LOGINซูเม่ยทำตามที่บิดาบอก เมื่อนางเดินออกมาเด็กทั้งสองก็นั่งมองอาหารบนโต๊ะตาละห้อย
นางเดินไปตักข้าวให้เด็กทั้งสอง อาหารบนโต๊ะนอกจากจะมีต้มยำไก่แล้วยังมีข้าวต้มหมูสับ “พวกเจ้ากินเยอะ ๆ นะ ถ้าไม่อิ่มก็บอกแม่ได้ ในครัวยังมีอีก” เด็กทั้งสองพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน หลังจากนั้นสงครามแย่งอาหารของเด็ก ๆ ก็เกิดขึ้น “ซูจินเจ้าอย่าแย่งเนื้อไก่ของพี่” “ท่านพี่ช้าเอง ก็มันอร่อยนิเจ้าคะ” ซูจินตักเอาเนื้อไก่ของพี่ชายขึ้นมากินอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับนำเนื้อไก่เข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ซูต้าหนิงมองแก้มที่กำลังป่องของน้องสาวพลางส่ายหน้า “ไม่ต้องแย่งกัน เดี๋ยวแม่ไปตักให้พวกเจ้าเพิ่ม” ซูเม่ยลูกเข้าไปเอาอาหารมาเพิ่ม นางเห็นเด็กทั้งสองกินอิ่มนางก็ดีใจแล้ว ครอบครัวของเด็กทั้งสองจะออกตามหาบ้างไหมนะ นี่ก็หลายเดือนแล้วที่ซูต้าหนิงกับซูจินมาอยู่ที่หมู่บ้านชนบทแห่งนี้ ตราบใดที่เจ้าก้อนทั้งสองยังอยู่กับนาง นางก็จะดูแลทั้งสองให้ดีที่สุด “ซูจินท่านแม่ดูแปลกไป หรือว่านางตั้งใจจะขุนเราแล้วนำพวกเราไปขาย” ร่างเล็กที่กำลังกินเนื้อไก่อย่างอร่อยหยุดชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่ชายพูด ถ้าท่านแม่เอานางกับพี่ชายไปขายจริง ๆ เล่า จะทำเช่นไรดี ซูเม่ยเดินเข้ามาเห็นเด็กทั้งสองนั่งนิ่งก็เริ่มแปลกใจ เจ้าก้อนทั้งสองเป็นอะไรไปอีก “กินต่อเถิด แม่ทำให้เจ้าทั้งสองโดยเฉพาะเลยนะ” “ท่านแม่จะเอาพวกเราไปขายหรือเจ้าคะ” ซูจินเอ่ยถามออกมาตามตรง นางชอบที่มีท่านแม่ใจดีเช่นนี้ แถมยังมีของอร่อยให้กินอีกด้วย “ผู้ใดบอกเจ้ากัน ลูกแม่น่ารักขนาดนี้จะขายลงได้ยังไง” ร่างบางเอ่ยปลอบซูจินพร้อมกับใช้มือลูบไปที่ศีรษะของเด็กน้อยเบา ๆ ความอบอุ่นนี้มันทำให้ซูจินมองนางไม่ต่างจากมารดาที่แท้จริงเลย ความรู้สึกของการที่มีมารดาคอยดูแลมันดียิ่งนัก “ข้าคิดมากไปเองขอรับ” “ซูต้าหนิงเมื่อก่อนแม่ทำไม่ดีกับพวกเจ้าแม่ต้องขอโทษด้วยที่ทำอะไรโดยไม่ทันคิด นับจากนี้แม่จะชดเชยทุกอย่างให้เจ้าทั้งสองเอง ลืมแม่ใจร้ายคนนั้นไปซะ” “ท่านแม่ พูดจริงรึ” ร่างบางพยักหน้า เจ้าก้อนทั้งสองเห็นดังนั้นจึงโน้มตัวเข้ามากอดนางเอาไว้แน่น เด็กทั้งสองเกิดมาโดยไร้มารดา ความรู้สึกที่มีมารดาคอยดูแลพวกเขาพึ่งได้รับหลังจากที่ท่านแม่ฟื้นขึ้นมาจากความตาย พฤติกรรมของซูเม่ยหลังจากที่ฟื้นจากความตายถูกชาวบ้านนำไปเล่าต่อ ๆ กัน ก่อนออกจากป่ามีชาวบ้านเห็นซูเม่ยอยู่กับฝูเยี่ยฟาง พวกเขาต่างก็คิดว่านางนั้นมาแย่งของเหมือนอย่างที่เคยทำ เมื่อรู้ว่านางแบ่งของให้พวกเขาต่างก็ไม่เชื่อว่าสตรีที่ร้ายกาจอย่างซูเม่ยจะแบ่งไก่ให้ฝูเยี่ยฟางจริง ๆ ชาวบ้านเล่าเรื่องนี้อย่างสนุกปาก แต่คนที่ไม่สนุกก็คือเจียวจูสตรีอ้วนดำที่จงใจวางยาให้ซูเม่ยตาย “ฝูเยี่ยฟางนางแบ่งไก่ให้เจ้าจริงรึ” ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเข้าไปตระกูลฝูเพราะอยากรู้ว่าเรื่องที่ต้นได้ยินมามันคือเรื่องจริงหรือไม่ พวกนางไม่อยากค้างคาใจจึงมาถามด้วยตัวเอง แม้แต่คนในตระกูลฝูเองก็ตกใจที่เห็นบุตรสาวนำไก่ตัวใหญ่กลับมา ปกติแล้วนางจะได้แค่ผักป่าเท่านั้น “เรื่องจริงเจ้าค่ะท่านป้า ซูเม่ยนางแบ่งไก่ให้ข้ามาหนึ่งตัว” เมื่อได้ยินดังนั้นนางถึงกับยกมือขึ้นมาทาบอก เหลือเชื่อเกินไปแล้ว สงสัยพระอาทิตย์คงจะขึ้นทางทิศตะวันตกเป็นแน่ “ดีแค่ไหนแล้วที่นางคิดได้ ต่อไปพวกเราก็จะไม่โดนนางแย่งเอาของ” “ที่เจ้าพูดมาก็ถูก ตั้งแต่ที่ซูเม่ยฟื้นนางก็ไม่เคยแย่งของใครเลย” ชาวบ้านเริ่มสบายใจมากขึ้นแล้วเมื่อรู้ว่าสตรีที่ร้ายกาจของหมู่บ้านกลับตัวกลับใจ ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ไว้ใจมากนัก สิ่งที่นางเคยกระทำเอาไว้มันมีมากเหลือเกิน ช่วงสองสามวันมานี้มีรถม้าของคนแปลกหน้าวิ่งเข้ามาที่หมู่บ้านบ่อยครั้ง ชาวบ้างต่างก็ให้ความสนใจ เพราะผู้ที่มีรถม้าไว้ครอบครองนั้นฐานะของเขาย่อมต้องร่ำรวยไม่น้อยเลย ท่านอ๋องปลอมตัวเป็นชาวบ้านเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้เพื่อมาตามหาบุตรทั้งสองของเขา แต่นี่ก็ล่วงเลยมาสามวันแล้วยังไม่มีเบาะแสใดเลย ตลอดเวลาที่ท่านอ๋องเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้ซูเม่ยไม่เคยให้เจ้าก้อนแป้งทั้งสองออกจากเรือนเลย นางให้ลูก ๆ เล่นอยู่ในเรือน ซูต้าหนิงกับซูจินก็เชื่อฟังนางเป็นอย่างดีเพราะนางได้ให้อาซิงนำของเล่นออกมาให้ ซูต้าหนิงได้หุ่นนต์ส่วนซูจินได้ตุ๊กตา ของเล่นที่แปลกใหม่นี้ดึงดูดความสนใจของเจ้าก้อนทั้งสองจนไม่อยากออกจากเรือน ทำให้ท่านอ๋องไม่มีโอกาสพบบุตรทั้งสองของเขา “ท่านแม่ข้าชอบของเล่นชิ้นนี้ยิ่งนัก” “ซูจินก็ชอบเจ้าค่ะ ของเล่นเหมือนเจ้าหญิงน้อยเลย” “ถ้าเจ้าทั้งสองเป็นเด็กดีแม่ก็จะมีของเล่นใหม่ ๆ มาให้พวกเจ้าอีก” ซูเม่ยมองเด็กทั้งสองเล่นอย่างมีความสุข นางกำชับเอาไว้อย่างดีว่าห้ามนำของทั้งสองสิ่งนี้ออกมาให้ผู้ใดเห็น ถ้าเกิดไม่เชื่อฟังนางก็จะไม่นำออกมาให้เล่นอีก ตอนนี้เจ้าก้อนทั้งสองไว้ใจนางเต็มร้อยแล้ว ต้องขอบคุณของเล่นอาซิงที่เอาชนะใจซูต้าหนิงได้ ส่วนบิดาของนางก็เริ่มแข็งแรงมากกว่าเมื่อก่อนแล้ว นางนำยาบำรุงร่างกายออกมาให้ท่านทาน ยาในยุคปัจจุบันมันช่วยให้บิดาของนางฟื้นตัวได้เร็วขึ้น ความสุขของทุกคนช่วยให้อาซิงมีพลังงานเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความลับบางอย่างของอาซิงถูกนางเค้นเอามาได้ เมื่อไหร่ที่อาซิงมีพลังงานเหลือเฟือเจ้าตัวเล็กก็จะสามารถออกมาจากมิติร้านค้าได้ ซูเม่ยวางแผนล่วงหน้าเอาไว้แล้ว นางจะทำแปลงผักเอาไว้พอตกกลางคืนนางก็จะให้อาซิงช่วยออกมาดูแลแปลงผักให้ เพราะเจ้าตัวน้อยไม่จำเป็นต้องหลับนอน ตราบใดที่รอบ ๆ ตัวมีพลังแห่งความสุขอาซิงก็สามารถออกมาอยู่ด้านนอกได้ตลอดเวลา โดยที่ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นอาซิงได้เลย จะมีก็เพียงซูเม่ยเท่านั้นที่มองเห็น “ซูเม่ยเจ้ากำลังจะทำสิ่งใดรึ” ชายชราเดินออกมาจากห้องเห็นบุตรสาวถืออุปกรณ์ทำสวนเดินออกไปหลังเรือนจึงเอ่ยปากถามเวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั
ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต
ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ
หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด
ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้
ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด







