บทที่ 5 เผา

ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเรือนของเสิ่นเจี๋ยนั้นไม่น้อยเลย ทำเอาพวกเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเกือบตลอดทั้งคืน ช่างแตกต่างจากเรือนท้ายจวนของเสิ่นเย่บุตรชายคนรองเป็นอย่างมาก เสิ่นหนิงหนิงยังคงนอนหลับเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน ส่วนท่านพ่อท่านแม่ของนางก็ไม่กล้าไปช่วยเพราะถูกนางห้ามปรามเอาไว้

เฉินซื่อดูแก่ขึ้นไปหลายสิบปีเมื่อได้ทราบว่าเกิดเรื่องใดขึ้นที่เรือนของบุตรชายอันเป็นที่รัก อีกทั้งยังรำคาญตาแก่เสิ่นเหวยที่วันๆ เอาแต่ร้องไห้โวยวายไม่หยุดอีกด้วย

เพราะเหตุการณ์นี้ทำเอาเฉินซื่อถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ ส่วนเสิ่นเจี๋ยและอู่ซื่อก็ต้องไปเบียดเสียดอยู่อาศัยกับบุตรชายบุตรสาวของตนจนกว่าเรือนพักของตนจะซ่อมแล้วเสร็จ เรื่องเก่ายังไม่ทันแก้ปัญหาแล้วเสร็จ เรื่องใหม่ก็ตามมาไม่หยุดหย่อน

เฉินซื่อตรวจพบว่าสมบัติของตนที่เก็บเอาไว้ในห้องนั้นหายไปกว่าครึ่งทำเอานางแทบจะหงายหลังตึง นี่เป็นเงินที่นางขูดรีดมาจากเสิ่นเย่เชียวนะ เจ้าโง่นั่นมันส่งเงินมาให้นางทุกเดือน นางอ้างเพียงว่าจะนำมาเป็นค่ายาให้ตาแก่เสิ่นเท่านั้นมันก็รีบส่งมาให้นางทันที แต่ยามนี้สมบัติที่นางสะสมมากลับหายไปเกือบหมดนี่มันเกิดอะไรขึ้น!

เฉินซื่อรีบสั่งให้สาวใช้ไปเรียกครอบครัวบ้านรองมาหารือที่เรือนใหญ่ จะบอกว่าหารือก็คงไม่ถูกต้องนักต้องบอกว่าเรียกมาไถเงินคงจะเหมาะมากกว่า แม่ทัพเสิ่นเย่จึงรีบพาภรรยาและบุตรสาวมุ่งหน้ามาที่เรือนใหญ่ของจวน

เฉินซื่อมองดูเสิ่นเย่ด้วยแววตาที่ไม่พอใจ นางลอบด่าทอในใจว่าลูกอนุผู้นี้คือตัวซวย ดูสิ! เพิ่งกลับมาถึงจวนได้ไม่นานก็ทำให้เรือนของเสิ่นเจี๋ยไฟไหม้วายวอดเสียแล้ว เช่นนี้ยังจะให้นางวางใจอะไรได้อีก

แต่ถึงแม้จะไม่พอใจมากเพียงใด ในเวลานี้นางก็ยังต้องการให้เสิ่นเย่ช่วยจ่ายเงินค่าซ่อมแซมเรือนให้กับบุตรชายของตน เฉินซื่อจำต้องกล้ำกลืนเก็บความไม่พอใจนี้เอาไว้เสียก่อน

“เย่เอ๋อร์เจ้าดูสิ เรือนของพี่ชายเจ้าเกิดไฟไหม้แล้ว เจ้าช่วยหาคนมาซ่อมเรือนให้พี่ชายเจ้าเถอะ แม่เองก็ไม่มีเงินกองกลางแล้ว เงินที่เจ้าส่งมาล้วนถูกนำไปใช้เป็นค่ารักษาตัวบิดาเจ้าหมด”

เฉินซื่อกล่าวด้วยท่าทางน่าสงสาร ส่วนเสิ่นเจี๋ยท่านลุงใหญ่กลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน วันๆ นอกจากนั่งเล่นปั่นจิ้งหรีดแล้วเขาก็ไม่ได้ทำงานทำการอะไร เสิ่นหนิงหนิงก่นด่าท่านลุงผู้นี้อยู่ในใจไม่หยุด

เหอะ! ช่างดูขวางหูขวางตาเสียนี่กระไร

แม่ทัพเสิ่นเย่ขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ เขากำลังจะขยับปากตอบรับแต่กลับถูกบุตรสาวหันมาส่งสายตาห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน เสิ่นหนิงหนิงหันมามองเฉินซื่ออย่างพินิจพิจารณา

“ท่านย่า หลายปีมานี้ท่านพ่ออยู่ที่ชายแดนใช่ว่าจะสุขสบาย เงินทองที่มีก็ไม่ได้มากมายเท่าใดนัก ยามนี้พวกเราก็ไม่มีเงินแล้ว คงไม่อาจช่วยลุงใหญ่ซ่อมแซมเรือนได้เจ้าค่ะ”

“เหลวไหล เขาเป็นถึงแม่ทัพรักษาชายแดนจะไม่มีเงินได้อย่างไร!”

