LOGINShare
ตอนที่ 6 มีคนอาสาดูแล
publish date:
2026-01-07 16:15:05หลังจากตกลงเรื่องการค้าขายผลผลิตกับโรงเตี๊ยมซินเจียงอันโด่งดังมีชื่อเสียงในตัวเมืองได้แล้ว พวกเหลาสุราร้านอื่นๆในตัวเมืองก็สนใจมาสั่งซื้อผักจากสวนสกุลซูมากขึ้นโดยที่สองแม่ลูกไม่ต้องออกไปค้าขายเองอีก
เยว่ชิงเลือกผู้รับซื้อโดยเน้นคนจากหมู่บ้านตงหยวนซึ่งไว้วางใจได้เท่านั้นเพื่อความปลอดภัย เพราะคนเหล่านั้นรู้ดีว่าครอบครัวสกุลซูมีเบื้องหลังที่อันตรายแอบแฝงอยู่จึงไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนมากนัก
กิจการค้าของเยว่ชิงเจริญก้าวหน้าสร้างรายได้หลายร้อยตำลึงทองต่อเดือน ทำให้ครอบครัวนางมีกินมีใช้เหลือเก็บฐานะดีขึ้นไม่น้อย
ตัวเยว่ชิงเองก็แทบไม่ได้ใช้เงินซื้อหาอาหารอะไรเลยเพราะนางสามารถนำมันออกมาจากมิติพิเศษได้ไม่จำกัดอยู่แล้ว
“ท่านแม่วันนี้ข้าจะเข้าไปในตลาดกลางเมืองเพื่อหาซื้อข้าวของเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวเสียหน่อยนะเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยกับมารดาขณะทานอาหารเช้าร่วมกัน
“ชิงเอ๋อ เจ้าท้องแก่เพียงเดือนเดียวก็จะคลอดแล้วจะเดินทางให้เหนื่อยไปทำไมกัน” ซูฮูหยินเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
“ร่างกายข้ามิได้อ่อนแอเสียหน่อยเจ้าค่ะ อีกอย่างเดี๋ยวพี่ซุนหยางก็จะมารับข้าแล้วได้นั่งรถม้าเข้าเมืองสบายๆ ขากลับข้าก็จะจ้างรถม้าไม่เดินให้ลำบากแน่นอนเจ้าค่ะ” เยว่ชิงตอบกลับไป
“แม่ยังไม่วางใจอยู่ดีนั่นแหละ ถ้าอย่างไรเจ้าก็พาอาเจ๋อไปด้วยเถอะ อย่างน้อยก็ช่วยแบกข้าวของเจ้าได้”
“ไป..ไป ข้าไปช่วยพี่สาว ข้าดูแลพี่สาวเอง” อาเจ๋อรีบเสนอตัวทันที
“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” เยว่ชิงรับปากโดยดี
“พี่ซุนหยาง วันนี้มาเร็วจังเลยนะเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยปากทักทายซุนหยาง
โดยซุนหยางอาสาทำหน้าที่มารับพืชผักผลไม้คุณภาพดีจากสวนเยว่ชิงพร้อมกับคนงานเพื่อไปส่งให้กับโรงเตี๊ยมของครอบครัว และวันนี้เยว่ชิงก็ขออาศัยติดตามเข้าไปในตัวเมืองด้วย
“เจ้ามีธุระที่ตลาดไม่ใช่เหรอ ข้าจึงคิดว่ามาเร็วหน่อยจะได้เผื่อเวลาให้เจ้าเยอะๆอย่างไรเล่า แล้วนั่นเจ้าจะพาอาเจ๋อไปด้วยงั้นรึ” ซุนหยางตอบพร้อมถามเยว่ชิงกลับไป
“เจ้าค่ะ ข้าจะพาอาเจ๋อไปเที่ยวเล่นในตลาดด้วยกัน”
“ข้าจะไปตลาด จะดูแลพี่สาว ข้าจะไป ไปด้วย” อี้เจ๋อเอ่ยพร้อมมองหน้าซุนหยาง
“ความจริงไม่ต้องก็ได้นะให้ข้าดูแลชิงเอ๋อก็พอแล้ว รับรองว่าข้าจะมาส่งนางอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ดีเลยล่ะ” ซุนหยางกล่าวกับอี้เจ๋อ
“ไม่เอา ข้าจะไปด้วย ไปดูแลพี่สาว จะไป!!” อาเจ๋อตอบสีหน้าท่าทางเอาเรื่อง
