บทที่ 2 ข้อแลกเปลี่ยนอำมหิต 1/2

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาประหนึ่งศีรษะถูกบีบรัดด้วยปลอกเหล็กเอาไว้ทรมานนักโทษ ร่างกายบอบช้ำราวกับถูกม้าบดขยี้ ทว่าสัมผัสแรกที่ปลุกให้สติสัมปชัญญะของเจินชิงหลีในร่างของ ‘จวงเยว่หลัน’ ตื่นขึ้นจากความมืดมิด คือความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็ก ๆ ที่เกาะกุมมือของนางเอาไว้แน่น พร้อมกับหยดน้ำอุ่นร้อนที่หยดแหมะลงบนหลังมือ

นางค่อย ๆ ปรือตาขึ้น แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบม่านกระโจมสีทึบ กลิ่นยาสมานแผลและสมุนไพรลอยแตะจมูก สิ่งแรกที่สะท้อนเข้ามาในดวงตาคือใบหน้ามอมแมมของ ‘จวงอี้เฉิน’ ที่กำลังเบะปากสะอื้นไห้จนตัวโยน

“พี่ใหญ่! ฮือ... ท่านฟื้นแล้ว ท่านฟื้นขึ้นมาสักที!”

เด็กน้อยวัยห้าขวบร้องไห้จ้า โผเข้ากอดพี่สาวราวกับคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้เอาไว้ได้ เยว่หลันขยับริมฝีปากที่แห้งผากหมายจะเอ่ยคำปลอบโยน ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้สูดลมหายใจตั้งสติ เสียงทุ้มต่ำเจือด้วยความเย็นชาดุจหุบเขาเมืองหานโจวดังแหวกอากาศขึ้นมาจากมุมมืดของกระโจม

“ฟื้นก็ดีแล้ว... หากเจ้ายังไม่ฟื้น ข้ากำลังคิดจะจับน้องชายของเจ้าหั่นแขนหั่นขา เอาเนื้อไปต้มน้ำแกงกินพอดี”

เฮือก!

จวงอี้เฉินสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าเล็กจ้อยซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา เขารีบปล่อยมือพี่สาวแล้วพุ่งพรวดเข้าไปมุดซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาของเยว่หลันจนมิดหัว ตัวสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ ก่อนจะโผล่พ้นผ้าห่มออกมาเพียงแค่ดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความหวาดผวา

“พะ... พี่ใหญ่” เด็กน้อยกระซิบฟ้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปานจะขาดใจ “ชายผู้นั้น... เจิ้นเป่ยอ๋องผู้นั้นเขาเหมือนคนบ้า! ตอนที่ท่านสลบไป เขาขู่ข้าสารพัดเลย!”

เยว่หลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะที่มือนางยังคงลูบแผ่นหลังที่กำลังสั่นงันงกของน้องชาย

“เขาบอกว่าหากท่านตาย... เขาจะควักตับข้ามากินดิบ ๆ บ้างล่ะ จะจับข้าไปมัดก้อนหินถ่วงน้ำในแม่น้ำบ้างล่ะ บางทีก็นั่งเช็ดกระบี่แล้วบอกว่าจะเอาคอข้าไปเป็นหินลับมีด! ฮือ... เขาขู่จนข้าร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลแล้ว จนท่านลุงผู้หนึ่งต้องแอบมาปลอบข้าว่าท่านอ๋องแค่ล้อเล่น...” อี้เฉินฟ้องไปสะอื้นไป มือเล็กกำชายเสื้อพี่สาวแน่น

“พี่ใหญ่... เขาใจร้ายกับข้ามาก ข้ากลัวจะตายอยู่แล้ว โชคดีนักที่ท่านฟื้น!”

เยว่หลันได้ยินคำฟ้องของน้องชายก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองไปยังต้นเสียงกับคนที่ชอบแกล้งเด็ก จนอยากรู้นักว่าหากเขามีบุตรชายของตนเองบ้างจะกล้ากลั่นแกล้งเช่นนี้หรือไม่

ที่เก้าอี้ไม้บุนวมมุมกระโจม ร่างสูงใหญ่สง่างามของเจิ้นเป่ยอ๋อง ‘เซียวจิ้งเหยียน’ นั่งตระหง่านอยู่ เขาสวมเพียงชุดลำลองสีดำสนิทที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อแน่น ทว่ารังสีสังหารและกลิ่นอายคุกคามกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย

“ท่านอ๋อง... รังแกเด็กสนุกมากหรือเพคะ?” เยว่หลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าแววตากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เทียนล่างกลับเป็นฝ่ายที่เผลอกัดริมฝีปาก เพราะไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิเจิ้นเป่ยอ๋องมาก่อน เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัวว่าท่านอ๋องจะสังหารดรุณีน้อยไม่กลัวตายผู้นี้เสียก่อน

“เด็กที่ร้องไห้หนวกหู หากไม่ขู่ให้กลัวจนหุบปาก ข้าคงต้องตัดลิ้นเขาทิ้งจริง ๆ” เซียวจิ้งเหยียนตอบกลับด้วยสีหน้าราบเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบกลับจับจ้องมาที่ใบหน้าซีดเซียวของสตรีน้อยอย่างประเมินอยู่ในที

เยว่หลันคร้านจะต่อปากต่อคำเรื่องวิธีการปลอบเด็กของพยัคฆ์ร้าย นางลูบศีรษะอี้เฉินเบา ๆ ก่อนจะหันไปเอ่ยถามเทียนล่างที่ยืนเฝ้าอยู่หน้ากระโจม “ข้าสลบไปนานเท่าใดแล้ว... ตอนนี้คือวันและเวลาใด?”

