مشاركة

บทที่ 3 ช่วยเหลือ

last update تاريخ النشر: 2026-06-06 15:12:11

ยามเช้าของวันต่อมาเสิ่นหนิงหนิงก็ถูกอาซิ่งสาวใช้ประจำตัวปลุกให้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วบิดามารดาก็พานางมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงทันที

รถม้าที่ใช้เดินทางกลับเมืองหลวงในครั้งนี้มีด้วยกันสามคัน คันแรกเป็นของแม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อ ส่วนคันที่สองคือรถม้าของเสิ่นหนิงหนิง และคันที่สามเอาไว้ขนสัมภาระ สัมภาระของพวกนางสามคนพ่อแม่ลูกไม่ได้มากมาย ท่านพ่อบอกว่าไม่อยากนำข้าวของกลับไปด้วยมากนักเพราะอาจทำให้การเดินทางล่าช้า หากขาดเหลือสิ่งใดค่อยไปหาซื้อที่เมืองหลวง ส่วนบ่าวไพร่คนอื่นๆก็ทิ้งเอาไว้ที่ชายแดนส่วนหนึ่งเพื่อคอยดูแลจวนท่านแม่ทัพ

รถม้าค่อยๆเดินทางออกจากหมู่บ้านกัวมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง มีชาวบ้านหลายคนมายืนส่งครอบครัวของนางอยู่เบื้องหลัง เสิ่นหนิงหนิงเปิดผ้าม่านรถม้าออกก่อนจะส่งยิ้มให้กับชาวบ้านเหล่านั้น แล้วจึงทอดสายตามองดูทิวทัศน์รอบด้านด้วยความประทับใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เดินทางไกลเช่นนี้

เดิมทีการเดินทางก็ควรจะราบรื่นเป็นไปด้วยดีแต่ใครจะคาดคิดเล่าว่าเพิ่งจะเดินทางออกจากชายแดนมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็ได้พบเรื่องที่ไม่คาดฝันเข้าเสียก่อน

อยู่ๆรถม้าของนางก็หยุดลงกระทันหัน เมื่อนางเปิดผ้าม่านไปดูก็เห็นว่ามีบ่าวชายผู้หนึ่งกำลังรายงานอะไรบางอย่างกับบิดาของนาง เสิ่นหนิงหนิงที่เห็นก็เอ่ยถามบิดา

“ท่านพ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ เหตุใดรถม้าจึงหยุดกะทันหันเช่นนี้เล่า”

แม่ทัพเสิ่นหันมามองบุตรสาวของตนก่อนจะตอบ

“หนิงหนิง พ่อจะไปช่วยองค์ชายรองก่อน ได้ยินว่าเมื่อคืนนี้พระองค์เดินทางมาถึงชายแดนอย่างลับๆโดยไม่ได้แจ้งให้ผู้ใดทราบ องค์ชายรองเดินทางมาจับตัวพ่อค้าเกลือเถื่อน แต่ระหว่างทางที่จะกลับเมืองหลวงกลับถูกดักซุ่มโจมตีเข้าเสียก่อน พ่อจะต้องไปช่วยเขา เจ้ารีบมานั่งรถม้าคันนี้เป็นเพื่อนแม่เจ้าเถอะ แล้วอย่าออกไปที่ใดส่งเดชเชียวล่ะ”

เสิ่นหนิงหนิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบพยักหน้าตกปากรับคำ นางรีบเปลี่ยนไปนั่งรถม้าคันเดียวกับมารดาของตน ท่านแม่ของนางค่อนข้างบอบบางไม่มีวรยุทธิ์ป้องกันตัว ส่วนตัวนางนั้นได้รับการสอนวรยุทธ์จากบิดามาตั้งแต่เยาว์วัยจึงพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง

รถม้าของนางเดินหน้าต่อไปทันที ส่วนบิดาของนางก็พาทหารส่วนหนึ่งไปช่วยเหลือองค์ชายรอง

