Se connecterPartager
ตอบอวสาน(1)
Date de publication:
2026-09-08 23:36:42
Dernier chapitre
สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง บทส่งท้าย
บทส่งท้ายกลางเดือนเจ็ด ณ แคว้นเป่ยฉีหลังจากฉีอ๋อง เฉินเสวียนไท่ พระชายาฉี หรงเยียนเหมย และไท่จื่อเฉินจ้าวหลง เดินทางกลับมาปกครองดินแดนทางเหนือของต้าเหยียนอีกครั้งเป็นเวลาสามปี ความรุ่งเรืองของเป่ยฉีก็มีแต่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งการค้าและการทูตต่างก้าวหน้าอย่างมาก บ้านเมืองสงบสุข ผู้คนอยู่ดีกินดีจนเห็นได้ชัดฟอด! ฟอด! ฟอด!“โอ๊ะ!”หรงเยียนเหมยที่กำลังนั่งคิดบัญชีการค้าของตนเองอย่างเพลิดเพลินพลันสะดุ้งสุดตัว พู่กันในมือร่วงหล่นลงพื้นพร้อมเสียงอุทานอย่างตกใจ เมื่อร่างเล็กถูกโอบกอดจากด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว ตามมาด้วยจุมพิตหนัก ๆ บนแก้มนุ่มหลายครั้งติดกันเพียงกลิ่นกายและสัมผัสคุ้นเคย นางก็รู้ทันทีว่าเป็นผู้ใด“พี่หลงไท่ อย่าทำตัวน่าเกลียดเช่นนี้ ประเดี๋ยวหลงหลงก็มาเห็นเข้าจนได้ ปล่อยหม่อมฉันเดี๋ยวนี้นะ!”คนตัวเล็กที่บัดนี้รูปร่างเริ่มอวบอิ่มขึ้นหลังคลอดบุตร หากแต่ยังคงงดงามสมส่วน มิได้อ้วนท้วนจนน่าเกลียด ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของพระสวามีด้วยความโมโหที่ตนถูกก่อนกวนเวลาคิดเงินทองยามนี้ทั้งสองอยู่ในห้องทรงงานส่วนพระองค์ของพระชายาฉี แม้เฉินจ้าวหลงจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่หากไท่จื่ออยา
สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง ตอนพิเศษ 3
ตอนพิเศษ 3หลังคลอดเฉินจ้าวหลงได้ไม่นาน หรงเยียนเหมยก็เพิ่งค้นพบว่าตนเองมีเรื่องหนึ่งให้ต้องกลัดกลุ้มยิ่งกว่าการทำบัญชีการค้าเสียอีก นั่นก็คือบุตรชายของนางติดบิดามากเกินไป!ตั้งแต่วันที่เฉินจ้าวหลงลืมตาดูโลก เด็กน้อยก็แทบไม่ยอมให้ผู้ใดอุ้มโดยง่าย ทั้งเฝิงไท่เฮา สวีฮองเฮา หรือแม้แต่ฮ่องเต้เฉินเสวียนจ้ง เจ้าเด็กตัวน้อยก็ไม่เอาทั้งนั้นตอนแรกหรงเยียนเหมยคิดว่า อย่างไรเสียตนก็เป็นมารดา เฉินจ้าวหลงคงยอมให้นางอุ้มเป็นพิเศษ ทว่าผ่านไปหลายวัน นอกจากยามหิวจนต้องกินนมแล้ว หวงซุนตัวน้อยก็มักร้องไห้เสียงดังลั่นทุกครั้งที่บิดาไม่อยู่ใกล้ราวกับรู้ความเสียยิ่งกว่าเด็กในวัยเดียวกัน จนเฉินเสวียนไท่ที่ไม่ว่าจะกำลังทำงานอยู่แห่งหนใดในตำหนักบูรพา หากได้ยินเสียงร้องของบุตรชาย ก็ต้องรีบมาอุ้มลูกด้วยตนเอง แล้วเจ้าเด็กตัวขาวจึงจะยอมเงียบปากหรงเยียนเหมยอุ้มท้องมานานถึงเก้าเดือนกว่า กว่าจะคลอดยังต้องทนเจ็บครรภ์อยู่นานถึงหกชั่วยาม เหตุใดหลังคลอดออกมาแล้ว นอกจากหน้าตาที่คล้ายคลึงกับนาง หวงซุนพระองค์แรกแห่งราชวงศ์เฉินจึงกลับอกตัญญูต่อมารดาเช่นนี้?ยิ่งเมื่ออายุครบสามเดือน ทุกครั้งที่ร้องไห้ หากเป็นนางอุ้ม ต่อให
สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง ตอนพิเศษ2
