Masukกู้จื่อเทียนถูกสตรีน้อยตรงหน้าจับหมุนตัวไปมาจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด เหล่าองครักษ์คิดจะเข้ามาดึงตัวนางออกแต่เขากลับยกมือห้ามเอาไว้ ก่อนจะหันมาเอ่ยกับนาง
“เสิ่นหนิงหนิงข้าเวียนหัวแล้ว”
เมื่อได้ยินชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าบอกว่าเวียนหัวแล้วเสิ่นหนิงหนิงก็รู้สึกปวดใจไม่น้อย ให้ตายเถอะ นางไม่เคยชอบบุรุษคนใดมาก่อนเลยแต่กลับรู้สึกดีกับเขาเป็นคนแรก นี่เรียกว่ารักแรกพบได้หรือไม่นะ?
แม่ทัพเสิ่นที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบดึงแขนบุตรสาวของตนเองออกมาจากองค์ชายรอง ก่อนจะก้มตัวกระซิบกระซาบเสียงสั่น
“เจ้ารู้จักเขาหรือ?”
เสิ่นหนิงหนิงได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มเต็มใบหน้าแล้วเอ่ยตอบ
“รู้จักเจ้าค่ะ เมื่อคืนข้าช่วยเขามาจากอันตรายและข้ายังแบกเขาไปที่โรงหมออีกด้วย ท่านพ่อ ท่านดูสิ เขาเหมาะจะเป็นบุตรเขยของท่านหรือไม่ ข้าตาถึงใช่หรือไม่เล่า?”
แม่ทัพเสิ่นแทบเข่าอ่อน เขาพยายามประคองร่างกายตนเองเอาไว้ไม่ให้ซวนเซก่อนจะกัดฟันพูดกับบุตรสาว
“หนิงหนิงของพ่อ เจ้าอย่าได้กล่าววาจาเหลวไหล บุรุษตรงหน้าเจ้าคือองค์ชายรองแคว้นฉี นามกู้จื่อเทียน”
“หา?”
เสิ่นหนิงหนิงส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางหันขวับไปมองกู้จื่อเทียนด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก แต่เพียงชั่ววูบแววตานั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยจนกู้จื่อเทียนถึงกับต้องย่นหว่างคิ้ว เดิมทีเขาคิดว่าจะได้เห็นนางตื่นตระหนกจนร้องไห้คุกเข่าขอขมา หรือไม่ก็ต้องกล่าววาจาอ้อนวอนเขาเสียหน่อย แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น นางยังคงยืนนิ่งเฉยเอาแต่มองเขาอยู่เช่นนั้น จนกระทั่งบิดาของนางยื่นมือไปเขย่าแขนของนางเบาๆ หญิงสาวจึงได้สติกลับคืนมา นางทำความเคารพเขาก่อนจะเอ่ย
“ถวายบังคมองค์ชายรองเพคะ หม่อมฉันไม่รู้ความจึงกระทำการล่วงเกินพระองค์ ขอพระองค์โปรดอภัยด้วยเพคะ”
“ไม่...”
“แต่เหตุใดพระองค์ไม่ยอมบอกหม่อมฉันสักนิดเล่าเพคะว่าเป็นถึงองค์ชายรอง เหตุใดต้องปิดบังกันด้วย ไม่ทราบว่าปากของพระองค์ทรงอมสิ่งใดอยู่หรือเพคะจึงไม่ยอมพูดความจริง หลอกให้ผู้หญิงหลงรักจนหัวปักหัวปำเช่นนี้ใช้ได้หรือเพคะ เอาเถอะ จะโทษพระองค์ก็คงไม่ถูกต้องเท่าใดนัก ต้องโทษหม่อมฉันเอง เป็นหม่อมฉันที่เพ้อฝันไปเอง หม่อมฉันผิดเองที่เพ้อหาแต่พระองค์ อยากจะแต่งพระองค์เข้าจวนมาเป็นสามี ต่อให้ต้องขึ้นเขาแบกฟืนไปขายหม่อมฉันก็จะยินดีทำ ขอเพียงแค่พระองค์อิ่มท้อง แต่ผู้ใดจะรู้ว่าฐานะของพระองค์จะสูงส่งถึงเพียงนี้ ฮึก หม่อมฉันไม่อยากสนทนากับพระองค์แล้ว”
กู้จื่อเทียน “.......”