ไม่นานรถม้าก็หยุดลงอีกครั้ง เสิ่นหนิงหนิงรีบเปิดผ้าม่านหน้าต่างออกไปดู ภาพที่เห็นทำให้นางตกใจ ยามนี้มีคนชุดดำหลายสิบคนกำลังรุมทำร้ายขบวนรถม้าของบุรุษผู้หนึ่งอยู่ ส่วนบิดาของนางก็รีบเข้าไปช่วยเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที ทว่านักฆ่ามีฝีมือฉกาจฉกรรจ์ยิ่งนักค่อนข้างรับมือได้ยาก อีกทั้งการจะเดินทางกลับเมืองหลวงก็ต้องใช้เส้นทางนี้เท่านั้น ทำให้พวกนางไม่อาจหลบเลี่ยงไปยังทิศทางอื่นได้เลย

อยู่ๆก็มีนักฆ่าผู้หนึ่งหันมาทางนางพอดี พวกมันจ้องมองนางด้วยแววตาที่เย็นชาและเหี้ยมโหดในคราวเดียวกัน ราวกับกำลังมองเห็นเหยื่ออันจะโอชะอย่างไรอย่างนั้น เสิ่นหนิงหนิงกำมือแน่นก่อนจะล้วงมีดสั้นที่พกติดกายอยู่เสมอขึ้นมาถือเอาไว้ นักฆ่าผู้นั้นพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากตัวนางออกจากหน้าต่างรถม้า แต่มันยังไม่ทันได้สัมผัสถูกตัวนาง มีดสั้นในมือของเสิ่นหนิงหนิงก็แทงเข้าไปที่ลำคอของมันอย่างรวดเร็ว โลหิตสีแดงสดสาดกระเซ็นเปื้อนแก้มข้างขวาของนาง หญิงสาวเพียงเช็ดมันออกอย่างลวกๆ พร้อมกับมองดูสถาณการณ์ตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

แม้จะสังหารนักฆ่าไปได้กลุ่มหนึ่งแต่ก็ยังมีเพิ่มมาอีกเรื่อยๆ เสิ่นหนิงหนิงคิดว่าเห็นทีคงจะนั่งรอความตายอยู่แต่ด้านในรถม้าไม่ได้แล้ว นางจึงหันไปบอกกับอาซิ่งสาวใช้ของตนทันที

“อาซิ่ง เจ้าดูแลท่านแม่ให้ดี ข้าจะออกไปสู้กับนักฆ่าข้างนอกนั่น ยามนี้เราจะรอการปกป้องจากท่านพ่อไม่ได้แล้ว อย่างไรย่อมต้องทำทุกทางเพื่อไม่ให้กลายเป็นภาระของท่านพ่อ”

 หลีซื่อเมื่อได้ยินว่าบุตรสาวจะออกไปสังหารคนนางก็รู้สึกใจคอไม่ดี ที่ผ่านมาแม้นางจะเคยเห็นเสิ่นหนิงหนิงตามบิดาไปออกรบอยู่บ่อยครั้ง ทว่าในสายตาของนางเสิ่นหนิงหนิงก็ยังคงเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ดี

 “หนิงหนิง”

 “ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าเรียนรู้สิ่งที่ควรเรียนมาจากท่านพ่อหมดแล้ว ข้าเอาตัวรอดได้เจ้าค่ะ”

 กล่าวจบหญิงสาวก็พุ่งตัวออกไปจากรถม้าทันที นางกระโดดเหินกายลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ก่อนจะพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าอย่างไม่เกรงกลัว นักฆ่าคนใดที่หมายจะเข้ามาในรถม้าของนางล้วนตายตกด้วยมีดสั้นของนางทั้งสิ้น กู้จื่อเทียนที่กำลังรับมือกับนักฆ่าหันมาเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี เขาจดจำนางได้อย่างขึ้นใจ นี่คือเสิ่นหนิงหนิงสตรีที่แบกเขาไปโรงหมอเมื่อคืนนี้นี่นา

“ระวัง!”

