บทที่ 3 คมเขี้ยวพยัคฆ์ 2/2

เยว่หลันวักน้ำเย็นเฉียบขึ้นล้างหน้า สลัดความอ่อนแอทิ้งไปจนสิ้น จากนี้ไปจะไม่มีเยว่หลันคนเดิมอีกต่อไป!

ควับ! พรึ่บ!

กองธงสีดำทมิฬปักลายพยัคฆ์เหินนับร้อยผืนสะบัดโบกพริ้วตัดกับท้องฟ้าเหนือนครจิ่งอันเมืองหลวงแคว้นต้าจิ่ง เสียงกีบเท้าของอาชาศึกนับพันกระแทกแผ่นดินจนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ขบวนทัพม้าเหล็กแห่งทิศอุดรเคลื่อนมาหยุดนิ่งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ‘ประตูเสวียนอู่’ซึ่งเป็นประตูทางทิศเหนือของเมืองหลวงในที่สุด

 ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากกองทัพเจิ้นเป่ยอ๋องทำเอาทหารยามและเหล่าขุนนางที่มารอรับเสด็จถึงกับพากันลอบกลืนน้ำลายด้วยความลนลาน โดยเฉพาะขุนนางที่พยายามหาทางตัดรอนเสบียงและเงินบำรุงกองทัพของเจิ้นเป่ยอ๋อง

ท่ามกลางกลุ่มขุนนางเหล่านั้น ร่างในชุดขุนนางขั้นสองดูภูมิฐานของผู้ตรวจการแผ่นดิน ‘จวงห้าวอวี่’ เยื้องกรายก้าวออกมาด้านหน้า ใบหน้าของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มละไมอย่างสุภาพชนอย่างผู้ทรงธรรม

ยามนี้องค์ชายใหญ่เซียวมู่เฉินทรงพระประชวรหนักต้องพักผ่อนวรกาย ฮ่องเต้เจี้ยนอู่จึงทรงมีพระบัญชาให้องค์ชายรองเซียวมู่หานเป็นผู้ดูแลราชการขององค์ชายใหญ่แทนชั่วคราว โดยเฉพาะการเร่งจัดระเบียบแผนที่เกล็ดปลาเพื่อจัดเก็บภาษีเข้าพระคลังอย่างถูกต้องและเป็นธรรม เพื่อเป็นการดัดหลังไม่ให้องค์ชายรองคิดทำเรื่องนอกลู่นอกทางหาเรื่องแต่งตั้งเสิ่นลั่วเหยานางโลมแพศยาขึ้นเป็นชายาเอก ฮ่องเต้จึงทรงบีบให้เขาตรากตรำงานราษฎร์จนหัวหมุนไม่ได้หยุดพัก

เซียวมู่หานไม่ชอบหน้าเจิ้นเป่ยอ๋องเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเพราะเมื่อก่อนยามอยู่ในสำนักศึกษาหลวงชอบขัดเขา ยามนี้เมื่อต้องมาคอยต้อนรับทัพแดนเหนือตามหน้าที่ เขาจึงจงใจส่งจวงห้าวอวี่ซึ่งเป็นสุนัขรับใช้คนสนิทมาทำหน้าที่น่ารำคาญนี้แทน โดยที่ตนออกไปหาความสำราญในเมืองหลวง

ทว่า รอยยิ้มปรีดาของผู้ตรวจการแผ่นดินพลันแข็งค้าง สายตาของเขาต้องหรี่มองฝ่าม่านแดดให้ชัด ๆ เมื่อเห็นรถม้าทหารคันหนึ่งเคลื่อนออกมาจากท้ายขบวน ร่างบอบบางของสตรีในชุดเปื้อนโคลนและคราบโลหิตแห้งกรังค่อย ๆ ก้าวลงมาจากรถม้า มือบางกุมมือเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบเอาไว้แน่น

จวงเยว่หลัน! จวงอี้เฉิน! หัวใจของจวงห้าวอวี่กระตุก

วูบ ใบหน้าซีดเผือดลงไปสามส่วน... 

พวกมันยังไม่ตายงั้นหรือ! นักฆ่าพวกนั้นทำสิ่งใดกันเหตุใดพวกมันถึงมาอยู่กับขบวนทัพแดนเหนือได้!

เทียนล่างบังคับม้าศึกเข้ามาใกล้ ปรายตามองผู้ตรวจการแผ่นดินด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเหี้ยมฝ่าความเงียบ

“ใต้เท้าจวง... ท่านมาต้อนรับขบวนทัพด้วยตนเองก็ดีแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปประกาศถึงที่จวน!”

ชิ้ง!

เทียนล่างชักกระบี่อาญาสิทธิ์ออกมาตวัดชี้ขึ้นฟ้า พลางตะเบ็งเสียงประกาศข้อหาเสียงดังกึกก้องสะเทือนไปทั่วหน้าประตูเสวียนอู่!

“จวงเยว่หลัน และจวงอี้เฉิน บุตรีและบุตรชายของผู้ตรวจการแผ่นดินจวงห้าวอวี่ บังอาจทำเรื่องขัดพระราชโองการ! พวกเขาขัดขวางขบวนทัพเจิ้นเป่ยอ๋องกลางป่าทำให้อาชาศึกชะงักค้างจนเกือบทำให้ท่านอ๋องต้องมีอันตราย ขบวนทัพล่าช้าออกไปถึงสองวันเต็ม! ปล่อยให้ฝ่าบาทและเหล่าขุนนางต้องรอนานอย่างไม่มีเหตุอันควร โทษทัณฑ์ของการขัดขวางการเดินทางตามกฎอัยการศึกของกองทัพเจิ้นเป่ยอ๋อง คือประหารเก้าชั่วโคตร!”

