ตอนที่ 5 ผลผลิตงอกงามดี

ก่อนหน้านี้ซ่งตงจิ่นให้เหตุผลอ้างว่า เขาดูแลทรัพย์สินสกุลซูตามคำสั่งเสียของสหายซึ่งก็คือบิดาของเยว่ชิงที่ตายจากไปแล้ว ปกป้องทุกอย่างเอาไว้เพื่อรอเยว่ชิงมารับมันกลับคืนไป

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะระวังตัวมากขึ้นและตั้งใจหาเงินเพื่อพาท่านกลับเมืองหลวงไปทวงคืนทุกอย่างของพวกเรากลับคืนจากสกุลซ่งให้ได้

เยว่ชิงเอ่ยอย่างมุ่งมั่น ซ่งตงจิ่นเคยเป็นสหายที่พ่อนางยื่นมือช่วยเหลือให้ที่พักพิง หน้าที่การงาน สอนเรื่องการค้าจนเขาตั้งตัวได้ แต่สุดท้ายกลับทรยศหักหลังบิดานางอย่างโหดเหี้ยม

“แม่เข้าใจว่าเจ้าคิดอย่างไร แต่จำไว้นะว่าความปลอดภัยและชีวิตของเจ้ากับหลานในครรภ์สำคัญที่สุด” ซูฮูหยินกล่าว

“เข้าใจแล้วเจ้าคะ เจ้าตัวน้อยในครรภ์ทั้งสองก็เข้าใจเช่นกัน” เยว่ชิงเอ่ยยิ้มๆ

“เจ้าตัวน้อยในครรภ์ทั้งสอง? ชิงเอ๋อ..เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน?” ซูฮูหยินถามบุตรสาวด้วยสีหน้างุนงง

“ก่อนหน้านี้ข้าฝันว่าได้ลูกแฝดชายหญิงเจ้าค่ะ พอเข้าเมืองไปให้ท่านหมอตรวจชีพจรดูจึงพบว่าเป็นลูกแฝดจริงด้วย” เยว่ชิงแต่งเรื่องอย่างลื่นไหล

“จริงรึ ช่างน่ายินดียิ่งนัก อาเจ๋อ..เจ้านี่ใช้ได้เลยนะ” ซูฮูหยินเอ่ยอย่างยินดีพร้อมหันไปกล่าวกับอี้เจ๋อซึ่งมีสีหน้างุนงงไม่เข้าใจเรื่องราว ทำเอาสองแม่ลูกต้องหันมาสบตาและยิ้มให้กันแทน

หลังเยว่ชิงนำน้ำจากธารวิเศษมาใช้ มารดานางก็สุขภาพแข็งแรงดี พืชผักผลไม้เจริญงอกงามให้ผลผลิตคุณภาพเยี่ยม เยว่ชิงจึงนำผลผลิตไปเสนอขายให้แก่โรงเตี๊ยมซินเจียง โรงเตี๊ยมชื่อดังในเมืองต้าโจว

โดยเถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมคือคนในหมู่บ้านตงหยวน หมู่บ้านเดียวกันกับเยว่ชิงนั่นเอง

“ผักผลไม้ในสวนของเจ้างามดีจริง เมื่อไม่กี่ปีก่อนยังไม่งามเท่านี้ พวกเจ้าทำเช่นไรกันจึงได้ผลดี” เถ้าแก่ต่ง ต่งซุนฉือถามเยว่ชิงขณะมาชมสวนผักผลไม้และซื้อผลผลิตกลับไปด้วยความพึงพอใจ

“ไม่มีอันใดมากหรอกเจ้าค่ะท่านลุงต่ง ข้าแค่คิดวิธีทำน้ำหมัก คล้ายการทำผักดองแต่นำมาเป็นอาหารให้พืชผักเหล่านี้ได้เท่านั้น” เยว่ชิงแต่งเรื่องโดยกระทำจริงจากสูตรปุ๋ยหมักอินทรีย์ใช้เศษพืชผักผลไม้หมักกับกากน้ำตาลและนำมารดพืชผักเสริมเข้าไป

“อืมน่าสนใจมาก ชิงเอ๋อเจ้าช่างเฉลียวฉลาดนักสมแล้วที่ได้ผลผลิตดีมีคุณภาพ ถ้าอย่างงั้นนับจากนี้ไปโรงเตี๊ยมซินเจียงต้องพึ่งพาผลผลิตจากเจ้าแล้วล่ะ” เถ้าแก่ต่งกล่าวกับเยว่ชิงด้วยความชื่นชม เอ็นดูนางเหมือนบุตรหลานผู้หนึ่ง