 ในขณะที่เขากำลังมองเสิ่นหนิงหนิงอยู่นั้นพลันได้ยินเสียงชายวัยกลางคนผู้หนึ่งร้องเตือนขึ้นมา ก่อนจะผลักตัวเขาให้หลบพ้นจากปลายคมดาบได้ทันท่วงที

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยามในที่สุดก็สามารถจัดการนักฆ่าตรงหน้าได้อย่างเรียบร้อยราบรื่น นักฆ่าถูกสังหารจนหมด แท้จริงแล้วนักฆ่ากลุ่มนี้ถูกส่งมาเพื่อชิงตัวพ่อค้าเกลือเถื่อนเหล่านี้

พ่อค้าขายเกลือเถื่อนที่ถูกจับมาได้เมื่อเห็นว่าคนที่มาช่วยถูกสังหารไปจนสิ้นแล้วก็นั่งหมดอาลัยตายอยาก เพราะรู้ว่าตนเองคงไม่อาจหนีรอดพ้นไปได้แล้ว

แม่ทัพเสิ่นมองบริเวณรอบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อหันมาเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็คาดเดาได้ทันทีว่าคนผู้นี้คือใคร แม้เขาจะไม่เคยเห็นหน้าองค์ชายรองผู้นี้มาก่อน ทว่าเคยพบกับกู้ฮ่องเต้มาก่อนเพียงมองแวบเดียวเขาก็เข้าใจเรื่องราวได้ในทันที

 “พระองค์คือองค์ชายรองกู้จื่อเทียนใช่หรือไม่พะยะค่ะ?”

 “ใช่แล้ว ส่วนท่านก็คือแม่ทัพเสิ่นสินะ ข้าต้องขอบคุณมากที่ท่านมาช่วย”

กู้จื่อเทียนเอ่ยกับแม่ทัพเสิ่นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้คนของตนกลับไปที่หมู่บ้านกัวและแจ้งทางการให้ส่งทหารมาช่วย แต่ไม่คิดเลยว่าคนของเขาจะได้พบกับแม่ทัพเสิ่นเข้าเสียก่อน และแม่ทัพเสิ่นเองก็รีบมาช่วยเขาอย่างรวดเร็ว

แม่ทัพเสิ่นทำความเคารพกู้จื่อเทียนอย่างนอบน้อม กู้จื่อเทียนรีบประคองเขาเอาไว้อย่างว่องไว เขาไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับองค์ชายรองที่นี่

 ทางด้านเสิ่นหนิงหนิงนั้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายลงไปได้แล้วนางก็รีบวิ่งเข้าไปหาบิดาของตนทันที

 “ท่านพ่อ ท่านบาดเจ็บหรือไม่เจ้าคะ ให้ข้าดูหน่อย”

 นางหมุนตัวบิดาไปมาจนแม่ทัพเสิ่นรู้สึกเวียนหัวจึงรีบห้ามปรามบุตรสาว ยังไม่ทันที่เขาจะขยับปากบอกนางว่ากู้จื่อเทียนเป็นใคร นางก็หันไปเห็นชายหนุ่มเข้าเสียก่อน เมื่อได้พบกับเขาอีกครั้งแววตาของนางก็ทอประกายเจิดจ้า

 “ท่าน เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า ให้ตายเถอะ ได้รับบาดเจ็บอีกแล้วหรือ ไหนข้าขอดูหน่อยสิว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนอีก?”

พูดจบนางก็จับตัวกู้จื่อเทียนหมุนไปหมุนมาเพื่อสำรวจดูบาดแผล เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดหญิงสาวก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใด ใบหน้าก็ยังคงหล่อเหลาเช่นเดิม เช่นนี้ข้าก็วางใจได้แล้ว”

แม่ทัพเสิ่น “......”

