LOGINเยียนหลันเฟิง... อายุสิบสองสอบผ่านองครักษ์อวี่หยางส่วนพระองค์ ฮ่องเต้พระราชทานป้ายทองขั้นสี่ เป็นองครักษ์ที่ฝีมือเก่งกาจที่สุด
อายุสิบสี่เข้าร่วมการสอบเคอจวี่ ได้เป็นเจี้ยหยวน[1]ที่อายุน้อยที่สุดของแคว้น อายุสิบห้าได้เป็นฮุ่ยหยวน[2]
ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใดเด็กหนุ่มอายุน้อยและอนาคตไกล เหตุใดจึงเปลี่ยนจากฝ่ายบู๊เป็นฝ่ายบุ๋น กระทั่งในวันที่เขาสอบได้ที่หนึ่งและได้เป็นจ้วงหยวนในวัยเพียงยี่สิบ ฮ่องเต้ทรงพระราชทานตำแหน่งปราชญ์หลวงแห่งแผ่นดิน มีรับสั่งให้สร้างสำนักศึกษาหลวงหย่งจง ทั้งยังให้เยียนหลันเฟิงเป็นผู้ดูแล คัดเลือก รวมไปถึงพิจารณาการรับอาจารย์เข้าสอน และบัณฑิตที่เข้าเรียน
ผู้คนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเยียนหลันเฟิง ทว่าตระกูลเสิ่นรู้ดีที่สุด!!
ปีนั้น...อวี้กั๋วกงสิ้นใจ เดิมทีเยียนหลันเฟิงสมควรสืบทอดบรรดาศักดิ์แทนบิดา ทว่าอยู่ๆ เขากลับหายหน้าหายตาไปไม่ปรากฏตัว ฮองเฮาเกรงว่าในตระกูลเยียนจะวุ่นวายจนไม่อาจควบคุม รับสั่งให้เยียนหนานเฟิ่ง ทายาทคนที่สองของอวี้กั๋วกงขึ้นรับตำแหน่งอวี้กั๋วกงทันที
หลังจากเยียนหนานเฟิ่งรับสืบทอดตำแหน่งแล้ว จึงมีผู้ที่พบเห็นเยียนหลันเฟิง อีกทั้งยังพบว่าเขาย้ายออกจากจวนอวี้กั๋วกง แยกบ้านออกมาท่ามกลางความงุนงงของผู้คน!!!
ผู้ที่ไม่รู้ล้วนคาดเดาไปต่างๆ นานา ผู้ที่ล่วงรู้อย่างกลับไม่อาจพูด! ความจริงแล้วเยียนหลันเฟิงถูกวางยาพิษแทบเอาชีวิตไม่รอด อีกทั้งคนที่ลงมือกลับเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด!!
เรื่องราวผ่านมาหลายปีจนผู้คนลืมเลือน ถึงตอนนี้ร่างกายของเยียนหลันเฟิงก็ยังไม่กลับมาเป็นปกติ และเกรงว่าคงยากที่เขาจะกลับมาแข็งแรง เรื่องกลับมาฝึกยุทธ์เช่นแต่ก่อนนั้นคงไม่อาจทำได้
อยู่ๆ คนดูต้นทางก็รีบร้อนเข้ามารายงาน “เรียนซื่อจื่อ ท่านปราชญ์ ด้านหน้าดูเหมือนมีการต่อสู้ขอรับ”
“การต่อสู้? เป็นผู้ใด อาจารย์ศิษย์จะไปดู”
“ระวังตัวด้วย”
สิ่งที่เสิ่นเหยียนเห็นคือหญิงสาวเพียงคนเดียวง้างธนูเล็งมายังจุดที่เขาอยู่ นางมุ่นคิ้วเล็กน้อยจากนั้นกลับยังคงปล่อยศรออกมา!!
“ซื่อจื่อระวัง!!” คนของเขาเองก็ยิงธนูเข้าใส่นาง ทว่า...เขามองทิศทางของธนูที่พุ่งเข้ามา เห็นชัดว่ามันเหินขึ้นไปสูงกว่าตัวเขา
หญิงสาวพลิกตัวหลบพร้อมกับสบถ ครู่ต่อมาเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้น บนต้นไม้ด้านหลังมีร่างของโจรผู้หนึ่งร่วงตกลงบนพื้น แน่นิ่งไปพร้อมกับลูกธนูที่เสียบทะลุหน้าอก บนพื้นห่างออกไปด้านหลังหญิงสาวเต็มไปด้วยศพของคนตาย
“หยุดยิง!!” เสิ่นเหยียนตะโกนบอกคนของตน ชายหนุ่มเหินตัวลงจากหลังม้า มองไปยังหญิงสาวที่หลบอยู่หลังต้นไม้ “ขออภัยแทนคนของข้าด้วย พวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าจะยิงข้า”
นางไม่ตอบโผล่ดวงตาข้างหนึ่งมองผ่านต้นไม้มา ท่าทีไม่ไว้ใจนั้นทำให้เขาถอนหายใจ “ข้า...สุยหนิงโหวซื่อจื่อ นามเสิ่นเหยียน พวกเราเป็นคนของทางการ แม่นางวางใจ พวกข้ามาช่วยคนมิได้คิดร้าย”
ดังนั้นนางจึงก้าวออกมา มือยังคงง้างธนูอีกดอกค้างเอาไว้ และเกรงว่านั่นจะเป็นลูกธนูลูกสุดท้ายแล้ว ชายหนุ่มมองลูกธนูและธนูในมือของหญิงสาว “นั่นเป็นธนูและลูกธนูของมือปราบ เจ้าเป็นคนของทางการหรือ”
“ยืมมา...” นางตอบสั้นๆ ยอมปล่อยคันธนูที่ค้างเอาไว้ “จากนายอำเภอเมืองต้าเฉิง”
“ขบวนอพยพของนายอำเภอต้าเฉิงเล่า”
“ล่วงหน้าไปแล้ว เราโดนตาม ข้าจึงมาถ่วงเวลาให้พวกเขาเข้าไปจนถึงค่ายทหาร”
เขามองผ่านหญิงสาวไปด้านหลัง มองเห็นศพของกลุ่มโจรที่มีมากกว่าสิบคน ทว่าที่นี่กลับไร้วี่แววคนอื่นอีก “เจ้า...มาคนเดียว?!” เขาเลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจ มองเห็นธนูทั้งหมดที่ปักลงตามตัวของโจรแต่ละคน ทุกจุดล้วนเป็นจุดตายดังนั้นไม่มีทางมีคนเหลือรอด
ลำคอ หน้าอก ขมับ หลังใบหู คนของเขาเดินเข้าไปสำรวจทีละคน จากนั้นส่ายหน้าเป็นสัญญาณบอกว่าไม่มีคนรอดชีวิต
เสิ่นเหยียนหันไปมองสตรีอรชรตรงหน้าอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา “ข้ากำลังจะกลับค่ายทหาร ไปด้วยกันเถิด ฝนกำลังจะ...” เสียงครืนดังขึ้นเหนือศีรษะ “ตก”
เขาพึมพำจากนั้นส่งสัญญาณให้คนจูงม้ามาให้หญิงสาว นางมองเขา... “แบ่งลูกธนูให้นาง กระบี่ด้วย”
“ไม่ต้อง เพียงลูกธนูก็พอ” เห็นชัดว่านางไม่ไว้ใจเขาจริงดังคาด เสิ่นเหยียนไม่โทษหญิงสาว เพราะในสถานการณ์เช่นนี้แม้เป็นคนของทางการก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคนดี
“ซื่อจื่อ นาง...”
[1] เจี้ยหยวน ชื่อเรียกสำหรับผู้ที่สอบได้อันดับที่หนึ่งในการสอบระดับมณฑล
[2] ผู้ที่สอบ ก้งซื่อ ได้อันดับที่หนึ่งจะเรียกว่า ฮุ่ยหยวน และจะได้รับสิทธิ์เข้าสอบระดับสูงสุดคือ จิ้นซื่อ หรือที่รู้จักกันในนาม จอหงวน
นายกองสามคนมาหาที่หน้าบ้าน เงินที่เขากับนางได้รับล้วนมาจากแม่ทัพหยางทั้งสิ้น ด้วยอาวุธที่หญิงสาวออกแบบ กองทัพต้าเหยาต้องการเป็นอย่างมาก ค่าตอบแทนของการออกแบบอาวุธ สามารถเลี้ยงดูเขากับนางได้ไม่ลำบากค่ายาของเขาไม่น้อยนางจ่ายไปโดยไม่ลังเลของกินที่เขาต้องกิน นางไม่สนใจว่าจะแพงจะถูกเสื้อคลุมของเขาต้องหนาต้องอุ่นหน้าหนาวเขาจะต้องไม่ออกนอกบ้าน ห้ามให้ความเย็นสะสมจนล้มป่วยเยียนหลันเฟิงเชื่อฟังนางเป็นอย่างดี ทั้งนี้ก็เพราะเขาอยากอยู่กับนางให้นานขึ้นอีกหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หรือบางทีอาจจะหนึ่งปี“ท่านพี่ ท่านหิวแล้วหรือยัง วันนี้แม่ทัพหยางยังฝากสุรามาด้วย ข้าจะทำไก่แช่สุราให้ท่าน”เขาอมยิ้มมองนางที่ยิ้มหน้าบาน “ก็แค่สุราตื่นเต้นอะไรไ“ไม่ใช่แค่สุรา แต่นี่สุราหลินจือหมักดีต่อสุขภาพของท่าน แต่ว่าท่านดื่มไม่ได้แรงเกินไป ข้าทำไก่แช่สุราให้ท่านแทน”ดูนางสิ... ด้านนอกมีเสียงตะโกนเรียก...อีกแล้ว “เยียนฮูหยินอยู่หรือไม่”“อยู่เจ้าค่ะ”“เร็วเข้าหลานชายท่านลุงเสิ่นโดนหมูป่าทำร้าย แผลบาดลึกเป็นทางยาว ท่านหมอไม่อยู่ ได้ยินมาว่าเจ้าทำแผลเย็บแผลได้ ช่วยไปดูหน่อยได้หรือไม่”หญิงสาวเดินออกมาจากในครัว นางเงย
“ที่นั่นมีท่าเรือ มีเรือสินค้า มีเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่าน หากเราเบื่อเดินทางแล้วที่นั่นน่าจะเหมาะที่จะปักหลัก ข้าสอนหนังสือเจ้าเก็บเงิน”นางหัวเราะ “ได้ยินสินะ”เขายิ้ม “อย่างไรก็ต้องให้เจ้าเป็นคนหาเลี้ยงอยู่ดี ข้าขอแค่กินอิ่มนอนหลับ ที่เหลือให้เจ้าทั้งหมด”“ไม่ต้องกลัวข้าหาเลี้ยงท่านได้อยู่แล้ว ข้าหาเงินเก่งนะ ต่อรองเก่งด้วย ท่านทำกับข้าวก็พอ ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ข้าเอง”เขาพิงศีรษะลงบนไหล่ของนาง ถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่งมองไปยังเส้นทางที่ยาวไกลเบื้องหน้า “เซี่ยฉิง”“หืม”“เจ้าว่าหากข้าไม่ได้พบเจ้า ชีวิตข้าจะเป็นอย่างไร”“ก็คง...นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ที่สำนักศึกษาหลวงกระมัง”เขาเลิกคิ้วมองนาง “หน้านิ่วคิ้วขมวด?”“ไม่เช่นนั้นก็...