“เจ้านอนเป็นผักไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ” เทียนล่างตอบด้วยน้ำเสียงขึงขัง “ตอนนี้คือวันที่แปดเดือนแปด ยามโหย่วสามเค่อ (ประมาณ 18.45 น.)"

เยว่หลันหลุบตาลงทันที วิญญาณของอดีตพระชายาเริ่มคำนวณเวลาและสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

วันที่แปดเดือนแปด... ห่างจากวันที่ตระกูลเจินถูกกวาดล้างเพียงไม่นาน จวงห้าวอวี่และองค์ชายรองย่อมกำลังสาละวนอยู่กับการจัดการศพและสร้างหลักฐานเท็จเพื่อทูลเกล้าถวายฮ่องเต้เจี้ยนอู่ในท้องพระโรง นางเหลือเวลาไม่มากนัก หากปล่อยให้พวกมันตั้งตัวติดและจัดการเรื่องแผนที่เกล็ดปลาฉบับจริงไปซุกซ่อนไว้ที่อื่นได้สำเร็จ ทุกอย่างจะจบเห่! สามร้อยชีวิตตระกูลเจินล้วนตายเปล่า

เพราะมีเรื่องภาษีมาเกี่ยวข้อง เหล่าขุนนางที่ใช้ชื่อราษฎรสวมสิทธิ์และยึดครองที่ดิน ย่อมต้องรีบจัดการ นางเชื่อว่าด้วยเหตุนี้ที่บิดานางทูลเสนอจัดการตรวจสอบแผนที่เกล็ดปลาและชื่อโฉนดให้ตรงกันน่าจะนำความตายมาสู่ครอบครัวของคนตระกูลเจินทั้งหมด แต่ข้อสงสัยนางคือไม่ใช่ฮ่องเต้ทรงมีความเมตตาต่อราษฎรและสั่งให้จัดการหรอกหรือ และเรื่องเช่นนี้ไม่ควรเกิดกับตระกูลของนาง

น่าเสียดายนักคนดีมักอายุสั้น

ขณะที่เยว่หลันกำลังจมจ่อมอยู่ในความคิด เซียวจิ้งเหยียนที่นั่งสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ก็มองเห็นประกายความอำมหิตและทะเยอทะยานที่พาดผ่านดวงตาคู่นั้น มันช่างขัดกับใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราและร่างกายที่บอบบางราวกับกิ่งหลิวของนางเสียจริง

มุมปากของพยัคฆ์แดนเหนือ... พลันกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยน ทว่าเต็มไปด้วยความพึงพอใจราวกับเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจ!

ภาพนั้นทำเอาเทียนล่างที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับตาเบิกกว้างแทบถลนออกมานอกเบ้า เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก...

‘สวรรค์เถอะ! ตั้งแต่ทำศึกนองเลือดที่แดนเหนือปราบโจรป่าและพวกที่ลักลอบเข้าเมืองเพื่อปล้นชาวบ้านมาเป็นปี ๆ เขาไม่เคยเห็นท่านอ๋องยิ้มเลยสักครั้ง! รอยยิ้มนี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? สตรีผู้นี้กำลังจะรอดตาย หรือกำลังจะถูกจับฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ กันแน่?    

ทว่ารอยยิ้มนั้นปรากฏขึ้นเพียงชั่วอึกใจ ก่อนที่บรรยากาศในกระโจมจะพลิกกลับมาตึงเครียดและกดดันจนแทบหายใจไม่ออกอีกครั้ง

เซียวจิ้งเหยียนผุดลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงนอน เขาก้มหน้าลงมองเด็กสาวที่ขยับนั่งพิงหมอนอยู่ด้วยสายตากดดัน มือแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการจับดาบยื่นมาเชยคางของเยว่หลันขึ้น บังคับให้นางสบตากับดวงตาพยัคฆ์โดยตรง

“เอาล่ะ... เลิกเล่นละครโอ๋เด็กถ่วงเวลาได้แล้ว”

น้ำเสียงของเขากดต่ำและเต็มไปด้วยอันตรายจนเยว่หลันต้องระแวดระวัง

“เจ้าทำให้ข้าต้องเสียเวลาหยุดพักการเดินทาง และเสียยาสมานแผลชั้นเลิศไปไม่น้อย...ตอนนี้ถึงเวลาจ่ายค่าตอบแทนแล้ว จวงเยว่หลัน” นิ้วหัวแม่มือของเขาเกลี่ยเบา ๆ บนปลายคางของนาง ทว่าแฝงไปด้วยแรงบีบที่พร้อมจะหักคอสวย ๆ ให้แหลกคามือ “ไหนล่ะของขวัญที่เจ้าบอกว่าจะทำให้ศีรษะขององค์ชายรอง... กับบิดาของเจ้าหลุดจากบ่า?”