ตึง!

ประหนึ่งเสียงฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ จวงห้าวอวี่หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษเซ่นไหว้คนตาย เข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงกับพื้น โทษประหารเก้าชั่วโคตร! หากพวกเด็กสองคนมีชื่อผูกพันอยู่ในศาลบรรพชนตระกูลจวง... หัวของเขา อนาคตของเขา และอนุภรรยาทั้งหมดในจวน ย่อมต้องถูกลากไปตัดหัวที่ลานประหารด้วย!

“นะ...นี่” ใต้เท้าจวงไม่ทันตั้งตัว คิดจะเอ่ยอะไรออกมาสักคำแต่ก็ยังติดค้างที่ริมฝีปาก

“ใครก็รู้ว่าเจิ้นเป่ยอ๋องเหี้ยมโหด...เหตุใดพี่น้องสองคนนั้นถึงได้ไปขัดขวางการเดินทางเสียได้”

“นั่นสิ ๆ บ้านดี ๆ ในเมืองหลวงมีเหตุใดไม่อยู่ ไปวิ่งเล่นทำไมกลางป่า เกือบทำให้ท่านอ๋องเป็นอันตราย”

เหล่าขุนนางพูดกันคนละคำสองคำ จากนั้นก็เงียบเสียงลง รอดูว่าใต้เท้าจวงจะทำเช่นใด พลางคิดต่าง ๆ นานาว่า ตระกูลจวงไปเหยียบเท้าคนมีอำนาจใดขึ้นมาแล้วกระมัง ถึงได้เกิดเรื่อง ยิ่งเมื่อคิดถึงตระกูลเจินที่ต้องถูกสังหารสามร้อยชีวิต ทุกคนใบหน้าซีดเผือดทันที หรือตระกูลจวงจะเป็นรายต่อไป

เยว่หลันยืนมองไปยังคนชั่ว แววตาของนางนิ่งสนิท แต่กลับแอบส่งสายตาเยาะหยันและสะใจไปให้บิดาโฉดที่กำลังลนลานจนตัวสั่นราวกับสุนัขจนตรอก

ความกลัวตายทำให้สัญชาตญาณความเห็นแก่ตัวของจวงห้าวอวี่พุ่งฉายชัดออกมา เขาไม่สนใจหน้าตาหรือศักดิ์ศรีของผู้ตรวจการแผ่นดินอีกต่อไป บุรุษวัยกลางคนรีบทรุดเข่าลงกับพื้นโคลนหน้าประตูเมือง ตะโกนลั่นเสียงดังฟังชัดต่อหน้าทหารยามและขุนนางนับร้อยเพื่อเอาตัวรอด!

“ท่านอ๋องโปรดประทานความเป็นธรรมด้วยพ่ะย่ะค่ะ! นางมิใช่สายเลือดของข้า! ส่วนน้องชายของนางก็เป็นเพียงลูกชู้ที่เกิดจากสตรีแพศยาเวินซินฉือ! ข้าได้เขียนหนังสือหย่าขาดและขับไล่มารดาของนางออกจากจวนไปแล้ว

ข้าขอตัดขาดและเนรเทศนางออกจากตระกูลจวงตั้งแต่วันนั้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ! สายเลือดชั้นต่ำสองคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับสกุลจวงของข้าทั้งสิ้น! ท่านอ๋องโปรดไตร่ตรองด้วย!”

คำประกาศตัดขาดสายเลือดดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ ขุนนางรอบข้างต่างพากันซุบซิบด้วยความสมเพชและตื่นตระหนก

เยว่หลันลอบยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันในใจ... ในที่สุด เจ้าก็ยอมตัดขาดและประกาศมันออกมาด้วยปากตนเองต่อหน้าทุกคน! 

หมากตัวแรกของนาง สำเร็จลุล่วงแล้ว!

ทว่า... เหนือหัวของทุกคน บนหลังม้าศึกสีนิลตัวใหญ่ เจิ้นเป่ยอ๋องเซียวจิ้งเหยียนที่นั่งเงียบมาตลอดกลับหลุดเสียงหัวเราะ หึ ในลำคอ ดวงตาคมกริบประดุจพยัคฆ์ร้ายจ้องมองลงมาที่ร่างขุนนางขั้นสองที่กำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงก ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเนิบนาบแต่ทว่าเสียดลึกไปถึงกระดูกดำ

“อ้อ... ที่แท้ก็มีเรื่องเช่นนี้ มิน่าเล่าใต้เท้าจวงผู้ทรงธรรม ถึงกับต้องส่งนักฆ่าชุดดำฝีมือดีไปตามล่าสังหารสามแม่ลูกนี้ทิ้งในป่าอย่างโหดเหี้ยม... ท่านช่างรอบคอบและใจเด็ดเดี่ยวต่อคนในบ้านจริง ๆ ไม่ยอมให้ราคีแปดเปื้อน ถึงกับทำให้ภรรยากำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ ต้องตายและอยากให้บุตรสาวบุตรชายสิ้นใจไปพร้อมกัน”

สิ้นประโยคของท่านอ๋อง เสียงซุบซิบพลันเงียบกริบ จวงห้าวอวี่เบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน!