บทนำ 2/2

“หุบปาก!!” กู้เย่หลีตวาดลั่น โกรธจนสั่นไปทั้งตัวดวงตาแดงก่ำจ้องมองสตรีที่ตนเลี้ยงดูปูเสื่อมาประดุจน้องสาวแท้ ๆ ด้วยความขยะแขยง

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เสิ่นจื่อรุ่ยหันไปก้มหยิบเสื้อผ้าที่พื้น ซูเยว่ซินที่แสร้งทำเป็นซบหน้าร้องไห้อย่างน่าสงสาร กลับปรายตาขึ้นมาสบตากับกู้เย่หลี...

หยาดน้ำตาบนใบหน้าบอบบางพลันเหือดหาย ริมฝีปากที่สั่นระริกเมื่อครู่ ค่อย ๆ ขยับโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเหยียดอันร้ายกาจและเย้ยหยันอย่างผู้ชนะ!

นางตั้งใจ! สตรีแพศยานี่จงใจส่งเสียงครางให้ข้าได้ยิน!

เส้นฟางแห่งความอดทนของบุตรีแม่ทัพใหญ่ขาดผึง กู้เย่หลีไม่ฟังคำแก้ตัวใด ๆ ของบุรุษมักมาก นางชี้หน้าตะเพิดไล่ซูเยว่ซินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “จวนหนิงหย่วนโหวที่มีข้าเป็นนายหญิง จะไม่มีวันต้อนรับสตรีไร้ยางอายเยี่ยงเจ้า! แม้แต่ตำแหน่งสตรีอุ่นเตียงไร้ค่า ข้าก็ไม่มีวันให้ ทหาร! ลากตัวนางแพศยานี่ออกไปโยนทิ้งหน้าประตูจวนเดี๋ยวนี้!!”

กลางดึกคืนนั้น ซูเยว่ซินถูกบ่าวไพร่ลากตัวออกไปอย่างน่าสมเพช เสิ่นจื่อรุ่ยพยายามห้ามปรามแต่ก็ถูกกู้เย่หลีตอกหน้ากลับจนไม่อาจสู้หน้าได้

นางคิดว่าเรื่องบัดซบนี้จะจบลงแค่นั้น... ทว่านางประเมินมารยาของสตรีผู้นี้ต่ำเกินไป!

รุ่งเช้าของวันถัดมา ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บที่หิมะแรกเริ่มโปรยปราย กู้เย่หลีถูกปลุกด้วยเสียงเอะอะโวยวายจากหน้าประตูจวน เมื่อนางรีบก้าวออกไปดู ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้นางต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บที่เสียดแทงไปถึงกระดูก

ซูเยว่ซินในชุดกระโปรงสีขาวบางเบา กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ท่ามกลางสายตาชาวบ้านที่มามุงดูนับร้อยคน!

ตึง! ตึง! ตึง!

“พี่หญิง... ฮึก... ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่บังอาจหวังตำแหน่งชายารอง ไม่บังอาจแย่งความรักไปจากท่าน... ขอเพียงพี่หญิงเมตตา ให้ข้าได้อยู่ในจวนเพื่อปรนนิบัติรับใช้พวกท่าน แม้ต้องเป็นบ่าวซักผ้า ข้าก็ยอม... ได้โปรดอย่าไล่ข้าไปเลยนะเจ้าคะ!”

ซูเยว่ซินตะโกนป่าวประกาศเสียงดังก้อง ก่อนจะก้มลง โขกศีรษะกับพื้นหินอย่างแรง ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหน้าผากบอบบางแตกยับ โลหิตสีแดงฉานไหลอาบใบหน้าซีดเผือด หยดทะลักลงมาย้อมพื้นหิมะสีขาวจนดูน่าเวทนา

ชาวบ้านรอบด้านเริ่มซุบซิบนินทา สายตาทุกคู่ที่มองมายังกู้เย่หลี ล้วนเต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม

‘ดูสิ... ฮูหยินจวนโหวช่างใจคอคับแคบ อำมหิตยิ่งนัก’ 

‘นั่นญาติผู้น้องของนางแท้ ๆ ทำผิดเพียงเรื่องความรัก ถึงกับเลือดตกยางออกกันปานนี้เชียวหรือ’

“เยว่ซิน!!”

เสียงตะคอกดุดันดังขึ้นเบื้องหลังกู้เย่หลี เสิ่นจื่อรุ่ย วิ่งหน้าตื่นถลันออกจากประตูจวน พุ่งเข้าไปประคองร่างที่โชกเลือดของชู้รักขึ้นมาแนบอกด้วยความปวดใจ เขามองบาดแผลบนใบหน้าของซูเยว่ซิน มือหนาสั่นเทา ก่อนจะตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและชิงชังมาจ้องหน้ากู้เย่หลี

“กู้เย่หลี!! จิตใจเจ้าทำด้วยสิ่งใด ถึงได้เหี้ยมโหดกับน้องสาวตัวเองถึงเพียงนี้! หากเยว่ซินเป็นอะไรไป ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้า!!”

บุรุษที่นางมอบหัวใจและทุ่มเททรัพย์สินทั้งหมดให้เพื่อค้ำจุนเขา ตวาดด่านางอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะช้อนอุ้มหญิงแพศยาผู้นั้นเดินกลับเข้าจวนไป ทิ้งให้ฮูหยินเอกอย่างนางยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางลมหนาว ทนรับสายตาประณามจากผู้คนทั้งเมืองหลวง... แบกรับตราบาปที่ตนไม่ได้เป็นผู้ก่อ!

โหดเหี้ยมหรือ...อำมหิตหรือ...นางหรือผู้ใดกันแน่ที่เป็นเช่นนั้น นางที่ทุ่มเทกายใจ ยกให้เขาเป็นหนึ่งในดวงใจ แต่กลับถูกหักหลังอย่างไม่มีวันให้อภัย

ดวงใจของกู้เย่หลีแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ในตอนนั้นนางยังโง่งม ไม่รู้เลยว่าการทรยศครั้งนี้... เป็นเพียงปฐมบทของการฆ่าล้างตระกูลกู้เจ็ดชั่วโคตร ที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา!