บทที่ 2.1 ไม่มีตัวตนในนิยาย

เหลียงจินสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าร้อนผะผ่าว ผู้ชายตรงหน้ากำลังเปลือยกาย แต่โชคดีที่ถังไม้บดบังส่วนสำคัญเอาไว้ ในใจตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้เขาลุกขึ้นมา เอ๊ย! ไม่ใช่ ๆ อย่าลุกขึ้นมาเลยนะ ได้โปรด ไม่อยากเห็นเลยจริง ๆ

            ‘จริงจริ๊งงงงงง’

            จริง ๆ นะ

            “ยังไม่รีบถอดหมวกม่านแพรออกอีก! หรือเจ้าคิดอยากลอบปลงพระชนม์เชื้อพระวงศ์?”

            เขาตวาดนางเสียงดังแล้วหันใบหน้ามา ทำให้เหลียงจินยลโฉมอันหล่อเหลาถนัดตา ผู้ชายตรงหน้าเหมือนกับหลุดออกมาจากซีรีส์ที่เคยดู หล่อแบบสะอาด ผิวขาวมาก คิ้วเข้มแต่เรียงตัวสวย ดวงตาตี่เล็กน้อย ทว่านัยน์ตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูป เมื่อรวมกันอยูบนใบหน้า เรียกว่าสมบูรณ์แบบเลยละ

            แต่เดี๋ยวนะ ลอบปลงพระชนม์เชื้อพระวงศ์? เขาเป็นใคร

            “พะ...เพคะ” ใครก็ไม่รู้ แต่เพื่อความปลอดภัย รีบถอดหมวกม่านแพรออกตามความต้องการของเขาจะดีกว่า

            “หึ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ หญิงสาวที่อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเคยส่งมาให้ พวกนางล้วนแต่งกายงดงาม แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมจนหนา ทว่าคนตรงหน้า ใบหน้าดำราวกับเอาถ่านมาทา

            นางไปฟัดกับสุนัขที่ไหนมา!

            “คะ...คือ ท่านเป็นใคร” อย่างไรก็ควรถามให้กระจ่าง หากเขามียศสูงมาก ย่อมไม่อาจต่อกรเฉกเช่นคนธรรมดาทั่วไป เพราะต้องรักษาชีวิตหนที่สองเอาไว้ เดี๋ยวจะตายอนาถแบบชาติก่อน!

            “มารดามันเถอะ! อัครเสนาบดีหลอกเด็กยังไม่ถึงวัยปักปิ่นมารึ” เชื้อพระวงศ์หนุ่มขมวดคิ้ว ไล่มองเรือนร่างนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า หากยืนขึ้น เกรงว่าศีรษะสตรีตรงหน้าอาจเทียบกับแผงอกของเขาเท่านั้น

            ตัวเล็กแบบนี้ ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นสินะ “อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายไม่บอกเจ้าหรือว่ามาทำอะไร”

            เหลียงจินส่ายหัวรัว ๆ จะไปรู้ได้อย่างไร เพิ่งข้ามมิติมาถึงเมื่อคืน พอวันถัดมาก็ถูกจับขึ้นรถม้าส่งมายังที่นี่แล้ว ป้ายจวนก็ไม่ทันมองด้วยซ้ำ สรุปแล้วตาแก่คนเมื่อครู่คืออัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายสินะ ยศสูงเสียด้วย

            “…” ชายหนุ่มลุกขึ้นจากถังไม้ ก้าวออกมาด้านนอกเต็มความสูง

            เหลียงจินตาโตเบิกกว้างแทบจะถลน สายตาของนางอยู่ในจุดที่มองเห็นแผงอกแกร่งกำยำของเขาพอดี ครั้นอีกฝ่ายเดินเข้าใกล้ ภาพก็ยิ่งคมชัดมากขึ้น นางเห็นยอดถันสีน้ำตาล รอบ ๆ มีเส้นขน ถัดลงมาเป็นกล้ามหน้าท้องเรียงตัวสวย ยิ่งไปกว่านั้น กลางกายบุรุษยังมีสิ่งที่ห้อยไปมา แต่ใหญ่และอวบอ้วนมาก! ส่วนหัวบานหยักกอปรกับเส้นเลือดปูดโปนโอบล้อมแท่งเนื้อ บอกตามตรงว่าเพิ่งเคยเห็นชัด ๆ ครั้งแรก!

            หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอ

            “เด็กลามก” ชายหนุ่มบ่นเสียงเรียบแล้วเดินไปคว้าอาภรณ์สีขาวบางเบามาสวมปกปิด ‘ส่วนนั้น’ อัครเสนาบดีเคยส่งสตรีมายังจวน แต่พวกนางไม่เคยจับจ้องมองเต็มสองตาเฉกเช่นนี้เลย มีแต่ทำท่าทางเหนียมอายอย่างมีจริตจะก้าน ทว่าเด็กสาวยังไม่ถึงวัยปักปิ่นผู้นี้กลับมอง ช่างไร้ยางอายเสียจริง

            “เด็กอย่างไร สิบหกแล้ว” คนตัวเล็กเงยหน้าสบสายตาคนสูงกว่า ศีรษะของนางถึงแค่แผงอกเขาเท่านั้น ยามยืนด้วยกันจึงต้องทำแบบนี้ ปวดคอนัก!

            “อ้อ สิบหก” ชายหนุ่มทวนคำ ก่อนจะเดินประชิดร่างเล็ก แล้วผลักนางให้เดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ กระทั่งชนกับกำแพงห้อง สองแขนเชื้อพระวงศ์ยันกำแพงมิให้หญิงสาวถอยหนี โน้มใบหน้าต่ำลงจนได้ยินลมหายใจของกันและกัน

            “ใช่เพคะ” เหลียงจินทำปากจู๋

            “หึ” ชายหนุ่มหัวเราะเพราะท่าทางไม่ยอมของอีกฝ่าย นางตัวเล็กมาก มิหนำซ้ำยังเหมือนหญิงสาวไม่ถึงวัยปักปิ่น ครั้นยืนพูดกับเขาคอเป็นเอ็นว่าตนเองอายุสิบหกปีแล้ว จึงคล้ายกับเด็กเถียงบิดา

            ตัวเขาอายุยี่สิบสี่ นับตั้งแต่ฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันขึ้นครองบัลลังก์ก็ล่วงเลยผันผ่านมากว่าหกปี ช่วงแรกรั้งอยู่ในเมืองฉวีลู่เพราะต้องดูแลฉวีลู่อ๋อง แต่สามปีให้หลังย้ายมาทำงานในเมืองหลวง

            เมื่ออดีต ก่อนฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ พระองค์รั้งตำแหน่งชินอ๋อง รวมถึงเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นหลิน พอนั่งบัลลังก์ก็ได้เสาะหาผู้เหมาะสมมาแทนที่ ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังไม่พบสักราย

            แม้มิเคยลงสนามรบด้วยตนเอง แต่ช่ำชองเรื่องวางกลยุทธ์สู้รบและล่วงรู้ตำราพิชัยสงครามจนกระจ่าง พระเชษฐาจึงมีรับสั่งให้กลับเมืองหลวงเพื่อเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดพร้อมกับดูแลสอดส่องสถานการณ์บ้านเมือง ช่วยเหลืองานพระองค์อีกแรง

            หลายปีมานี้จึงคลุกคลีอยู่กับอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้เปรียบเสมือนอาจารย์ บางครั้งอีกฝ่ายยังสรรหาสตรีงดงามมาปรนนิบัติรับใช้เขาด้วย

            “เหลียงจินขอถามอีกรอบได้หรือไม่ ท่านคือใครกัน”

ชายหนุ่มจดจำชื่อของสตรีตรงหน้าแล้วตอบคำถามนาง “จวิ้นอ๋อง นามของข้าคือเซียวโจวจง”

            เหลียงจินยกมือขึ้นปิดปากขณะกำลังจะอุทานออกมา เพราะจวิ้นอ๋องคือตัวละครในนิยายที่เพิ่งอ่านเพียงไม่กี่วัน ทว่าเขาเป็นพระรอง มิสมหวังในความรักและน่าสงสาร