พูดจบเสิ่นหนิงหนิงก็เดินหนีกลับขึ้นรถม้าไปทันที แม่ทัพเสิ่นที่เห็นอย่างนั้นก็มือไม้สั่นเทาทำอันใดไม่ถูกขึ้นมา เขารีบคุกเข่าลงก่อนจะเอ่ยกับกู้จื่อเทียนอย่างหวาดหวั่น
“ขอองค์ชายรองอย่าถือสา บุตรสาวของกระหม่อมสติไม่ค่อยดีพ่ะย่ะค่ะ นางชอบพูดจาเลื่อนเปื้อนไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น ขอพระองค์อย่าได้ถือสาคนบ้าเลยพ่ะย่ะค่ะ”
กู้จื่อเทียนที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างออกมาเต็มใบหน้า ก่อนจะประคองแม่ทัพเสิ่นขึ้นมาและบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“ข้าไม่ถือสาหรอกท่านจะขออภัยไปทำไมกัน นี่แม่ทัพเสิ่น ข้าว่าบุตรสาวท่านน่าสนใจจริงๆ ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยเจอสตรีคนใดที่กล้าพูดว่าจะหาเลี้ยงบุรุษเลย นางเป็นคนแปลกจริงๆ”
“องค์ชายรองโปรดอย่าถือสานางเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่าที่ท่านพ่อตาคิดมากเกินไปแล้ว ข้าจะถือสานางได้อย่างไรกัน”
แม่ทัพเสิ่นฟังจบก็ถึงกับชะงักแล้วถามกู้จื่อเทียนอย่างกล้าๆกลัวๆ
“เมื่อครู่องค์ชายรองทรงเรียกกระหม่อมว่าอะไรนะพะยะค่ะ?”
กู้จื่อเทียนละสายตาจากรถม้าของเสิ่นหนิงหนิงแล้วหันมาเอ่ยกับแม่ทัพเสิ่น
“ว่าที่ท่านพ่อตา ลูกเขยคนนี้ขอฝากตัวกับท่านด้วย ท่านไม่ต้องกลัว ต่อไปหากมีผู้ใดกล้ารังแกท่านและครอบครัว ข้าจะทุบตีมันแทนท่านเอง”
แม่ทัพเสิ่น “......”
นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอันใดกัน ไม่ถูกตัดหัวก็นับว่าดีเท่าไหร่แล้ว นี่ยังได้ว่าที่ลูกเขยมาอีกคนซ้ำยังเป็นถึงองค์ชายรองเสียด้วย
อยู่ดีๆก็ได้ลูกเขยมาแบบไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ทำเอาแม่ทัพเช่นเขารู้สึกว้าวุ่นใจยิ่งนัก!
เมื่อเห็นว่าแม่ทัพเสิ่นเอาแต่ยืนนิ่งไม่เอ่ยวาจาใดออกมา กู้จื่อเทียนจึงกล่าวขึ้นมาว่า
“นี่พวกท่านจะไปที่ใดกันหรือ?”
“ทูลองค์ชายรองกระหม่อมจะพาครอบครัวเดินทางกลับเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”
“อ้อ ข้าก็กำลังจะกลับเมืองหลวงอยู่พอดี เช่นนั้นพวกเราก็เดินทางไปพร้อมกันเถอะ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ไม่นานขบวนรถม้าก็ออกเดินทางต่อ ด้านเสิ่นหนิงหนิงนั้นก็เปิดผ้าม่านรถม้าออกมาดูกู้จื่อเทียนอยู่เป็นระยะ ๆ ก่อนหน้านี้นางยังปากไวไปเอ่ยวาจาต่อว่าเขาเช่นนั้นแต่เขากลับไม่ลงโทษนาง เสิ่นหนิงหนิงจึงรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ
เฮ้อ เหตุใดการด่าทอบุรุษหน้าตาดีจึงทำให้นางรู้สึกปวดใจเช่นนี้กันนะ!
หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วจึงหันไปมองมารดาของตน ก่อนจะพบว่าตอนนี้ท่านแม่หลับไปแล้วอาจเป็นเพราะตกใจและเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจึงอ่อนเพลียกว่ายามปกติ
ใช้เวลาเดินทางราวสิบวันก็มาถึงเมืองหลวง เดิมทีกู้จื่อเทียนคิดจะร่วมเดินทางไปพร้อมกันกับบิดาของนาง แต่อยู่ๆเขาก็ได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทให้เร่งเดินทางกลับเมืองหลวงโดยด่วน จึงต้องรุดหน้าเดินทางกลับไปก่อน
เมื่อมาถึงเมืองหลวงแล้วเสิ่นหนิงหนิงก็พบว่าบรรยากาศที่เมืองหลวงช่างแตกต่างจากชายแดนราวฟ้ากับดิน นอกจากเมืองหลวงจะงดงามและบรรยากาศครื้นเครงแล้ว ยังมีร้านรวงมากมายและผู้คนก็เดินขวักไขว่กันเต็มไปหมด ยามนี้เข้าสู่ช่วงฤดูใบไม้ผลิซึ่งเป็นช่วงที่งดงามที่สุด ทั่วทั้งเมืองหลวงมีดอกไม้ต้นไม้ผลิดอกออกผลเต็มไปหมดขับเน้นให้เมืองหลวงดูงดงามราวกับแดนสวรรค์
ไม่นานรถม้าก็หยุดลงตรงด้านหน้าจวนตระกูลเสิ่น เมื่อเสิ่นหนิงหนิงก้าวเท้าลงมาจากรถม้าก็พบว่ามีพ่อบ้านผู้หนึ่งมารอต้อนรับพวกนางที่หน้าประตูจวน แม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อไม่ได้สนใจสิ่งใดมากนัก รีบเดินตามพ่อบ้านเข้าไปในจวนโดยเร็ว เสิ่นหนิงหนิงเองก็เดินตามบิดามารดาไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน ระหว่างทางนางก็มองสำรวจสิ่งต่างๆในจวนไปพร้อมกัน
จวนตระกูลเสิ่นแห่งนี้ตกแต่งได้หรูหราโอ่อ่า แม้แต่ต้นไม้หายากก็ยังมีให้เห็น หญิงสาวลอบส่งเสียงเหอะในใจ ข้าวของที่หรูหราราคาแพงเหล่านี้ล้วนมาจากเงินเบี้ยหวัดของบิดานางทั้งสิ้น ท่านพ่อสู้รบตรากตรำอยู่ที่ชายแดน แต่คนบ้านใหญ่กลับใช้ชีวิตอย่างหรูหรา ทุกๆเดือนยังชอบส่งจดหมายไปกวนใจท่านพ่อ เนื้อหาในจดหมายไม่เคยถามไถ่ถึงความทุกข์ยากแต่กลับถามถึงเรื่องเงินเพียงเท่านั้น
นางเคยถามว่าเพราะเหตุใดท่านพ่อจึงไม่แยกจวนออกไปเสีย ท่านพ่อก็บอกเพียงว่าเพราะเห็นแก่ท่านปู่ที่ยังอยู่ในจวน ท่านพ่อย่อมไม่อาจทอดทิ้งท่านปู่ไปได้ ตอนที่ท่านปู่ยังไม่แก่ชราจนเลอะเลือนก็ดีต่อท่านพ่อมาก นางได้ฟังก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง บางครั้งท่านพ่อก็ยึดติดกับความกตัญญูมากเกินไปจนตนเองแทบจะไม่มีปากมีเสียงอยู่แล้ว
“ถึงแล้วขอรับนายท่านรอง ยามนี้ท่านผู้เฒ่าและนายท่านคนอื่นๆ กำลังรอท่านอยู่ด้านในขอรับ”
“ขอบใจมาก”
แม่ทัพเสิ่นพูดกับพ่อบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะพาบุตรสาวและภรรยาเดินเข้าไปยังเรือนใหญ่ เมื่อเดินเข้ามาด้านในเสิ่นหนิงหนิงก็ได้พบกับคนบ้านใหญ่ที่นั่งรออยู่
คนที่นั่งอยู่ตรงกลางคือท่านปู่ของนางนามว่าเสิ่นเหวย ปีนี้อายุแปดสิบกว่าปีแล้ว อีกทั้งยังสติเลอะเลือนหลงๆลืมๆ ทำตัวเหมือนเด็ก แต่ก่อนท่านปู่เคยเป็นทหารที่มีฝีมือเก่งกาจมาก แต่เมื่อสองปีก่อนเพราะพลัดตกจากหลังม้าจนศีรษะกระแทกพื้นจึงทำให้สุขภาพย่ำแย่ ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างๆท่านปู่ก็คือเฉินซื่อฮูหยินใหญ่ของจวนที่ยามนี้เป็นถึงไท่ฮูหยินคนที่นางต้องเรียกว่าท่านย่าอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก
ส่วนถัดมาก็คือเสิ่นเจี๋ยท่านลุงใหญ่ของนางและอู๋ซื่อป้าสะใภ้ อีกทั้งยังมีเสิ่นเสวี่ยและเสิ่นหมิงบุตรชายหญิงฝาแฝดของท่านลุงใหญ่ที่นั่งอยู่ด้วย แววตาของพวกเขายามมองมาที่บ้านรองของนางนั้นดูเย็นชาและไม่เป็นมิตรอย่างเห็นได้ชัด
