บทที่ 2 แบกไปหาหมอ

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้โต้ตอบ อีกทั้งใบหน้าก็ดูซีดขาวราวกับกระดาษ เสิ่นหนิงหนิงก็เริ่มหวาดหวั่น นางมีท่าทีครุ่นคิดก่อนจะนึกถึงแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ หญิงสาวไม่รอช้ารีบแบกเขาขึ้นหลังและมุ่งหน้าตรงไปยังโรงหมออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มผู้นั้นถึงกับตื่นตระหนกจนทำสิ่งใดไม่ถูก เขาทำได้เพียงหันไปส่งสายตาให้องครักษ์ลับเป็นเชิงบอกว่าให้จับตัวนักฆ่าผู้นั้นกลับไปรอไต่สวนที่จวนก่อน

เสิ่นหนิงหนิงแบกชายหนุ่มรูปงามมาที่โรงหมออย่างคล่องแคล่ว นางไม่ได้แสดงท่าทีเหน็ดเหนื่อยออกมาให้เขาเห็นเลยแม้แต่น้อย ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเพราะไม่เคยพบเจอสตรีที่มีแรงวัวเช่นนี้มาก่อน

อาการบาดเจ็บของเขาไม่ได้หนักหนาอันใด อีกทั้งโรงหมอที่นางแบกเขามาก็ค่อนข้างอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้านพอสมควรเพราะท่านหมอเป็นคนรักสันโดษ ทำให้ไม่มีชาวบ้านคนไหนเห็นว่านางแบกบุรุษผู้หนึ่งมาที่โรงหมอ

ท่านหมอผู้นี้รู้จักกับเสิ่นหนิงหนิงเป็นอย่างดี เมื่อเห็นว่านางแบกบุรุษแปลกหน้ามาที่โรงหมอของเขาจึงขมวดคิ้วพลางสอบถามอย่างเป็นกันเอง

 “ยัยหนูหนิง เจ้าไปแบกบุรุษที่ใดมากัน บิดามารดาเจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่?”

เขารักษาชายผู้นั้นไปพลางก็หันมาถามเสิ่นหนิงหนิงไปพลาง เสิ่นหนิงหนิงที่นั่งอยู่ไม่ไกลจึงตอบขึ้นมา

 “ยังไม่รู้เจ้าค่ะ ข้ายังไม่ได้บอก ข้าเพียงเห็นเขาบาดเจ็บดูน่าสงสารมาก ข้าเลยรีบพาเขามาให้ท่านหมอช่วยตรวจดูอาการ ว่าอย่างไรเขาเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ?"”

“ไม่เป็นอันใดมาก ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้นข้าช่วยทำแผลให้แล้ว นี่เจ้าหนุ่ม? เจ้าเป็นถึงบุรุษต่อไปอย่าให้สตรีแบกเจ้าเช่นนี้อีกเข้าใจหรือไม่?”

ท่านหมอหลิวตำหนิชายผู้นั้นอย่างตรงไปตรงมา ชายหนุ่มได้ฟังก็ลอบส่งเสียงเหอะในลำคอเบาๆแต่ไม่ได้เอ่ยวาจาโต้แย้งออกไป

ช่างเถอะ จะหาความกับคนแก่เช่นนี้ไปทำไมกัน

 เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงไม่เอ่ยคำใดอีก เพียงนั่งเฉยๆให้ท่านหมอรักษาต่อไป

 “เอาล่ะ เสร็จเรียบร้อยแล้ว ระวังอย่าให้แผลถูกน้ำเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นอาจจะอักเสบเอาได้ ส่วนยานี้นำไปต้มกินสักสองวันเพื่อรักษาอาการภายใน”

ท่านหมอหลิวกำชับด้วยน้ำเสียงที่เคร่งครัด เสิ่นหนิงหนิงที่ได้ยินก็รีบเดินเข้าหาท่านหมอก่อนจะล้วงหยิบตั๋วเงินขึ้นมาจ่ายค่ายาทันที จากนั้นก็หันมาส่งยิ้มให้บุรุษผู้นั้น

“ท่านเดินไหวหรือไม่ บ้านท่านอยู่ที่ใดหรือข้าไม่คุ้นหน้าท่านเลย หรือว่าท่านเป็นพ่อค้ามาจากต่างถิ่น เช่นนั้นให้ข้าไปส่งท่านดีหรือไม่?”

 ท่านหมอหลิวได้ฟังก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก เสิ่นหนิงหนิงเอ๋ยเสิ่นหนิงหนิง ข้าไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเจ้าจะมาพ่ายแพ้ให้กับบุรุษหน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้ แต่ช่างเถอะ เด็กสาวทุกคนก็ล้วนต้องผ่านช่วงเวลาแห่งการหลงรักบุรุษจนหัวปักหัวปำมิใช่หรือ

ชายหนุ่มผู้นั้นค่อยๆขยับกายลงจากเตียงก่อนจะเดินเข้ามาหานาง เมื่อได้เห็นใบหน้าของเขาใกล้ๆ นางก็แทบหยุดหายใจ เขาหล่อมากจริงๆ ให้ตายเถอะ หากได้เลี้ยงบุรุษหน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้เอาไว้ในจวน ต่อให้ต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูเขานางก็คิดว่ามันคุ้มค่าแล้ว

“ข้ากลับเองได้ ข้ามีที่พักแล้ว ขอบคุณแม่นางมากส่วนค่ายาข้าจะให้คนนำไปคืนให้ ไม่ทราบว่าบ้านเจ้าอยู่ที่ใดหรือ?”

 “ข้าคือบุตรสาวแม่ทัพเสิ่นนามว่าเสิ่นหนิงหนิง บิดาของข้าเป็นแม่ทัพรักษาชายแดน แต่ว่าท่านไม่ต้องคืนเงินให้ข้าหรอก ข้าเต็มใจจ่ายให้ ต่อไปท่านต้องระวังให้มากกว่านี้โดยเฉพาะใบหน้าหล่อเหลาของท่าน อย่าให้ได้รับอันตรายเชียวข้าปวดใจยิ่งนัก”

ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออกยามนี้เขาไม่มีเวลามาสนทนาอันใดกับนางมากนักเพราะมีเรื่องที่ต้องจัดการ จึงขอตัวอำลาแต่เพียงเท่านี้ เสิ่นหนิงหนิงเองก็ไม่ได้รั้งเขาเอาไว้ แม้ในใจจะนึกเสียดายมากก็ตาม

จนกระทั่งเขาเดินลับสายตาไปแล้วนางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

เฮ้อ นางลืมถามชื่อเขา แต่ช่างเถอะ อย่างไรพรุ่งนี้นางก็จะต้องเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว อย่าได้คิดผูกไมตรีกับเขาให้ต้องคะนึงหาทุกเช้าค่ำเลย

 เมื่อคิดได้แล้วนางจึงเดินกลับจวนแม่ทัพอย่างรวดเร็ว

ทางด้านชายหนุ่มผู้นั้นเมื่อกลับมาถึงจวนของตนแล้ว เขาก็จัดการสอบปากคำนักฆ่าเหล่านั้นอย่างหนัก ก่อนจะพบว่าพวกมันเป็นเพียงโจรป่ากลุ่มหนึ่งเท่านั้น เพราะก่อนหน้านี้เคยเป็นทหารอยู่ในค่ายจึงพอมีฝีมืออยู่บ้าง ด้วยนิสัยที่ไม่รักดีและรังเกียจว่าการเป็นทหารได้เงินน้อยจึงแอบออกมาข้างนอกและเปลี่ยนอาชีพเป็นโจรเพื่อปล้นฆ่าชาวบ้าน แต่โชคร้ายที่มันได้มาพบกับเขาเสียก่อน จะว่าไปก็ไม่ถูกต้องนัก ต้องบอกว่ามันโชคร้ายที่ไปหาเรื่องสตรีนามว่าเสิ่นหนิงหนิงผู้นั้นต่างหาก

 เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดแล้วเขาจึงสั่งให้คนคุมตัวโจรผู้นั้นไปให้ทางการเป็นคนตัดสินโทษ จากนั้นเขาก็มานั่งพักในห้องของตนแต่จนแล้วจนรอดเขากลับเอาแต่คิดถึงใบหน้าของสตรีนางนั้น

ชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่ากู้จื่อเทียนอายุยี่สิบปี เป็นถึงองค์ชายรองแห่งแคว้นฉี มารดาของเขาเป็นสนมที่เสด็จพ่อทรงรักใคร่อย่างสุดซึ้ง ไม่นานมานี้นางได้ตายจากเขาไปเพราะโรคประจำตัวที่เรื้อรัง เขามีพี่ชายหนึ่งคนนามว่ากู้จิ้งสิงซึ่งเป็นองค์ชายใหญ่ที่เกิดจากฮองเฮา ยามนี้รั้งตำแหน่งองค์รัชทายาท

ที่เขาเดินทางมาชายแดนในครั้งนี้ก็เพื่อมาทำงานให้เสด็จพ่อของตน เพราะที่ชายแดนมีการลอบค้าเกลือเถื่อนเกิดขึ้น แต่ยังไม่ทันได้จับตัวคนร้ายเขาก็มาพบเจ้าโจรป่าพวกนี้เข้าเสียก่อน

และยังได้พบกับสตรีผู้นั้นอีกด้วย

 กู้จื่อเทียนยิ้มออกมาสตรีผู้นี้น่าสนใจยิ่งนัก อีกทั้งนางยังเป็นถึงบุตรสาวของแม่ทัพรักษาชายแดน ชื่อเสียงของแม่ทัพเสิ่นเย่ผู้ใดบ้างไม่รู้จัก แม้ชาติกำเนิดของเขาจะต้อยต่ำไปสักหน่อย แต่เสด็จพ่อกลับไม่ได้สนใจเพราะมองที่ความสามารถมากกว่า

 ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีบุตรสาวที่กล้าหาญถึงเพียงนี้ ในใจของชายหนุ่มรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเป็นอย่างมาก

 กลางดึกเขาจึงออกไปจัดการงานที่เสด็จพ่อมอบหมายให้เขา หากจับตัวคนร้ายได้ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี

และในค่ำคืนนี้เองพ่อค้าเกลือเถื่อนก็ถูกจับตัวเอาไว้ได้ทั้งหมด กู้จื่อเทียนจับพวกมันไปขังเอาไว้ในคุกของทางการ รอจนถึงพรุ่งนี้เช้าค่อยพาพวกมันเดินทางกลับไปรับโทษที่เมืองหลวง