แม่ทัพเสิ่นเริ่มมือไม้สั่น เขาไม่รู้ว่าเหตุใดอยู่ๆบุตรสาวจึงกระทำการไม่เหมาะสมต่อองค์ชายรองเช่นนี้

มารดามันเถอะ! ไม่ใช่ว่ายังไม่ทันได้กลับเมืองหลวงก็หัวขาดอยู่ที่นี่ก่อนหรอกนะ

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   ตอนจบ

    หลังจากที่จัดการโจรป่าเหล่านั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว กู้จื่อเทียนก็สั่งให้คนช่วยกันนำศพของชาวบ้านผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้นไปฝังเอาไว้ให้ดี อีกทั้งยังมอบเงินชดเชยให้กับญาติของผู้เคราะห์ร้ายอีกด้วย แม้เงินจำนวนนี้จะไม่อาจเทียบได้กับความเสียใจและสิ่งเลวร้ายที่พวกเขาได้รับ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดีกว่าที่พวกเขาไม่ได้รับการชดเชยอันใดเลยเมื่อเยียวยาผู้เคราะห์ร้ายตามสมควรและจัดการเรื่องราวต่างๆ ให้ลุล่วงไปได้ด้วยดีแล้ว กู้จื่อเทียน เสิ่นหนิงหนิง และเซียวอวี้เหิงก็เดินทางกลับเมืองหลวงในทันทีเซียวอวี้เหิงนั้นหลังจากได้สารภาพความในใจของตนเองที่มีต่อเสิ่นหนิงหนิงแล้ว เขาก็ใจกล้ามากขึ้น ยามที่มีโอกาสก็มักจะหาทางเกี้ยวพานางอย่างหน้าไม่อาย เสิ่นหนิงหนิงถึงกับกลอกตาไปมาอีกทั้งยังรู้สึกจนใจในคราวเดียวกันระยะทางจากหมู่บ้านอิ๋นสุ่ยกลับสู่เมืองหลวงนั้นต้องใช้เวลาหลายชั่วยาม ระหว่างทางเพราะไม่ได้รีบร้อนต้องกลับเมืองหลวง พวกเขาจึงแวะพักแถวข้างทางเสียหน่อย ที่ที่พวกเขาจอดพักเป็นสถานที่ริมลำธาร มีแม่น้ำใสสะอาดไหลตัดผ่านและยังมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นรายล้อม ดูแล้วช่างทำให้คนรู้สึกสุนทรีย์ไม่น้อยเลย กู้จื่อเทียนกำลังให

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 12 โจรป่า

    คนทั้งสองกระโดดลงมาจากหลังม้าก่อนจะหันมาสบตากันปราดหนึ่ง เสิ่นหนิงหนิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา“เซียวอวี้เหิง ท่านว่าหมู่บ้านนี้ดูเงียบแปลกๆ หรือไม่ เหตุใดข้าไม่ได้ยินเสียงหรือเห็นคนในหมู่บ้านแห่งนี้เลยเล่า”เซียวอวี้เหิงไม่ตอบแต่กลับจ้องมองเข้าไปในหมู่บ้านแห่งนั้นด้วยสายตาระแวดระวัง แม้เขาจะเป็นคุณชายที่เกิดในตระกูลบัณฑิตแต่ก็ยังพอมีวรยุทธ์ติดตัวอยู่บ้าง ชายหนุ่มละสายตาจากทางเข้าหมู่บ้านก่อนจะหันมาเอ่ยกับเสิ่นหนิงหนิง “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ได้ยินว่าหมู่บ้านนี้เคยเกิดเหตุโจรป่าปล้นฆ่า บางคราก่อนหน้านี้คนของทางการอาจจะนำคนอพยพออกไปจากหมู่บ้านนี้แล้วก็ได้บรรยากาศจึงเงียบเช่นนี้”เสิ่นหนิงหนิงฟังแล้วก็พยักหน้าช้า ๆ เพราะนางเองก็เติบโตในยุคสงครามและเคยติดตามบิดาออกรบอยู่บ่อยครั้ง ทำให้สัญชาตญาณการระแวดระวังตนเองของนางค่อนข้างสูง “เช่นนั้นพวกเราลองเข้าไปดูกันเถอะ"”“อืม”เซียวอวี้เหิงพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในหมู่บ้านพร้อมกับเสิ่นหนิงหนิง คนทั้งสองเดินเข้าไปด้านในด้วยฝีเท้าที่รีบร้อน เสิ่นหนิงหนิงรับรู้ได้ว่าบรรยากาศโดยรอบดูหนาวเหน็บอย่างแปลกประหลาด อีกทั้งยังเงียบสงัดราวกับไม่มีผู้คน เมื่อเดิน