“ลูกคารวะท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่พี่สะใภ้”
บิดามารดาของนางทำความเคารพคนบ้านใหญ่อย่างนอบน้อม เสิ่นหนิงหนิงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงธรรมเนียมปฏิบัตินี้ได้จึงต้องทำความเคารพคนเหล่านั้นทั้งที่ในใจไม่อยากจะทำ
เฉินซื่อปรายตามองลูกเลี้ยงด้วยแววตาที่เรียบเฉย นางรู้สึกไม่ชอบหน้าเสิ่นเย่เลยแม้แต่น้อย เพราะเสิ่นเย่ที่เป็นบุตรอนุกลับได้ดิบได้ดีกว่าบุตรชายของนาง แต่จะให้ทำเช่นไรได้เล่าในเมื่อความรุ่งเรืองที่นางเสพสุขอยู่ทุกวันนี้ก็มาจากบุตรอนุที่นางเคยเหยียบย่ำ นางจึงจำเป็นต้องยอมกล้ำกลืนความอัปยศนี้ลงท้องไปเสียอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“กลับมาแล้วก็ดี แม่สั่งให้คนไปทำความสะอาดเรือนท้ายจวนเอาไว้ให้พวกเจ้าแล้ว ที่นั่นอาจจะเล็กไปเสียหน่อยหวังว่าพวกเจ้าคงจะไม่ถือสา อย่างไรก็อยู่ไปก่อนไว้ค่อยขยับขยายและต่อเติมในภายหลัง”
แม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อเมื่อได้ฟังก็ไม่ได้คัดค้านเพียงค้อมตัวรับคำอย่างว่าง่ายเท่านั้น เฉินซื่อที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกพอใจมาก
แต่เมื่อนางหันมาเห็นเสิ่นหนิงหนิงที่ยืนอยู่ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอีกหน ก่อนหน้านี้นางได้ยินว่าเสิ่นเย่มีบุตรสาวอยู่คนหนึ่ง เดิมทีนางคิดว่าสตรีที่เติบโตจากชายแดนคงจะหยาบกระด้างไม่น่าดูชม แต่ผู้ใดจะคาดคิดกันเล่าว่าเสิ่นหนิงหนิงจะงดงามกว่าเสิ่นเสวี่ยหลานสาวแท้ๆของนางเสียอีก
ความอิจฉาพาดผ่านดวงตาของหญิงเฒ่าแต่เสิ่นหนิงหนิงกลับทำเป็นมองไม่เห็นเพราะคร้านจะใส่ใจ เมื่อไม่มีอะไรให้สนทนากันแล้ว นางจึงเดินตามบิดามารดามายังเรือนท้ายจวนทันที
เมื่อมาถึงเสิ่นหนิงหนิงก็แทบจะเก็บโทสะเอาไว้ไม่อยู่ เรือนหลังนี้เล็กเกินไป เช่นนี้แล้วพวกนางสามคนพ่อแม่ลูกมิต้องอยู่ด้วยกันอย่างเบียดเสียดหรอกหรือ?
“ท่านพ่อ นี่มันหมายความเช่นไรเจ้าคะ ท่านทำความดีความชอบมาไม่น้อยเลยอีกทั้งยังส่งเงินให้พวกเขาไม่เคยขาด แต่กลับต้องมาอยู่ที่เรือนโทรมๆ แบบนี้แต่พวกเขากลับอยู่ในเรือนใหญ่กันอย่างสบายอกสบายใจ ทั้งที่ความสบายเหล่านั้นแลกมาจากหยาดเหงื่อของท่านพ่อทั้งนั้น”
แม่ทัพเสิ่นถอนหายใจออกมาเล็กน้อยพลางกล่าวปลอบใจบุตรสาว
“ช่างเถอะ พ่อจะมอบห้องใหญ่ให้เจ้าก็แล้วกัน ส่วนพ่อกับแม่เจ้าจะไปอยู่ห้องเล็กพวกเราอยู่กันไปก่อนเถอะนะ เห็นแก่ท่านปู่ของเจ้า”
เสิ่นหนิงหนิงส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ สองสามีภรรยาทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก จะให้พวกเขาทำเช่นไรได้เล่า เขาเป็นเพียงบุตรอนุเท่านั้น อีกทั้งยังไม่อาจกระทำการตามใจชอบได้และก็ไม่อยากจะก่อปัญหาใดเพิ่มจึงหลีกเลี่ยงการโต้แย้งกับเฉินซื่อไปเสีย
ด้านเสิ่นหนิงหนิงก็โมโหจนอกแทบระเบิด เดิมทีนางคิดเอาไว้แล้วว่าการกลับเมืองหลวงครั้งนี้คนในจวนไม่น่าจะมีสีหน้าดี ๆให้กับครอบครัวนาง แต่นางก็ไม่คิดว่ามันจะแย่ถึงเพียงนี้ เพิ่งกลับจวนมาวันแรกพวกนางยังถูกกระทำอย่างไม่ไว้หน้าไม่ต้องคิดถึงวันข้างหน้าเลยว่าจะวุ่นวายมากเพียงใด
หญิงสาวเก็บความคับแค้นเอาไว้ในใจ พลางครุ่นคิดหาหนทางเอาคืนคนพวกนั้น ในเมื่อนางไม่มีความสุขแล้วเหตุใดคนบ้านใหญ่เหล่านั้นจะต้องมีชีวิตสุขสบายด้วยเล่า!
เมื่อคิดได้เช่นนี้เสิ่นหนิงหนิงก็พอจะคลายความโกรธในใจลงไปได้ไม่น้อย นางเพียงแค่ต้องรอเวลาสักหน่อยแล้วค่อยลงมือก็ยังไม่สาย
กลางดึกคืนนั้นจวนตระกูลเสิ่นก็เกิดความวุ่นวายขึ้น เสิ่นหนิงหนิงพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากด้านนอก นางงัวเงียลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินมาหาบิดามารดาของตน
“ท่านพ่อท่านแม่ด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?ไ
แม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อหันมามองบุตรสาวทันที เป็นแม่ทัพเสิ่นที่เอ่ยตอบ
“เรือนของลุงใหญ่เจ้าเกิดเพลิงไหม้ ได้ยินคนรับใช้พูดกันว่าคืนนี้ลมแรงทำให้เชิงเทียนในห้องเกิดล้มไปโดนผ้าม่านหน้าต่าง ไฟจึงลุกลามไปทั่วทั้งเรือน เร็วเข้า พวกเรารีบไปช่วยกันเถอะ!”
เสิ่นหนิงหนิงเมื่อได้ฟังก็แทบจะหัวเราะออกมาเสียเดี๋ยวนั้น นางยังไม่ทันได้ลงมือเอาคืนคนพวกนั้น แต่สวรรค์กลับเมตตานางยิ่งนัก ดี! ให้มันไหม้ไปทั้งหลังนั่นล่ะ
เมื่อคิดได้อย่างนั้นนางจึงห้ามปรามบิดาของตนทันที
“ท่านพ่อ ให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะเจ้าค่ะ พวกเราจะไปช่วยให้เปลืองแรงทำไมกัน”
เสิ่นหนิงหนิงส่งเสียงรั้งบิดาเอาไว้ แม่ทัพเสิ่นที่ได้ยินเช่นนั้นก็หันมามองบุตรสาวด้วยสายตาหวาดระแวง
“หนิงหนิง มิใช่ว่าสาเหตุจากเพลิงไหม้ในครั้งนี้เป็นฝีมือของเจ้าหรอกนะ”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ เดิมทีข้าเองก็คิดจะเผาเรือนลุงใหญ่เหมือนกันแต่ยังไม่ได้ทันได้ลงมือสวรรค์ก็มาช่วยเสียก่อนทำให้ข้าไม่ต้องเปลืองแรง”
แม่ทัพเสิ่น “.....”
จวนตระกูลเสิ่นนั้นวุ่นวายเป็นอย่างมาก ต่างจากจวนขององค์ชายรองที่ยามนี้เงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงกิ่งไม้ขยับหวีดหวิว กู้จื่อเทียนกำลังนั่งเอนกายนอนจิบสุราอยู่บนเก้าอี้ม้าโยกอย่างสบายอารมณ์
“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจัดการเผาเรือนของเสิ่นเจี๋ยเรียบร้อยแล้ว”
“ดีมาก ในเมื่อพ่อตาข้าไม่ได้อยู่อย่างสุขสบาย เช่นนั้นพวกมันก็อย่าหวังว่าจะมีความสุข เจ้าจงไปจับตาดูเอาไว้ว่าเรือนหลังนั้นไหม้หมดหรือยัง หากยังไหม้ไม่หมดก็หาทางเอาน้ำมันไปราดเพิ่มอีก เอาให้วอดวายกันไปเลย!”
มู่ฟงองครักษ์ข้างกายถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามเจ้านายออกไป
“องค์ชายรอง ทำเช่นนี้คงไม่เหมาะสักเท่าใดกระมัง เกิดมีผู้ใดทราบเรื่องเข้าจะทำเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”
กู้จื่อเทียนวางจอกสุราลงบนโต๊ะ ก่อนจะเหลือบสายตามองมู่ฟงปราดหนึ่ง
“กลัวอันใด บิดาข้าเป็นถึงฮ่องเต้ข้าต้องกลัวด้วยหรือ ให้ตายเถอะ แค่เผาเรือนมันจะไปสนุกอะไรกัน มู่ฟงมิสู้เจ้าไปขโมยสมบัติในคลังสมบัติของยัยแก่เฉินนั่นมาสักครึ่งหนึ่งแล้วเอามาเก็บไว้ที่จวนของข้า ฮ่าๆ ให้ตายเถอะ สนุกเป็นบ้าเลย!”
มู่ฟง “.......”
หลังจากที่จัดการโจรป่าเหล่านั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว กู้จื่อเทียนก็สั่งให้คนช่วยกันนำศพของชาวบ้านผู้เคราะห์ร้ายเหล่านั้นไปฝังเอาไว้ให้ดี อีกทั้งยังมอบเงินชดเชยให้กับญาติของผู้เคราะห์ร้ายอีกด้วย แม้เงินจำนวนนี้จะไม่อาจเทียบได้กับความเสียใจและสิ่งเลวร้ายที่พวกเขาได้รับ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดีกว่าที่พวกเขาไม่ได้รับการชดเชยอันใดเลยเมื่อเยียวยาผู้เคราะห์ร้ายตามสมควรและจัดการเรื่องราวต่างๆ ให้ลุล่วงไปได้ด้วยดีแล้ว กู้จื่อเทียน เสิ่นหนิงหนิง และเซียวอวี้เหิงก็เดินทางกลับเมืองหลวงในทันทีเซียวอวี้เหิงนั้นหลังจากได้สารภาพความในใจของตนเองที่มีต่อเสิ่นหนิงหนิงแล้ว เขาก็ใจกล้ามากขึ้น ยามที่มีโอกาสก็มักจะหาทางเกี้ยวพานางอย่างหน้าไม่อาย เสิ่นหนิงหนิงถึงกับกลอกตาไปมาอีกทั้งยังรู้สึกจนใจในคราวเดียวกันระยะทางจากหมู่บ้านอิ๋นสุ่ยกลับสู่เมืองหลวงนั้นต้องใช้เวลาหลายชั่วยาม ระหว่างทางเพราะไม่ได้รีบร้อนต้องกลับเมืองหลวง พวกเขาจึงแวะพักแถวข้างทางเสียหน่อย ที่ที่พวกเขาจอดพักเป็นสถานที่ริมลำธาร มีแม่น้ำใสสะอาดไหลตัดผ่านและยังมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นรายล้อม ดูแล้วช่างทำให้คนรู้สึกสุนทรีย์ไม่น้อยเลย กู้จื่อเทียนกำลังให
คนทั้งสองกระโดดลงมาจากหลังม้าก่อนจะหันมาสบตากันปราดหนึ่ง เสิ่นหนิงหนิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา“เซียวอวี้เหิง ท่านว่าหมู่บ้านนี้ดูเงียบแปลกๆ หรือไม่ เหตุใดข้าไม่ได้ยินเสียงหรือเห็นคนในหมู่บ้านแห่งนี้เลยเล่า”เซียวอวี้เหิงไม่ตอบแต่กลับจ้องมองเข้าไปในหมู่บ้านแห่งนั้นด้วยสายตาระแวดระวัง แม้เขาจะเป็นคุณชายที่เกิดในตระกูลบัณฑิตแต่ก็ยังพอมีวรยุทธ์ติดตัวอยู่บ้าง ชายหนุ่มละสายตาจากทางเข้าหมู่บ้านก่อนจะหันมาเอ่ยกับเสิ่นหนิงหนิง “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ได้ยินว่าหมู่บ้านนี้เคยเกิดเหตุโจรป่าปล้นฆ่า บางคราก่อนหน้านี้คนของทางการอาจจะนำคนอพยพออกไปจากหมู่บ้านนี้แล้วก็ได้บรรยากาศจึงเงียบเช่นนี้”เสิ่นหนิงหนิงฟังแล้วก็พยักหน้าช้า ๆ เพราะนางเองก็เติบโตในยุคสงครามและเคยติดตามบิดาออกรบอยู่บ่อยครั้ง ทำให้สัญชาตญาณการระแวดระวังตนเองของนางค่อนข้างสูง “เช่นนั้นพวกเราลองเข้าไปดูกันเถอะ"”“อืม”เซียวอวี้เหิงพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในหมู่บ้านพร้อมกับเสิ่นหนิงหนิง คนทั้งสองเดินเข้าไปด้านในด้วยฝีเท้าที่รีบร้อน เสิ่นหนิงหนิงรับรู้ได้ว่าบรรยากาศโดยรอบดูหนาวเหน็บอย่างแปลกประหลาด อีกทั้งยังเงียบสงัดราวกับไม่มีผู้คน เมื่อเดิน
เมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกเช่นนี้ แน่นอนว่าท้ายที่สุดแล้วกู้จิ้งสิงย่อมไม่อาจหนีพ้นการแต่งงานครั้งนี้ไปได้ เขาจำต้องแต่งงานกับเซียวอิ๋งอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่จะว่าไปแล้วยามนี้เขาก็รู้สึกพอใจในตัวของเซียวอิ๋งอยู่บ้างเสิ่นหนิงหนิงนั้นก็มาร่วมงานแต่งของคนทั้งสองที่จัดในวังหลวงด้วยเช่นกัน อย่างไรเสียยามนี้นางก็นับว่าเป็นคนของกู้จื่อเทียนแล้วกู้ฮ่องเต้ดูพอใจเป็นอย่างมากที่กู้จิ้งสิงท้ายที่สุดแล้วก็สามารถแต่งภรรยากับเขาได้เสียที เมื่องานแต่งของบุตรชายคนโตผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแล้ว แน่นอนว่าย่อมมาถึงงานแต่งงานของบุตรชายคนรองอย่างกู้จื่อเทียน แม้กู้ฮ่องเต้จะไม่เห็นด้วยในครั้งแรกที่กู้จื่อเทียนตั้งใจจะแต่งกับเสิ่นหนิงหนิง แต่ถึงอย่างไรสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจที่จะขัดขวางความสุขของบุตรชายได้ จึงตอบตกลงและไม่คิดจะคัดค้านงานแต่งงานของพวกเขาทั้งสองคนอีก เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว สุดท้ายก็ได้ฤกษ์ดี การแต่งงานของกู้จื่อเทียนและเสิ่นหนิงหนิงจะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ซึ่งมีเวลาเตรียมตัวไม่นาน คนของสำนักพระราชวังจึงรีบเร่งจัดงานเตรียมพร้อมเอาไว้ก่อนที่วันงานจะมาถึงทว่าก่อนงานแต่งเพียงไม่กี่วั
ด้านกู้จิ้งสิงนั้นเขาก็มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ด้วย ปกติเรื่องความครึกครื้นเช่นนี้เขาล้วนชื่นชอบเป็นอย่างมาก แต่กับจวนตระกูลเซียวนั้นนับเป็นข้อยกเว้น เขาไม่อยากมาที่นี่และไม่อยากจะมาเจอเซียวอิ๋งบุตรสาวของราชครูเซียวเลยแม้แต่น้อยมิใช่ว่าเขารังเกียจนาง แต่เพราเขาไร้เดียงสาไม่เข้าใจเรื่องความรัก อีกทั้งยังไม่ชอบยามที่นางมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้มเช่นนั้น ครั้นจะทำตัวติดกับกู้จื่อเทียนก็ไม่รู้ว่าน้องชายตัวดีผู้นั้นของเขาหายไปอยู่ที่ใดเสียแล้วชายหนุ่มเดินไปตามทางเรื่อยๆและยังบอกกับองครักษ์ว่าไม่ต้องตามมาเพราะอยากจะอยู่เงียบๆเพียงลำพังกู้จิ้งสิงเดินมาเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรือนหลังท้ายจวนตระกูลเซียว ที่นี่ค่อนข้างร่มรื่นมีต้นไม้น้อยใหญ่รายล้อม อีกทั้งยังปลูกไม้ประดับเอาไว้เต็มไปหมด เขาชอบธรรมชาติเช่นนี้เป็นที่สุดจึงเดินเข้าไปในแปลงดอกไม้แล้วยื่นมือไปเด็ดดอกไม้มาถือเอาไว้ดอกหนึ่งในขณะที่เขากำลังชื่นชมกับดอกไม้อยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังเอาอะไรสักอย่างมาปักลงบนศีรษะของเขา ชายหนุ่มชะงักไปก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาคว้าจับบนผมของตนและพบว่าสิ่งที่ปักอยู่คือดอกไม้นั่นเอง เขารีบหันขวับมา
กว่าเสิ่นหนิงหนิงจะกลับมาถึงจวนก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เมื่อมาถึงเรือนนางก็สั่งให้อาซิ่งนำข้าวของไปเก็บเอาไว้ที่โรงครัว จากนั้นค่อยจัดแบ่งขนมและของกินไปให้กับบิดามารดา จวนตระกูลเสิ่นยามนี้เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีเรื่องให้ปวดหัวร้อนอกร้อนใจเลยแม้แต่น้อยสาวใช้ในจวนมาแจ้งนางว่ากู้จื่อเทียนมารอพบนางอยู่ที่เรือนใหญ่ นางยิ้มด้วยความยินดีและรีบมาพบเขาที่เรือนใหญ่ เมื่อมาถึงก็พบว่าเขากำลังนั่งสนทนากับบิดามารดาของนางอยู่ด้านใน วันนี้ใบหน้าของเขาเปล่งประกายโดดเด่นเช่นทุกวัน เสิ่นหนิงหนิงที่ได้เห็นก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก“องค์ชายรอง”กู้จื่อเทียนหันมามองเสิ่นหนิงหนิงก่อนจะยิ้มให้นาง“เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”“เพคะ หม่อมฉันไปเดินเล่นมา อีกทั้งยังซื้อขนมมาหลายอย่างมิสู้พระองค์ทรงอยู่เสวยด้วยกันนะเพคะ?”กู้จื่อเทียนพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด เสิ่นหนิงหนิงจึงสั่งให้อาซิ่งไปนำขนมมา การได้กินขนมไปด้วยและมองหน้าบุรุษที่หล่อเหลาไปด้วยเช่นนี้มันช่างมีความสุขเกินจะบรรยายจริงๆหลังจากกินขนมอิ่มได้ไม่นาน กู้จื่อเทียนก็เอ่ยกับแม่ทัพเสิ่นเย่ว่า“แม่ทัพเสิ่นเย่ เรื่องสู่ขอเสิ่นหนิงหนิง เสด็จพ่อของข้าไม่คัด
