สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า

ชายแดนแคว้นฉีหมู่บ้านกัว“คุณหนูรอง บ่าวเก็บของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันพรุ่งก็สามารถเดินทางกลับเมืองหลวงได้แล้วเจ้าค่ะ” “อืม ข้ารู้แล้ว เจ้ามีสิ่งใดก็ไปทำเถอะ”“เจ้าค่ะ”สาวใช้น้อยนามว่าอาซิ่งเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของเจ้านายทันที เมื่อคนออกไปหมดแล้วเสิ่นหนิงหนิงก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะมองไปที่ข้าวของมากมายซึ่งถูกจัดวางเรียงใส่หีบเอาไว้เป็นอย่างดีด้วยแววตาที่เรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายต่อการกลับเมืองหลวงในครั้งนี้เลยแม้แต่น้อยนางคือเสิ่นหนิงหนิง เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพเสิ่น บิดาของนางมีความดีความชอบทำคุณงามความดีเพื่อบ้านเมืองมามากมายจึงได้เลื่อนขั้นเป็นท่านแม่ทัพรักษาชายแดน แต่เพราะยามนี้บ้านเมืองสงบสุขไร้สงครามฝ่าบาทจึงมีพระราชโองการเรียกตัวบิดาของนางกลับเมืองหลวงเพื่อไปรับรางวัลจากผลงานที่ทำมาตลอดร่วมหลายสิบปี เดิมทีการกลับไปพร้อมกับความดีความชอบเช่นนี้นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดี แต่สำหรับเสิ่นหนิงหนิงแล้วมันมิได้เป็นเช่นนั้นเลยตั้งแต่นางจำความได้ก็เห็นมาโดยตลอดว่าบิดามารดาต้องแบกรับเรื่องราวต่างๆเอาไว้มาก

ยามเช้าของวันต่อมาเสิ่นหนิงหนิงก็ถูกอาซิ่งสาวใช้ประจำตัวปลุกให้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วบิดามารดาก็พานางมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงทันทีรถม้าที่ใช้เดินทางกลับเมืองหลวงในครั้งนี้มีด้วยกันสามคัน คันแรกเป็นของแม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อ ส่วนคันที่สองคือรถม้าของเสิ่นหนิงหนิง และคันที่สามเอาไว้ขนสัมภาระ สัมภาระของพวกนางสามคนพ่อแม่ลูกไม่ได้มากมาย ท่านพ่อบอกว่าไม่อยากนำข้าวของกลับไปด้วยมากนักเพราะอาจทำให้การเดินทางล่าช้า หากขาดเหลือสิ่งใดค่อยไปหาซื้อที่เมืองหลวง ส่วนบ่าวไพร่คนอื่นๆก็ทิ้งเอาไว้ที่ชายแดนส่วนหนึ่งเพื่อคอยดูแลจวนท่านแม่ทัพรถม้าค่อยๆเดินทางออกจากหมู่บ้านกัวมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง มีชาวบ้านหลายคนมายืนส่งครอบครัวของนางอยู่เบื้องหลัง เสิ่นหนิงหนิงเปิดผ้าม่านรถม้าออกก่อนจะส่งยิ้มให้กับชาวบ้านเหล่านั้น แล้วจึงทอดสายตามองดูทิวทัศน์รอบด้านด้วยความประทับใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เดินทางไกลเช่นนี้เดิมทีการเดินทางก็ควรจะราบรื่นเป็นไปด้วยดีแต่ใครจะคาดคิดเล่าว่าเพิ่งจะเดินทางออกจากชายแดนมาได้ไม่เท่าไหร่ ก็ได้พบเรื่องที่ไม่คาดฝันเข้าเสียก

ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเรือนของเสิ่นเจี๋ยนั้นไม่น้อยเลย ทำเอาพวกเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเกือบตลอดทั้งคืน ช่างแตกต่างจากเรือนท้ายจวนของเสิ่นเย่บุตรชายคนรองเป็นอย่างมาก เสิ่นหนิงหนิงยังคงนอนหลับเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน ส่วนท่านพ่อท่านแม่ของนางก็ไม่กล้าไปช่วยเพราะถูกนางห้ามปรามเอาไว้เฉินซื่อดูแก่ขึ้นไปหลายสิบปีเมื่อได้ทราบว่าเกิดเรื่องใดขึ้นที่เรือนของบุตรชายอันเป็นที่รัก อีกทั้งยังรำคาญตาแก่เสิ่นเหวยที่วันๆ เอาแต่ร้องไห้โวยวายไม่หยุดอีกด้วยเพราะเหตุการณ์นี้ทำเอาเฉินซื่อถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ ส่วนเสิ่นเจี๋ยและอู่ซื่อก็ต้องไปเบียดเสียดอยู่อาศัยกับบุตรชายบุตรสาวของตนจนกว่าเรือนพักของตนจะซ่อมแล้วเสร็จ เรื่องเก่ายังไม่ทันแก้ปัญหาแล้วเสร็จ เรื่องใหม่ก็ตามมาไม่หยุดหย่อนเฉินซื่อตรวจพบว่าสมบัติของตนที่เก็บเอาไว้ในห้องนั้นหายไปกว่าครึ่งทำเอานางแทบจะหงายหลังตึง นี่เป็นเงินที่นางขูดรีดมาจากเสิ่นเย่เชียวนะ เจ้าโง่นั่นมันส่งเงินมาให้นางทุกเดือน นางอ้างเพียงว่าจะนำมาเป็นค่ายาให้ตาแก่เสิ่นเท่านั้นมันก็รีบส่งมาให้นางทันที แต่ยามนี้สมบัติที่นางสะสมมากลับหายไปเกือบหมดนี่มันเกิดอะไรขึ้น!เฉินซื่อรีบสั่งให

