สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า

สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า

last updateHuling Na-update : 2026-06-15
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
13Mga Kabanata
323views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เรื่องราวความรักระหว่าง กู้จื่อเทียน องค์ชายรองหนุ่มรูปงามและ เสิ่นหนิงหนิง คุณหนูจวนแม่ทัพที่ชาติกำเนิดเป็นเพียงบุตรอนุ พวกเขาจะก้าวผ่านเรื่องราวของชนชั้นที่ต่างกันได้อย่างไร มาร่วมสัมผัสความรักที่มาพร้อมความฮาและความน่ารักในนิยายเรื่องนี้ได้เลยค่ะ

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 พบรักแรก

“Turun, Rosella!” titah pria paruh baya sambil menarik tangan putri tirinya, memaksanya keluar dari mobil dengan kasar.

Rosella mempertahankan tubuhnya agar tidak keluar. “Aku tidak mau!” berontaknya, berusaha melepas cengkraman ayah tirinya.

“Kita sudah sampai, kamu harus turun!” Teriaknya.

“Katanya mau beli obat kenapa malah mengajak aku disini!” Rosella tetap kekeh dengan tubuhnya, dia tidak mau turun.

Namun, tenaga Marcus jauh lebih kuat sehingga mampu menyeretnya keluar.

Rosella memekik tertahan. Dia tidak tahu, setelah menginjakkan kaki di mansion mewah itu, dia harus melupakan segalanya, termasuk ibu dan masa depannya.

Marcus berbicara pada seorang yang seumuran dengannya, lalu dia melenggang pergi meninggalkan Rosella tanpa berkata apa-apa.

“Ayah, tunggu! Jangan tinggalkan aku!”

Rosella segera mengejar pria itu, namun para pria berpakaian serba hitam segera menghalanginya.

Dia meronta bahkan melakukan perlawanan. Tapi apalah daya, dia hanya gadis kecil yang tidak cukup kuat untuk menyaingi tenaga para bodyguard itu.

“Menurutlah. Jangan melakukan hal yang sia-sia, semua pelayan yang telah masuk mansion itu tidak ada yang bisa keluar lagi.”

Deg!

Apa maksudnya?

Kepala pelayan meminta Rosella untuk menurut, mengingatkan bahwa dia telah dijual. Saat ini, Rosella sudah menjadi milik keluarga Toretto.

Dengan hati perih, Rosella merosot ke bawah, tangannya mengepal kuat.

Dia tak menduga kalau Marcus benar-benar tega menjual dirinya.

“Tapi ibuku sakit, aku juga masih kuliah. Tolong lepaskan aku.” Dia menangis memohon belas kasihan pria paruh baya itu.

“Bukan urusan kami.”

Sekeras apapun dia menangis, nyatanya tidak merubah keadaan. Ia diminta untuk ikut masuk ke dalam mansion.

“Kamu sekarang jadi pelayan di sini, jadi jaga baik-baik sikapmu atau terima konsekuensinya,” ancam pria itu, membuat tubuh Rosella semakin menciut.

Kepala pelayan itu menunjukkan kamar Rosella, kamar kecil di ujung koridor yang hanya ada single bed dan meja saja.

Semalaman Rosella menangis memikirkan nasibnya yang buruk, hingga dia jatuh terlelap.

Esok harinya, Rosella dibangunkan pagi sekali. Semua pelayan juga sudah bangun dan memakai seragam mereka.

Rosella mendapatkan pekerjaan membersihkan halaman. Tentu dia sangat senang, siapa tahu ada celah untuk kabur.

Tapi harapannya pupus sudah, meskipun masih pagi buta, nyatanya sudah banyak orang berpakaian serba hitam yang berjaga di seluruh sudut mansion.

“Bahkan istana raja tidak seperti ini.” Rosella menghela nafas, niat kabur yang menggebu menguap entah ke mana. Dia merasa begitu putus asa.

Tak terasa air matanya merembes keluar.

Dia rindu ibunya. Dia ingin pulang dan kuliah.

Siang itu semua pelayanan istirahat, sementara kepala pelayan mengecek satu persatu pekerjaan semua pelayan.

Sama seperti sebelumnya, rumah sudah bersih, lantai berkilau tanaman di taman dipangkas rapi tapi masih banyak daun yang masih berserakan.

“Siapa yang membersihkan halaman depan?”

Semua pelayan menunjuk Rosella, dan kepala pelayan menasehati Rosella agar sungguh-sungguh dalam bekerja.

Dia juga menjelaskan kalau pemilik mansion tidak suka ada yang kotor.

Dari penjelasan kepala pelayan, Rosella justru memiliki ide agar dia didepak dari mansion ini.

“Sepertinya bekerja seenaknya akan membuat aku didepak dari sini.”

Wanita itu tersenyum lepas, senyum pertama dari semalam.

….

Baru seminggu Rosella menjadi pelayan di rumah itu, tapi dia sudah berkali-kali membuat kesalahan.

Pelayan lain mengingatkan Rosella agar bekerja dengan baik, tapi Rosella hanya tersenyum sebab semua itu sengaja.

Pagi itu, Rosella diminta membantu koki di dapur. Ketika melihat ada bahan makanan yang habis, Rosella berpikir kalau dia bisa belanja keluar.

“Biar aku saja yang membeli bahan makanan yang habis, aku bisa menyetir.”

Dengan antusias dia menawarkan diri, tapi kepala pelayan bilang kalau akan ada orang supermarket yang datang untuk stok bahan-bahan mereka.

Jawaban itu membuat Rosella bungkam, harapannya kembali terkikis. Sepertinya mansion ini adalah penjara yang berkedok rumah mewah.

Kemudian kepala pelayan memerintahkan dia membersihkan tangga.

Saat asik bersih-bersih, tiba-tiba semua pelayan berlari dan semuanya berbaris rapi.

Rosella menjadi heran, apa ada upacara di mansion itu?

Ketika menoleh lagi, alangkah terkejutnya dia melihat tiga pria dewasa masuk. Mereka tampak begitu gagah, dengan wajah aristokrat yang membuat siapapun sulit berpaling, termasuk Rosella.

Gadis itu terpana sambil memegangi sapu, sepasang matanya masih mengikuti setiap gerakan ketiga pria tampan itu.

Teguran dari salah satu pelayan membuyarkan lamunan Rosella, dia segera menunduk seperti yang dilakukan semua pelayan.

Ketiga pria itu melewati Rosella yang berdiri di ujung tangga, tatapan mereka tajam, membuat Rosella yang menunduk dapat merasakan aura dinginnya.

Perlahan dia menaikkan kepalanya tepat saat salah satu dari mereka menatap langsung ke arahnya.

Deg!

Hati Rosella mencelos, buru-buru dia menunduk, tak tahu kenapa tubuhnya bergetar hebat.

Takut atau kagum?

Entahlah, yang jelas setelah ketiga pria itu berlalu, dia masih saja deg-degan.

“Rosella,” panggil kepala pelayan.

“Ada apa, Pak?” tanyanya.

“Saatnya bekerja, jangan melamun terus.”

Sebelum kembali bekerja, Rosella mendapatkan wejangan tentang peraturan mansion.

Jika para Tuan Muda datang, mereka semua harus berbaris untuk menyambut. Tidak ada yang boleh menaikkan kepala, semua harus menunduk.

Mendengar itu, Rosella hanya bisa menghela nafas. Apa memang begini aturan keluarga kaya?

Meskipun hatinya protes hebat, tapi dia tetap mengangguk. “Baik. Lain kali saya akan menunduk setiap ada para Tuan Muda,” cicitnya pelan.

Karena para Tuan Muda sudah kembali dari liburan, kini saatnya para pelayan bekerja keras. Memastikan kamar para Tuan Muda harus bersih, sprei harus diganti setiap hari. Kamar mandi juga harus disikat dua kali sehari.

Hingga malam Rosella masih bekerja, kepala pelayan benar-benar mengawasinya, menegur ketika dia berbuat kesalahan.

Dia yang baru selesai menyikat kamar mandi para Tuan Muda, tanpa sadar duduk di sofa yang ada di balkon atas sambil memukul-mukul bahunya karena lelah.

“Siapa yang mengizinkan kamu duduk di sofa kami?” Suara bariton salah satu Tuan Muda—Adrian—menggema, membuat Rosella segera bangkit.

“Ma-maaf Tuan. Saya lelah, ja-jadi numpang duduk sebentar.”

Buru-buru Rosella membersihkan sofa itu dengan tangannya, meski sebenarnya sofa itu juga tidak kotor.

“Bekasmu masih ada!” ujar Adrian lagi.

“Maafkan saya, Tuan,” pinta Rosella dengan tubuh gemetar. Dia tidak menduga hal ini akan membuat majikannya itu naik pitam.

Mendengar ada keributan di lantai atas, kepala pelayan segera naik. Alangkah terkejutnya dia melihat Rosella di sana.

Kepala pelayan sangat was-was mengingat Rosella selama ini terlalu banyak membuat kesalahan.

“Maaf Tuan Muda, ada apa?” tanya kepala pelayan was-was.

Selama ini jarang ada pelayan yang terlibat perbincangan dengan para Tuan Muda, karena memang para Tuan Muda enggan berbicara dengan pelayan.

“Tidak ada apa-apa, suruh pelayan itu istirahat.”

Suara lain terdengar. Dia adalah Lucas, Tuan Muda ketiga.

Rosella terperangah, menatap Lucas dengan tatapan tak percaya.

Wajah pria itu tampak tenang, tatapannya juga biasa. Sangat berbeda dengan tatapan kedua saudaranya yang tajam.

Belum sempat Rosella mengucapkan terima kasih, suara bariton yang dalam lebih dulu menyela, “Malam ini juga ganti sofanya dengan yang baru!”

Hah?

Tatapan Rosella berganti ke Leon, Tuan Muda pertama. Pria itu tampak berdiri tegap, bahunya yang lebar serta tatapannya yang tajam membuat aura dominasinya begitu kuat.

‘Apa? Hanya karena tidak sengaja aku duduki, sofanya langsung diganti?!’

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
13 Kabanata
บทที่ 1 พบรักแรก
ชายแดนแคว้นฉีหมู่บ้านกัว“คุณหนูรอง บ่าวเก็บของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันพรุ่งก็สามารถเดินทางกลับเมืองหลวงได้แล้วเจ้าค่ะ” “อืม ข้ารู้แล้ว เจ้ามีสิ่งใดก็ไปทำเถอะ”“เจ้าค่ะ”สาวใช้น้อยนามว่าอาซิ่งเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของเจ้านายทันที เมื่อคนออกไปหมดแล้วเสิ่นหนิงหนิงก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะมองไปที่ข้าวของมากมายซึ่งถูกจัดวางเรียงใส่หีบเอาไว้เป็นอย่างดีด้วยแววตาที่เรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายต่อการกลับเมืองหลวงในครั้งนี้เลยแม้แต่น้อยนางคือเสิ่นหนิงหนิง เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพเสิ่น บิดาของนางมีความดีความชอบทำคุณงามความดีเพื่อบ้านเมืองมามากมายจึงได้เลื่อนขั้นเป็นท่านแม่ทัพรักษาชายแดน แต่เพราะยามนี้บ้านเมืองสงบสุขไร้สงครามฝ่าบาทจึงมีพระราชโองการเรียกตัวบิดาของนางกลับเมืองหลวงเพื่อไปรับรางวัลจากผลงานที่ทำมาตลอดร่วมหลายสิบปี เดิมทีการกลับไปพร้อมกับความดีความชอบเช่นนี้นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดี แต่สำหรับเสิ่นหนิงหนิงแล้วมันมิได้เป็นเช่นนั้นเลยตั้งแต่นางจำความได้ก็เห็นมาโดยตลอดว่าบิดามารดาต้องแบกรับเรื่องราวต่างๆเอาไว้มาก
Magbasa pa
บทที่ 2 แบกไปหาหมอ
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้โต้ตอบ อีกทั้งใบหน้าก็ดูซีดขาวราวกับกระดาษ เสิ่นหนิงหนิงก็เริ่มหวาดหวั่น นางมีท่าทีครุ่นคิดก่อนจะนึกถึงแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ หญิงสาวไม่รอช้ารีบแบกเขาขึ้นหลังและมุ่งหน้าตรงไปยังโรงหมออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มผู้นั้นถึงกับตื่นตระหนกจนทำสิ่งใดไม่ถูก เขาทำได้เพียงหันไปส่งสายตาให้องครักษ์ลับเป็นเชิงบอกว่าให้จับตัวนักฆ่าผู้นั้นกลับไปรอไต่สวนที่จวนก่อนเสิ่นหนิงหนิงแบกชายหนุ่มรูปงามมาที่โรงหมออย่างคล่องแคล่ว นางไม่ได้แสดงท่าทีเหน็ดเหนื่อยออกมาให้เขาเห็นเลยแม้แต่น้อย ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเพราะไม่เคยพบเจอสตรีที่มีแรงวัวเช่นนี้มาก่อนอาการบาดเจ็บของเขาไม่ได้หนักหนาอันใด อีกทั้งโรงหมอที่นางแบกเขามาก็ค่อนข้างอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้านพอสมควรเพราะท่านหมอเป็นคนรักสันโดษ ทำให้ไม่มีชาวบ้านคนไหนเห็นว่านางแบกบุรุษผู้หนึ่งมาที่โรงหมอท่านหมอผู้นี้รู้จักกับเสิ่นหนิงหนิงเป็นอย่างดี เมื่อเห็นว่านางแบกบุรุษแปลกหน้ามาที่โรงหมอของเขาจึงขมวดคิ้วพลางสอบถามอย่างเป็นกันเอง “ยัยหนูหนิง เจ้าไปแบกบุรุษที่ใดมากัน บิดามารดาเจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่?”เขารักษาชายผู้นั้นไปพลางก็หันมาถามเสิ่นหนิงหนิ
Magbasa pa
บทที่ 3 ช่วยเหลือ
ยามเช้าของวันต่อมาเสิ่นหนิงหนิงก็ถูกอาซิ่งสาวใช้ประจำตัวปลุกให้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วบิดามารดาก็พานางมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงทันทีรถม้าที่ใช้เดินทางกลับเมืองหลวงในครั้งนี้มีด้วยกันสามคัน คันแรกเป็นของแม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อ ส่วนคันที่สองคือรถม้าของเสิ่นหนิงหนิง และคันที่สามเอาไว้ขนสัมภาระ สัมภาระของพวกนางสามคนพ่อแม่ลูกไม่ได้มากมาย ท่านพ่อบอกว่าไม่อยากนำข้าวของกลับไปด้วยมากนักเพราะอาจทำให้การเดินทางล่าช้า หากขาดเหลือสิ่งใดค่อยไปหาซื้อที่เมืองหลวง ส่วนบ่าวไพร่คนอื่นๆก็ทิ้งเอาไว้ที่ชายแดนส่วนหนึ่งเพื่อคอยดูแลจวนท่านแม่ทัพรถม้าค่อยๆเดินทางออกจากหมู่บ้านกัวมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง มีชาวบ้านหลายคนมายืนส่งครอบครัวของนางอยู่เบื้องหลัง เสิ่นหนิงหนิงเปิดผ้าม่านรถม้าออกก่อนจะส่งยิ้มให้กับชาวบ้านเหล่านั้น แล้วจึงทอดสายตามองดูทิวทัศน์รอบด้านด้วยความประทับใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เดินทางไกลเช่นนี้เดิมทีการเดินทางก็ควรจะราบรื่นเป็นไปด้วยดีแต่ใครจะคาดคิดเล่าว่าเพิ่งจะเดินทางออกจากชายแดนมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็ได้พบเรื่องที่ไม่คาดฝันเข้าเสียก
Magbasa pa
บทที่ 4 กลับเมืองหลวง
กู้จื่อเทียนถูกสตรีน้อยตรงหน้าจับหมุนตัวไปมาจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด เหล่าองครักษ์คิดจะเข้ามาดึงตัวนางออกแต่เขากลับยกมือห้ามเอาไว้ ก่อนจะหันมาเอ่ยกับนาง“เสิ่นหนิงหนิงข้าเวียนหัวแล้ว”เมื่อได้ยินชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าบอกว่าเวียนหัวแล้วเสิ่นหนิงหนิงก็รู้สึกปวดใจไม่น้อย ให้ตายเถอะ นางไม่เคยชอบบุรุษคนใดมาก่อนเลยแต่กลับรู้สึกดีกับเขาเป็นคนแรก นี่เรียกว่ารักแรกพบได้หรือไม่นะ? แม่ทัพเสิ่นที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบดึงแขนบุตรสาวของตนเองออกมาจากองค์ชายรอง ก่อนจะก้มตัวกระซิบกระซาบเสียงสั่น “เจ้ารู้จักเขาหรือ?” เสิ่นหนิงหนิงได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มเต็มใบหน้าแล้วเอ่ยตอบ “รู้จักเจ้าค่ะ เมื่อคืนข้าช่วยเขามาจากอันตรายและข้ายังแบกเขาไปที่โรงหมออีกด้วย ท่านพ่อ ท่านดูสิ เขาเหมาะจะเป็นบุตรเขยของท่านหรือไม่ ข้าตาถึงใช่หรือไม่เล่า?” แม่ทัพเสิ่นแทบเข่าอ่อน เขาพยายามประคองร่างกายตนเองเอาไว้ไม่ให้ซวนเซก่อนจะกัดฟันพูดกับบุตรสาว“หนิงหนิงของพ่อ เจ้าอย่าได้กล่าววาจาเหลวไหล บุรุษตรงหน้าเจ้าคือองค์ชายรองแคว้นฉี นามกู้จื่อเทียน” “หา?” เสิ่นหนิงหนิงส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางหันขวับไปมองกู้จื่อเทียนด้วยแววตาที่ตื
Magbasa pa
บทที่ 5 เผา
ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเรือนของเสิ่นเจี๋ยนั้นไม่น้อยเลย ทำเอาพวกเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเกือบตลอดทั้งคืน ช่างแตกต่างจากเรือนท้ายจวนของเสิ่นเย่บุตรชายคนรองเป็นอย่างมาก เสิ่นหนิงหนิงยังคงนอนหลับเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน ส่วนท่านพ่อท่านแม่ของนางก็ไม่กล้าไปช่วยเพราะถูกนางห้ามปรามเอาไว้เฉินซื่อดูแก่ขึ้นไปหลายสิบปีเมื่อได้ทราบว่าเกิดเรื่องใดขึ้นที่เรือนของบุตรชายอันเป็นที่รัก อีกทั้งยังรำคาญตาแก่เสิ่นเหวยที่วันๆ เอาแต่ร้องไห้โวยวายไม่หยุดอีกด้วยเพราะเหตุการณ์นี้ทำเอาเฉินซื่อถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ ส่วนเสิ่นเจี๋ยและอู่ซื่อก็ต้องไปเบียดเสียดอยู่อาศัยกับบุตรชายบุตรสาวของตนจนกว่าเรือนพักของตนจะซ่อมแล้วเสร็จ เรื่องเก่ายังไม่ทันแก้ปัญหาแล้วเสร็จ เรื่องใหม่ก็ตามมาไม่หยุดหย่อนเฉินซื่อตรวจพบว่าสมบัติของตนที่เก็บเอาไว้ในห้องนั้นหายไปกว่าครึ่งทำเอานางแทบจะหงายหลังตึง นี่เป็นเงินที่นางขูดรีดมาจากเสิ่นเย่เชียวนะ เจ้าโง่นั่นมันส่งเงินมาให้นางทุกเดือน นางอ้างเพียงว่าจะนำมาเป็นค่ายาให้ตาแก่เสิ่นเท่านั้นมันก็รีบส่งมาให้นางทันที แต่ยามนี้สมบัติที่นางสะสมมากลับหายไปเกือบหมดนี่มันเกิดอะไรขึ้น!เฉินซื่อรีบสั่งให
Magbasa pa
บทที่ 6 เปิดโปง
แม่ทัพเสิ่นเย่ถึงกับกล่าววาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ กู้จื่อเทียนปรายตามองคนบ้านใหญ่ในจวนตระกูลเสิ่นด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ย“พวกเจ้าจำใส่หัวเอาไว้ จงไปหาเงินซ่อมแซมบ้านด้วยตนเอง หากยังกล้ามารบกวนคนบ้านรองอีกอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ อ้อ ยายแก่นั่นน่ะข้าต้องเรียกเจ้าว่าไท่ฮูหยินของตระกูลเสิ่นด้วยใช่หรือไม่ แต่ข้าไม่อยากเรียก ข้าเรียกเจ้าว่ายายแก่แล้วมันฟังดูรื่นหูกว่า”เฉินซื่อที่ถูกเรียกอย่างไม่ไว้หน้าก็ถึงกับกำมือแน่นแต่กลับไม่กล้าเอ่ยวาจาใดออกมาเพราะเกรงว่าจะถูกโบยจนตาย“ยายแก่ เจ้าทำเรื่องชั่วช้าอะไรเอาไว้บ้างอย่าคิดว่าคนอื่นเขาไม่รู้ ท่านพ่อตาท่านคงไม่รู้สินะว่าหลายปีมานี้เงินที่ท่านส่งมาน่ะไม่เคยไปถึงบิดาของท่านหรอก แต่ยายแก่ชั่วนี่กลับซุกซ่อนเงินพวกนั้นเอาไว้กับตัว ยาที่มอบให้บิดาของท่านกินก็ล้วนเป็นยาชั้นเลว หมอเทวดาในเมืองหลวงค่ายาราคาแพงอะไรกันที่นางกล่าวมาทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ ข้าให้คนไปสืบมาหมดแล้ว!”กู้จื่อเทียนตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำเอาเฉินซื่อแทบจะล้มทั้งยืน แต่กู้จื่อเทียนกลับไม่สนใจด้วยซ้ำว่านางจะรู้สึกเช่นไรหลังจากกลับมาถึงเมืองหลวงเขาก็ส่งคนไปตรวจสอบเรื่องของคน
Magbasa pa
บทที่ 7 ไม่แต่ง
กู้จื่อเทียนถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาครุ่นคิดก่อนจะถามนางไปตามตรง“หนิงหนิง หากวันใดข้าไม่หล่อแล้ว เจ้าก็จะทอดทิ้งข้าหรือ?”เสิ่นหนิงหนิงมองเข้ามาในดวงตาของกู้จื่อเทียน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน“ไม่แน่นอน เดิมทีหม่อมฉันชอบหน้าตาของพระองค์นั้นเป็นเรื่องจริง แต่จิตใจของพระองค์ย่อมสำคัญยิ่งกว่า เอาเป็นว่าหม่อมฉันชอบทุกอย่างของพระองค์ ต่อให้วันหนึ่งพระองค์หน้าตาไม่หล่อแล้ว หม่อมฉันก็จะไม่ทอดทิ้งพระองค์เด็ดขาดเพคะ”เมื่อได้ฟังนางกล่าววาจายืนยันอย่างจริงใจเช่นนี้แล้ว เขาก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มอยู่กินมื้อเย็นที่บ้านของเสิ่นหนิงหนิง ก่อนจะขอตัวลากลับไปที่จวนของตนกู้จื่อเทียนเพิ่งจะกลับมาที่จวนได้ไม่นานก็มีขันทีจากในวังหลวงมาแจ้งว่าเสด็จพ่อทรงเรียกให้เขาเข้าวังโดยด่วน กู้จื่อเทียนกลอกตาไปมาหนหนึ่งก่อนจะมุ่งหน้าเข้าวังหลวงไปพบกับบิดาของตนเขาเพิ่งจะก้าวเข้ามาในตำหนักมังกรสวรรค์ได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็มีถ้วยชาลอยปลิวเข้ามาตรงหน้าเขาเสียแล้ว ชายหนุ่มยื่นมือไปคว้าจับมันมาถือเอาไว้อย่างคล่องแคล่วก่อนจะเอ่ย“เสด็จพ่อทรงเหงาหรือพะยะค่ะ ถึงได้เขวี้ยงถ้วยชาเล่นเช่นนี้”น้ำเสียงที่ถ
Magbasa pa
บทที่ 8 คุณชายหน้าหยก
กู้ฮ่องเต้ที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่นานถึงกับทนไม่ไหว ตบโต๊ะสั่งให้พวกเขาหยุดทันที กู้จิ้งสิงร้องไห้กระซิกๆ พลางเช็ดน้ำตาตนเองไม่หยุด สวีฮองเฮาที่เห็นก็ขวางหูขวางตาบุตรชายตนยิ่งนัก จึงยกเท้าถีบเข้าให้อีกที กู้จิ้งสิงร้องไห้ออกมา ก่อนจะรีบวิ่งกลับตำหนักของตนไปเขาเผ่นหนีราวกระต่ายน้อย ก่อนไปเขายังบอกว่าปลาในบ่อยังรักเขามากกว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่เสียอีก!เมื่อกู้จิ้งสิงไปแล้ว สวีฮองเฮาจึงเดินเข้ามาหากู้จื่อเทียน พลางพูดกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ไหนเจ้าลองบอกแม่มาซิว่าเจ้าอยากจะแต่งสตรีคนใดเป็นภรรยา”กู้จื่อเทียนหันมามองสวีฮองเฮาก่อนจะเผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ตั้งแต่จำความได้เขาก็จำได้ว่าสวีฮองเฮาและมารดาของเขารักใคร่กันมาก เดิมทีมารดาของเขาคือภรรยาคนแรกของเสด็จพ่อ แต่พอขึ้นครองราชย์เสด็จพ่อก็ต้องแต่งกับสวีฮองเฮาเพื่อความมั่นคงของแว่นแคว้น นางจึงรู้สึกมาตลอดว่าตนเองเป็นฝ่ายมาแย่งสามีของผู้อื่น แต่มารดาของเขากลับเข้าใจทุกอย่าง ทำให้เสด็จแม่และสวีฮองเฮารักใคร่กันราวกับพี่น้องแท้ๆสวีฮองเฮาเลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดี สิ่งใดที่กู้จิ้งสิงมีเขาก็ล้วนมีทั้งสิ้น สวีฮองเฮาไม่เคยปฏิบัติกับเขาไม่ดีเลยแม้ส
Magbasa pa
บทที่ 9 งานเลี้ยง
กว่าเสิ่นหนิงหนิงจะกลับมาถึงจวนก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เมื่อมาถึงเรือนนางก็สั่งให้อาซิ่งนำข้าวของไปเก็บเอาไว้ที่โรงครัว จากนั้นค่อยจัดแบ่งขนมและของกินไปให้กับบิดามารดา จวนตระกูลเสิ่นยามนี้เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีเรื่องให้ปวดหัวร้อนอกร้อนใจเลยแม้แต่น้อยสาวใช้ในจวนมาแจ้งนางว่ากู้จื่อเทียนมารอพบนางอยู่ที่เรือนใหญ่ นางยิ้มด้วยความยินดีและรีบมาพบเขาที่เรือนใหญ่ เมื่อมาถึงก็พบว่าเขากำลังนั่งสนทนากับบิดามารดาของนางอยู่ด้านใน วันนี้ใบหน้าของเขาเปล่งประกายโดดเด่นเช่นทุกวัน เสิ่นหนิงหนิงที่ได้เห็นก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก“องค์ชายรอง”กู้จื่อเทียนหันมามองเสิ่นหนิงหนิงก่อนจะยิ้มให้นาง“เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”“เพคะ หม่อมฉันไปเดินเล่นมา อีกทั้งยังซื้อขนมมาหลายอย่างมิสู้พระองค์ทรงอยู่เสวยด้วยกันนะเพคะ?”กู้จื่อเทียนพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด เสิ่นหนิงหนิงจึงสั่งให้อาซิ่งไปนำขนมมา การได้กินขนมไปด้วยและมองหน้าบุรุษที่หล่อเหลาไปด้วยเช่นนี้มันช่างมีความสุขเกินจะบรรยายจริงๆหลังจากกินขนมอิ่มได้ไม่นาน กู้จื่อเทียนก็เอ่ยกับแม่ทัพเสิ่นเย่ว่า“แม่ทัพเสิ่นเย่ เรื่องสู่ขอเสิ่นหนิงหนิง เสด็จพ่อของข้าไม่คัด
Magbasa pa
บทที่ 10 รวบหัวรวบหาง
ด้านกู้จิ้งสิงนั้นเขาก็มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ด้วย ปกติเรื่องความครึกครื้นเช่นนี้เขาล้วนชื่นชอบเป็นอย่างมาก แต่กับจวนตระกูลเซียวนั้นนับเป็นข้อยกเว้น เขาไม่อยากมาที่นี่และไม่อยากจะมาเจอเซียวอิ๋งบุตรสาวของราชครูเซียวเลยแม้แต่น้อยมิใช่ว่าเขารังเกียจนาง แต่เพราเขาไร้เดียงสาไม่เข้าใจเรื่องความรัก อีกทั้งยังไม่ชอบยามที่นางมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้มเช่นนั้น ครั้นจะทำตัวติดกับกู้จื่อเทียนก็ไม่รู้ว่าน้องชายตัวดีผู้นั้นของเขาหายไปอยู่ที่ใดเสียแล้วชายหนุ่มเดินไปตามทางเรื่อยๆและยังบอกกับองครักษ์ว่าไม่ต้องตามมาเพราะอยากจะอยู่เงียบๆเพียงลำพังกู้จิ้งสิงเดินมาเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรือนหลังท้ายจวนตระกูลเซียว ที่นี่ค่อนข้างร่มรื่นมีต้นไม้น้อยใหญ่รายล้อม อีกทั้งยังปลูกไม้ประดับเอาไว้เต็มไปหมด เขาชอบธรรมชาติเช่นนี้เป็นที่สุดจึงเดินเข้าไปในแปลงดอกไม้แล้วยื่นมือไปเด็ดดอกไม้มาถือเอาไว้ดอกหนึ่งในขณะที่เขากำลังชื่นชมกับดอกไม้อยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังเอาอะไรสักอย่างมาปักลงบนศีรษะของเขา ชายหนุ่มชะงักไปก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาคว้าจับบนผมของตนและพบว่าสิ่งที่ปักอยู่คือดอกไม้นั่นเอง เขารีบหันขวับมา
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status