นั่งเงียบๆ เพียงลำพังในห้องหนังสือ ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปรบกวน ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้”เขามองนางจากนั้นสายตาอ่อนโยนลง “ก็คงใช่ แล้วเหตุใดเจ้ากล้าข้าใกล้”“ข้า? ข้าทำเช่นนั้นที่ไหน ท่านต่างหากที่เข้ามาหาข้า แถมยังยั่วยวนข้าด้วย”เขาหัวเราะ “ข้าเคยทำเช่นนั้น? จำไม่เห็นได้”“ไม่ใช่แล้วจะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร ข้าถูกวางยายังล่วงเกินเอา
หญิงสาวหัวเราะด้วยความขบขัน นางกระซิบด้วยท่าทีนึกสนุก “เจ้าจะไปรู้อะไร เขาไม่ใช่ปราชญ์สิดี ขอเพียงไปจากเมืองหลวง ต่อไปให้เปิดสถานที่สอนหนังสือแล้วเก็บเงินเข้ากระเป๋า เขาสอนข้าเก็บเงินดีจะตาย”เสียนจิงเบิกตา “จริงด้วย!! บางทีอาจได้มากกว่าเป็นปราชญ์อีก!”เสียงประตูเปิดออกเยียนหลันเฟิงก้าวเข้ามา ในมือของชายหนุ่มมีเนื้อและปลาสดๆ ที่แวะซื้อมาจากตลาด “จิงจิงเองก็อยู่หรือ เจ้ากินมื้อเที่ยงหรือยัง อยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกันแล้วข้าจะให้คนส่งเจ้ากลับจวน”“ท่านปราชญ์ ไม่สิ พี่เฟิง ท่านจะทำอะไรหรือ”“ปลานึ่งบ๊วยกับเนื้อตุ๋นกับน้ำแกงหัวปลา เจ้ากินเผ็ดไม่เก่งใช่หรือไม่ เดี๋ยวจะลดพริกลงหน่อย”“ข้าช่วยนะเจ้าคะ” เสียนจิงวิ่งเข้าไปในครัวชายหนุ่มยิ้มให้เซี่ยฉิง “หิวแล้วหรือยัง”นางส่ายหน้าเดินเข้าไปรับของในมือของเขา “ข้ากำลังวางแผนจะไปจากเมืองหลวงเดือนหน้า”“เดือนหน้า?”“ใช่แล้ว เดือนหน้าก็จะหมดสัญญาเช่า ข้าจะแวะไปบ้านเดิมก่อน จากนั้นมองหาที่ทางเพื่อปักหลัก”เขาพยักหน้าจากนั้นไม่ได้พูดอะไร ในครัวมีเสียงสวบสาบวุ่นวาย เสียนจิงวิ่งออกมากระซิบนาง “พี่ฉิงเอ๋อร์ท่านต้องจับเขาให้อยู่มือ พี่เฟิงทั้งเก่ง ทั้งหล่อ
นางถอนหายใจมองเขา “ข้าไม่เคยต้องการให้ผู้ใดเข้าใจข้า เมื่อก่อนไม่ ตอนนี้ไม่ อนาคตก็จะไม่ ข้าขอเพียงคนที่พร้อมจะเปิดใจรับสิ่งที่ข้าเป็น แม้ไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่ต่อต้าน ไม่ห้าม ไม่บีบบังคับในสิ่งที่ข้าเป็นไม่ได้”มู่ชิงอวิ๋นหันไปมองด้านหลัง เยียนหลันเฟิงกำลังเดินใกล้เข้ามา“เขาให้เจ้าได้หรือ ทั้งหมดที่เจ้ากล่าวมา”นางเองก็หันไปมองเยียนหลันเฟิง “เขาไม่เคยให้อะไรข้า แต่ก็ไม่เคยตั้งคำถามในสิ่งที่ข้าเป็น”มู่ชิงอวิ๋นก้มหน้าลงด้วยรอยยิ้ม “เอาละข้าเข้าใจแล้ว มันไม่ใช่ข้าตั้งแต่ต้นสินะ”“คนทุกคนมีทางเลือกเป็นของตัวเองมู่ชิงอวิ๋น