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 11 ขู่เข็ญ

    เมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกเช่นนี้ แน่นอนว่าท้ายที่สุดแล้วกู้จิ้งสิงย่อมไม่อาจหนีพ้นการแต่งงานครั้งนี้ไปได้ เขาจำต้องแต่งงานกับเซียวอิ๋งอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่จะว่าไปแล้วยามนี้เขาก็รู้สึกพอใจในตัวของเซียวอิ๋งอยู่บ้างเสิ่นหนิงหนิงนั้นก็มาร่วมงานแต่งของคนทั้งสองที่จัดในวังหลวงด้วยเช่นกัน อย่างไรเสียยามนี้นางก็นับว่าเป็นคนของกู้จื่อเทียนแล้วกู้ฮ่องเต้ดูพอใจเป็นอย่างมากที่กู้จิ้งสิงท้ายที่สุดแล้วก็สามารถแต่งภรรยากับเขาได้เสียที เมื่องานแต่งของบุตรชายคนโตผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแล้ว แน่นอนว่าย่อมมาถึงงานแต่งงานของบุตรชายคนรองอย่างกู้จื่อเทียน แม้กู้ฮ่องเต้จะไม่เห็นด้วยในครั้งแรกที่กู้จื่อเทียนตั้งใจจะแต่งกับเสิ่นหนิงหนิง แต่ถึงอย่างไรสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจที่จะขัดขวางความสุขของบุตรชายได้ จึงตอบตกลงและไม่คิดจะคัดค้านงานแต่งงานของพวกเขาทั้งสองคนอีก เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว สุดท้ายก็ได้ฤกษ์ดี การแต่งงานของกู้จื่อเทียนและเสิ่นหนิงหนิงจะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ซึ่งมีเวลาเตรียมตัวไม่นาน คนของสำนักพระราชวังจึงรีบเร่งจัดงานเตรียมพร้อมเอาไว้ก่อนที่วันงานจะมาถึงทว่าก่อนงานแต่งเพียงไม่กี่วั

