Home / รักโบราณ / สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย / ตอนที่ 7 มิติร้านค้าถูกปิด

Share

ตอนที่ 7 มิติร้านค้าถูกปิด

last update publish date: 2026-11-12 22:52:20

“ท่านพ่อข้าว่าจะทำแปลงผักเล็ก ๆ เอาได้เจ้าค่ะ เราจะได้ไม่ต้องเข้าไปหาผักในป่าอีกแล้ว”

ร่างบางหันมาพูดกับผู้เป็นพ่อ สิ่งที่นางกำลังจะทำนั้นในหมู่บ้านไม่เคยมีใครทำมาก่อน พวกเขาอาศัยผักที่เกิดขึ้นมาเอง

แค่เข้าป่าก็ได้ผักกลับมาแล้วไม่เห็นต้องเสียงแรงปลูกเองเลย 

“เจ้าไปอยู่กับเด็ก ๆ เถอะ พ่อจะทำแปลงให้เจ้าเอง” 

“ท่านพ่อดีขึ้นแล้วหรือเจ้าค่ะ”

ร่างบางหันไปมองร่างของบิดาที่ยืนอยู่หน้าห้อง ชายชราค่อย ๆ เดินเข้ามาหาบุตรสาว เขาจ้องมองไปที่บุตรสาวของตัวเองด้วยสายตาที่แปลกใจ

มันทำให้ซูเม่ยวางตัวไม่ถูก ผู้เฒ่าซูรู้สึกว่าตอนนี้เขากำลังได้บุตรสาวคนใหม่ ทั้งวาจา การแต่งตัวและนิสัยช่างต่างจากเมื่อก่อนอย่างลิบลับ

“ใช่ พ่อดีขึ้นมากแล้ว ยาที่เจ้าให้กินมันดียิ่งนัก”

ก่อนหน้านี้บิดาของนางเริ่มสงสัยว่านางไปเอาของแปลก ๆ มาจากไหน ซูเม่ยตัดสินใจบอกความจริงออกไป แต่สิ่งที่นางบอกไปนั้นไม่ใช่ทั้งหมด

ซูเม่ยบอกบิดาของนางว่านางได้รับพรวิเศษและได้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง นางได้เห็นของแปลก ๆ มากมาย

นางได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมายก่อนที่จะกลับมาหายใจอีกครั้ง ไม่ว่านางต้องการสิ่งใดเพียงแค่คิดของพวกนั้นก็จะปรากฏขึ้นต่อหน้านาง 

บิดาของนางก็เชื่อเพราะเขาได้เห็นบุตรสาวสิ้นใจไปแล้วจริง ๆ อีกทั้งร่างของนางเขาก็เอาเข้าโลงเองกับมือ

เรื่องที่บุตรสาวเขาบอกนั้นชายชราเชื่อสนิทใจและยังจะช่วยบุตรสาวปกปิดเรื่องน่าเหลือเชื่อแบบนี้เอาไว้เช่นกัน 

ผู้เฒ่าซูออกไปทำแปลงผักหลังเรือนปล่อยให้บุตรสาวของเขาอยู่กับเด็ก ๆ ซูเม่ยนึกขึ้นได้ว่าที่ห้องนอนของนางมีกำไลของเจ้าก้อนแป้งอยู่

ร่างบางเดินเข้าไปในห้องแล้วหยิบกำไลสองวงออกมาสวมให้เด็กทั้งสอง นางไม่ทันได้สังเกตเลยว่าที่ตัวกำไลนั้นมีสัญลักษณ์ของเชื้อพระวงศ์อยู่

“ท่านแม่เก็บเอาไว้เถิดขอรับ ไว้เวลาลำบากเราก็เอาไปขาย”

ซูต้าหนิงเอ่ยออกมาตอนนี้เขาเห็นสตรีตรงหน้าเป็นเหมือนมารดาที่แท้จริงของเขาแล้ว เขาไม่อยากเห็นท่านแม่ลำบาก

ถ้าเอากำไลนี้ไปขายคงจะได้เงินมาไม่น้อยเลย

“ต่อไปครอบครัวของเราจะไม่ลำบากอีกแล้ว ของสิ่งนี้เจ้าทั้งสองควรสวมติดตัวเอาไว้เถิด”

เจ้าก้อนแป้งทั้งสองนึกถึงอาหารแสนอร่อยที่มารดาของตนเคยนำมาให้กิน เลยยอมให้นางสวมกำไลให้อย่างว่าง่าย 

“ท่านแม่ซูจินอยากกินขนมอร่อย ๆ อีกเจ้าค่ะ”

เมื่อน้องสาวเป็นคนพูดพี่ชายอย่างซูต้าหนิงก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย ขนมที่ท่านแม่เอามาให้กินนั้นอร่อยกว่าขนมในวังตั้งหลายเท่า

เจ้าก้อนทั้งสองเมื่อก่อนคอยจะหลบหลีกจากซูเม่ยเป็นว่าเล่นบัดนี้ได้นั่งอ้อนวอนให้ร่างบางเอาขนมมาให้กัน 

ซูเม่ยปลีกตัวเข้าไปอยู่ในห้อง เมื่อนางอยู่เพียงลำพังนางจึงใช้โอกาสนี้คุยกับอาซิง 

มีของหลายอย่างที่นางต้องการจะใช้ หลังจากที่ซูเม่ยตั้งจิตถึงอาซิงได้ไม่นาน ร่างเล็ก ๆ ก็ลอยอยู่ตรงหน้าของนาง 

“เจ้านายท่านต้องการให้ข้าช่วยสิ่งใดรึ”

“ข้าต้องการเมล็ดผักกับขนมเค้กสองชิ้น”

สิ้นสุดคำสั่งของผู้เป็นนาย อาซิงก็พยายามนำของออกไปให้แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ผล

ร่างเล็ก ๆ เบิกตากว้างเมื่อมันลืมบอกเงื่อนไขในการใช้บริการมิติร้านค้าแห่งนี้ 

“เอ่อ นายท่านยังมีอีกเรื่องที่ข้าลืมบอกท่าน มิติร้านค้าจะสามารถนำของออกมาได้แค่อาทิตย์ละสามอย่างเท่านั้น

ถ้าท่านนำสิ่งที่ต้องการออกมาครบแล้วมิติจะปิดจนกว่าจะครบเจ็ดวัน ที่สำคัญท่านได้สั่งให้ข้านำของออกมาครบสามอย่างแล้ว”

“จริงรึ ไม่เป็นไรไว้ข้าจะหาวิธีเอง”

ร่างเล็ก ๆ ค่อย ๆ หายตัวไปกลางอากาศ เมื่อไร้คำสั่งจากผู้เป็นนายอาซิงก็ไม่สามารถอยู่ภายนอกมิติได้นาน 

เห็นทีนางจะต้องเข้าป่าอีกครั้งเสียแล้ว 

ซูเม่ยไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปโดยเปล่าประโยชน์ นางรีบเดินเข้าไปหยิบตะกร้าออกมา 

ถ้าออกไปช้ากว่านี้มันจะค่ำเสียก่อน

“ท่านแม่จะไปไหนอีกรึ”

ซูต้าหนิงเอ่ยถามผู้เป็นมารดาออกมา เจ้าก้อนทั้งสองยังเดินตามซูเม่ยมาติด ๆ

“ท่านแม่พวกเราขอไปด้วยนะเจ้าคะ”

ซูจินไม่อยากห่างจากท่านแม่ผู้ใจนี้คนนี้ไป นางกลัวว่าขากลับสตรีใจร้ายคนเดิมจะกลับมา 

ความระแวงนี้ทำให้เด็กน้อยอยากติดตามนางออกไปด้วย 

“การเข้าไปหาของป่ามันไม่ได้สนุกเลย พวกเจ้าจะเหนื่อยเอาได้ อยู่รอที่เรือนไม่ดีรึ”

เจ้าก้อนทั้งสองส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน ร่างบางมองเด็กดื้อรั้นอย่างจนใจ เอาละนางจะพาไปด้วยก็ได้

คิดเสียว่าพาลูกๆ ออกไปเปิดหูเปิดตาก็แล้วกัน 

“แม่ให้เจ้าทั้งสองไปด้วยก็ได้ แต่อย่าซนเชียวนะ”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

ซูเม่ยเดินเข้าไปบอกบิดาของตัวเอง นางไม่เคยพาเด็กทั้งสองไปเดินเล่นที่ไหนเลย ซูต้าหนิงกับซูจินดูตื่นเต้นไม่น้อยเลย

ทั้งสองเดินเข้าไปหยิบตะกร้าใบเล็กขึ้นมาสะพายไว้ที่หลังน้อย ๆ ของตัวเอง ไม่ว่าผู้เป็นแม่จะทำเช่นไรเจ้าก้อนแป้งทั้งสองก็ทำตามทุกอย่าง 

สามคนแม่ลูกมุ่งหน้าเข้าไปในป่า ซูเม่ยเดินผ่านชาวบ้านไปหลายคนนางสนใจแต่ลูกทั้งสองของนาง ส่วนคนอื่นนั้นหาได้อยู่ในสายตาของนางไม่

ส่วนชาวบ้านที่เข้ามาหาของป่าต่างก็จงใจเดินผ่านร่างของซูเม่ย พวกเขาอยากจะพิสูจน์ว่าซูเม่ยนั้นได้เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ หรือว่านางแค่แกล้งเล่น เหตุการณ์ที่พวกเขาเดินผ่านซูเม่ยเมื่อครู่นี้ได้ทำให้เห็นแล้วว่านางเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

“ซูเม่ย!”

ขณะที่สามคนแม่ลูกกำลังเดินเข้าไปในป่า ด้านหลังก็มีสตรีนางหนึ่งร้องตะโกนเรียกนางเอาไว้ 

เมื่อหันกลับไปก็เจอร่างผอมแห้งของฝูเยี่ยฟางกำลังเดินมาหาตน

“เฮ้อ! เดินใกล้แค่นี้เหตุใดถึงได้รู้สึกเหนื่อยนัก”

ฝูเยี่ยฟางบ่นพึมพำออกมา ก่อนที่สายตาของนางจะจ้องไปที่เจ้าก้อนสองคน 

“เจ้ามาหาของป่าเช่นกันรึ”

“ใช่เจ้ายังไม่เคยเข้าไปหาของป่า เช่นนั้นก็ไปกับข้าเถิด”

ฝูเยี่ยฟางทำใจดีสู้เสือ ถึงอย่างไรนางก็ยินดีที่จะเดินเข้าป่าไปพร้อมกับซูเม่ย ถือเสียว่าเป็นคำขอบคุณที่นางแบ่งไก่ตัวนั้นมาให้ก็แล้วกัน 

“ได้สิ เจ้าเดินนำได้เลย ข้ากับลูกจะเดินตามเจ้า ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 39 เจ้าช่างดื้อนัก

    เวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 38 ข่าวการแต่งงานของท่านอ๋อง

    ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 37 ฐานะที่แท้จริง

    ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 36 ซื้อเรือนหลังใหม่

    หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 35 แกล้งโง่แค่ตอนอยู่กับนางเท่านั้น

    ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 34 ซ้อมยิงปืน

    ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status