มันอาจไม่ใช่เจ้าตั้งแต่แรกที่เจ้าเลือกจากมาเพื่อการแก้แค้น เพราะตั้งแต่วันนั้นที่เจ้าจากมาข้าก็ไม่ใช่เซี่ยฉิงคนเดิมแล้ว บางทีหากเจ้าไม่ได้เลือกมาแก้แค้น ข้าอาจจะยังเป็นเซี่ยฉิงคนเดิมที่เห็นแก่ตัวรักแต่ตัวเอง ถึงตอนนั้นเจ้าอาจไม่ได้อยากเริ่มต้นใหม่หรือทำความรู้จักกับตัวตนของข้า”หากเขาไม่ได้เลือกที่จะจากมา คนที่ช่วยท่านยายกับเสียนจิงอาจไม่ใช่นาง หรือบางทีเซี่ยฉิงอาจไม่ตาย นางก็ไม่ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้ เรื่องทั้งหมดนี้อาจจะไม่เกิดขึ้น ทั้งหมดนั้นใครเล่าสามารถบอกได้...“ข้
“หากสตรีนางนั้นทำผิด ก็สมควรไต่สวนฟ้องร้องให้ชัดเจน สินเดิมของนางอย่างไรก็เป็นสิ่งที่บุพการีมอบให้ บ้านสามีอย่างไรก็ไม่ควรละโมบยุ่งเกี่ยว สตรีนั้น...ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปกป้องตัวเองมาโดยตลอด แต่งเข้าจวนสามีหากสามีรักถนอมก็นับว่าโชคดี ทว่าหากไม่นางก็ทำได้เพียงรอความสิ้นหวัง จะดีเพียงใดหากนางสามารถก้าวออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง หาเลี้ยงปากท้องตัวเอง สามารถยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาผู้ใด แน่นอนว่า...ย่อมไม่ใช่สตรีทุกคนที่มีความคิดเช่นหม่อมฉัน แต่ข้างนอกนั่นหม่อมฉันมั่นใจว่าไม่ใช่เพียงหม่อมฉันที่เผชิญกับความไม่แน่นอนของชีวิต ทุกคนมีบุตรชาย บุตรสาว วันข้างหน้า บุตรชายบุตรสาวผู้นั้นก็จะแต่งงาน มีบุตรสาว บุตรชายต่อไป หม่อมฉันไม่ได้เรียกร้องความเท่าเทียม ทว่าอย่างน้อยขอเพียงสตรีมีทางเลือกบ้าง มีโอกาสได้มีชีวิตอิสระ มีโอกาสได้เลือกที่จะก้าวออกมาจากสถานการณ์ที่ไม่เป็นธรรม ขอทรงเมตตาเพคะ!!”นางกล่าวจบก็โขกศีรษะหมอบลงกับพื้น ฮ่องเต้เงียบงันมองนางด้วยสายตาตกตะลึง ขุนนางคนหนึ่งกำลงจะลุกขึ้นคัดค้าน ฮ่องเต้ยกมือขึ้นห้ามอีกฝ่ายทันที “เจ้ากรมคลังท่านนั่งลงเสีย”“ฝ่าบาท”“เราลั่นวาจาไปแล้ว”หญิงสาวเงยห
“แม้เป็นหญิงชาวบ้าน แต่เจ้ากลับฉลาดหลักแหลมเหลือเกิน รู้จักทำให้ผู้อื่นพูดไม่ออก ทว่าไม่ว่าเจ้าจะฉลาดหลักแหลมเพียงใด ความจริงที่ว่าเจ้าไม่เหมาะสมกับเขาก็ยังเป็นความจริง!”“ข้าไม่เหมาะสมกับเขาหรือท่านหญิงเหมาะสมเล่า ท่านหญิงทรงชอบเขาหรือ” นางเลิกคิ้วถาม“เจ้า! สตรีไร้ยางอาย!”