Masukแม่ทัพเสิ่นเย่ถึงกับกล่าววาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ กู้จื่อเทียนปรายตามองคนบ้านใหญ่ในจวนตระกูลเสิ่นด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ย
“พวกเจ้าจำใส่หัวเอาไว้ จงไปหาเงินซ่อมแซมบ้านด้วยตนเอง หากยังกล้ามารบกวนคนบ้านรองอีกอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ อ้อ ยายแก่นั่นน่ะข้าต้องเรียกเจ้าว่าไท่ฮูหยินของตระกูลเสิ่นด้วยใช่หรือไม่ แต่ข้าไม่อยากเรียก ข้าเรียกเจ้าว่ายายแก่แล้วมันฟังดูรื่นหูกว่า”
เฉินซื่อที่ถูกเรียกอย่างไม่ไว้หน้าก็ถึงกับกำมือแน่นแต่กลับไม่กล้าเอ่ยวาจาใดออกมาเพราะเกรงว่าจะถูกโบยจนตาย
“ยายแก่ เจ้าทำเรื่องชั่วช้าอะไรเอาไว้บ้างอย่าคิดว่าคนอื่นเขาไม่รู้ ท่านพ่อตาท่านคงไม่รู้สินะว่าหลายปีมานี้เงินที่ท่านส่งมาน่ะไม่เคยไปถึงบิดาของท่านหรอก แต่ยายแก่ชั่วนี่กลับซุกซ่อนเงินพวกนั้นเอาไว้กับตัว ยาที่มอบให้บิดาของท่านกินก็ล้วนเป็นยาชั้นเลว หมอเทวดาในเมืองหลวงค่ายาราคาแพงอะไรกันที่นางกล่าวมาทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ ข้าให้คนไปสืบมาหมดแล้ว!”
กู้จื่อเทียนตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำเอาเฉินซื่อแทบจะล้มทั้งยืน แต่กู้จื่อเทียนกลับไม่สนใจด้วยซ้ำว่านางจะรู้สึกเช่นไร
หลังจากกลับมาถึงเมืองหลวงเขาก็ส่งคนไปตรวจสอบเรื่องของคนตระกูลเสิ่นทั้งหมดและยังรู้ด้วยว่าหลายปีมานี้คนบ้านใหญ่เอารัดเอาเปรียบคนบ้านรองมากเพียงใด ส่วนแม่ทัพเสิ่นเย่นั้นเพราะความกตัญญูค้ำคอจึงไม่อาจจะมีปากมีเสียงได้
เมื่อสืบลึกลงไปอีกเขาก็พบเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา เขาไม่คิดเลยว่ายายแก่เฉินจะทำตัวเลวทรามมากถึงเพียงนี้ บุตรชายไม่ทำงานทำการก็แล้วไปเถอะ แต่กลับไม่สำนึกว่ายามนี้ที่ตนเองมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายล้วนเป็นเพราะคนบ้านรองทั้งสิ้น
เสิ่นหนิงหนิงย่นหว่างคิ้วพลางหันไปมองเฉินซื่ออย่างไม่พอใจ แม่ทัพเสิ่นเย่ก็กำมือแน่นดูเหมือนว่าความอดทนที่มีกำลังจะหมดลง ทุกเรื่องที่เฉินซื่อเคยทำกับเขานั้น เขาล้วนทนได้หมด แต่นางเฉินกลับทำร้ายบิดาของเขาเช่นนี้มันทำให้เขารู้สึกรับไม่ได้เป็นที่สุด
“ท่านแม่ ท่านบอกว่าค่ายาท่านพ่อแพงยิ่งนัก หมอที่รักษาก็เป็นหมอเทวดามิใช่หรือ แล้วนี่มันหมายความว่าอย่างไร?”
