Masuk“เล่าเรื่องของข้าให้ฟังได้หรือไม่ เมื่อครู่จมน้ำ ดูเหมือนความทรงจำหายไปจนหมด” หญิงสาวพูดคำโบราณ จำได้ว่าตนเองเปียก แน่นอนว่าเพิ่งจมน้ำมา การใช้ข้ออ้างเรื่องจมน้ำ บอกว่าความจำหายไปจึงค่อนข้างแนบเนียน เพราะไม่มีความทรงจำร่างนี้เลย หากไม่ถามก็ไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อยังไง
“เจ้าค่ะ” ชิงชิงผงกศีรษะ น้ำตาเริ่มคลออีกหน รู้สึกสงสารคุณหนูจับใจ ชีวิตของบุตรสาวภรรยาเอกไม่ควรกลายเป็นเช่นนี้เลย “คุณหนูมีนามว่าเหลียงจิน อายุสิบหกปี เป็นบุตรสาวภรรยาเอกของนายอำเภอเจียงลี่ แต่ว่าชีวิตพลิกผันเมื่อนายท่านเหลียงรับอนุเข้าจวน เพราะความหลงใหลจึงยกอนุอยู่เหนือกว่าภรรยาเอก คุณหนูใช้ชีวิตกับฮูหยินอย่างยากลำบาก เดือนที่แล้วท่านแม่ของคุณหนูจากไปเพราะอาการป่วย ต่อมา นายท่านยังขายคุณหนูให้กับขุนนางด้วยเงินห้าหมื่นตำลึงทองเจ้าค่ะ”
หลิวอี้ถงในร่างเหลียงจินรู้สึกหดหู่ อดนึกถึงชีวิตตนเองในยุคสมัยปัจจุบันมิได้เช่นเดียวกัน เพราะอยากร่ำรวยจึงกลายเป็นคนบ้างาน แทบไม่ได้พักผ่อน และการทำงานหามรุ่งหามค่ำคงนำไปสู่การเสียชีวิตคาที่
น่าเสียดาย! เก้าอี้เพื่อสุขภาพตัวใหม่เพิ่งถูกใช้งาน ยังไม่คุ้มค่าเงินเลย มิหนำซ้ำเครื่องนวดมือ ซื้อมายังไม่ได้แกะพัสดุด้วยซ้ำ สุดท้ายก็ดับอนาถ!
จบกัน งานออกแบบเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ที่ตั้งใจไว้ ไม่มีใครได้เห็นแล้ว
เงินในบัญชีก็อดใช้อีก นี่สินะ หากอยากทำอะไรให้รีบทำตอนมีชีวิต เพราะตายไปก็เอามาด้วยไม่ได้ แต่ทำไมตายแล้วไม่จบ ดันเกิดใหม่ในร่างคุณหนูผู้แสนอาภัพ ข้ามมิติมาสุขสบายก็ไม่ได้ ต้องสู้ชีวิตอีกแล้ว
‘เหนื่อยเหลือเกินนนนน นอนดีกว่า’
หลิวอี้ถงยอมรับโชคชะตาแต่โดยดีว่าตนเองเป็นเหลียงจินก้าวขึ้นบนเตียงแล้วเอนแผ่นหลังนอนกับฟูกนุ่ม ชีวิตก่อนทำงานมากเกินไป ในเมื่อสวรรค์ยอมเมตตาให้เกิดใหม่ ครั้งนี้ขอนอนอยู่เฉย ๆ นะ
ขี้เกียจ!
ความฝันคือคนว่างงานที่ร่ำรวย กินนอนไปวัน ๆ แต่เพราะไม่มีจึงดิ้นรน ชาตินี้ขอไม่คิดอะไรมากก็แล้วกัน
หญิงสาวตัวเล็กเหมือนหมากระเป๋าอ้าปากหาว เตรียมปิดเปลือกตานอนหลับ ทว่าเสียงของสาวรับใช้ดังขึ้นก่อน
“คุณหนู พรุ่งนี้ชิงชิงมิอาจติดตามไปด้วย ระวังตัวดี ๆ นะเจ้าคะ ไม่รู้ว่าคุณหนูต้องปรนนิบัติใคร แต่คาดว่าอาจจะเป็นชนชั้นสูง” น้ำเสียงชิงชิงสั่นเครือทว่าแฝงความเคร่งเครียดชัดเจน
“เจ้าพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ ง่วง”
“พรุ่งนี้คุณหนูต้องไปปรนนิบัติรับใช้ชนชั้นสูงบนเตียง ลืมแล้วหรือเจ้าคะ นายหญิงชุนสอนการปรนนิบัติตนให้กับคุณหนูเป็นอย่างดีแล้ว”
“…” หญิงสาวเบิกตากว้างขึ้นยิ่งกว่าไข่ห่าน
ตาย! มาถึงก็ต้องเสียซิงเลย ทำยังไงดี ไม่อยากเสียเลย พูดก็พูดเถอะ เธอเป็นคนหัวโบราณ คิดจะเก็บซิงไว้ให้ผู้ชายที่รัก แม้ว่าชีวิตใหม่ไม่ใช่ร่างของตัวเองก็ตามที เคยดูในซีรีส์ ปกติพวกขุนนางชนชั้นสูงมีแต่แก่ ๆ ชอบออกมาหาหญิงสาวรุ่นลูกบำเรอกามเพราะเบื่อเมียที่บ้าน
กรี๊ดดด ต้องคิดหาวิธีแล้ว
วันต่อมายามซวี (19.00-20.59) เหลียงจินถูกจับแต่งกายด้วยอาภรณ์สีแดง บนใบหน้าแต้มเครื่องประทินโฉมจนงดงาม ผมดำขลับถูกเกล้ามวยต่ำ เครื่องหัวปักด้วยปิ่นสีทองเล่นแสงยามค่ำคืน และปล่อยผมลงกลางแผ่นหลังบางส่วนอย่างพลิ้วไหว ก่อนขึ้นรถม้านายหญิงแห่งหอชมจันทร์ได้สวมหมวกม่านแพรแก่หญิงสาวอายุสิบหก เพราะควรเปิดหน้าเมื่ออยู่กับชนชั้นสูง พอเรียบร้อยค่อยดันคนตัวเล็กเข้าไปด้านใน พริบตาเดียวคนบังคับรถม้าก็ออกเดินทาง รถม้านี้อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายส่งมา และไม่ได้แจ้งกับชุนม่านว่ากำลังเดินทางไปที่ใด
ครั้นเสียงล้อรถดังบดเบียดกับถนน หัวใจเหลียงจินเต้นไม่เป็นจังหวะ ตามคำบอกเล่าเพิ่มเติมของชิงชิงสาวรับใช้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าตอนนี้กำลังใช้ชีวิตในหอชมจันทร์ซึ่งเป็นหอคณิกาแห่งหนึ่งในแคว้นหลิน
แล้วแคว้นหลินยังเหมือนกับแคว้นในนิยายที่เพิ่งอ่านไม่กี่วันก่อนด้วย!
ทะลุมิติมาเป็นตัวละครอะไร? เพราะไม่มีชื่อเหลียงจินในนิยายสักบรรทัด ในหัวตอนนี้มืดแปดด้านไปหมด! แต่การเสียซิงวันนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด! พวกขุนนางแก่โปรดปรานหญิงสาวที่มีความงดงาม ดังนั้นวันนี้ไม่ควรงาม
ระหว่างนั่งรถม้า เหลียงจินหยิบของในห่อผ้าซึ่งสั่งให้ชิงชิงนำมาวางไว้ก่อนหน้าตนเองจะออกเดินทาง อย่างแรกคือผ้าชุบน้ำ จำเป็นต้องนำมาลบเครื่องประทินโฉม เหลียงจินเช็ดจนเกลี้ยง เรียกได้ว่าเช็ดจนเหลือแต่หน้าสด หากขุนนางแก่คนนั้นเห็นเข้าต้องรีบไล่ตนอย่างแน่นอน
แต่ถ้าไม่พอล่ะ! เอามือถูกับถ่านแล้วเอามาป้ายหน้าให้ดูสกปรกมอมแมมเพิ่มดีกว่า ดีนะคิดรอบคอบเลยให้ชิงชิงเอาใส่มาในห่อผ้าด้วย หน้ามีรอยดำ ถ้าขุนนางคนนั้นยังให้ปรนนิบัติต่อก็น่ากลัวเกินไป
เมื่อเดินทางถึงจุดหมาย หญิงสาวที่เพิ่งข้ามมิติมาถูกตาแก่คนหนึ่งพาตัวเข้าไปในจวน เพราะมัวแต่อยู่ในความตกใจจึงอ่านป้ายไม่ทันว่าเป็นของสกุลไหน ตลอดทางเดินมีแต่ความเงียบ จวนแห่งนี้ใหญ่โตโอ่อ่ามาก เดินมาตั้งนานก็ยังไม่ถึงที่หมายสักที ปวดขาแล้วนะ
“จินเอ๋อร์ คืนนี้อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ”
“…” เหลียงจินไม่ตอบแต่กลอกตามองบน ดีนะสวมหมวกม่านแพรอยู่ ตาแก่บ้ากามคนนี้คงไม่เห็นว่าหญิงสาวคนนี้รังเกียจมากแค่ไหน
ทว่าจู่ ๆ กลับมีสาวรับใช้สองคนเดินมาต้อนรับ พร้อมกับพาเหลียงจินเข้าไปในเรือนแห่งหนึ่งในจวน ซึ่งพิจารณาแล้ว มันคือเรือนหลังใหญ่ที่สุด โล่งใจไปหนึ่ง เพราะไม่ต้องบำเรอชายแก่คนเมื่อครู่ แต่ต้องไปลุ้นเอาว่าคนในเรือนคือใคร
“เชิญเจ้าค่ะ”
เหลียงจินเดินตามพี่สาวสุดสวยทั้งสองเข้าไปด้านใน เดินผ่านเรือนนอนกระทั่งถึงส่วนในสุด คาดว่าน่าจะเป็นส่วนอาบน้ำที่เชื่อมต่อกับเรือนนอน และแล้วพี่ ๆ ทั้งสองก็ถอยร่นไป ปล่อยให้เหลียงจินยืนเลิ่กลั่ก
แล้วในสายตาก็เห็นว่าเบื้องหน้ามีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนอนแช่น้ำในถังไม้ จมูกโด่งเป็นสันเด่นชัด เห็นแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา แต่ว่าหัวใจดวงนี้เต้นรัวมากจนแทบจะระเบิดออกมา
‘หล่ออ่า งื้อออออ’
“วันนี้จะมาไม้ไหนอีก” เสียงทุ้มดังขึ้น ฟังแล้วชวนเย็นยะเยือกนัก
เรื่องนี้มีจนจบแล้วนะคะ ใครอยากอ่านแบบรวดเดียวไม่จ่ายรายตอนสามารถไปซื้อ E-BOOK ใน M*B ได้ และฝากติดตามเพจ Fcebook ไป๋เจวี๋ย นักเขียนด้วยนะคะ
เหลียงจินใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับพระสวามีหลายปีแล้ว นางคลอดบุตรให้เขารวมสามคน คนแรกเป็นบุตรชาย ปีนี้อายุห้าขวบ มีนามว่า เซียวฉายหยง ส่วนบุตรคนเล็กเป็นเด็กแฝด อายุยังไม่ถึงขวบ ระยะนี้เข้าสู่ช่วงฝึกคลาน ส่วนนามของบุตรสาวฝาแฝด คนแรก เซียวปู้หวิน คนสอง เซียวเสี่ยวอิ๋ว วันนี้เมืองหลวงจัดงานเทศกาลโคมไฟ จวิ้นอ๋องเซียวโจวจงจึงพานางและลูก ๆ ออกมาล่องเรือสำราญ ซึ่งเป็นลำเดียวกับค่ำคืนเร่าร้อนเมื่อหลายปีก่อน ทว่าเหลียงจินมิอาจลบเลือนภาพเหล่านั้นจากใจแม้เพียงชั่วครู่ บนชั้นสองของเรือถูกจัดวางตั่งนิ่มเอาไว้ ขนาดใหญ่เพียงพอสำหรับบิดามารดาและลูกอีกสามคน ซึ่งครอบครัวนั่งเล่นด้วยกัน ดวงตาทอดชมทิวทัศน์รอบเมืองยามล่องเรือออกไปเรื่อย ๆ ถนนเส้นหลักและเส้นรองถูกประดับตกแต่งโคมไฟหลากสี มองดูแล้วช่างมีชีวิตชีวา เซียวฉายหยงชี้นิ้วสั้นป้อมให้น้องสาวฝาแฝดมองดูความสวยงาม ซึ่งเซียวปู้หวินและเซียวเสี่ยวอิ๋งร้องอ้อแอ้ พยายามปีนป่ายบิดาเพื่อชะเง้อคอมองตามนิ้วคนเป็นพี่ เซียวโจวจงอุ้มบุตรสาวทั้งสองด้วยวงแขนคนละฝั่ง ฝาแฝดดีใจมากจึงขยับโยกกาย ทั้งยังส่งเสียงเรียก “มะ...
กลางดึกเงียบสงัด ภายในเรือนนอน สองร่างกอดกันหลับใหล ทว่าเหลียงจินเข้าสู่ห้วงแห่งความฝัน ยามนี้เบื้องหน้านางมืดดำ รอบกายเต็มไปด้วยไอหมอกบดบังทัศนียภาพ หญิงสาวหรี่ตา พยายามปรับตัวให้มองเห็นสิ่งต่าง ๆ จวบจนสามารถปรับสภาพตาได้แล้ว ไอหมอกพลันจางหายไป ตรงหน้าปรากฏร่างหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งก็คือร่างของตนเองในยุคปัจจุบัน อีกฝ่ายกำลังจ้องมองมา เผยรอยยิ้มอ่อนโยน “ข้าคือเหลียงจินตัวจริง เพียงแต่ตอนกระโดดน้ำจบชีวิต วิญญาณก็เข้าไปอยู่ร่างเจ้า” “เช่นนั้นเจ้าก็เป็นหลิวอี้ถงแล้ว” เอ่ยยิ้มแย้ม นึกไม่ถึงว่าเหลียงจินตัวจริงมีโอกาสไปใช้ชีวิตในโลกที่นางจากมาด้วย ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสหญิงสองคนมีชีวิตใหม่ “ใช่ ข้าชอบตอนเป็นหลิวอี้ถงมากกว่าเหลียงจินอีก มีอย่างที่ไหนถูกบิดาขายออกมา ต้องไปบำเรอใครก็ไม่รู้ ข้าจึงเลือกกระโดดน้ำอย่างไรเล่า” ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมาน้ำเสียงหดหู่ ชีวิตของตนอาภัพ ใครจะอยากเป็นหญิงไร้ค่าของบุรุษอื่น ในเมื่อมารดาแสนดีสิ้นชีพ ขอตายตามท่านจะดีกว่า ทว่าสวรรค์เมตตายอมมอบโอกาส จึงมีชีวิตใหม่ในโลกอนาคต แม้ใช้เวลาปรับตัวนาน แต่พา
เหลียงจินตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว หน้าท้องนางยามนี้เรียกว่ากลมนูนเด่นชัดยิ่ง เมื่อส่องคันฉ่อง หญิงสาวทอดถอนลมหายใจออกมา การเปลี่ยนแปลงรูปร่างน่ากลัวเกินไป ใบหน้ามีน้ำมีนวลขึ้น แขนขาอวบอิ่ม ยิ่งเดินก็รู้สึกอุ้ยอ้าย ไม่รู้ว่าหลังคลอดบุตรแล้วจะกลับเป็นแบบเดิมหรือไม่ เดิมทีนางทราบถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย แต่อารมณ์ระยะหลังเริ่มไม่คงที่ ย่อมคิดมากเกี่ยวกับรูปร่าง อีกอย่างเพราะนางตั้งครรภ์ จวิ้นอ๋องเซียวโจวจงไม่อนุญาตให้ไปทำงานที่ร้านอาภรณ์อีก การอยู่ในจวนค่อนข้างอุดอู้ไม่น้อย แต่ยังดีที่ทุก ๆ วันจะมีคนนำบัญชีร้านมาให้ตรวจ จึงไม่รู้สึกว่างงานจนเกินไป ตอนนี้นางกำลังนั่งบนเบาะรองนั่งอ่อนนุ่มทำจากขนจิ้งจอกชั้นดี ซึ่งพระสวามีเป็นคนสั่งทำพิเศษ โต๊ะตัวเตี้ยตรงหน้ามีบัญชีร้านเหลียงจิน มือข้างหนึ่งดีดลูกคิด ส่วนอีกข้างก็เปิดแผ่นกระดาษตรวจความถูกต้อง กิจการร้านเหลียงจินทำกำไรได้มากมาย ยิ่งนับตั้งแต่ลองเปิดส่วนเสื้อผ้าบุรุษและเด็กยอดขายก็เพิ่มขึ้น และผู้คนในเมืองหลวงแคว้นหลินยังปรับเปลี่ยนความคิดใหม่ กล้าเดินเข้าร้านเสื้อผ้ารวมทั้งบุรุษแ
เซียวโจวจงไม่รั้งรอใคร เมื่อได้ยินว่าเหลียงจินอยู่สมาคมการค้าก็ตรงไปที่นั่นทันที แม้ว่ามีองครักษ์เงาคอยคุ้มครองความปลอดภัยพระชายาจวิ้นอ๋องก็ตาม เขามีความทรงจำไม่ดีกับที่แห่งนั้น บุรุษคนแรกคือพานเจียฮ่าว มองครั้งเดียวก็รู้ว่าสนใจในตัวเหลียงจิน แม้ภายหลังช่วงนี้เปลี่ยนไปสนใจหยางเมี่ยนถังแล้วก็ตาม ส่วนเถ้าแก่วัยกลางคนคือที่สอง อีกฝ่ายคิดฉุดเหลียงจินไปทำมิดีมิร้าย หากเขาไปช้ากว่านั้นจะเกิดอะไรขึ้น ไม่อยากจินตนาการสักนิด นอกจากคนเหล่านี้แล้ว หากบุรุษอื่นชื่นชมความงามเหลียงจินดวงตาเปล่งประกายเล่า ไม่ได้เด็ดขาด เขาต้องแอบไปดูเสียหน่อย หากใครเกินเลย เดี๋ยวจะจับคนผู้นั้นไปทรมานให้สาสม! เมื่อเซียวโจวจงมาถึงสมาคมการค้า เขาเห็นว่าเหลียงจินยืนแหงนคอคุยกับพานเจียฮ่าว นางฉีกยิ้มสดใสมาก ยามนี้รู้สึกว่าตนเองกำลังไหน้ำส้มแตกส่งกลิ่นเปรี้ยว ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งทั่วบริเวณ จวิ้นอ๋องไม่ลังเลก้าวเข้าไปหาเหลียงจิน ดึงนางเข้ามากอดแสดงความเป็นเจ้าของ “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ” เหลียงจินย่นคิ้ว ไม่เข้าใจการกระทำของพระสวามีแม้แต่น้อย ตรงนี้คือหน้าสมาคมการค้า