“เอาล่ะ เอาล่ะ อาเจ๋อไปด้วยนี่แหละ พี่ซุนหยางให้อาเจ๋อไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ เขาจะได้ช่วยข้าถือข้าวของ ส่วนพี่ซุนหยางไปทำงานที่โรงเตี๊ยมให้สบายใจเถอะเจ้าค่ะ เสร็จธุระแล้วข้าจ้างรถม้าในเมืองกลับเรือนเองได้” เยว่ชิงตอบกลับไป
“ได้อย่างไรกัน ข้าอาสาพาเจ้าไปก็ต้องดูแลและส่งเจ้ากลับเรือนด้วยตัวเองสิ”
“อย่าดีกว่าเจ้าค่ะ เป็นข้ากับอาเจ๋อที่รบกวนติดรถม้าท่านไปด้วยเพียงเท่านี้ก็มากพอแล้ว หากพี่ซุนหยางยืนยันจะดูแลข้าต่อ คราวหน้าข้าคงไม่กล้าเอ่ยปากรบกวนท่านอีก” เยว่ชิงเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพจนซุนหยางคัดค้านไม่ได้
“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ” สุดท้ายซุนหยางก็ยอมทำตามคำเยว่ชิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อมาถึงตลาดกลางเมืองเยว่ชิงก็เข้าไปพูดคุยทักทายเถ้าแก่ต่งบิดาของซุนหยาง พร้อมคุยเรื่องการค้าพืชผักผลไม้ซึ่งขายดิบขายดีเนื่องจากผลผลิตของเยว่ชิงงามและสดกรอบอร่อยมีคุณภาพมากกว่าที่อื่นอยู่พักหนึ่ง
หลังพูดคุยการค้าเสร็จเยว่ชิงก็เตรียมพร้อมไปจับจ่ายซื้อของที่ตลาดโดยร่ำลาผู้อาวุโสกว่าไปพร้อมกับอี้เจ๋อ
“ชิงเอ๋อ จะไปแล้วเหรอ ไม่เปลี่ยนใจให้ข้าไปคอยดูแลแน่นะ” ซุนหยางยังไม่ละความพยายามเข้ามาถามไถ่นางอีกหน
“ไม่จำเป็นจริงๆเจ้าค่ะพี่ซุนหยาง สายแล้วข้ากับอาเจ๋อขอตัวก่อนนะเจ้าคะไม่งั้นท่านแม่จะเป็นห่วงเอาได้” เยว่ชิงเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ ขณะมองใบหน้าที่สลดลงของซุนหยาง
Latest chapter
สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ภาคพิเศษ 16 : ทำสำเร็จแล้ว
หลังเสร็จเรื่องที่เรือนสกุลเฟิงทุกคนก็แยกย้ายกลับเรือนตนเอง ก่อนแยกกับจิ้งฮูหยิน นางชื่นชมเยว่ชิงไม่หยุดว่าจัดการกับสตรีหน้าหนาได้ถูกใจนัก ตบสั่งสอนเสียหน้าบวมไปเลย“ท่านแม่กลับมาแล้ว เป็นอย่างไรบ้างขอรับจัดการกับสองแม่ลูกนั่นเรียบร้อยหรือยัง”เสี่ยวเหวินถามมารดา“นั่นสิเจ้าคะท่านแม่ ลงมือหนักสมใจหรือไม่” หลินเอ๋อเอ่ยอย่างรู้ทันถ้อยคำเป็นผู้ใหญ่เกินตัว‘ท่านแม่ย่อมลงมือจนพอใจแน่’เสี่ยวหรานน้อยเอ่ยอย่างล่วงรู้ได้เช่นกัน“นั่นสิชิงเอ๋อ เป็นอย่างไรบ้างล่ะลูก” ซูฮูหยินก็ลุ้นตามไปด้วย ลู่เสียนจึงทำหน้าที่เล่ารายละเอียดให้ทุกคนฟัง“เสียดายจริงที่ไม่ได้เห็นหน้าสองแม่ลูกนั่น คงหน้าซีดสลดไม่กล้าทำอะไรแบบนี้อีกแล้วล่ะ” ซูฮูหยินเอ่ยอย่างพอใจ“ที่สำคัญท่านแม่ได้เอาคืนนางด้วย เยี่ยมไปเลยเจ้าค่ะ” หลินเอ๋อเอ่ยอย่างภาคภูมิใจในตัวมารดา“หลินเอ๋อ ไม่เอาลูก เราไม่ควรใช้ความรุนแรงนะ แม่แค่ตบเรียกสตินางเท่านั้น เป็นความหวังดีน่ะ” ปากบอกลูกเช่นนั้น แต่แววตา
สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ภาคพิเศษ 15 : ตบเรียกสติ
“ซื่อจื่อ ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าร้อนเหลือเกิน ข้าต้องการท่าน” จากเอ่ยเรียกมารดา ยามนี้มู่เหยากลับหันมาหาลู่เสียนแทน ด้วยใบหน้าแดงก่ำนัยน์ตาฉ่ำเยิ้มทีเดียว“ซื่อจื่อข้าต้องการท่าน”มู่เหยาจะเข้ามากอดคว้าตัวลู่เสียนแต่เยว่ชิงฉวยตัวนางเอาไว้ได้ทัน“นี่นะหรืออาการแพ้สุรา..พวกท่านใช้ชีวิตมานานถึงเพียงนี้แล้วน่าจะดูออกนะว่ามู่เหยาเจออะไรเข้าไป”เยว่ชิงเอ่ยตอกหน้าอี้เหนียงและเมิ่งสือ ซึ่งตัวเจ้าของบ้านเองผ่านเรื่องราวในชีวิตมามากมายย่อมดูออกว่าหลานสาวโดนยาปลุกกำหนัด ตัวเขาเองถึงกับอึ้งไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้สองแม่ลูกซึ่งเขาไว้วางใจคิดให้ที่พักอาศัย หยิบยื่นน้ำใจไปให้ แต่กลับทำลายกิจการค้าขายของครอบครัว แล้วยังกล้าวางแผนให้เขาเป็นหมากในกระดานใช้เรือนอาศัยเป็นสถานที่ทำเรื่องต่ำช้าไปเสียได้เมิ่งสือทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ขณะอี้เหนียงหน้าซีดสลดลงไปเรื่อยๆ มองแววตาโกรธขึ้งของญาติผู้พี่อย่างหวั่นใจไหนจะสายตาท่าทางของจิ้งฮูหยิน จิ้งโหว ลู่เสียนซื่อจื่อและฮูหยินน้อยซึ่งมองมาที่นางกับบุตรสาวอย
สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ภาคพิเศษ 14 : ลอบวางยา
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง มีสุราเข้ามารินใส่จอกพร้อมยื่นให้เบื้องหน้าลู่เสียนไม่ได้หยุด ด้วยการเอาอกเอาใจของมู่เหยานั่นเอง “พอเถอะแม่นางสุ่นข้าไม่ชอบดื่มสุรามากนัก”ลู่เสียนปฏิเสธหลังรับเหล้าไปดื่มตามมารยาทหลายจอกแล้ว “อีกจอกเถอะเจ้าค่ะ นะเจ้าคะถือว่าให้เกียรติท่านลุงของข้า”มู่เหยาคะยั้นคะยอและครั้งนี้นางใส่ผงบางอย่างที่ซ่อนไว้ลงไปด้วย ‘ร้ายนักนะแอบวางยาสามีข้า’ เยว่ชิงที่เฝ้าระวังอยู่เห็นเข้าเต็มๆ “เดี๋ยวก่อน..เจ้าใส่อะไรลงไปในสุราจอกนั้นน่ะ” เยว่ชิงเรียกรั้งมู่เหยาไว้ก่อนที่ลู่เสียนจะรับจอกเหล้าจากนาง ทำให้มู่เหยาสะดุ้งโหยงเพราะลอบทำเรื่องเลวๆอยู่&
สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ภาคพิเศษ 13 : ส่งเทียบเชิญ
“ว่าแต่เหตุใดพวกเจ้าจึงไปพบลู่เสียนซื่อจื่อที่เรือนสกุลซูแทนที่จะไปพบจิ้งฮูหยินที่จวนโหวเล่า” เมิ่งสือถามสองแม่ลูก“เอ่อ..