บทที่ 1.7

“ไกลขนาดนี้เป็นไปไม่ได้ขอรับ”

หญิงสาวยิ้มที่มุมปากจากนั้นจูงม้าเดินต่อไปเงียบๆ

เมื่อกลับมาถึงถนนสายหลัก การนำทางเปลี่ยนเป็นคนที่รู้ทางมากกว่า หญิงสาวหันไปมองบุรุษสองคนที่ดูสุขุมที่สุด นายกับคนติดตาม...

“แม่นางเซี่ย”

“พี่สะใภ้ของข้าแต่งงานแล้ว” เสียนจิงกล่าวเสียงเบา “พวกท่านต้องเรียกนางว่าเสียนฮูหยินจึงจะถูก”

เซี่ยฉิงเลิกคิ้วก้มลงมองเสียนจิง ทว่านางก็ไม่ได้พูดอะไร แม้ยังมีท่าทีไม่ยอมรับ หรือไม่เต็มใจที่จะยอมรับ ทว่าการที่นางตามไปช่วยเสียนจิงกลับมา ก็ทำให้เด็กสาวสับสนและพยายามยอมรับตัวนาง ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีอคติต่อกันมาโดยตลอด

อันที่จริงก็เข้าใจได้ เพราะเซี่ยฉิงเองก็ไม่เคยดีต่อใครเลย นอกจากตัวเองก็ดูเหมือนหญิงสาวไม่เคยรักและไว้ใจผู้ใดเช่นกัน

“เสียนฮูหยิน ข้าน้อยแซ่หยวน เป็นผู้คุ้มกันของคุณชาย”

“ข้าแซ่ลู่ ท่านเรียกข้าว่าคุณชายลู่ก็ได้” บุรุษหนุ่มที่มีใบหน้างดงามแย้มยิ้ม “ข้ายังไม่ได้ขอบคุณท่านอย่างเป็นทางการ หากไม่ได้ท่านเกรงว่าคงตามคนที่ถูกจับไปไม่ได้ง่ายๆ ได้ยินว่าท่านมีความสามารถในการแกะรอย ขอบคุณเสียนฮูหยินจริงๆ”

นางมองออกว่ากำลังถูกหยั่งเชิง “ข้าทำเพื่อช่วยน้องสาวของข้า ไม่ต้องขอบคุณ” นางก้มลงมองเสียนจิง “รีบนำทางเถิด จากตรงนี้คงต้องรบกวนผู้คุ้มกันหยวน”

เขาพยักหน้าจากนั้นเป็นคนนำทางไปยังป้อมทหารที่อยู่ไกลออกไปไม่ถึงสองชั่วยาม ทว่าตอนกำลังเดินทางไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หญิงสาวพลันชะงักหันกลับไปมองด้านหลัง

เห็นหญิงสาวหยุดเดินบุรุษแซ่ลู่จึงเดินย้อนกลับมาหานางเช่นกัน เขามองตามสายตาของหญิงสาว “เกิดอะไรขึ้นหรือ”

นางไม่ตอบก้มลงมองเสียนจิง “เจ้าไปหาผู้คุ้มกันหยวน ติดตามเขาเอาไว้อย่าออกห่าง บอกเขาว่าพวกเราถูกตาม ข้าจะไปดูสักหน่อย”

เสียนจิงมีท่าทีหวาดกลัว “แต่ว่า...”

“พวกเขาจะดูแลเจ้า” นางเหลือบมองบุรุษแซ่ลู่

“ข้าจะดูแลนางเอง ข้าสัญญาว่านางจะปลอดภัย”

หญิงสาวมองไปยังเจ้าหน้าที่มือปราบสองคน “ขอธนูกับลูกธนูให้ข้า ทั้งหมดเลย” นางมีท่าทางจริงจังแต่ก็ไม่ได้ลนลาน เป็นความเยือกเย็นที่หาได้ยากยิ่ง ในสตรีที่เผชิญสถานการณ์เช่นนี้ กระทั่งทำให้บุรุษอย่างพวกเขารู้สึกประหลาดใจ

หญิงสาวประคองใบหน้าของเสียนจิงด้วยสองมือ “กลับไปหาท่านยายก่อน แล้วข้าจะรีบตามไป ท่านยายเป็นห่วงแย่แล้ว”

เสียนจิงมีท่าทางลังเล น้ำตาคลอหน่วย ทั้งหวาดกลัว หวาดหวั่น ทั้งก้าวเดินอย่างเชื่อฟัง ทั้งหันมามองนางด้วยสายตาหลากหลาย ดวงตาคู่นั้น...

เซี่ยฉิงถอนหายใจกับตัวเอง ในที่สุดก็พบสาเหตุที่นางยินยอมแบกรับภาระนี้แล้ว เพราะดวงตาของเสียนจิงเหมือนกับดวงตาของจื่อลั่ว เพื่อนสนิทที่สิ้นใจไปแล้วนั่นเอง

เนื่องจากอุทกภัยครั้งใหญ่ของเมืองต้าเฉิง ราชสำนักส่งแม่ทัพหยางมายังเมืองหนานอู๋ สร้างป้อมทหารเอาไว้เพื่อรองรับชาวบ้านที่อพยพมายังที่ปลอดภัย

นอกจากแม่ทัพหยางแล้ว สุยหนิงโหวเองก็ได้รับราชโองการให้นำกองกำลังมาปราบปรามโจรป่า เนื่องจากมีข่าวการถูกปล้นฆ่าและลักพาตัวบ่อยครั้ง

ความอดอยาก อาหารขาดแคลน พืชพรรณถูกทำลาย บุรุษที่ไม่ได้มีตำแหน่ง ไม่มีฐานะ พอจะจับอาวุธได้ เพื่อให้อยู่รอดจึงผันตัวกลายเป็นโจร เข่นฆ่า แย่งชิง ลักพาตัวผู้คน จากนั้นซ่อนตัวในป่าลึก หรือไม่ก็ขึ้นไปอยู่บนเขาที่ยากแก่การโจมตี

เสิ่นเหยียนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าทีเริ่มมีเมฆตั้งเค้ามืดครึ้ม “ฝนกำลังจะตกแล้ว มิสู้พวกเราย้อนกลับป้อมก่อน วันนี้คงไม่อาจหาทางขึ้นเขาไปยังที่ซ่อนกลุ่มโจรแล้ว” เขาถอนหายใจเพราะฝนตกไม่เพียงไม่อาจแกะรอย แต่อาจเป็นสาเหตุให้พวกเขาหลงทางเสียเอง

ชายหนุ่มหันกลับไปมองบุรุษอีกคนที่อยู่บนหลังม้า เขาสวมเสื้อคลุมหนาหนักทั้งที่อากาศก็ไม่ได้หนาวเหน็บ ใบหน้าหล่อเหลาท่าทีสุขุมเยือกเย็น “อาจารย์เยียน”

“หากเกิดการปะทะและเราหลงทาง เช่นนั้นเรามีแต่จะเสียเปรียบ ซื่อจื่อตัดสินใจเถิด” เยียนหลันเฟิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า จากนั้นพยักหน้าให้อวี้จือ อีกฝ่ายจูงม้าหันหลังกลับ

เสิ่นเหยียนมองผู้เป็นอาจารย์ด้วยสายตาห่วงใย การมาเมืองหนานอู๋ครั้งนี้ เขามั่นใจว่าจะจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย ด้วยมีผู้เป็นอาจารย์ติดตามมาด้วย ถึงอย่างนั้นเพราะสุขภาพของเยียนหลันเฟิงอ่อนแอมาก เขาไม่อาจปล่อยให้ผู้เป็นอาจารย์ตรากตรำอยู่ข้างนอกนานนัก