“ชิงเอ๋อเจ้าเก่งจริงๆเฉลียวฉลาดมากความสามารถโดยแท้” ต่งซุนหยางบุตรชายเถ้าแก่ต่งที่ติดตามมาด้วยเอ่ยขึ้นอีกคน

“เล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะ” เยว่ชิงเอ่ยอย่างถ่อมตัว ส่วนซุนหยางมองนางเพลิน ขณะที่อี้เจ๋อยกตะกร้าบรรจุพืชผักผลไม้จนเต็มนำมาวางลงตรงหน้าเป็นตะกร้าสุดท้าย

“อาเจ๋อนี่แม้นจะขัดหูขัดตาเพราะสร้างความเสียหายเดือดร้อนให้เจ้า แต่นับว่าเลี้ยงไม่เสียข้าวสุกนะยังช่วยงานเจ้าได้” ซุนหยางเอ่ย รู้สึกขัดใจในตัวอี้เจ๋อไม่น้อย

ซุนหยางชอบพอเยว่ชิงมานานแล้ว เนื่องจากพวกเขาอาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกันมาร่วม 7-8 ปี เขาตั้งใจว่าเมื่อเยว่ชิงโตขึ้นถึงวัยออกเรือนจะแจ้งแก่ครอบครัวให้แม่สื่อมาสู่ขอนาง

‘ไม่คิดเลยว่าเผลอเพียงแวบเดียวเยว่ชิงกลับถูกบุรุษสติไม่สมประกอบอย่างอี้เจ๋อมาเอาเปรียบจนตั้งครรภ์เสียได้ ช่างหน้าตายนัก’ ซุนหยางคิดพลางมองอี้เจ๋อที่ยิ้มแย้มไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอยู่เบื้องหน้า

หากแต่ซุนหยางก็ไม่ยอมถอดใจจากเยว่ชิง อีกทั้งเขายังยินดีดูแลครอบครัวนางรวมทั้งสามีสติไม่ดีของนางสืบต่อไป เพียงเยว่ชิงให้โอกาสแก่เขาเท่านั้น

เนื่องจากซุนหยางและครอบครัว รวมทั้งคนในหมู่บ้านตงหยวนต่างรู้ดีว่าอี้เจ๋อเป็นคนต่างถิ่นที่โดนพิษร้ายเล่นงานแล้วบังเอิญมาพบกับเยว่ชิงซึ่งเป็นคราวเคราะห์ของนางจนเกิดเรื่องขึ้น

เยว่ชิงและแม่ของนางเป็นคนดีที่ย้ายครอบครัวหลังสามีตายมาจากเมืองหลวงเพื่อหลบหนีความวุ่นวายและพวกคนชั่วที่คิดทำร้ายเข่นฆ่าพวกนางเพื่อสมบัติของตระกูล ทำให้พวกนางสองแม่ลูกต้องหนีมาอาศัยยังสถานที่ห่างไกลนี้

สองแม่ลูกยามอยู่ในหมู่บ้านมีน้ำใจคอยช่วยเหลือผู้คนเพื่อนบ้านเท่าที่ทำได้ ก่อนหน้านี้ไม่นานนักเยว่ชิงยังช่วยเด็กในหมู่บ้านให้ฟื้นคืนชีพหลังจากนำร่างขึ้นมาได้และหยุดหายใจไปแล้วด้วย

นอกจากนั้นเยว่ชิงยังมักแบ่งปันพืชผักผลไม้ ทำของอร่อยแบ่งปันเพื่อนบ้าน เคยช่วยเด็กน้อยที่กินถังหูลู่ไม่ระวังติดคอจนเกือบขาดใจตาย ทั้งยังช่วยผู้อาวุโสที่เป็นลมล้มพับไประหว่างทาง แล้วยังมีความเมตตากรุณาของพวกนางสองแม่ลูกอีกหลายอย่าง

ทำให้ผู้คนในหมู่บ้านตงหยวนล้วนแล้วแต่เคารพยกย่อง ให้ความนับถือและเห็นพวกนางสองแม่ลูกเป็นดั่งคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่มีผู้ใดนินทาว่าร้ายคิดกล่าวหานางที่ตั้งครรภ์กับบุรุษสติไม่ดีไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างอี้เจ๋อ อีกทั้งบางครั้งบางคราวพวกเขายังช่วยเยว่ชิงดูแลอี้เจ๋อด้วยซ้ำ