ตำหนักเฉียนชิงเกิดเสียงหัวเราะดังสนั่นทั่วบริเวณจากฮ่องเต้เซียวลู่เสียนโดยมีหลี่ฮองเฮานั่งเขย่าพระสวามีตนเอง พระองค์ควรรักษาหน้าจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงบ้าง ด้วยเหตุผลการขบขันครั้งนี้เกี่ยวเนื่องกับเรื่องสุดท้ายจวิ้นอ๋องก็อภิเษกสมรสกับองค์หญิงแคว้นหมิงอยู่ดี ครั้นเห็นว่าฮ่องเต้ไม่หยุดทรงพระสรวลเสียที ฮองเฮาจึงล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้ออีกฝ่าย จัดการหยิกแขนเต็มแรง “โอ๊ย” เซียวลู่เสียนสูดปากเสียงหลง จากหัวเราะกลับน้ำตาคลอหน่วยแทน แต่คนทำร้ายเขาคือดวงใจ มิอาจทำโทษนางหรอก ฮ่องเต้หนุ่มเอียงหน้าหาภรรยา ก้มหอมแก้มเนียนฟอดหนึ่ง “ฝ่าบาท” หลี่เฟินเยว่ถลึงตาใส่พระสวามี ยามนี้ในตำหนักไม่ได้อยู่กันตามลำพัง ทว่ายังมีจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงด้วย เขาช่างไร้ยางอายจริง ๆ ถึงขั้นกล้าหอมแก้มนางต่อหน้าพระญาติแล้ว! มุมปากเซียวโจวจงพลันโค้งขึ้น เห็นฮ่องเต้และฮองเฮารักใคร่กันดี ตัวเขาพลอยสุขใจไปด้วย “ขอบพระทัยฝ่าบาทและฮองเฮาที่สนับสนุนกระหม่อมมาโดยตลอด” จวิ้นอ๋องประสานมือคารวะทั้งสองพระองค์ด้วยความเคารพ ประการแรก หลี่ฮองเฮาช่วยเหลือแก
“ดื่มสุรามงคลกันนะ” “เพคะ” เหลียงจินตอบรับคำเสียงหวาน แขนคู่รักเกี่ยวกอดกัน โน้มใบหน้าดื่มสุรามงคลเชื่องช้า ลิ้มรสความหวานในปาก เมื่อกินหมดแล้วค่อยวางจอกไว้บนโต๊ะข้างเตียง เซียวโจวจงไม่รอช้า เขาเชยคางหญิงสาวขึ้นมา โน้มลงจุมพิตอย่างดุดันครั้งหนึ่ง เหลียงจินหลับตาพริ้ม ยอมให้เขาจูบแต่โดยดี รสจูบพระสวามีครานี้ดีมาก บวกกับรสชาติสุรามงคล ทำให้รู้สึกหวานล้ำยิ่งนัก ยามถูกเขาจูบ ร่างกายอีกฝ่ายพลันบดเบียดเข้าหา โอบประคองนางจนเอนแผ่นหลังบนเตียงนุ่มซึ่งมีกลีบดอกเหมยกุ้ยกำลังส่งกลิ่นหอมอบอวล กระตุ้นอารมณ์วาบหวามได้ดีทีเดียว และเหลียงจินเพิ่งกระจ่างว่าพระสวามีร้ายกาจเมื่ออาภรณ์หลุดออกจากร่างกายเมื่อใดก็ไม่รู้ ดูเหมือนเขาจะชำนาญเรื่องบนเตียงมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเสียอีก ไปเอาวิธีการเช่นนี้มาจากที่ใด! มัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับการศึกมิใช่หรือ เซียวโจวจงจุมพิตเหลียงจินเนิ่นนาน กว่าจะยอมถอนออกมาก็เห็นว่าริมฝีปากนางบวมเจ่อเล็กน้อย “พระชายา ข้าขอเข้าไปในตัวเจ้าได้หรือไม่” แววตาจวิ้นอ๋องเปล่งประกายแพรวพราว นิ้วหยาบกร้านกรีดลงบนกลีบก