กู้จื่อเทียนถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาครุ่นคิดก่อนจะถามนางไปตามตรง“หนิงหนิง หากวันใดข้าไม่หล่อแล้ว เจ้าก็จะทอดทิ้งข้าหรือ?”เสิ่นหนิงหนิงมองเข้ามาในดวงตาของกู้จื่อเทียน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน“ไม่แน่นอน เดิมทีหม่อมฉันชอบหน้าตาของพระองค์นั้นเป็นเรื่องจริง แต่จิตใจของพระองค์ย่อมสำคัญยิ่งกว่า เอาเป็นว่าหม่อมฉันชอบทุกอย่างของพระองค์ ต่อให้วันหนึ่งพระองค์หน้าตาไม่หล่อแล้ว หม่อมฉันก็จะไม่ทอดทิ้งพระองค์เด็ดขาดเพคะ”เมื่อได้ฟังนางกล่าววาจายืนยันอย่างจริงใจเช่นนี้แล้ว เขาก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มอยู่กินมื้อเย็นที่บ้านของเสิ่นหนิงหนิง ก่อนจะขอตัวลากลับไปที่จวนของตนกู้จื่อเทียนเพิ่งจะกลับมาที่จวนได้ไม่นานก็มีขันทีจากในวังหลวงมาแจ้งว่าเสด็จพ่อทรงเรียกให้เขาเข้าวังโดยด่วน กู้จื่อเทียนกลอกตาไปมาหนหนึ่งก่อนจะมุ่งหน้าเข้าวังหลวงไปพบกับบิดาของตนเขาเพิ่งจะก้าวเข้ามาในตำหนักมังกรสวรรค์ได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็มีถ้วยชาลอยปลิวเข้ามาตรงหน้าเขาเสียแล้ว ชายหนุ่มยื่นมือไปคว้าจับมันมาถือเอาไว้อย่างคล่องแคล่วก่อนจะเอ่ย“เสด็จพ่อทรงเหงาหรือพะยะค่ะ ถึงได้เขวี้ยงถ้วยชาเล่นเช่นนี้”น้ำเสียงที่ถ

กว่าเสิ่นหนิงหนิงจะกลับมาถึงจวนก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เมื่อมาถึงเรือนนางก็สั่งให้อาซิ่งนำข้าวของไปเก็บเอาไว้ที่โรงครัว จากนั้นค่อยจัดแบ่งขนมและของกินไปให้กับบิดามารดา จวนตระกูลเสิ่นยามนี้เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีเรื่องให้ปวดหัวร้อนอกร้อนใจเลยแม้แต่น้อยสาวใช้ในจวนมาแจ้งนางว่ากู้จื่อเทียนมารอพบนางอยู่ที่เรือนใหญ่ นางยิ้มด้วยความยินดีและรีบมาพบเขาที่เรือนใหญ่ เมื่อมาถึงก็พบว่าเขากำลังนั่งสนทนากับบิดามารดาของนางอยู่ด้านใน วันนี้ใบหน้าของเขาเปล่งประกายโดดเด่นเช่นทุกวัน เสิ่นหนิงหนิงที่ได้เห็นก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก“องค์ชายรอง”กู้จื่อเทียนหันมามองเสิ่นหนิงหนิงก่อนจะยิ้มให้นาง“เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”“เพคะ หม่อมฉันไปเดินเล่นมา อีกทั้งยังซื้อขนมมาหลายอย่างมิสู้พระองค์ทรงอยู่เสวยด้วยกันนะเพคะ?”กู้จื่อเทียนพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด เสิ่นหนิงหนิงจึงสั่งให้อาซิ่งไปนำขนมมา การได้กินขนมไปด้วยและมองหน้าบุรุษที่หล่อเหลาไปด้วยเช่นนี้มันช่างมีความสุขเกินจะบรรยายจริงๆหลังจากกินขนมอิ่มได้ไม่นาน กู้จื่อเทียนก็เอ่ยกับแม่ทัพเสิ่นเย่ว่า“แม่ทัพเสิ่นเย่ เรื่องสู่ขอเสิ่นหนิงหนิง เสด็จพ่อของข้าไม่คัด