เฉินซื่อเริ่มมีท่าทีลุกลี้ลุกลน นางหันไปมองบุตรชายและลูกสะใภ้หมายจะให้ช่วยพูดแทนตน แต่พวกเขาสองคนกลับไม่ช่วยแก้ต่างแทนนางเลยแม้แต่น้อยทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก
“เย่เอ๋อร์ แม่ไม่ได้โกหกเจ้าเลยนะ”
“เช่นนั้นเจ้าจะหาว่าข้าโกหกหรือ หืม?”
กู้จื่อเทียนย่อมไม่ปล่อยให้คนชั่วลอยหน้าลอยตา เขาไล่ต้อนเฉินซื่อให้จนมุมอย่างเอาเป็นเอาตายและไม่คิดจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปโดยง่าย
“ไปเอาตัวหมอเลวผู้นั้นเข้ามา”
ชายหนุ่มเอ่ยกับคนของตนด้วยน้ำเสียงเย็นชา คนเช่นยายแก่นี่หากไม่นำหลักฐานมาวางตรงหน้าก็คงไม่มีทางที่จะยอมรับผิด เขาจึงสั่งให้คนไปลากตัวท่านหมอที่รักษานายท่านเสิ่นเข้ามา หมอผู้นั้นหวาดกลัวจนต้องสารภาพความจริงออกมาทั้งหมดว่าที่ผ่านมาตนใช้ยาชั้นเลวกับนายท่านเสิ่นจริง ๆ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคำสั่งของเฉินซื่อทั้งหมด เฉินซื่อจนด้วยถ้อยคำจะแก้ต่างนางจึงไม่รักษากิริยามรรยาทอีกต่อไป
“แล้วอย่างไรเล่า ข้าทำเช่นนี้แล้วข้าผิดอย่างนั้นหรือ! ข้าเลี้ยงดูบุตรอนุคนหนึ่งมาจนเติบใหญ่มันก็ควรต้องตอบแทนข้าบ้างสิ ท่านรู้หรือไม่ว่าการต้องอดทนเลี้ยงบุตรอนุที่ไม่ใช่ลูกของตนมันน่าขยะแขยงมากเพียงใด ส่วนท่านที่เป็นเพียงคนนอกกลับสอดปากมายุ่งเรื่องของคนอื่นทั้งที่ตนเองเป็นถึงองค์ชายรอง ทำเช่นนี้มันใช้ได้หรือ!”
“ท่านแม่ ท่านหยุดพูดเถอะ!”
เสิ่นเจี๋ยรีบเอ่ยปรามมารดาของตนทันที แต่เฉินซื่อยังคงไม่ยอมหุบปากและตั้งหน้าตั้งตาด่าทอกู้จื่อเทียนไม่หยุด กู้จื่อเทียนยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ตบปากนาง ฟันไม่ร่วงหมดปากห้ามหยุด!”
แม่ทัพเสิ่นเย่ที่ได้ฟังก็กำมือแน่นแล้วบอกกู้จื่อเทียนว่า
“องค์ชายรอง กระหม่อมขอบพระทัยที่ทรงออกหน้าช่วยเหลือแต่อย่างไรนางก็เคยเลี้ยงดูกระหม่อม ขอองค์ชายรองโปรดละเว้นนางสักครั้ง”
นางเฉินซื่อเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็แอบยิ้มเยาะในใจ เสิ่นเย่ผู้นี้โง่งมออกปานนั้นอีกทั้งยังหัวอ่อนยอมให้นางชักจูงมาตั้งหลายสิบปี ย่อมไม่มีทางที่จะกล้าแข็งข้อกับนางอย่างแน่นอน
เสิ่นหนิงหนิงเมื่อได้ยินก็คิดจะเอ่ยปากโต้แย้งและเรียกสติบิดาของตนให้ตื่นรู้เสียที แต่นางยังไม่ทันได้ทำเช่นนั้นก็ได้ยินบิดาพูดขึ้นมาเสียก่อน
“ที่กระหม่อมทำเช่นนี้ไม่ใช่เพราะอยากกตัญญูต่อนาง แต่กระหม่อมไม่อยากสร้างเวรสร้างกรรมร่วมกับนางอีก หลังจากนี้นางจะมีชีวิตเช่นไรก็ล้วนไม่เกี่ยวกับกระหม่อม กระหม่อมจะแยกจวนออกไป และพาท่านพ่อไปเลี้ยงดูด้วยตนเอง นับแต่นี้คนบ้านใหญ่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนบ้านรองอีก ต่อไปพวกเขาจะมั่งมีหรืออดตายล้วนไม่เกี่ยวข้องกับกระหม่อมทั้งสิ้น!”
แม่ทัพเสิ่นเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดจากนั้นก็ไม่มองหน้าคนบ้านใหญ่อีก เฉินซื่อกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง หากไม่มีเงินจากคนบ้านรองแล้วพวกนางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรกันเล่า
เสิ่นหนิงหนิงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นางเดินเข้าไปจับมือบิดาเอาไว้เพื่อเป็นการปลอบใจว่าสิ่งที่บิดาทำนั้นถูกต้องแล้ว
เมื่อจัดการปัญหาที่คาราคาซังมาหลายปีจนหมดสิ้น แม่ทัพเสิ่นเย่ก็พาบุตรสาวและครอบครัวของตนย้ายไปอยู่ที่อื่น เขาเลือกซื้อเรือนหลังเล็กๆที่อยู่ติดกับสำนักศึกษาแก้ขัดไปก่อน จากนั้นค่อยหาทางขยับขยายในภายหลัง ซึ่งกู้จื่อเทียนก็เป็นคนช่วยจัดการหาซื้อเรือนหลังนี้ให้ ทำให้แม่ทัพเสิ่นเย่ซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก
เสิ่นหนิงหนิงหันมามองชายหนุ่มครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มให้กับเขา
“ขอบพระทัยองค์ชายรองมากเพคะ”
กู้จื่อเทียนเมื่อเห็นว่าเสิ่นหนิงหนิงไม่มีท่าทีตั้งแง่หรือไม่พอใจเขาเหมือนคราวที่แล้ว ชายหนุ่มรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เขาชอบนางมากจริงๆ เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับสตรีคนใดมาก่อน และยิ่งได้ทราบว่าครอบครัวนางมีชีวิตความเป็นอยู่ที่น่าสงสารมากเพียงใดเขาก็ยิ่งเอ็นดูนางจับใจ แม้นางจะมีบิดาที่เป็นบุตรอนุแล้วมันอย่างไรเล่า เขาไม่สนใจเรื่องเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
“ข้าเต็มใจช่วยเจ้า หนิงหนิง ข้าจะแต่งเจ้าเป็นพระชายาองค์ชายรอง เจ้ารอข้าอีกหน่อยนะ”
เมื่อได้ยินว่าเขาจะมาสู่ขอเสิ่นหนิงหนิงก็รู้สึกดีใจจนตัวลอย แต่อีกใจหนึ่งนางก็อดกังวลขึ้นมาไม่ได้
“องค์ชายรองเพคะ อย่างไรหม่อมฉันก็มีชาติกำเนิดต่ำต้อยจะคู่ควรกับพระองค์หรือ?”