ตอนพิเศษ2หลังจากหรงเยียนเหมยตั้งครรภ์ได้สามเดือน ตำหนักบูรพาที่เคยสงบสุขก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้นแทบทุกเช้าคนที่อาเจียนหนักที่สุดในตำหนักกลับมิใช่ไท่จื่อเฟยหรงเยียนเหมย หากแต่เป็นไท่จื่อเฉินเสวียนไท่ ผู้เป็นพระสวามีของนางแทนอาหารที่แต่ก่อนเฉินเสวียนไท่โปรดปราน บัดนี้เพียงได้กลิ่นก็ทำให้พระพักตร์ซีด ขนมหวานที่เคยเสวยเป็นของว่าง น้ำชาที่เคยดื่มเป็นประจำ แม้แต่สุราที่เมื่อก่อนยังสามารถดื่มได้ราวกับน้ำเปล่าโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า บัดนี้ล้วนกลายเป็นสิ่งที่ไท่จื่อหนุ่มมิอาจแตะต้องได้ยิ่งเป็นอาหารที่มีกลิ่นแรง ต่อให้วางอยู่ห่างออกไปหลายฉื่อ เฉินเสวียนไท่ก็ยังได้กลิ่นจนต้องรีบลุกออกจากห้องไปโก่งคออาเจียนเสียทุกครา“อ้วก...อุ๊บ!”เสียงอาเจียนดังขึ้นจากด้านในห้องบรรทม ตั้งแต่ปลายยามอิ๋นลากยาวมาจนถึงปลายยามเฉิน เสียงเช่นนี้ก็ดังขึ้นเป็นระยะครั้นอายุครรภ์ของไท่จื่อเฟยเข้าสู่เดือนที่สี่ สถานที่ที่เฉินเสวียนไท่ต้องรีบออกไปอาเจียนก็ไม่ได้มีเพียงห้องบรรทมเท่านั้น แม้แต่ห้องทรงงานก็กลายเป็นอีกแห่งที่ได้ยินเสียงอาเจียนของไท่จื่ออยู่เป็นประจำจนกระทั่งนางกำนัล ขันที และแม้แต่ขุนนางที่เดินทางมาเข้าเฝ้าไท่
สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง ตอนพิเศษ1
ตอนพิเศษ1ใต้แสงตะเกียงสลัวที่โคลงไหวราวสะท้อนใจคน ห้องนอนใหญ่ในตำหนักบูรพากลับร้อนระอุดั่งเตาเพลิง หนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรี ต่างไร้สิ่งใดห่อหุ้มเรือนกายอีกต่อไปราตรีนี้ทั้งสองล้วนตกอยู่ในฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดของ สวีฮองเฮาและเฝิงไทเฮาสองสตรีสูงศักดิ์ที่ร่วมมือกันวางยาไท่จื่อและไท่จื่อเฟยเพราะอยากได้หลานชายหรือหลานสาวสักคนมาเลี้ยงดูเฉินเสวียนไท่โน้มกายลงคร่อมร่างบอบบางที่ถูกผ่อนลงนอนบนฟูกแพรอ่อน ริมฝีปากร้อนระอุไล้ต่ำจากไหปลาร้าลงสู่เนินอก ราวกับร่ายคาถาด้วยลิ้นและลมหายใจ เสียงหอบพร่าของหรงเยียนเหมยหลุดออกเป็นระยะ มิอาจสะกดเสียงวาบหวามในลำคอได้อีกต่อไป"อื้อ…" มือเรียวบางขยุ้มหมอนผ้าไหมแน่น ในขณะที่ริมฝีปากนุ่มของเขาซุกไซ้ที่เนินอกสองข้าง ลิ้นอุ่นร้อนตวัดวนวนอย่างละเมียดละไม ราวกับลิ้มรสสุราหวานชั้นยอดที่เฝ้าถวิลหาเนิ่นนานมือหนาลูบไล้จากเอวคอดขึ้นไปบีบเคล้นเนินเนื้ออันอ่อนนุ่มราวนุ่นหิมะ ก่อนค่อย ๆ เลื่อนต่ำผ่านแอ่งสะดือ สู่เนินนางอวบอิ่มที่ซุกซ่อนความชุ่มฉ่ำเอาไว้หรงเยียนเหมยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เรียวขาสองข้างขยับไหวอย่างควบคุมมิได้ ด้วยภายในของนางร้อนระอุ ราวเตาเพลิงในห้องอบเครื่องหอม บดข
สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง ตอบอวสาน(4)
