บทที่ 3 ช่วยเหลือ

ยามเช้าของวันต่อมาเสิ่นหนิงหนิงก็ถูกอาซิ่งสาวใช้ประจำตัวปลุกให้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วบิดามารดาก็พานางมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงทันที

รถม้าที่ใช้เดินทางกลับเมืองหลวงในครั้งนี้มีด้วยกันสามคัน คันแรกเป็นของแม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อ ส่วนคันที่สองคือรถม้าของเสิ่นหนิงหนิง และคันที่สามเอาไว้ขนสัมภาระ สัมภาระของพวกนางสามคนพ่อแม่ลูกไม่ได้มากมาย ท่านพ่อบอกว่าไม่อยากนำข้าวของกลับไปด้วยมากนักเพราะอาจทำให้การเดินทางล่าช้า หากขาดเหลือสิ่งใดค่อยไปหาซื้อที่เมืองหลวง ส่วนบ่าวไพร่คนอื่นๆก็ทิ้งเอาไว้ที่ชายแดนส่วนหนึ่งเพื่อคอยดูแลจวนท่านแม่ทัพ

รถม้าค่อยๆเดินทางออกจากหมู่บ้านกัวมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง มีชาวบ้านหลายคนมายืนส่งครอบครัวของนางอยู่เบื้องหลัง เสิ่นหนิงหนิงเปิดผ้าม่านรถม้าออกก่อนจะส่งยิ้มให้กับชาวบ้านเหล่านั้น แล้วจึงทอดสายตามองดูทิวทัศน์รอบด้านด้วยความประทับใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เดินทางไกลเช่นนี้

เดิมทีการเดินทางก็ควรจะราบรื่นเป็นไปด้วยดีแต่ใครจะคาดคิดเล่าว่าเพิ่งจะเดินทางออกจากชายแดนมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็ได้พบเรื่องที่ไม่คาดฝันเข้าเสียก่อน

อยู่ๆรถม้าของนางก็หยุดลงกระทันหัน เมื่อนางเปิดผ้าม่านไปดูก็เห็นว่ามีบ่าวชายผู้หนึ่งกำลังรายงานอะไรบางอย่างกับบิดาของนาง เสิ่นหนิงหนิงที่เห็นก็เอ่ยถามบิดา

“ท่านพ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ เหตุใดรถม้าจึงหยุดกะทันหันเช่นนี้เล่า”

แม่ทัพเสิ่นหันมามองบุตรสาวของตนก่อนจะตอบ

“หนิงหนิง พ่อจะไปช่วยองค์ชายรองก่อน ได้ยินว่าเมื่อคืนนี้พระองค์เดินทางมาถึงชายแดนอย่างลับๆโดยไม่ได้แจ้งให้ผู้ใดทราบ องค์ชายรองเดินทางมาจับตัวพ่อค้าเกลือเถื่อน แต่ระหว่างทางที่จะกลับเมืองหลวงกลับถูกดักซุ่มโจมตีเข้าเสียก่อน พ่อจะต้องไปช่วยเขา เจ้ารีบมานั่งรถม้าคันนี้เป็นเพื่อนแม่เจ้าเถอะ แล้วอย่าออกไปที่ใดส่งเดชเชียวล่ะ”

เสิ่นหนิงหนิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบพยักหน้าตกปากรับคำ นางรีบเปลี่ยนไปนั่งรถม้าคันเดียวกับมารดาของตน ท่านแม่ของนางค่อนข้างบอบบางไม่มีวรยุทธิ์ป้องกันตัว ส่วนตัวนางนั้นได้รับการสอนวรยุทธ์จากบิดามาตั้งแต่เยาว์วัยจึงพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง

รถม้าของนางเดินหน้าต่อไปทันที ส่วนบิดาของนางก็พาทหารส่วนหนึ่งไปช่วยเหลือองค์ชายรอง

ไม่นานรถม้าก็หยุดลงอีกครั้ง เสิ่นหนิงหนิงรีบเปิดผ้าม่านหน้าต่างออกไปดู ภาพที่เห็นทำให้นางตกใจ ยามนี้มีคนชุดดำหลายสิบคนกำลังรุมทำร้ายขบวนรถม้าของบุรุษผู้หนึ่งอยู่ ส่วนบิดาของนางก็รีบเข้าไปช่วยเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที ทว่านักฆ่ามีฝีมือฉกาจฉกรรจ์ยิ่งนักค่อนข้างรับมือได้ยาก อีกทั้งการจะเดินทางกลับเมืองหลวงก็ต้องใช้เส้นทางนี้เท่านั้น ทำให้พวกนางไม่อาจหลบเลี่ยงไปยังทิศทางอื่นได้เลย

อยู่ๆก็มีนักฆ่าผู้หนึ่งหันมาทางนางพอดี พวกมันจ้องมองนางด้วยแววตาที่เย็นชาและเหี้ยมโหดในคราวเดียวกัน ราวกับกำลังมองเห็นเหยื่ออันจะโอชะอย่างไรอย่างนั้น เสิ่นหนิงหนิงกำมือแน่นก่อนจะล้วงมีดสั้นที่พกติดกายอยู่เสมอขึ้นมาถือเอาไว้ นักฆ่าผู้นั้นพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากตัวนางออกจากหน้าต่างรถม้า แต่มันยังไม่ทันได้สัมผัสถูกตัวนาง มีดสั้นในมือของเสิ่นหนิงหนิงก็แทงเข้าไปที่ลำคอของมันอย่างรวดเร็ว โลหิตสีแดงสดสาดกระเซ็นเปื้อนแก้มข้างขวาของนาง หญิงสาวเพียงเช็ดมันออกอย่างลวกๆ พร้อมกับมองดูสถาณการณ์ตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

แม้จะสังหารนักฆ่าไปได้กลุ่มหนึ่งแต่ก็ยังมีเพิ่มมาอีกเรื่อยๆ เสิ่นหนิงหนิงคิดว่าเห็นทีคงจะนั่งรอความตายอยู่แต่ด้านในรถม้าไม่ได้แล้ว นางจึงหันไปบอกกับอาซิ่งสาวใช้ของตนทันที

“อาซิ่ง เจ้าดูแลท่านแม่ให้ดี ข้าจะออกไปสู้กับนักฆ่าข้างนอกนั่น ยามนี้เราจะรอการปกป้องจากท่านพ่อไม่ได้แล้ว อย่างไรย่อมต้องทำทุกทางเพื่อไม่ให้กลายเป็นภาระของท่านพ่อ”

 หลีซื่อเมื่อได้ยินว่าบุตรสาวจะออกไปสังหารคนนางก็รู้สึกใจคอไม่ดี ที่ผ่านมาแม้นางจะเคยเห็นเสิ่นหนิงหนิงตามบิดาไปออกรบอยู่บ่อยครั้ง ทว่าในสายตาของนางเสิ่นหนิงหนิงก็ยังคงเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ดี

 “หนิงหนิง”

 “ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าเรียนรู้สิ่งที่ควรเรียนมาจากท่านพ่อหมดแล้ว ข้าเอาตัวรอดได้เจ้าค่ะ”

 กล่าวจบหญิงสาวก็พุ่งตัวออกไปจากรถม้าทันที นางกระโดดเหินกายลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ก่อนจะพุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าอย่างไม่เกรงกลัว นักฆ่าคนใดที่หมายจะเข้ามาในรถม้าของนางล้วนตายตกด้วยมีดสั้นของนางทั้งสิ้น กู้จื่อเทียนที่กำลังรับมือกับนักฆ่าหันมาเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี เขาจดจำนางได้อย่างขึ้นใจ นี่คือเสิ่นหนิงหนิงสตรีที่แบกเขาไปโรงหมอเมื่อคืนนี้นี่นา

“ระวัง!”

 ในขณะที่เขากำลังมองเสิ่นหนิงหนิงอยู่นั้นพลันได้ยินเสียงชายวัยกลางคนผู้หนึ่งร้องเตือนขึ้นมา ก่อนจะผลักตัวเขาให้หลบพ้นจากปลายคมดาบได้ทันท่วงที

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยามในที่สุดก็สามารถจัดการนักฆ่าตรงหน้าได้อย่างเรียบร้อยราบรื่น นักฆ่าถูกสังหารจนหมด แท้จริงแล้วนักฆ่ากลุ่มนี้ถูกส่งมาเพื่อชิงตัวพ่อค้าเกลือเถื่อนเหล่านี้

พ่อค้าขายเกลือเถื่อนที่ถูกจับมาได้เมื่อเห็นว่าคนที่มาช่วยถูกสังหารไปจนสิ้นแล้วก็นั่งหมดอาลัยตายอยาก เพราะรู้ว่าตนเองคงไม่อาจหนีรอดพ้นไปได้แล้ว

แม่ทัพเสิ่นมองบริเวณรอบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อหันมาเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็คาดเดาได้ทันทีว่าคนผู้นี้คือใคร แม้เขาจะไม่เคยเห็นหน้าองค์ชายรองผู้นี้มาก่อน ทว่าเคยพบกับกู้ฮ่องเต้มาก่อนเพียงมองแวบเดียวเขาก็เข้าใจเรื่องราวได้ในทันที

 “พระองค์คือองค์ชายรองกู้จื่อเทียนใช่หรือไม่พะยะค่ะ?”

 “ใช่แล้ว ส่วนท่านก็คือแม่ทัพเสิ่นสินะ ข้าต้องขอบคุณมากที่ท่านมาช่วย”

กู้จื่อเทียนเอ่ยกับแม่ทัพเสิ่นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้คนของตนกลับไปที่หมู่บ้านกัวและแจ้งทางการให้ส่งทหารมาช่วย แต่ไม่คิดเลยว่าคนของเขาจะได้พบกับแม่ทัพเสิ่นเข้าเสียก่อน และแม่ทัพเสิ่นเองก็รีบมาช่วยเขาอย่างรวดเร็ว

แม่ทัพเสิ่นทำความเคารพกู้จื่อเทียนอย่างนอบน้อม กู้จื่อเทียนรีบประคองเขาเอาไว้อย่างว่องไว เขาไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับองค์ชายรองที่นี่

 ทางด้านเสิ่นหนิงหนิงนั้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายลงไปได้แล้วนางก็รีบวิ่งเข้าไปหาบิดาของตนทันที

 “ท่านพ่อ ท่านบาดเจ็บหรือไม่เจ้าคะ ให้ข้าดูหน่อย”

 นางหมุนตัวบิดาไปมาจนแม่ทัพเสิ่นรู้สึกเวียนหัวจึงรีบห้ามปรามบุตรสาว ยังไม่ทันที่เขาจะขยับปากบอกนางว่ากู้จื่อเทียนเป็นใคร นางก็หันไปเห็นชายหนุ่มเข้าเสียก่อน เมื่อได้พบกับเขาอีกครั้งแววตาของนางก็ทอประกายเจิดจ้า

 “ท่าน เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า ให้ตายเถอะ ได้รับบาดเจ็บอีกแล้วหรือ ไหนข้าขอดูหน่อยสิว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนอีก?”

พูดจบนางก็จับตัวกู้จื่อเทียนหมุนไปหมุนมาเพื่อสำรวจดูบาดแผล เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดหญิงสาวก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใด ใบหน้าก็ยังคงหล่อเหลาเช่นเดิม เช่นนี้ข้าก็วางใจได้แล้ว”

แม่ทัพเสิ่น “......”

แม่ทัพเสิ่นเริ่มมือไม้สั่น เขาไม่รู้ว่าเหตุใดอยู่ๆบุตรสาวจึงกระทำการไม่เหมาะสมต่อองค์ชายรองเช่นนี้

มารดามันเถอะ! ไม่ใช่ว่ายังไม่ทันได้กลับเมืองหลวงก็หัวขาดอยู่ที่นี่ก่อนหรอกนะ