“ใช่แล้ว ข้าไร้ยางอาย ไร้ยางอายเพียงเพราะถามท่านหญิงว่าชอบปราชญ์เยียนหรือไม่ แต่คนที่เอาแต่ชี้มือชี้ไม้พูดว่าสตรีคนนั้นไม่ดี สตรีคนนั้นไม่เหมาะสม ทั้งที่มองจากจุดไหนของสถานการณ์ตอนนี้ ก็คือมีคนไม่พอใจที่ข้าใกล้ชิดกับปราชญ์หลวง ท่านหญิงอิจฉาอยู่หรือ”“เจ้า!....ช่างบังอาจนัก! เจ้ามันก็แค่สตรีชาวบ้านไร้การอบรม ดูสิ มางานเลี้ยงยังแต่งกายราวกับบุรุษ มีสิ่งใดที่เจ้าเหนือกว่าข้ากัน!”“ท่านหญิง” นางยิ้ม “นี่เป็นชุดที่ฝ่าบาทพระราชทาน”อีกฝ่ายหน้าม้าน “เซี่ยฉิง ไม่ว่าจะอย่างไรเจ้าก็อย่าได้คิดว่าตัวเองจะสมหวัง! ท่านปราชญ์เยียนไม่มีทางแต่งเจ้าเข้าจวนปราชญ์!!!”“ข้าก็ไม่เคยบอกว่าจะแต่งเข้าจวนปราชญ์”“เจ้าหมายความตามที่พูดหรือ” ไทเฮากลับเป็นคนถามนางด้วยสายตาประหลาดใจ“เพคะ หม่อมฉันไม่เคยคิดจะแต่งเข้าจวนปราชญ์อยู่แล้ว แต่ว่า...น
“ไกลขนาดนี้เป็นไปไม่ได้ขอรับ”หญิงสาวยิ้มที่มุมปากจากนั้นจูงม้าเดินต่อไปเงียบๆเมื่อกลับมาถึงถนนสายหลัก การนำทางเปลี่ยนเป็นคนที่รู้ทางมากกว่า หญิงสาวหันไปมองบุรุษสองคนที่ดูสุขุมที่สุด นายกับคนติดตาม...“แม่นางเซี่ย”“พี่สะใภ้ของข้าแต่งงานแล้ว” เสียนจิงกล่าวเสียงเบา “พวกท่านต้องเรียกนางว่าเสียนฮูหยิ
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองนาง มือทั้งสองข้างถูกมัด น้ำตาไหลนองเต็มใบหน้าเปียกชุ่มมอมแมม “บาดเจ็บหรือไม่”เสียนจิงโผเข้ากอดนาง “พี่สะใภ้ ฮือ...ข้ากลัว”เซี่ยฉิงถึงกับล้มหงายลงไปนั่งบนพื้น สองมือลูบปลอบโยนเด็กสาว “ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เจ้าปลอดภัย กลับไปหาท่านยายกันเถิด นางเป็นห่วงแย่แล้ว”ตอนปลอบสายตาก็มอง
เซี่ยฉิง...ลุกขึ้นยืนจากนั้นมองไปยังโจรที่ถูกสังหารซึ่งนอนอยู่ไม่ไกล นางลงมือถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่าย เจ้าหน้าที่มือปราบมองนางด้วยสายตาตกตะลึง“เจ้าจะทำอะไร”“ข้าจะไปพาจิงจิงกลับมา”ทุกคนเลิกคิ้วมองนางราวกับนางเพิ่งกล่าวถึงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ “รอยเท้าม้ายังใหม่แกะรอยได้ไม่ยาก ใช้ม้าย่อมหมายถึงมีทางเ
ท่านยายเสียนมองตามสายตาของหญิงสาว “มีอะไรหรือ”นางสบตากับท่านยายเสียน “หากม้าตื่นแล้วพวกท่านยังอยู่บนนั้นจะอันตรายเกินไป”ท่านยายเสียนดูแล้วแม้ชราแต่นางไม่ได้โง่ เมื่อมองไปรอบๆ ถนนที่ถูกป่าสนโอบล้อมนี้กลับเงียบงันเกินไปไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง “จิงจิงพวกเราลงเดินยืดเส้นยืดสายหน่อยเถิด”เซี่ยฉิงจูงม้า







