ตอนที่ 6 มีคนอาสาดูแล

หลังจากตกลงเรื่องการค้าขายผลผลิตกับโรงเตี๊ยมซินเจียงอันโด่งดังมีชื่อเสียงในตัวเมืองได้แล้ว พวกเหลาสุราร้านอื่นๆในตัวเมืองก็สนใจมาสั่งซื้อผักจากสวนสกุลซูมากขึ้นโดยที่สองแม่ลูกไม่ต้องออกไปค้าขายเองอีก

            เยว่ชิงเลือกผู้รับซื้อโดยเน้นคนจากหมู่บ้านตงหยวนซึ่งไว้วางใจได้เท่านั้นเพื่อความปลอดภัย เพราะคนเหล่านั้นรู้ดีว่าครอบครัวสกุลซูมีเบื้องหลังที่อันตรายแอบแฝงอยู่จึงไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนมากนัก

            กิจการค้าของเยว่ชิงเจริญก้าวหน้าสร้างรายได้หลายร้อยตำลึงทองต่อเดือน ทำให้ครอบครัวนางมีกินมีใช้เหลือเก็บฐานะดีขึ้นไม่น้อย

ตัวเยว่ชิงเองก็แทบไม่ได้ใช้เงินซื้อหาอาหารอะไรเลยเพราะนางสามารถนำมันออกมาจากมิติพิเศษได้ไม่จำกัดอยู่แล้ว

“ท่านแม่วันนี้ข้าจะเข้าไปในตลาดกลางเมืองเพื่อหาซื้อข้าวของเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวเสียหน่อยนะเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยกับมารดาขณะทานอาหารเช้าร่วมกัน

            “ชิงเอ๋อ เจ้าท้องแก่เพียงเดือนเดียวก็จะคลอดแล้วจะเดินทางให้เหนื่อยไปทำไมกัน” ซูฮูหยินเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

            “ร่างกายข้ามิได้อ่อนแอเสียหน่อยเจ้าค่ะ อีกอย่างเดี๋ยวพี่ซุนหยางก็จะมารับข้าแล้วได้นั่งรถม้าเข้าเมืองสบายๆ ขากลับข้าก็จะจ้างรถม้าไม่เดินให้ลำบากแน่นอนเจ้าค่ะ” เยว่ชิงตอบกลับไป

            “แม่ยังไม่วางใจอยู่ดีนั่นแหละ ถ้าอย่างไรเจ้าก็พาอาเจ๋อไปด้วยเถอะ อย่างน้อยก็ช่วยแบกข้าวของเจ้าได้”

            “ไป..ไป ข้าไปช่วยพี่สาว ข้าดูแลพี่สาวเอง” อาเจ๋อรีบเสนอตัวทันที

            “เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” เยว่ชิงรับปากโดยดี

“พี่ซุนหยาง วันนี้มาเร็วจังเลยนะเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยปากทักทายซุนหยาง

โดยซุนหยางอาสาทำหน้าที่มารับพืชผักผลไม้คุณภาพดีจากสวนเยว่ชิงพร้อมกับคนงานเพื่อไปส่งให้กับโรงเตี๊ยมของครอบครัว และวันนี้เยว่ชิงก็ขออาศัยติดตามเข้าไปในตัวเมืองด้วย

“เจ้ามีธุระที่ตลาดไม่ใช่เหรอ ข้าจึงคิดว่ามาเร็วหน่อยจะได้เผื่อเวลาให้เจ้าเยอะๆอย่างไรเล่า แล้วนั่นเจ้าจะพาอาเจ๋อไปด้วยงั้นรึ” ซุนหยางตอบพร้อมถามเยว่ชิงกลับไป

“เจ้าค่ะ ข้าจะพาอาเจ๋อไปเที่ยวเล่นในตลาดด้วยกัน”

“ข้าจะไปตลาด จะดูแลพี่สาว ข้าจะไป ไปด้วย” อี้เจ๋อเอ่ยพร้อมมองหน้าซุนหยาง

“ความจริงไม่ต้องก็ได้นะให้ข้าดูแลชิงเอ๋อก็พอแล้ว รับรองว่าข้าจะมาส่งนางอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ดีเลยล่ะ” ซุนหยางกล่าวกับอี้เจ๋อ

“ไม่เอา ข้าจะไปด้วย ไปดูแลพี่สาว จะไป!!” อาเจ๋อตอบสีหน้าท่าทางเอาเรื่อง

“เอาล่ะ เอาล่ะ อาเจ๋อไปด้วยนี่แหละ พี่ซุนหยางให้อาเจ๋อไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ เขาจะได้ช่วยข้าถือข้าวของ ส่วนพี่ซุนหยางไปทำงานที่โรงเตี๊ยมให้สบายใจเถอะเจ้าค่ะ เสร็จธุระแล้วข้าจ้างรถม้าในเมืองกลับเรือนเองได้” เยว่ชิงตอบกลับไป

“ได้อย่างไรกัน ข้าอาสาพาเจ้าไปก็ต้องดูแลและส่งเจ้ากลับเรือนด้วยตัวเองสิ”

“อย่าดีกว่าเจ้าค่ะ เป็นข้ากับอาเจ๋อที่รบกวนติดรถม้าท่านไปด้วยเพียงเท่านี้ก็มากพอแล้ว หากพี่ซุนหยางยืนยันจะดูแลข้าต่อ คราวหน้าข้าคงไม่กล้าเอ่ยปากรบกวนท่านอีก” เยว่ชิงเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพจนซุนหยางคัดค้านไม่ได้

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ” สุดท้ายซุนหยางก็ยอมทำตามคำเยว่ชิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เมื่อมาถึงตลาดกลางเมืองเยว่ชิงก็เข้าไปพูดคุยทักทายเถ้าแก่ต่งบิดาของซุนหยาง พร้อมคุยเรื่องการค้าพืชผักผลไม้ซึ่งขายดิบขายดีเนื่องจากผลผลิตของเยว่ชิงงามและสดกรอบอร่อยมีคุณภาพมากกว่าที่อื่นอยู่พักหนึ่ง

หลังพูดคุยการค้าเสร็จเยว่ชิงก็เตรียมพร้อมไปจับจ่ายซื้อของที่ตลาดโดยร่ำลาผู้อาวุโสกว่าไปพร้อมกับอี้เจ๋อ

“ชิงเอ๋อ จะไปแล้วเหรอ ไม่เปลี่ยนใจให้ข้าไปคอยดูแลแน่นะ” ซุนหยางยังไม่ละความพยายามเข้ามาถามไถ่นางอีกหน

“ไม่จำเป็นจริงๆเจ้าค่ะพี่ซุนหยาง สายแล้วข้ากับอาเจ๋อขอตัวก่อนนะเจ้าคะไม่งั้นท่านแม่จะเป็นห่วงเอาได้” เยว่ชิงเอ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ ขณะมองใบหน้าที่สลดลงของซุนหยาง