Home / รักโบราณ / สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย / ตอนที่ 9 ราชโองการจากฮ่องเต้

Share

ตอนที่ 9 ราชโองการจากฮ่องเต้

last update publish date: 2026-11-12 23:00:27

ซูเม่ยเรียบเรียงความทรงจำในวันที่เจอเด็กทั้งสอง ภาพที่เด็กทั้งสองอยู่กับศพมันพอจะทำให้นางเดาเหตุการณ์ได้บ้าง สถานการณ์ของครอบครัวที่แท้จริงของเจ้าก้อนแป้งคงจะไม่ปลอดภัยพวกเขาถึงได้ปล่อยให้เด็กทั้งสองอยู่กับนางไปก่อน

“ตอนนี้เด็กทั้งสองเป็นลูกของข้าเช่นกัน ข้าไม่ปล่อยให้พวกเขาเป็นอันตรายไปหรอก”

“นายท่านแต่เด็กทั้งสองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของท่าน” อาซิงเอ่ยความจริงออกมา ร่างบางหยุดชะงักคนที่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นมีลูกน่ารัก ๆ ให้เลี้ยงดูอย่างนางจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร ถ้าเด็กทั้งสองเรียกนางว่าท่านแม่ ก็หมายความว่านางเป็นท่านแม่ของพวกเขา

“อาซิงเจ้าจะไปไหนก็ไปเถอะ ข้าจะไปเล่นกับเด็ก ๆ แล้ว” ซูเม่ยไม่ชอบใจที่อาซิงพูดออกมาเช่นนั้น นางเลี้ยงของนางมาอย่างดี ทั้งรักเอ็นดูและทะนุถนอม อาซิงยังจะมาพูดแทงใจดำของนางอีก

ในชาติที่แล้วนางใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวยังไม่พอเรื่องร้ายที่นางเก็บเอาไว้ตลอดคือร่างกายของนางไม่สามารถมีลูกได้ เรื่องนี้มันเป็นปมในใจของนางมาตลอดจนกระทั่งนางสิ้นใจตาย เพราะเหตุนี้ถึงทำให้ซูเม่ยเอ็นดูเด็กทั้งสองไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ ของตนเอง

ร่างบางมองสำรวจไปทั่วทั้งเรือน ในความคิดของนางได้วางแผนเอาไว้เป็นฉาก ๆ นางจะทำให้ครอบครัวของนางมีชีวิตที่ดีขึ้น สตรีไร้ค่าที่ชาวบ้านเคยกล่าวหา นางจะให้มันตายไปพร้อมกับเจ้าของร่างนี้ นับจากนี้ไปนางจะเป็นคนที่พลิกชะตาครอบครัวนี้ให้สามารถลืมตาอ้าปากได้

จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาตราหน้าว่านางได้อีก

ความสัมพันธ์ระหว่างซูเม่ยกับฝูเยี่ยฟางเริ่มดีขึ้นจนน่าตกใจ ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนซูเม่ยหาเรื่องรังแกนางสารพัด

พอนางฟื้นขึ้นมาจากความตายก็ดีกับเพื่อนบ้านอย่างนางเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่ไม่จำเป็นเลยที่ซูเม่ยจะทำดีกับนาง

แต่นั่นมันทำให้ความรู้สึกแย่ ๆ ที่ฝูเยี่ยฟางเคยมีให้ร่างบางหายไปจนหมดสิ้น

“ซูเม่ยถ้าเจ้าจะเข้าป่าอีกไปหาข้าที่เรือนก็ได้นะ ข้าจะมาเป็นเพื่อนเจ้า ข้าต้องรีบเอาลูกท้อไปให้ทุกคนชิมแล้ว”พอฝูเยี่ยฟางพูดจบนางก็รีบปลีกตัวหนีออกไป ซูเม่ยมองตามแผ่นหลังของนางด้วยสายตามึนงง สตรีผู้นี้หายโกรธนางแล้วรึ เหตุใดนางถึงได้เป็นคนปล่อยวางง่ายเช่นนี้ แต่ก็ดีเหมือนกันนางจะได้ไม่ต้องเข้าป่าเพียงลำพังไว้ครั้งหน้าจะชวนฝูเยี่ยฟางไปด้วย

