บทที่ 1.5

เซี่ยฉิง...ลุกขึ้นยืนจากนั้นมองไปยังโจรที่ถูกสังหารซึ่งนอนอยู่ไม่ไกล นางลงมือถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่าย เจ้าหน้าที่มือปราบมองนางด้วยสายตาตกตะลึง

“เจ้าจะทำอะไร”

“ข้าจะไปพาจิงจิงกลับมา”

ทุกคนเลิกคิ้วมองนางราวกับนางเพิ่งกล่าวถึงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ “รอยเท้าม้ายังใหม่แกะรอยได้ไม่ยาก ใช้ม้าย่อมหมายถึงมีทางเข้า อยู่บนเขาพาคนไปด้วยย่อมช้า หากตามไปตอนนี้คงทัน หากรอช้าอยู่ที่นี่รอจนพวกมันพาคนถึงรังโจรก็ยากแล้ว” พูดจบก็มองเห็นมีดสั้น นางเก็บอาวุธของโจรแล้วมองไปรอบๆ “ขอยืมรถม้าเปลี่ยนชุดได้หรือไม่” นางหันไปถามนายอำเภอ

“แม่นาง...เจ้าเป็นสตรี ถ้าอย่างไร...”

“ใต้เท้าข้าจะไปกับนาง เมื่อครู่ข้าเห็นนางสู้กับโจรสองคน ฟาดทีเดียว....” เขาชี้ไปยังโจรที่ถูกหญิงสาวโจมตี ล้วนเป็นจุดตายทั้งสิ้น แถมโจรสองคนนั้นนอนแน่นิ่งจนถึงตอนนี้ “เราขอเพียงอาวุธและม้า นายของข้าถูกจับไปเช่นกัน”

เซี่ยฉิงเปลี่ยนชุดและเงี่ยหูฟังด้านนอก

“เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะให้คนของข้าไปด้วยสองคน แต่จะเสี่ยงเกินไปไม่ได้ ที่นี่ยังมีคนแก่และเด็กกับสตรี ข้าช่วยทุกคนไม่ได้”

“ข้าเข้าใจขอรับ พวกท่านเดินทางได้เลยไม่ต้องรอ ข้ารู้เส้นทาง ช่วยคนแล้วจะตามไปทันแน่นอน”

“ตรงไปตามถนนเส้นนี้ ด้านหน้าอีกไม่ไกลมีป้อมทหาร หากไปถึงที่นั่นทุกคนก็จะปลอดภัย ข้าเชื่อว่าโจรพวกนั้นไม่มีทางกล้าบุกป้อมทหาร”

เซี่ยฉิงส่งท่านยายเสียนขึ้นรถเทียมม้า นางฝากท่านเจ้าเมืองดูแลหญิงชรา “ท่านยายไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะพาจิงจิงกลับมา”

“แต่เจ้า... เจ้า...” เห็นอีกฝ่ายกุมมือนางสั่นเทา แม้ไม่เชื่อแต่ไม่มีทางเลือก แม้กังวลแต่เพราะไม่มีความหวังหลงเหลือ ดังนั้นจึงได้แต่ปากสั่นตัวสั่น

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่ต้องกลัว นายอำเภอจะดูแลท่าน ท่านไปรอข้ากับจิงจิงที่ป้อมทหาร ข้าจะไปหาท่านที่นั่นแน่นอน ข้าสัญญา”

“เจ้าสัญญานะ สัญญาว่าจะพาจิงจิงมา เจ้าก็ต้องกลับมาเช่นกัน” เพราะรู้ดีว่านายอำเภอไม่มีทางช่วยคนไม่กี่คนละทิ้งคนส่วนมาก หากไม่ทำเช่นนี้หลานสาวก็จะไม่มีทางรอด” ท่านยายเสียนกอดมือนางร่ำไห้ ท่าทางขัดแย้งนั้นทำให้หญิงสาวกอดปลอบหลวมๆ