“ไม่ต้องกลัว ข้าคิดแทนเจ้าเอาไว้แล้ว”แน่นอนคนเช่นเขามีหรือจะไม่คิดแผนสำรอง หากนางให้กำเนิดบุตรชายมิได้ ก็ยังเหลือองค์ชายสิบสาม เด็กคนนี้จะเป็นฮองเต้ที่เขาเลี้ยงเอง ภายหน้าไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดร้ายเขากับครอบครัว“ข้า เฉินเสวียนไท่ รับปากกับเจ้าแล้วว่า ชาตินี้ข้าจะไม่เป็นฮ่องเต้ เจ้าก็ไม่ต้องอดทนใช้สามีร่วมกับสตรีใด และยิ่งไม่ต้องเข้าไปติดอยู่ในวังหลังแน่”“จริงนะเพคะ?”“จริงแท้”เพียงสองคำสั้น ๆ กลับทำให้หัวใจของหรงเยียนเหมยอ่อนยวบลงในที่สุด“เช่นนั้นก็ตกลงหม่อมฉัน ไม่หย่าเพคะ”จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ!เฉินเสวียนไท่ ดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่นก่อนกดจุมพิตลงบนหน้าผากงามของนางอย่างอดใจไม่ไหว“ขอบคุณนะ เสี่ยวเฟิ่ง”หรงเยียนเหมยมิได้ขัดขืนอีกต่อไป นางเพียงยกสองแขนขึ้นกอดตอบพระสวามีของตนเอาไว้เช่นกัน นับจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก็กลับคืนสู่ความสงบหลังจากปรับความเข้าใจและตัดสินใจว่าจะไม่หย่าร้างกันอีกแล้ว เฉินเสวียนไท่กับหรงเยียนเหมยก็เข้าวังกราบทูลเรื่องนี้ต่อเฉินตี้จงฮ่องเต้ สวีฮองเฮา และเฝิงไทเฮาทั้งสามพระองค์ต่างดีพระทัยอย่างยิ่ง ในที่สุดสตรีที่พวกเขารักใคร่และเอ็นดู ก็ไม่ได้ทอดท
สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง ตอบอวสาน(3)
ส่วนสองนั้น จุดประสงค์แต่แรกของฮ่องเต้เอง ก็ไม่อยากให้บุตรชายที่ตนรักต้องมาติดอยู่ในคุกที่ถูกเรียกขานอย่างสวยหรูว่า ‘วังหลวง’ เช่นกันสุดท้าย เฉินตี้จงฮ่องเต้จึงมีราชโองการแต่งตั้งสวีหวงกุ้ยเฟยขึ้นเป็นสวีฮองเฮา แม้สกุลเดิมของนางจะถูกประหารและเนรเทศไปจนสิ้นแล้วก็ตามแต่ด้วยความดีความชอบของฉีอ๋องและพระชายาฉี ขุนนางทั้งหลายจึงไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้านส่วนราชโองการอีกฉบับนั้น คือการแต่งตั้งฉีอ๋องเป็นไท่จื่อ ซึ่งเฉินเสวียนไท่มิอาจปฏิเสธได้แต่เขาก็ยังจะกลับไปแป่ยฉีมิเปลี่ยนเพราะเขาได้ทำข้อตกลงกับพระบิดาเอาไว้แล้วว่า ภายในสิบปีหลังจากนี้ เขาจะทำให้พระชายาฉีให้กำเนิดหลานชายแก่พระองค์ให้ได้เพื่อที่หวงซุนผู้นั้นจะมารับตำแหน่งไท่จื่อต่อจากเขาและภายหน้า เมื่อเสด็จปู่จากไป หวงซุนผู้นั้นก็จะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้“ท่านเหตุใดจึงเจ้าเล่ห์นักเพคะ”เมื่อกลับมาถึงตำหนักเหมันต์แล้ว หรงเยียนเหมยจึงหันไปตำหนิพระสวามีด้วยน้ำเสียงเขียวปั๊ด ดวงตาคู่งามจ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง“ก็หากมิเจ้าเล่ห์ เจ้าย่อมกราบทูลทวงใบหย่าจากเสด็จพ่อน่ะสิ”เฉินเสวียนไท่ตอบอย่างหน้าตาเฉย ราวกับเรื่องที่ตนวางแผนเอาไว้ทั้งหมดมิใช
Vous vous intéresseriez aussi à
ข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.5K Vuesทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า86.8K Vuesอ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.7K Vuesข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.5K Vuesท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่183 Vuesลิขิตรักยุค 80
Goldberry118 Vuesพี่เขยสอนรัก
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko432 Vuesสตรีที่ท่านรักเชิญรับจวนไป: ข้าจะอุ้มท้องหนีให้ไกลสุดหล้า!!
มาตารดา884 Vues
