจิ่งอันจากท่านลุงพ่อบ้านนามว่าหลี่จ้งผู้มีอัธยาศัยดี

“ท่านพ่อบ้าน...ตอนนี้สถานกาณ์เป็นอย่างไรแล้วเจ้าคะ”

“คุณหนูจวง...” พ่อบ้านชราเอ่ยด้วยความเห็นใจพลางเล่าสถานการณ์ล่าสุดให้ฟัง “ยามนี้ในวังหลวงกำลังระอุทีเดียวขอรับ หลังจากข่าวพระชายาเอกเจินชิงหลีสิ้นจากการประทานสุราพิษและตระกูลเจินถูกกวาดล้างล้มตายสามร้อยชีวิต... องค์ชายรองเซียวมู่หานก็ทรงรีบร้อน ทูลเสนอต่อฝ่าบาทเพื่อขอแต่งตั้งชายารอง ‘เสิ่นลั่วเหยา’ ขึ้นเป็นพระชายาเอกแทนที่ทันทีขอรับ”

ฝ่ามือของเยว่หลันที่กำลังจับถ้วยยาพลันสั่นระริก... เสิ่นลั่วเหยา เจ้ารีบร้อนอยากชูคอบนกองเลือดของครอบครัวข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

“แล้วจะแต่งตั้งเมื่อใดหรือเจ้าคะ”

“คาดว่าจะแต่งตั้งไม่ได้น่ะสิ” พ่อบ้านชราเอ่ย

“เพราะเหตุใดเจ้าคะ” เยว่หลันรีบถามทันที ไม่ใช่เพราะเสิ่นลั่วเหยาวางแผนมากมายเพื่อให้ตัวเองขึ้นไปจุดสูงสุดหรอกหรือ และหากนางคาดการณ์ไม่ผิด องค์ชายรองน่าจะคิดแย่งตำแหน่งไท่จื่อ

 “ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงไม่ยินยอม ฮองเฮาทรงพิโรธมากจนแทบจะเป็นลม ส่วนฝ่าบาทถึงขั้นตบโต๊ะกลางท้องพระโรง ทรงดำรัสว่าเสิ่นลั่วเหยาเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำจากหอคณิกา ต่อให้มีราชโองการประทานให้เป็นชายารองก็นับว่าใฝ่สูงเกินศักดิ์จนไร้ยางอายแล้ว หากจะให้ขึ้นเป็นพระชายาเอกเคียงคู่องค์ชายรอง... ย่อมเป็นดูหมิ่นต่อขนบธรรมเนียมอันดีและขัดต่อความดีงามที่สืบทอดกันมา ขุนนางตงฉินทั่วทั้งแคว้นต้าจิ่งยามนี้เป็นหลายฝ่าย กระแสธารในราชสำนักแตกแยก ขุนนางแบ่งเป็นสองฝ่ายชัดเจนขอรับ”

เยว่หลันแปลกใจที่เสิ่นลั่วเหยาทำเรื่องมากมาย ให้ตระกูลเจินต้องสังเวยชีวิตมากมาย ให้นางต้องเสียบุตรคนแรกในครรภ์ ไม่ใช่คิดอย่างรอบคอบและหาทางให้ตนเองปีนขึ้นเป็นชายาองค์ชายหรอกหรือ

‘หรืออันที่จริงนางก็เป็นเพียงสตรีโง่เขลาผู้หนึ่ง?’

ไม่น่าจะใช่นะ...วิญญาณของชิงหลีไม่เชื่อเด็ดขาด ทุกอย่างที่นางรับรู้ก่อนตายล้วนเป็นสิ่งที่ลั่วเหยาต้องการให้ทุกอย่างเดินมาทางนี้มิใช่หรือ หากลั่วเหยาโง่เขลา นางนับเป็นตัวอะไรได้ เว้นแต่แผนนี้ไม่ได้เกิดจากนาง!

“คุณหนูใหญ่ คุณชายรอง ข้าน้อยขอตัวไปดูท่านอ๋องก่อน”

“ไปเถอะเจ้าค่ะ”

เมื่อพ่อบ้านชราขอตัวลาและเดินออกไปจากกระโจม ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง เจินชิงหลีในร่างของจวงเยว่หลันแค่นยิ้มหยัน ดวงตาหงส์ทอประกายเหยียดหยามในโชคชะตาของหญิงโฉดชายชั่ว

เซียวมู่หาน... เจ้าช่างโง่เขลาเบาปัญญา ขุนนางตงฉินที่กุมถุงเงินของแคว้นอย่างตระกูลเจินถูกเจ้าทำลายย่อยยับ แต่เจ้ากลับคิดจะเชิดชูนางโลมแพศยาขึ้นมาค้ำจุนตำแหน่งของเจ้า เจ้าเอาหัวนิ้วโป้งเท้าคิดกระมัง หรือไม่ก็ไม่ได้คิดอะไรเลย

 ฮ่องเต้เจี้ยนอู่ผู้รักหน้าตายิ่งชีพ มีหรือจะยอมให้เจ้าทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้!

ไม่แน่ว่าฝ่าบาทอาจจะมองในสิ่งที่เซียวมู่หานมองไม่เห็นไม่แตกฉานก็เป็นไปได้ถึงได้ขัดขวางสุดกำลัง

เด็กสาวลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างช้า ๆ แม้จะยังรู้สึกปวดหนึบที่ขมับ ทว่าเพลิงแค้นในอกกลับขับเคลื่อนให้ร่างกายเคลื่อนไหว นางเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหน้าอ่างล้างหน้าทองเหลืองที่ตั้งอยู่มุมกระโจม ทอดสายตามองเงาสะท้อนของตนเองในผิวน้ำที่นิ่งสนิท

ใบหน้านี้งดงามพริ้มเพรา อ่อนหวานละมุนละไมดุจดอกสาลี่แรกแย้ม ดวงตากลมโตแฝงความไร้เดียงสาตามวัยปักปิ่น ทว่าบัดนี้ จิตวิญญาณภายในกลับถูกแทนที่ด้วยความอาฆาตมาดร้ายและสติปัญญาที่เฉียบคมของอดีตพระชายาเอกผู้ผ่านเรื่องทุกข์ระทมในราชวงศ์ เรื่องแก่งแย่งในตำหนักหลัง

เยว่หลันยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกล้ำ ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์ดุจปีศาจน้อย แผนการอันร้ายกาจพลันผุดขึ้นมาในสมองอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

‘เยว่หลันเจ้ามีใบหน้างดงามตามแบบฉบับสตรีเจียงหนาน เช่นนั้นข้าก็จะใช้ใบหน้านี้ของเจ้าจัดการล้างแค้นให้พวกเราสองคน เจ้ามีบิดาที่เป็นศัตรูที่สังหารมารดา ข้าก็มีองค์ชายรองที่เป็นต้นเหตุให้ตระกูลเจินต้องตายเช่นกัน’

‘ในเมื่อบิดาเจ้าคือสุนัขรับใช้ของเขา เรายิ่งต้องร่วมมือกัน’

ความคิดของนางจบลงพร้อมกับไรขนอ่อนที่ลุกท่วมกาย คล้ายกับวิญญาณของเจ้าของร่างรับรู้และอยากร่วมมือกับนาง