تسجيل الدخولเยี่ยนจิ่งเฉินเองก็ยังนิ่งงันอยู่เช่นนั้น ราวกับถูกบางอย่างดึงดูดให้โน้มเข้าไปใกล้นางอีกครั้ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกเหมยจากกายของนางทำให้เขาเสียสมาธิไปชั่วขณะ “เป็นอันใดหรือไม่ หลิงซวง” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เซี่ยอวี้เหิง ไป๋จื่ออัน และเย่วหนิงต่างหยุดชะงัก เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เซี่ยอวี้
หลิงซวงพาทุกคนลึกเข้าไปในหุบเขา ท่ามกลางผืนป่าอุดมสมบูรณ์ที่เต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่า นางกวาดตามองกอหญ้ารกทึบโดยรอบอย่างสนใจ พลางสังเกตว่าส่วนใดซ่อนสมุนไพรชนิดใดเอาไว้ “หญ้าหยกเหมันต์” หลิงซวงรีบวิ่งไปยังซอกหินเบื้องหน้าทันทีเมื่อสังเกตเห็นหญ้าหยกเหมันต์ ก่อนประคองยอดหญ้าล้ำค่าอย่างแผ่วเบา แล้วค่อย
“เช่นนั้นข้ารีบไปเตรียมตัวก่อนนะ เดี๋ยวจะไปไม่ทันหลิงซวง” ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ร่างสูงของเยี่ยนจิ่งเฉินก็เดินจากไปเสียแล้ว ทิ้งให้เย่วหนิงยืนนิ่งจมอยู่กับความเจ็บปวดในใจ “เยี่ยนจิ่งเฉิน สำหรับเจ้าข้าคือสหาย… แล้วคนในใจเจ้าคือผู้ใดกันแน่” ถ้อยคำนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจของนาง ทั้งที่พอจะรู้จากพ
ทั้งไป๋จื่ออันและเซี่ยอวี้เหิงต่างรุมล้อมคอยรับใช้หลิงซวงไม่ห่าง พวกเขาสามคนพูดคุยกันในเรื่องที่เยี่ยนจิ่งเฉินฟังไม่เข้าใจแม้แต่น้อย อยู่ตรงนี้ไปก็ราวกับไม่มีตัวตน แม้จะมีหญิงสาวหลายคนแวะเวียนเข้ามาชวนเขาพูดคุย ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องอยู่เพียงนาง เป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? หรืออาจเป็นตั้งแ
“พอได้แล้ว เรื่องแบบคืนนั้นไม่ควรเกิดขึ้นซ้ำอีก” เยี่ยนจิ่งเฉินหาได้ฟังคำทัดท้าน คว้าเรียวขาขาวผ่องแยกออกกว้าง แทรกกายลงตรงกลางแล้วจ่อความเป็นชายที่ปากทางรัก “ไม่ควรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ แต่ข้าจะทำให้มันเกิดขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ทุกค่ำคืน” ดวงตาสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ร่างกายกลับตอบสนองเขา
“นางดูจะมีใจให้เจ้ามากไม่น้อย ข้าไม่อยากแย่งคนรักของใคร” เยี่ยนจิ่งเฉินใช้นิ้วจับคางเรียว บังคับให้นางหันกลับมาสบตากันตรง ๆ แววตาคู่นั้นเจ็บลึกจนเห็นได้ชัด “แต่ข้าเป็นสามีของเจ้า หาใช่ของใครอื่น” “เจ้าไม่ได้แย่งข้าไปจากนาง ข้าเต็มใจเป็นของเจ้าต่างหาก” หลิงซวงสบตาที่สั่นไหวของเขาเงียบ ๆ ขณะต่อสู้