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 10 รวบหัวรวบหาง

    ด้านกู้จิ้งสิงนั้นเขาก็มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ด้วย ปกติเรื่องความครึกครื้นเช่นนี้เขาล้วนชื่นชอบเป็นอย่างมาก แต่กับจวนตระกูลเซียวนั้นนับเป็นข้อยกเว้น เขาไม่อยากมาที่นี่และไม่อยากจะมาเจอเซียวอิ๋งบุตรสาวของราชครูเซียวเลยแม้แต่น้อยมิใช่ว่าเขารังเกียจนาง แต่เพราเขาไร้เดียงสาไม่เข้าใจเรื่องความรัก อีกทั้งยังไม่ชอบยามที่นางมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้มเช่นนั้น ครั้นจะทำตัวติดกับกู้จื่อเทียนก็ไม่รู้ว่าน้องชายตัวดีผู้นั้นของเขาหายไปอยู่ที่ใดเสียแล้วชายหนุ่มเดินไปตามทางเรื่อยๆและยังบอกกับองครักษ์ว่าไม่ต้องตามมาเพราะอยากจะอยู่เงียบๆเพียงลำพังกู้จิ้งสิงเดินมาเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรือนหลังท้ายจวนตระกูลเซียว ที่นี่ค่อนข้างร่มรื่นมีต้นไม้น้อยใหญ่รายล้อม อีกทั้งยังปลูกไม้ประดับเอาไว้เต็มไปหมด เขาชอบธรรมชาติเช่นนี้เป็นที่สุดจึงเดินเข้าไปในแปลงดอกไม้แล้วยื่นมือไปเด็ดดอกไม้มาถือเอาไว้ดอกหนึ่งในขณะที่เขากำลังชื่นชมกับดอกไม้อยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังเอาอะไรสักอย่างมาปักลงบนศีรษะของเขา ชายหนุ่มชะงักไปก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาคว้าจับบนผมของตนและพบว่าสิ่งที่ปักอยู่คือดอกไม้นั่นเอง เขารีบหันขวับมา

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 9 งานเลี้ยง

    กว่าเสิ่นหนิงหนิงจะกลับมาถึงจวนก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เมื่อมาถึงเรือนนางก็สั่งให้อาซิ่งนำข้าวของไปเก็บเอาไว้ที่โรงครัว จากนั้นค่อยจัดแบ่งขนมและของกินไปให้กับบิดามารดา จวนตระกูลเสิ่นยามนี้เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีเรื่องให้ปวดหัวร้อนอกร้อนใจเลยแม้แต่น้อยสาวใช้ในจวนมาแจ้งนางว่ากู้จื่อเทียนมารอพบนางอยู่ที่เรือนใหญ่ นางยิ้มด้วยความยินดีและรีบมาพบเขาที่เรือนใหญ่ เมื่อมาถึงก็พบว่าเขากำลังนั่งสนทนากับบิดามารดาของนางอยู่ด้านใน วันนี้ใบหน้าของเขาเปล่งประกายโดดเด่นเช่นทุกวัน เสิ่นหนิงหนิงที่ได้เห็นก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก“องค์ชายรอง”กู้จื่อเทียนหันมามองเสิ่นหนิงหนิงก่อนจะยิ้มให้นาง“เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”“เพคะ หม่อมฉันไปเดินเล่นมา อีกทั้งยังซื้อขนมมาหลายอย่างมิสู้พระองค์ทรงอยู่เสวยด้วยกันนะเพคะ?”กู้จื่อเทียนพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด เสิ่นหนิงหนิงจึงสั่งให้อาซิ่งไปนำขนมมา การได้กินขนมไปด้วยและมองหน้าบุรุษที่หล่อเหลาไปด้วยเช่นนี้มันช่างมีความสุขเกินจะบรรยายจริงๆหลังจากกินขนมอิ่มได้ไม่นาน กู้จื่อเทียนก็เอ่ยกับแม่ทัพเสิ่นเย่ว่า“แม่ทัพเสิ่นเย่ เรื่องสู่ขอเสิ่นหนิงหนิง เสด็จพ่อของข้าไม่คัด