กู้ฮ่องเต้ที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่นานถึงกับทนไม่ไหว ตบโต๊ะสั่งให้พวกเขาหยุดทันที กู้จิ้งสิงร้องไห้กระซิกๆ พลางเช็ดน้ำตาตนเองไม่หยุด สวีฮองเฮาที่เห็นก็ขวางหูขวางตาบุตรชายตนยิ่งนัก จึงยกเท้าถีบเข้าให้อีกที กู้จิ้งสิงร้องไห้ออกมา ก่อนจะรีบวิ่งกลับตำหนักของตนไปเขาเผ่นหนีราวกระต่ายน้อย ก่อนไปเขายังบอกว่าปลาในบ่อยังรักเขามากกว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่เสียอีก!เมื่อกู้จิ้งสิงไปแล้ว สวีฮองเฮาจึงเดินเข้ามาหากู้จื่อเทียน พลางพูดกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ไหนเจ้าลองบอกแม่มาซิว่าเจ้าอยากจะแต่งสตรีคนใดเป็นภรรยา”กู้จื่อเทียนหันมามองสวีฮองเฮาก่อนจะเผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ตั้งแต่จำความได้เขาก็จำได้ว่าสวีฮองเฮาและมารดาของเขารักใคร่กันมาก เดิมทีมารดาของเขาคือภรรยาคนแรกของเสด็จพ่อ แต่พอขึ้นครองราชย์เสด็จพ่อก็ต้องแต่งกับสวีฮองเฮาเพื่อความมั่นคงของแว่นแคว้น นางจึงรู้สึกมาตลอดว่าตนเองเป็นฝ่ายมาแย่งสามีของผู้อื่น แต่มารดาของเขากลับเข้าใจทุกอย่าง ทำให้เสด็จแม่และสวีฮองเฮารักใคร่กันราวกับพี่น้องแท้ๆสวีฮองเฮาเลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดี สิ่งใดที่กู้จิ้งสิงมีเขาก็ล้วนมีทั้งสิ้น สวีฮองเฮาไม่เคยปฏิบัติกับเขาไม่ดีเลยแม้ส
แม่ทัพเสิ่นเย่ถึงกับกล่าววาจาใดไม่ออกไปชั่วขณะ กู้จื่อเทียนปรายตามองคนบ้านใหญ่ในจวนตระกูลเสิ่นด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ย“พวกเจ้าจำใส่หัวเอาไว้ จงไปหาเงินซ่อมแซมบ้านด้วยตนเอง หากยังกล้ามารบกวนคนบ้านรองอีกอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ อ้อ ยายแก่นั่นน่ะข้าต้องเรียกเจ้าว่าไท่ฮูหยินของตระกูลเสิ่นด้วยใช่หรือไม่
ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเรือนของเสิ่นเจี๋ยนั้นไม่น้อยเลย ทำเอาพวกเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเกือบตลอดทั้งคืน ช่างแตกต่างจากเรือนท้ายจวนของเสิ่นเย่บุตรชายคนรองเป็นอย่างมาก เสิ่นหนิงหนิงยังคงนอนหลับเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน ส่วนท่านพ่อท่านแม่ของนางก็ไม่กล้าไปช่วยเพราะถูกนางห้ามปรามเอาไว้เฉินซื่อดูแก่ขึ้นไปหลา
ยามเช้าของวันต่อมาเสิ่นหนิงหนิงก็ถูกอาซิ่งสาวใช้ประจำตัวปลุกให้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วบิดามารดาก็พานางมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงทันทีรถม้าที่ใช้เดินทางกลับเมืองหลวงในครั้งนี้มีด้วยกันสามคัน คันแรกเป็นของแม่ทัพเสิ่นและหลีซื่อ ส่วนคันที่
ชายแดนแคว้นฉีหมู่บ้านกัว“คุณหนูรอง บ่าวเก็บของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันพรุ่งก็สามารถเดินทางกลับเมืองหลวงได้แล้วเจ้าค่ะ” “อืม ข้ารู้แล้ว เจ้ามีสิ่งใดก็ไปทำเถอะ”“เจ้าค่ะ”สาวใช้น้อยนามว่าอาซิ่งเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของเจ้านายทันที เมื่อคนออกไ