มองท่านยายเสียนที่ยังคงร่ำไห้ หญิงสาวกระโดดขึ้นบนหลังม้า หันไปยังทิศทางที่เสียนจิงถูกพาตัวไป เสียงกระตุ้นม้าดังขึ้น เจ้าม้าควบวิ่งไปข้างหน้าสุดแรง ตามโจรกลุ่มนั้นไปด้วยความเร่งร้อน

คนหมู่มากย่อมถูกถ่วงให้ช้าลงดังคาด ยิ่งพวกโจรหนีไปคนละทางก็ต้องรอรวมตัวเพื่อกลับที่รังโจร หญิงสาวลงจากหลังม้าเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวโดยรอบ กระทั่งมั่นใจว่าตนคิดถูกจึงส่งสัญญาณให้คนที่มาด้วยกัน

โจรมีสิบ ขณะที่พวกนางมีเพียงสี่คน โจรมีอาวุธครบมือทั้งยังมีตัวประกัน “ข้าจะออกไปดึงความสนใจ พวกท่านอ้อมไปด้านหลัง จู่โจมหลังข้าส่งสัญญาณ”

“อะไรนะ”

“ตอนนี้พวกมันน่าจะยังรวมตัวกันไม่ครบ นี่คงจะเป็นคนที่ถูกจับมาจากขบวนเมื่อครู่ ต้องช่วยตอนนี้ไม่เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว” นางมองเสียนจิงที่นั่งขดตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

“ข้าเห็นด้วย” บุรุษที่บอกว่านายของเขาถูกจับตัวมาเห็นด้วย

เซี่ยฉิง...ผูกผ้าปิดหน้าครึ่งล่าง นางสวมชุดของกลุ่มโจรจากนั้นเดินเข้าไปเพื่อหลอกล่อ

“ใคร!!”

“เจ้า...สตรีผู้นี้ทำไมสวมชุดของ...??”

“ชุดนี้มันดูคุ้นตามิใช่หรือ เจ้าเป็นใคร”

“ถามไปทำไมกันให้มากความ น้องสาวเจ้าหลงทางหรือ อยากไปกับพวกข้าหรือไม่”

“ใช่ข้าหลงทาง” นางกล่าว “บังเอิญยิ่งพวกท่านพาน้องสาวของข้ามา ข้าผ่านมาเพื่อรับนางและพานางไป ข้าไม่อยากให้ใครเจ็บตัวอีก ดังนั้นปล่อยนางมาให้ข้า จากนั้นพวกเราแยกย้ายกันไป ดีหรือไม่...พี่ชาย”

นางพูดจบทุกคนก็หัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆ คนงามเจ้าล้อเล่นอะไร มามะมากับข้าเถิด” ชายร่างสูงเดินเข้าไปหาหญิงสาว นางขยับรวดเร็วมากรู้ตัวอีกทีชายร่างสูงก็ล้มฟุบไป เช่นนี้กลุ่มโจรที่เหลือจึงตื่นตัวพุ่งเข้ามา ทว่า...ด้านหลังกลับมีการจู่โจมโดยที่ไม่ทันระวังตัว

เซี่ยฉิง...รู้ซึ้งแล้วว่าหากร่างกายไม่อำนวย การต่อสู้โรมรันนั้นเปลืองแรงมากที่เดียว หญิงสาวเจ็บร้าวไปทั้งแขน ขยับไม่รวดเร็วดังใจทำให้ถูกฟาดไปหลายที เจ็บจนรู้สึกว่ากระดูกของนางอาจจะร้าวแล้วก็เป็นได้

“จับมัดกับม้าแล้วให้ม้าพาลึกเข้าไปในป่า หาไม่หากมีกลุ่มโจรที่เหลือตามมาเห็นก็จะถูกไล่ตามอยู่ดี” นางเสนอจากนั้นมองคนที่ถูกจับมา “พวกเราเดินเท้า ต้องรีบหน่อยต้องรีบตามไปที่ป้อมทหาร” พูดจบก็เดินเข้าไปหาเสียนจิง