ตอนที่ 4 เที่ยวชมตลาด

เยว่ชิงพาอาเจ๋อเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้เพียงไม่นานก็ได้ของกินของใช้ และวัตถุดิบในการปรุงอาหารไม่น้อยเลย

            “ไงลูกแม่ พวกเจ้าพอใจกับขนมของกินที่แม่ซื้อให้ไหม” เยว่ชิงก้มหน้าคุยกับแฝดในครรภ์พร้อมเอามือบางอบอุ่นลูบลงไปเบาๆ ในขณะที่อีกมือถือถังหูลู่กัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

            “พี่สาวคุยกับเจ้าตัวน้อย” อาเจ๋อเอ่ยหลังเคี้ยวขนมแป้งทอดหมดไปคำหนึ่ง

            “ใช่ เจ้าตัวน้อยสามารถสื่อสารกับข้าได้นะ เสียดายเจ้าไม่ได้ยิน” เยว่ชิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

            “จริงรึพี่สาว”

            “จริงสิ อีกไม่กี่เดือนก็สามารถสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้มากขึ้น เวลานั้นข้าจะให้อาเจ๋อลองสัมผัสดูก็แล้วกัน”

            “ดีๆ ต่อไปอาเจ๋อจะคุยกับเจ้าตัวน้อย อาเจ๋ออยากสัมผัสเจ้าตัวน้อย” อี้เจ๋อกล่าวก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสบนหน้าท้องนูนป่องของเยว่ชิงแผ่วเบา

            การกระทำโดยไม่ตั้งตัวนี้ทำเอาเยว่ชิงใจเต้นแรงใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเลยทีเดียว เพราะแม้นอี้เจ๋อจะแสดงออกเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รูปร่างหน้าตาอายุที่แท้จริงของเขาราว 20 ปีได้แล้ว เป็นชายหนุ่มฉกรรจ์มีมัดกล้ามสมส่วน อีกทั้งหน้าตายังหล่อเหลาไม่ธรรมดาเลยสักนิด 

            เยว่ชิงนึกถึงภาพคืนร่วมหอที่นางกลายเป็นยาถอนพิษให้กับอาเจ๋อซึ่งยามนั้นเขาดูปกติดีทุกอย่าง เว้นเสียว่ากำลังโดนพิษซึ่งมีฤทธิ์ในการปลุกกำหนัดเล่นงานเท่านั้น

            “พี่สาวหน้าแดง พี่สาวไม่สบาย” จู่ๆ อาเจ๋อที่ลูบท้องเยว่ชิงอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมามองนางซึ่งกำลังคิดเรื่องน่าอายพอดี

            “มะ..ไม่ใช่ซะหน่อย ซื้อของเสร็จแล้วรีบกลับเรือนเถอะ เดี๋ยวท่านแม่เป็นห่วง” เยว่ชิงเปลี่ยนเรื่อง อี้เจ๋อมองหน้านางด้วยสีหน้างุนงงแต่ก็พยักหน้าและเดินตามนางไป

            ‘ท่านแม่อายท่านพ่อสินะขอรับ’ เสี่ยวเหวินเอ่ยเย้ามารดา

            ‘นั่นสิเจ้าคะ ท่านพ่อรูปงามหน้าตาหล่อเหลา หากไม่โดนพิษร้ายเล่นงาน ท่านแม่ต้องมีความสุขมากแน่’ หลินเอ๋อเอ่ยขึ้นอีกคน

            “พวกเจ้าสองพี่น้องช่างแก่แดดเสียจริง เลิกพูดไร้สาระได้แล้วไม่งั้นอดกินขนมนะ” เยว่ชิงเอ่ยอย่างขัดเขิน เจ้าตัวน้อยยอมเงียบปากแต่กลับส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาแทน

            อี้เจ๋อเห็นเยว่ชิงพูดคนเดียวก็ทำหน้าสงสัย แต่เขาเริ่มคุ้นชินในการพูดคุยกับเจ้าตัวน้อยของนางมากขึ้นแล้ว

            เมื่อกลับถึงเรือน ซูฮูหยินก็ต้องตกใจกับข้าวของมากมายที่เยว่ชิงซื้อมาโดยมีอี้เจ๋อหิ้วมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้า

            “ชิงเอ๋อ เจ้าไปเอาเงินที่ใดมาซื้อข้าวของมากมายเช่นนี้เล่า” ซูฮูหยินเอ่ยด้วยความประหลาดใจ เยว่ชิงจึงอธิบายเหมือนที่บอกกับอี้เจ๋อว่านางนำผักผลไม้ไปแลกเปลี่ยนหลายอย่างมาขายทำการค้าให้เป็นที่รู้จัก

ซึ่งมันได้ผลดีทีเดียว ซูฮูหยินที่ติดตามสามีทำการค้าขายจนเชี่ยวชาญมาก่อนเข้าใจหลักการนี้ดี ทั้งยังคาดไม่ถึงว่าบุตรสาวของตนจะเก่งกาจเฉลียวฉลาดในการคิดหาหนทางทำเงินไม่น้อย

“ชิงเอ๋อ เจ้าค้าขายทำตัวโดดเด่นเช่นนี้ระวังจะเป็นภัยนะลูก” ซูฮูหยินเตือนบุตรสาว นางไม่อยากทำการค้าโดดเด่นเพราะเกรงว่าคนร้ายยังไม่ตัดใจเลิกค้นหาพวกนางจึงเก็บตัวเงียบเชียบมาตลอด

“ท่านแม่ เรื่องผ่านมากว่า 7 ปีแล้ว และเราก็หนีมาไกลถึงเมืองตะวันออกสกุลซ่งคงคิดไม่ถึงหรอกเจ้าค่ะ ทางหลงจู๊จงที่เราติดต่อถามไถ่เรื่องราวทางนู้นก็ไม่เห็นความผิดปกติอันใดนะเจ้าคะ”

เยว่ชิงเอ่ยถึงหลงจู๊จงเมิ่งจื่อ หลงจู๊ประจำเหลาสุราซูเฉินของครอบครัวนางในเมืองหลวง หนึ่งในผู้ภักดีต่อสกุลซูที่ลอบติดต่อส่งข่าวกับพวกนางมาโดยตลอด

“ใช่ แต่เราควรระวังตัวเอาไว้นะลูก” ซูฮูหยินยังคงไม่วางใจ แม้นไม่ได้ข่าวการเคลื่อนไหวของสกุลซ่งนานแล้ว เพราะพวกมันมัวแต่เสวยสุขอยู่กับทรัพย์สินเงินทองของสกุลซูนั่นเอง