พวกเราตั้งใจไปขอบคุณฮูหยินน้อยจิ้งที่วันก่อนเป็นธุระจัดแจงรถม้ามาส่งที่เรือนนี้น่ะเจ้าค่ะ” อี้เหนียงตอบกลับไป“ข้ากับท่านแม่ไปถึงเรือนสกุลซูแต่ยามนั้นฮูหยินน้อยจิ้งยังไม่กลับเรือน จึงนั่งสนทนากับลู่เสียนซื่อจื่อเพื่อรอนางเจ้าค่ะ ผู้ใดจะคิดเล่าว่าจะเกิดเรื่องขึ้น” มู่เหยาเอ่ยเสียงเศร้า“เอาล่ะในเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าคงต้องไปเจรจาขอโทษที่เรือนสกุลซูกับทางจิ้งฮูหยินเองแล้ว พวกเจ้าระหว่างนี้อยู่ที่เรือนให้ดีอย่าไปก่อเรื่องวุ่นวายกับผู้ใดอีกล่ะ” เมิ่งสือสั่งความเดิมทีเขาไม่ได้พบเจอเฟิงอี้เหนียงญาติผู้น้องนานหลายปี นับจากนางแต่งงานย้ายตามสามีไปอยู่เมืองอื่น ส่วนเขาก็จากบ้านเกิดมาทำการค้าในเมืองหลวงอี้เหนียงเป็นบุตรสาวของท่านลุงเขาซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆของบิดา นับว่าเป็นญาติไม่ห่างไกลกันนัก เขาจึงพร้อมช่วยเหลือดูแลนางสองแม่ลูกซึ่งได้ข่าวมาว่าสามีนางเจ็บป่วยตายไปได้ไม่นาน น่าเห็นใจนัก
สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ภาคพิเศษ 12 : โดนไล่กลับเรือนอีกหน
“อะไรกันเจ้าคะ เหตุใดจิ้งฮูหยินจึงกล่าวเช่นนั้นเล่า ท่านตามใจลูกสะใภ้เช่นนี้ไม่เหมาะสมเลยนะเจ้าคะ”“กิจการค้าขายและทรัพย์สินเงินทองเป็นเรื่องสำคัญ ท่านควรรักษาผลประโยชน์ของจวนโหวเอาไว้สิ”อี้เหนียงไม่พอใจเพราะคิดหมายปองทรัพย์สินจวนโหวจึงเอ่ยปากค้านออกไปโดยไม่ยั้งคิด“ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินน้อยมีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายตัดสินใจเรื่องสำคัญเช่นนี้ อีกทั้งท่านยังตามใจทำทุกอย่างที่นางเอ่ยงั้นหรือเจ้าคะ”มู่เหยาปากดีกล่าวขึ้นอีกคน ทำให้จิ้งฮูหยินรู้ซึ้งว่าเยว่ชิงต้องพบเจอกับอะไรก่อนหน้านี้บ้าง“พวกเจ้าสองแม่ลูกมีกิริยาวาจาเช่นนี้เองสินะลูกสะใภ้ข้าจึงทนไม่ไหว”“ข้าทำการค้ากับเถ้าแก่เฟิงมานาน นึกไม่ถึงจริงๆว่าเขาจะกล้าส่งพวกเจ้าสองแม่ลูกมาเจรจาค้าขายแทน”“ที่แน่ๆคือเขาต้องบอกข้อมูลพื้นฐานแก่พวกเจ้า ว่าคนที่ต้องติดต่อพูดคุยการค้าด้วยคือข้า หาใช่ซื่อจื่อไม่”“แต่ที่พวกเจ้าเดินทางไปเรือนสกุลซูเพื่อพบบุตรชายข้าคงเป็นด้วยเจตนาอื่น ซึ่งชิงเอ๋อกับซื่อจื่อย่อมมองออก&rdquo
สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ภาคพิเศษ 11 : ฟ้องจิ้งฮูหยิน
สองแม่ลูกอี้เหนียงและมู่เหยาหลังออกจากเรือนสกุลซูก็ตรงไปยังจวนจิ้งโหวตามที่หลินเอ๋อกล่าวไว้ไม่มีผิด“จิ้งฮูหยินเจ้าค่ะ ฮูหยินน้อยทำเช่นนี้ไม่เหมาะสมเลยจริงๆเจ้าค่ะ ปฏิเสธการค้ากับสกุลเฟิง พูดจาวางอำนาจราวกับว่านางเป็นเจ้าของกิจการสกุลจิ้งเจ้าค่ะ” มู่เหยาเอ่ยฟ้องเยว่ชิงต่อจิ้งฮูหยิน“ตกลงว่าที่พวกเจ้ามาหาข้า เพื่อมาบอกเรื่องชิงเอ๋อไม่ตกลงซื้อขายหินหยกจักรพรรดิกับสกุลเฟิงงั้นหรือ”จิ้งฮูหยินถามย้ำ“ใช่เจ้าค่ะ พวกข้าเป็นตัวแทนท่านลุงเฟิงมาเจรจาธุรกิจกับลู่เสียนซื่อจื่อ แต่นางกลับเอ่ยว่าไม่ขายหยกให้เรา ปฏิเสธการค้าง่ายดายเช่นนี้ทั้งที่เงินมากองอยู่ตรงหน้าได้อย่างไรกัน”“นั่นสิเจ้าคะ ฮูหยินน้อยจิ้งใช้ไม่ได้เลยจริงๆ เป็นเพียงลูกสะใภ้แต่กลับถือดีมายุ่งเกี่ยวเรื่องกิจการค้าขายของสกุลจิ้งช่างไร้เหตุผลสิ้นดี”อี้เหนียงเอ่ยเสริม“แล้วซื่อจื่อล่ะว่าอย่างไรบ้าง”จิ้งฮูหยินถามถึงบุตรชาย แน่ใจว่าสองแม่ลูกคู่นี้มีเจตนาไม่ดีตั้งใจไปพบลู่เสียนที่เรือนสกุลซู“ซื่อจื่อเพียงกล
สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 74 บรรลุเป้าหมาย
เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นซ้ำสอง โดยงานนี้ทั้งปากและจมูกเชิดรั้นของรั่วเหรินแนบลงไปบนแก้มของซูโหวเต็มๆ ทำเอาสองหนุ่มสาวหยุดนิ่งค้างอยู่ท่านั้นอีกพักใหญ่ก่อนซูโหวจะได้สติหันกลับมามองรั่วเหรินตามสัญชาตญาณ ทำให้ริมฝีปากหยักหนาได้รูปของเขาสัมผัสเข้ากับริมฝีปากบางอวบอิ่มของนางที่ยังนิ่งอึ
Last Updated : 2026-04-02สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 72 ความสัมพันธ์คู่รักคู่กัด
เมื่อสองแฝดรู้ว่ารั่วเหรินกับซูโหวจะไปรับหน้าที่ชิมขนมของว่างที่ร้านต่างๆในเมืองหลวง พวกเขาก็ขอติดตามไปด้วยทันที“ท่านน้ารั่วเหริน ท่านลุงซูโหวพาพวกเราไปด้วยเถอะนะขอรับ” เสี่ยวเหวินเอ่ยปากพร้อมวิ่งมาเกาะขารั่วเหรินเอาไว้“ข้ากับพี่เหวินอยากไปชิมขนมอร่อยด้วยเจ้าค่ะ&
Last Updated : 2026-04-01สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 67 ป้ายเกียรติคุณ
เมื่ออาหารจากเมนูเห็ดหลากหลายชนิดถูกนำมาเสิร์ฟ จื่อหรงไท่จื่อก็ประหลาดใจเล็กน้อย“อาหารเหล่านี้ล้วนทำจากเห็ดแทบทั้งสิ้นเลยนี่”“ถูกแล้วเจ้าค่ะ ฤดูกาลนี้เป็นช่วงเวลาฝนตกชุก เหมาะแก่การเก็บเห็ดป่าซึ่งรสชาติดีและมีคุณประโยชน์นำมาทำอาหารจานพิเศษ”เยว่ชิงตอ
Last Updated : 2026-03-31สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง ตอนที่ 40 หนอนบ่อนไส้
ครอบครัวสกุลจิ้งและสองแม่ลูกสกุลซู รวมทั้งเจ้าแฝดน้อยนั่งทานอาหารมื้อเช้า พร้อมพูดคุยกันไปตามปกติ‘ท่านแม่สตรีร้ายมาเยือนอีกแล้วขอรับ’ เสี่ยวเหวินน้อยกล่าว‘อะไรกัน มาก่อกวนตั้งแต่เช้าเลยงั้นหรือ’‘ดีเหมือนกันเจ้าค่ะท่านแม่ เจอกันเช่นนี้พวกข้าจะไ
Last Updated : 2026-03-24
You May Also Like
สามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.9K viewsยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน445.0K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.6K viewsกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ333 viewsสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ725 viewsดวงดาราที่ร่วงหล่น
อามีทอฟอ132 viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์290 views