“ผู้ใดกล้าว่าเจ้าไม่คู่ควรกันเล่า ในใต้หล้านี้เจ้าคู่ควรกับข้าที่สุดแล้ว”
ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ทำเอาคนฟังรู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่น้อย เสิ่นหนิงหนิงเดินเข้ามาหากู้จื่อเทียน ก่อนจะยื่นมือทั้งสองข้างมาจับประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ สิ่งที่นางชอบที่สุดก็คือใบหน้าหล่อเหลาของเขานี่แหละ
“พระองค์นี่นอกจากจะจิตใจดีแล้วยังหน้าตาดีมากอีกด้วย วันนี้อยากกินสิ่งใดเพคะ ข้าจะจ่ายให้เอง”
กู้จื่อเทียนได้ฟังก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมาคำหนึ่ง พลางตอบ
“ได้อย่างไรกัน ข้าเป็นบุรุษย่อมต้องเลี้ยงดูเจ้าสิ”
“ในใต้หล้านี้ใช่ว่าจะมีเพียงบุรุษที่เลี้ยงดูสตรี สตรีก็สามารถเลี้ยงดูบุรุษได้เช่นกันเพคะ หากแต่งงานกันแล้วองค์ชายไม่ต้องทรงทำสิ่งใด เพียงให้หม่อมฉันนั่งมองหน้าตาหล่อเหลาของพระองค์ทุกวันหม่อมฉันก็ชื่นใจมากแล้ว ให้ตายเถอะ เดินไหวไหมเพคะ? ให้หม่อมฉันอุ้มดีหรือไม่ เกิดเดินสะดุดล้มจนหน้าตามีบาดแผลขึ้นมาหม่อมฉันคงปวดใจแย่เลย”
กู้จื่อเทียน “......”
หลังจากที่จัดการโจรป่าเหล่านั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว กู้จื่อเทียนก็สั่งให้คนช่วยกันนำศพของชาวบ้านผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้นไปฝังเอาไว้ให้ดี อีกทั้งยังมอบเงินชดเชยให้กับญาติของผู้เคราะห์ร้ายอีกด้วย แม้เงินจำนวนนี้จะไม่อาจเทียบได้กับความเสียใจและสิ่งเลวร้ายที่พวกเขาได้รับ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดีกว่าที่พวกเขาไม่ได้รับการชดเชยอันใดเลยเมื่อเยียวยาผู้เคราะห์ร้ายตามสมควรและจัดการเรื่องราวต่างๆ ให้ลุล่วงไปได้ด้วยดีแล้ว กู้จื่อเทียน เสิ่นหนิงหนิง และเซียวอวี้เหิงก็เดินทางกลับเมืองหลวงในทันทีเซียวอวี้เหิงนั้นหลังจากได้สารภาพความในใจของตนเองที่มีต่อเสิ่นหนิงหนิงแล้ว เขาก็ใจกล้ามากขึ้น ยามที่มีโอกาสก็มักจะหาทางเกี้ยวพานางอย่างหน้าไม่อาย เสิ่นหนิงหนิงถึงกับกลอกตาไปมาอีกทั้งยังรู้สึกจนใจในคราวเดียวกันระยะทางจากหมู่บ้านอิ๋นสุ่ยกลับสู่เมืองหลวงนั้นต้องใช้เวลาหลายชั่วยาม ระหว่างทางเพราะไม่ได้รีบร้อนต้องกลับเมืองหลวง พวกเขาจึงแวะพักแถวข้างทางเสียหน่อย ที่ที่พวกเขาจอดพักเป็นสถานที่ริมลำธาร มีแม่น้ำใสสะอาดไหลตัดผ่านและยังมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นรายล้อม ดูแล้วช่างทำให้คนรู้สึกสุนทรีย์ไม่น้อยเลย กู้จื่อเทียนกำลังให
คนทั้งสองกระโดดลงมาจากหลังม้าก่อนจะหันมาสบตากันปราดหนึ่ง เสิ่นหนิงหนิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา“เซียวอวี้เหิง ท่านว่าหมู่บ้านนี้ดูเงียบแปลกๆ หรือไม่ เหตุใดข้าไม่ได้ยินเสียงหรือเห็นคนในหมู่บ้านแห่งนี้เลยเล่า”เซียวอวี้เหิงไม่ตอบแต่กลับจ้องมองเข้าไปในหมู่บ้านแห่งนั้นด้วยสายตาระแวดระวัง แม้เขาจะเป็นคุณชายที่เกิดในตระกูลบัณฑิตแต่ก็ยังพอมีวรยุทธ์ติดตัวอยู่บ้าง ชายหนุ่มละสายตาจากทางเข้าหมู่บ้านก่อนจะหันมาเอ่ยกับเสิ่นหนิงหนิง “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ได้ยินว่าหมู่บ้านนี้เคยเกิดเหตุโจรป่าปล้นฆ่า บางคราก่อนหน้านี้คนของทางการอาจจะนำคนอพยพออกไปจากหมู่บ้านนี้แล้วก็ได้บรรยากาศจึงเงียบเช่นนี้”เสิ่นหนิงหนิงฟังแล้วก็พยักหน้าช้า ๆ เพราะนางเองก็เติบโตในยุคสงครามและเคยติดตามบิดาออกรบอยู่บ่อยครั้ง ทำให้สัญชาตญาณการระแวดระวังตนเองของนางค่อนข้างสูง “เช่นนั้นพวกเราลองเข้าไปดูกันเถอะ"”“อืม”เซียวอวี้เหิงพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในหมู่บ้านพร้อมกับเสิ่นหนิงหนิง คนทั้งสองเดินเข้าไปด้านในด้วยฝีเท้าที่รีบร้อน เสิ่นหนิงหนิงรับรู้ได้ว่าบรรยากาศโดยรอบดูหนาวเหน็บอย่างแปลกประหลาด อีกทั้งยังเงียบสงัดราวกับไม่มีผู้คน เมื่อเดิน
เมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกเช่นนี้ แน่นอนว่าท้ายที่สุดแล้วกู้จิ้งสิงย่อมไม่อาจหนีพ้นการแต่งงานครั้งนี้ไปได้ เขาจำต้องแต่งงานกับเซียวอิ๋งอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่จะว่าไปแล้วยามนี้เขาก็รู้สึกพอใจในตัวของเซียวอิ๋งอยู่บ้างเสิ่นหนิงหนิงนั้นก็มาร่วมงานแต่งของคนทั้งสองที่จัดในวังหลวงด้วยเช่นกัน อย่างไรเสียยามนี้นางก็นับว่าเป็นคนของกู้จื่อเทียนแล้วกู้ฮ่องเต้ดูพอใจเป็นอย่างมากที่กู้จิ้งสิงท้ายที่สุดแล้วก็สามารถแต่งภรรยากับเขาได้เสียที เมื่องานแต่งของบุตรชายคนโตผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแล้ว แน่นอนว่าย่อมมาถึงงานแต่งงานของบุตรชายคนรองอย่างกู้จื่อเทียน แม้กู้ฮ่องเต้จะไม่เห็นด้วยในครั้งแรกที่กู้จื่อเทียนตั้งใจจะแต่งกับเสิ่นหนิงหนิง แต่ถึงอย่างไรสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจที่จะขัดขวางความสุขของบุตรชายได้ จึงตอบตกลงและไม่คิดจะคัดค้านงานแต่งงานของพวกเขาทั้งสองคนอีก เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว สุดท้ายก็ได้ฤกษ์ดี การแต่งงานของกู้จื่อเทียนและเสิ่นหนิงหนิงจะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ซึ่งมีเวลาเตรียมตัวไม่นาน คนของสำนักพระราชวังจึงรีบเร่งจัดงานเตรียมพร้อมเอาไว้ก่อนที่วันงานจะมาถึงทว่าก่อนงานแต่งเพียงไม่กี่วั
ด้านกู้จิ้งสิงนั้นเขาก็มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ด้วย ปกติเรื่องความครึกครื้นเช่นนี้เขาล้วนชื่นชอบเป็นอย่างมาก แต่กับจวนตระกูลเซียวนั้นนับเป็นข้อยกเว้น เขาไม่อยากมาที่นี่และไม่อยากจะมาเจอเซียวอิ๋งบุตรสาวของราชครูเซียวเลยแม้แต่น้อยมิใช่ว่าเขารังเกียจนาง แต่เพราเขาไร้เดียงสาไม่เข้าใจเรื่องความรัก อีกทั้งยังไม่ชอบยามที่นางมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้มเช่นนั้น ครั้นจะทำตัวติดกับกู้จื่อเทียนก็ไม่รู้ว่าน้องชายตัวดีผู้นั้นของเขาหายไปอยู่ที่ใดเสียแล้วชายหนุ่มเดินไปตามทางเรื่อยๆและยังบอกกับองครักษ์ว่าไม่ต้องตามมาเพราะอยากจะอยู่เงียบๆเพียงลำพังกู้จิ้งสิงเดินมาเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรือนหลังท้ายจวนตระกูลเซียว ที่นี่ค่อนข้างร่มรื่นมีต้นไม้น้อยใหญ่รายล้อม อีกทั้งยังปลูกไม้ประดับเอาไว้เต็มไปหมด เขาชอบธรรมชาติเช่นนี้เป็นที่สุดจึงเดินเข้าไปในแปลงดอกไม้แล้วยื่นมือไปเด็ดดอกไม้มาถือเอาไว้ดอกหนึ่งในขณะที่เขากำลังชื่นชมกับดอกไม้อยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังเอาอะไรสักอย่างมาปักลงบนศีรษะของเขา ชายหนุ่มชะงักไปก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาคว้าจับบนผมของตนและพบว่าสิ่งที่ปักอยู่คือดอกไม้นั่นเอง เขารีบหันขวับมา
กว่าเสิ่นหนิงหนิงจะกลับมาถึงจวนก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เมื่อมาถึงเรือนนางก็สั่งให้อาซิ่งนำข้าวของไปเก็บเอาไว้ที่โรงครัว จากนั้นค่อยจัดแบ่งขนมและของกินไปให้กับบิดามารดา จวนตระกูลเสิ่นยามนี้เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีเรื่องให้ปวดหัวร้อนอกร้อนใจเลยแม้แต่น้อยสาวใช้ในจวนมาแจ้งนางว่ากู้จื่อเทียนมารอพบนางอยู่ที่เรือนใหญ่ นางยิ้มด้วยความยินดีและรีบมาพบเขาที่เรือนใหญ่ เมื่อมาถึงก็พบว่าเขากำลังนั่งสนทนากับบิดามารดาของนางอยู่ด้านใน วันนี้ใบหน้าของเขาเปล่งประกายโดดเด่นเช่นทุกวัน เสิ่นหนิงหนิงที่ได้เห็นก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก“องค์ชายรอง”กู้จื่อเทียนหันมามองเสิ่นหนิงหนิงก่อนจะยิ้มให้นาง“เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”“เพคะ หม่อมฉันไปเดินเล่นมา อีกทั้งยังซื้อขนมมาหลายอย่างมิสู้พระองค์ทรงอยู่เสวยด้วยกันนะเพคะ?”กู้จื่อเทียนพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด เสิ่นหนิงหนิงจึงสั่งให้อาซิ่งไปนำขนมมา การได้กินขนมไปด้วยและมองหน้าบุรุษที่หล่อเหลาไปด้วยเช่นนี้มันช่างมีความสุขเกินจะบรรยายจริงๆหลังจากกินขนมอิ่มได้ไม่นาน กู้จื่อเทียนก็เอ่ยกับแม่ทัพเสิ่นเย่ว่า“แม่ทัพเสิ่นเย่ เรื่องสู่ขอเสิ่นหนิงหนิง เสด็จพ่อของข้าไม่คัด
กู้ฮ่องเต้ที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่นานถึงกับทนไม่ไหว ตบโต๊ะสั่งให้พวกเขาหยุดทันที กู้จิ้งสิงร้องไห้กระซิกๆ พลางเช็ดน้ำตาตนเองไม่หยุด สวีฮองเฮาที่เห็นก็ขวางหูขวางตาบุตรชายตนยิ่งนัก จึงยกเท้าถีบเข้าให้อีกที กู้จิ้งสิงร้องไห้ออกมา ก่อนจะรีบวิ่งกลับตำหนักของตนไปเขาเผ่นหนีราวกระต่ายน้อย ก่อนไปเขายังบอกว่าปลาในบ่อยังรักเขามากกว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่เสียอีก!เมื่อกู้จิ้งสิงไปแล้ว สวีฮองเฮาจึงเดินเข้ามาหากู้จื่อเทียน พลางพูดกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ไหนเจ้าลองบอกแม่มาซิว่าเจ้าอยากจะแต่งสตรีคนใดเป็นภรรยา”กู้จื่อเทียนหันมามองสวีฮองเฮาก่อนจะเผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ตั้งแต่จำความได้เขาก็จำได้ว่าสวีฮองเฮาและมารดาของเขารักใคร่กันมาก เดิมทีมารดาของเขาคือภรรยาคนแรกของเสด็จพ่อ แต่พอขึ้นครองราชย์เสด็จพ่อก็ต้องแต่งกับสวีฮองเฮาเพื่อความมั่นคงของแว่นแคว้น นางจึงรู้สึกมาตลอดว่าตนเองเป็นฝ่ายมาแย่งสามีของผู้อื่น แต่มารดาของเขากลับเข้าใจทุกอย่าง ทำให้เสด็จแม่และสวีฮองเฮารักใคร่กันราวกับพี่น้องแท้ๆสวีฮองเฮาเลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดี สิ่งใดที่กู้จิ้งสิงมีเขาก็ล้วนมีทั้งสิ้น สวีฮองเฮาไม่เคยปฏิบัติกับเขาไม่ดีเลยแม้ส
กู้จื่อเทียนถูกสตรีน้อยตรงหน้าจับหมุนตัวไปมาจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด เหล่าองครักษ์คิดจะเข้ามาดึงตัวนางออกแต่เขากลับยกมือห้ามเอาไว้ ก่อนจะหันมาเอ่ยกับนาง“เสิ่นหนิงหนิงข้าเวียนหัวแล้ว”เมื่อได้ยินชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าบอกว่าเวียนหัวแล้วเสิ่นหนิงหนิงก็รู้สึกปวดใจไม่น้อย ให้ตายเถอะ นางไม่เคยชอบบุรุษคนใดมา
ยามเช้าของวันต่อมาเสิ่นหนิงหนิงก็ถูกอาซิ่งสาวใช้ประจำตัวปลุกให้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วบิดามารดาก็พานางมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงทันทีรถม้าที่ใช้เดินทางกลับเมืองหลวงในครั้งนี้มีด้วยกันสามคัน คันแรกเป็นของแม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อ ส่วนคันที่
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้โต้ตอบ อีกทั้งใบหน้าก็ดูซีดขาวราวกับกระดาษ เสิ่นหนิงหนิงก็เริ่มหวาดหวั่น นางมีท่าทีครุ่นคิดก่อนจะนึกถึงแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ หญิงสาวไม่รอช้ารีบแบกเขาขึ้นหลังและมุ่งหน้าตรงไปยังโรงหมออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มผู้นั้นถึงกับตื่นตระหนกจนทำสิ่งใดไม่ถูก เขาทำได้เพียงหันไปส่งสาย
ชายแดนแคว้นฉีหมู่บ้านกัว“คุณหนูรอง บ่าวเก็บของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันพรุ่งก็สามารถเดินทางกลับเมืองหลวงได้แล้วเจ้าค่ะ” “อืม ข้ารู้แล้ว เจ้ามีสิ่งใดก็ไปทำเถอะ”“เจ้าค่ะ”สาวใช้น้อยนามว่าอาซิ่งเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของเจ้านายทันที เมื่อคนออกไ