“แล้วเหตุใดท่านลุงใหญ่ไม่รู้จักออกไปทำงานทำการบ้างเล่าเจ้าคะ มิสู้เอาจิ้งหรีดพวกนั้นไปขายเสียเถอะจะได้เอาเงินมาซ่อมบ้าน”

เสิ่นเจี๋ยเมื่อได้ยินว่าเสิ่นหนิงหนิงคิดจะเอาจิ้งหรีดของตนไปขายก็โวยวายไม่พอใจขึ้นมาทันที จิ้งหรีดพวกนี้เขาซื้อมาตัวหนึ่งตั้งหลายสิบตำลึงเชียวนะ จะตัดใจยอมขายพวกมันไปได้อย่างไรกัน!

ด้านเฉินซื่อคล้ายมีโทสะสุมอยู่ในอกจนแทบจะระเบิด นางไม่เพียงโมโหที่บุตรชายไม่ได้ดั่งใจเท่านั้น แต่นางยังโกรธแค้นที่เสิ่นเย่ไม่ยอมช่วยอีกด้วย

“เหอะ เจ้าคงไม่เห็นหัวยายแก่อย่างข้าแล้วสินะ ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างยากลำบาก แต่เจ้ากลับให้บุตรสาวของเจ้ามากล่าววาจาไม่ไว้หน้าข้าเช่นนี้!”

“ท่านแม่! หนิงหนิงไม่ได้คิดเช่นนั้น”

เสิ่นหนิงหนิงที่อดทนฟังอยู่นานแล้วก็เอ่ยแทรกขึ้นมาทันที

“โอ๊ย ท่านพ่อ ข้าคิดเช่นนั้นล่ะเจ้าค่ะ วันๆ ท่านลุงใหญ่ไม่ทำการทำงานเอาแต่นั่งกินนอนกิน ส่วนท่านป้าสะใภ้วันๆ ก็ไม่ทำสิ่งใดนอกจากรอเกาะแม่สามีกิน แล้วดูเสิ่นเสวี่ยกับเสิ่นหมิงสองพี่น้องคู่นั้นสิ ทำเป็นเชิดหน้าชูคอกดข่มข้า ทั้งที่ความจริงยังใช้เงินของท่านพ่อไปเรียนหนังสืออยู่เลย ท่านปู่ผู้นั้นก็ช่างเถอะ อย่างไรพวกเราย่อมไม่อาจถือสาเพราะท่านสติไม่ดี ส่วนท่านย่านอกจากนั่งข่มขู่ขอเงินบุตรหลานแล้วยังทำอันใดเป็นอีกบ้าง จะว่าไปหากท่านพ่อไม่ให้เงินนางก็ไม่ใช่เรื่องผิดเลยด้วยซ้ำ นางมิใช่มารดาแท้ๆของท่านเสียหน่อย ตอนที่นางเลี้ยงท่านก็ไม่เคยทำดีด้วยเลยสักครั้ง เช่นนี้จะเป็นบุตรอกตัญญูได้อย่างไรกันจริงหรือไม่?”

เสิ่นหนิงหนิงพ่นคำด่าทอออกมาต่อหน้าเฉินซื่ออย่างไม่เกรงกลัว ทำเอาคนบ้านใหญ่โมโหเป็นอย่างมาก

“นางเด็กเลวทรามผู้นี้ใจช่างกล้ายิ่งนัก!”

นางเฉินซื่อลุกขึ้นชี้หน้าด่าทอเสิ่นหนิงหนิงอย่างเกรี้ยวกราด แต่เสิ่นหนิงหนิงกลับไม่กลัว นางไม่จำเป็นต้องอดทนกับคนประเภทนี้ หากอยู่ร่วมกันดีดีไม่ได้เช่นนั้นก็แยกย้ายกันไปเสียไม่เห็นว่ามันจะยากตรงไหน

ด้านเสิ่นเจี๋ยก็ไม่สบอารมณ์ที่เสิ่นหนิงหนิงคิดจะขายจิ้งหรีดของตนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อถูกเด็กสาวกล่าววาจาต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้ก็ยิ่งไม่พอใจ เขาจึงหันมาตะคอกน้องชายของตนอย่างขุ่นเคือง

“น้องรอง บุตรสาวเจ้าหากเจ้าสั่งสอนได้ไม่ดี เช่นนั้นข้าจะช่วยสั่งสอนแทนเจ้าเอง!”

เอ่ยจบเสิ่นเจี๋ยก็ง้างมือขึ้นหมายจะตบหน้าเสิ่นหนิงหนิงเพื่อเป็นการสั่งสอน เสิ่นหนิงหนิงเองก็เตรียมพร้อมอยู่แล้ว เป็นลุงใหญ่แล้วอย่างไร หากกล้าตบนาง นางก็ไม่ลังเลที่จะเอาคืนอย่างแน่นอน!