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 8 คุณชายหน้าหยก

    กู้ฮ่องเต้ที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่นานถึงกับทนไม่ไหว ตบโต๊ะสั่งให้พวกเขาหยุดทันที กู้จิ้งสิงร้องไห้กระซิกๆ พลางเช็ดน้ำตาตนเองไม่หยุด สวีฮองเฮาที่เห็นก็ขวางหูขวางตาบุตรชายตนยิ่งนัก จึงยกเท้าถีบเข้าให้อีกที กู้จิ้งสิงร้องไห้ออกมา ก่อนจะรีบวิ่งกลับตำหนักของตนไปเขาเผ่นหนีราวกระต่ายน้อย ก่อนไปเขายังบอกว่าปลาในบ่อยังรักเขามากกว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่เสียอีก!เมื่อกู้จิ้งสิงไปแล้ว สวีฮองเฮาจึงเดินเข้ามาหากู้จื่อเทียน พลางพูดกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ไหนเจ้าลองบอกแม่มาซิว่าเจ้าอยากจะแต่งสตรีคนใดเป็นภรรยา”กู้จื่อเทียนหันมามองสวีฮองเฮาก่อนจะเผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ตั้งแต่จำความได้เขาก็จำได้ว่าสวีฮองเฮาและมารดาของเขารักใคร่กันมาก เดิมทีมารดาของเขาคือภรรยาคนแรกของเสด็จพ่อ แต่พอขึ้นครองราชย์เสด็จพ่อก็ต้องแต่งกับสวีฮองเฮาเพื่อความมั่นคงของแว่นแคว้น นางจึงรู้สึกมาตลอดว่าตนเองเป็นฝ่ายมาแย่งสามีของผู้อื่น แต่มารดาของเขากลับเข้าใจทุกอย่าง ทำให้เสด็จแม่และสวีฮองเฮารักใคร่กันราวกับพี่น้องแท้ๆสวีฮองเฮาเลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดี สิ่งใดที่กู้จิ้งสิงมีเขาก็ล้วนมีทั้งสิ้น สวีฮองเฮาไม่เคยปฏิบัติกับเขาไม่ดีเลยแม้ส

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 6 เปิดโปง

    แม่ทัพเสิ่นเย่ถึงกับกล่าววาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ กู้จื่อเทียนปรายตามองคนบ้านใหญ่ในจวนตระกูลเสิ่นด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ย“พวกเจ้าจำใส่หัวเอาไว้ จงไปหาเงินซ่อมแซมบ้านด้วยตนเอง หากยังกล้ามารบกวนคนบ้านรองอีกอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ อ้อ ยายแก่นั่นน่ะข้าต้องเรียกเจ้าว่าไท่ฮูหยินของตระกูลเสิ่นด้วยใช่หรือไม่

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 5 เผา

    ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเรือนของเสิ่นเจี๋ยนั้นไม่น้อยเลย ทำเอาพวกเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเกือบตลอดทั้งคืน ช่างแตกต่างจากเรือนท้ายจวนของเสิ่นเย่บุตรชายคนรองเป็นอย่างมาก เสิ่นหนิงหนิงยังคงนอนหลับเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน ส่วนท่านพ่อท่านแม่ของนางก็ไม่กล้าไปช่วยเพราะถูกนางห้ามปรามเอาไว้เฉินซื่อดูแก่ขึ้นไปหลา

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 4 กลับเมืองหลวง

    กู้จื่อเทียนถูกสตรีน้อยตรงหน้าจับหมุนตัวไปมาจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด เหล่าองครักษ์คิดจะเข้ามาดึงตัวนางออกแต่เขากลับยกมือห้ามเอาไว้ ก่อนจะหันมาเอ่ยกับนาง“เสิ่นหนิงหนิงข้าเวียนหัวแล้ว”เมื่อได้ยินชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าบอกว่าเวียนหัวแล้วเสิ่นหนิงหนิงก็รู้สึกปวดใจไม่น้อย ให้ตายเถอะ นางไม่เคยชอบบุรุษคนใดมา

  • สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า   บทที่ 2 แบกไปหาหมอ

    เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้โต้ตอบ อีกทั้งใบหน้าก็ดูซีดขาวราวกับกระดาษ เสิ่นหนิงหนิงก็เริ่มหวาดหวั่น นางมีท่าทีครุ่นคิดก่อนจะนึกถึงแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ หญิงสาวไม่รอช้ารีบแบกเขาขึ้นหลังและมุ่งหน้าตรงไปยังโรงหมออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มผู้นั้นถึงกับตื่นตระหนกจนทำสิ่งใดไม่ถูก เขาทำได้เพียงหันไปส่งสาย

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status