บทที่ 1.6

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองนาง มือทั้งสองข้างถูกมัด น้ำตาไหลนองเต็มใบหน้าเปียกชุ่มมอมแมม “บาดเจ็บหรือไม่”

เสียนจิงโผเข้ากอดนาง “พี่สะใภ้ ฮือ...ข้ากลัว”

เซี่ยฉิงถึงกับล้มหงายลงไปนั่งบนพื้น สองมือลูบปลอบโยนเด็กสาว “ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เจ้าปลอดภัย กลับไปหาท่านยายกันเถิด นางเป็นห่วงแย่แล้ว”

ตอนปลอบสายตาก็มองเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกลักพาตัวมาด้วย นางขมวดคิ้ว... กลุ่มโจรคงนึกว่าเขาเป็นสตรี บุรุษอะไรมองเผินๆ งดงามราวอิสตรีไม่ผิด!!!

ผมยาวสยายยุ่งเหยิง เรือนกายสูงใหญ่ทว่าผอมราวกับคนป่วย ใบหน้าขาวซีด คิ้วเข้มเรียวยาวจรดหางตา ริมฝีปากบางรูปกระจับ จมูกโด่งคมสัน หากบอกว่าเขาเป็นสตรีปลอมตัวเป็นบุรุษก็ต้องมีคนเชื่อ ทว่านางมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นบุรุษ ชายมีฝีมือที่บอกว่านายถูกจับมา แท้ที่จริงก็คือคนคุ้มกันของชายหนุ่มผู้นี้

เพราะต้องแข่งกับเวลาจึงไม่มีเวลาพัก ช่วยคนได้ก็ต้องรีบเผ่น ทั้งหมดเดินลงเขาพยายามเงียบเสียงและเร่งฝีเท้า

ตลอดการหลบหนีหญิงสาวรับรู้ถึงสายตาของคนสองคน นายกับผู้ติดตามซึ่งอาจจะมีฐานะไม่ธรรมดา เซี่ยฉิงไม่สนใจสายตาสงสัยนั้น เพราะพวกเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า เสียงกระซิบของคนทั้งสองแน่นอนนางได้ยินทั้งหมด

“คุณชาย...”

“นางเป็นใคร”

“เป็นหนึ่งในผู้อพยพจากเมืองต้าเฉิงขอรับ วันนี้เป็นนางที่ทำให้ข้าน้อยตามมาช่วยท่านทันเวลา นางคิดเร็ว ลงมือเร็ว แกะรอยเก่งและแม่นยำ หาไม่หากกลุ่มโจรพวกนั้นรวมตัวกัน เกรงว่าคงไม่ง่ายที่จะเข้าช่วย”

“สตรีผู้หนึ่งทั้งยังอายุยังน้อย...”

“ตอนนางเตรียมตัวเปลี่ยนชุดมาช่วยคน ข้าน้อยแอบสอบถามชาวบ้านเรื่องของนาง ได้ยินมาว่าเป็นคุณหนูจวนคหบดีที่ล่มสลาย คนในตระกูลทะเลาะแย่งชิงทรัพย์สมบัติ บิดาของนางล้มป่วยจึงยกนางให้แต่งกับบัณฑิตคนหนึ่งเพื่อรักษาสินเดิม นางแต่งงานบิดาก็สิ้นใจ พวกนางทั้งสามกำลังเข้าเมืองหลวงเพื่อไปสมทบกับบัณฑิตผู้นั้น เขาไปเข้าสอบขอรับ”

“ฐานะของนางชัดเจน?”

“ขอรับ”

“แต่เมื่อครู่ที่นางไปช่วยคน ดูไม่คล้ายคุณหนูจวนคหบดีแม้แต่น้อย”

“เรื่องนี้...”

“เอาเถิด กลับไปรวมตัวกับขบวนอพยพแล้วจับตาดูไว้ ให้มั่นใจว่านางมิใช่คนของ...ฝ่ายอื่น”

“ขอรับ”

“ยังมีเรื่องอะไร”

“ข้าน้อยคิดว่าไม่น่าจะใช่ขอรับ”

“พูดต่อไป”

“ข้าน้อยเห็นการต่อสู้ของนางแล้ว แม้กระบวนท่าที่ใช้เด็ดขาดและหนักแน่น ทว่าสตรีนางนี้ไม่มีกำลังภายใน ฝ่ายนั้นไม่น่าจะส่งคนเช่นนี้มาลอบสังหารท่านขอรับ”

เซี่ยฉิงลอบถอนหายใจ นางเหลือบมองไปด้านหลัง เผลอสบตาเข้ากับบุรุษใบหน้างดงามผู้นั้น ได้ยินเสียงของเขากระซิบ “นาง...คงมิใช่ได้ยิน?”

นางหันกลับไป

“ไกลขนาดนี้เป็นไปไม่ได้ขอรับ”