ทว่าเสิ่นเจี๋ยเพิ่งจะง้างมือได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก็มีแส้เส้นหนึ่งฟาดเข้าใส่ใบหน้าของเขาเข้าอย่างจัง เสิ่นเจี๋ยเจ็บจนร้องโอดครวญก่อนจะล้มลงไปที่พื้น เมื่อเขายกมือขึ้นมาจับแก้มของตนก็พบว่ามีโลหิตไหลซึมออกมา ทำเอาเสิ่นเจี๋ยโกรธจนแทบคลั่ง

“ผู้ใดที่มันกล้าทุบตีข้าวันนี้ข้าจะต้องสู้ตายกับมันให้ได้!”

“เจ้ากล้าสู้ตายกับองค์ชายรองเช่นข้าหรือ ช่างใจกล้านักนะตาแก่นี่?”

เสิ่นหนิงหนิงตกใจจนต้องหันไปมองอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนจะพบว่าเป็นกู้จื่อเทียนนั่นเอง วันนี้ชายหนุ่มแต่งกายได้หล่อเหลายิ่งนัก ท่วงท่าของเขายามก้าวเดินเข้ามาให้ความรู้สึกราวกับเทพเซียนลงมาจุติ จนหาข้อจับผิดไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทำเอาเสิ่นหนิงหนิงถึงกับละสายตาไปที่ใดไม่ได้

กู้จื่อเทียนเองก็หันมาส่งยิ้มให้เสิ่นหนิงหนิงเช่นกัน เมื่อคนบ้านใหญ่ได้ยินว่าผู้มาเยือนคือกู้จื่อเทียนองค์ชายรองก็ถึงกับมือไม้สั่น โดยเฉพาะเสิ่นเจี๋ยบุตรชายคนโตของจวน

“ขอองค์ชายรองโปรดเมตตาด้วย กระหม่อมปากเสียไปชั่วขณะ ขอพระองค์อย่าได้ถือสา!”

กู้จื่อเทียนปรายตามองเสิ่นเจี๋ยอย่างดูแคลน แต่เมื่อหันมาเห็นแม่ทัพเสิ่นเย่เขาก็ยิ้มแย้มอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด

“ท่านพ่อตา ท่านคงได้รับความลำบากใจไม่น้อยเลยสินะ เฮ้อ ต่อไปท่านก็อย่าอดทนมากนัก เชื่อบุตรสาวท่านบ้างก็ดี หากท่านยังอดทนเช่นนี้ต่อไปครั้งหน้าข้าคงได้เผาเรือนใหญ่อีกหลังเป็นแน่”

แม่ทัพเสิ่นเย่ที่ได้ฟังก็หันขวับมามองกู้จื่อเทียนทันที ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังบอกกับเขาว่าเหตุการณ์ไฟไหม้ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอาจจะเกี่ยวพันกันกับกู้จื่อเทียน

“องค์ชายรอง พระองค์ทรง...?”

“ใช่แล้ว ข้าเป็นคนเผาเรือนของไอ้แก่เวรนี่เอง วันๆ ไม่ทำการทำงานเกาะมารดากินไม่พอ ยังบังอาจมาวางอำนาจคิดข่มเหงท่านพ่อตาของข้าอีก ข้าจึงต้องสั่งสอนมันให้รู้สำนึกเสียหน่อย อ้อ หากอยากไปร้องเรียนก็เชิญตามสบายเลยนะข้าไม่กลัวอยู่แล้ว เพราะบิดาข้าเป็นฮ่องเต้”

คนบ้านใหญ่ “......”

เฉินซื่อถึงกับแข้งขาสั่นหุบปากแน่นไม่กล้ามีปากมีเสียงอะไรอีก จะให้นางไปฟ้องร้องกับใครได้ ให้สู้กับเชื้อพระวงศ์ก็เท่ากับพาตนเองไปตายชัดๆ เมื่อเป็นเช่นนี้นางจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้

เสิ่นหนิงหนิงมองกู้จื่อเทียนอย่างไม่คลาดสายตา ยิ่งได้รู้ว่าสาเหตุเพลิงไหม้ที่เรือนลุงใหญ่เป็นฝีมือของเขา นางก็รู้สึกชอบใจในตัวเขามากขึ้นไปอีก

ให้ตายเถอะ นางช่างมีสายตาแหลมคมจริงๆ!

แม่ทัพเสิ่นเย่เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ดูเหมือนจะอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆเขาจึงรีบหาทางแก้ไขเหตุการณ์ตรงหน้า

“องค์ชายรอง มิทราบว่าเสด็จมานี่มีเรื่องใดให้กระหม่อมรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

กู้จื่อเทียนส่งยิ้มให้แม่ทัพเสิ่นเย่ พลางตอบอย่างอารมณ์ดี

“ไม่มีอันใด เพียงอยากมาประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่าข้าเป็นคนเผาเรือนไอ้แก่นี่ก็เท่านั้น”

แม่ทัพเสิ่นเย่ “......”