“เย็นนี้พวกเราจะกินอะไรรึเจ้าคะท่านแม่ ซูจินรอให้ถึงตอนเย็นไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”ร่างเด็กน้อยจูงมือมารดาเดินกลับเรือนเป็นภาพที่หาดูได้ยาก เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กทั้งสองดังขึ้นเป็นระยะ ขณะเดินกลับเรือเจ้าก่อนแป้งก็คิดถึงแต่เรื่องกิน

“แม่จะแกงไก่ใส่หน่อไม้กับทำขนมไข่นกกระทาให้เจ้าทั้งสองกิน”

“แต่เราไม่มีไข่นกเลยนะขอรับท่านแม่”ซูต้าหนิงตอบมารดาออกมา เขาไม่รู้ว่ามารดาแอบไปเก็บไข่นกมาตั้งแต่ตอนไหน

แล้วที่สำคัญไข่นกมันนำมาทำขนมได้ด้วยรึ เด็กทั้งสองมองใบหน้าที่งดงามของท่านแม่ด้วยความสงสัย ซูเม่ยมองเด็กทั้งสองด้วยความเอ็นดูนางเลยอธิบายให้ทั้งสองฟังว่าขนมไข่นกกระทาไม่ได้ทำมาจากไข่นกแต่นางจะใช้มันเทศที่เด็ก ๆ ทั้งสองช่วยกันขุดมาทำต่างหากเล่า

“ท่านแม่ไม่เห็นบอกพวกเราเลยว่าสิ่งนั้นมันทำขนมได้ ไม่เช่นนั้นข้ากับซูจินก็คงขุดมาเยอะกว่านี้” เมื่อรู้ว่ามันที่ตนตั้งใจขุดนำมาทำขนมได้ เจ้าเด็กแสบทั้งสองก็โอดครวญออกมา

“แค่นี้ก็เยอะแล้ว ไว้กินหมดแม่จะไปขุดมาให้พวกเจ้าอีก”

นางไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้จอมตะกละทั้งสองมาเลี้ยง เห็นทีครั้งหน้านางต้องขุดมันมาปลูกไว้หลังเรือนเสียแล้ว เมื่อพูดถึงมัน อยู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ผู้คนที่นี่ไม่มีใครรู้จักขนมไข่นกกระทา หรือว่านางจะลองทำไปขายที่ตลาดดู ร่างบางหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นช่องทางในการหาเงิน

“ท่านแม่ยิ้มอะไรรึเจ้าคะ”

“แม่คิดว่าจะทำขนมไปขายที่ตลาด จะได้มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นกว่านี้”

“ดียิ่งนัก เดี๋ยวซูจินกับท่านพี่จะชิมให้ท่านแม่เอง”เมื่อพูดถึงขนมทั้งสองแสบก็จินตนาการไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แล้วยิ่งท่านแม่จะทำขนมไปขายอีกท่านแม่เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

“ข้าชอบท่านแม่ตอนนี้ที่สุด”

“ก่อนหน้าที่พวกเจ้าไม่ชอบแม่รึ”เจ้าก่อนแป้งส่ายหน้าพร้อมกัน ก่อนที่จะพูดความในใจทั้งหมดออกมา

“เมื่อก่อนท่านแม่ใจร้าย ชอบตีข้ากับน้อง และที่สำคัญท่านแม่โง่งมไม่ค่อยฉลาดนัก”ความจริงที่ไร้การปรุงแต่งทำให้ซูเม่ยพูดไม่ออก นางได้แต่ยิ้มแห้งให้กับลูกทั้งสอง

“ต่อไปแม่จะไม่ทำร้ายเจ้าทั้งสองคนแล้ว และแม่จะทำของอร่อย ๆ ให้พวกเจ้ากินบ่อย ๆ ด้วย”

“เย้ เย้ ท่านแม่ใจดีอีกแล้ว ข้าอยากอยู่ที่นี่กับท่านแม่ตลอดไปเลย”ซูจินพูดออกมาตามความรู้สึก แต่พี่ชายนั้นรู้ดีว่าสักวันเขาจะต้องจากท่านแม่ไป จะเป็นไปได้ไหมที่จะพาท่านแม่ไปกับพวกเขาด้วยยิ่งคิดถึงความเป็นจริงยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพาท่านแม่กลับวังไปในฐานะมารดาของพวกเขา

“ท่านพ่อพวกเรากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”ผู้เฒ่าซูมัวแต่ทำแปลงผักให้บุตรสาว เมื่อรู้ว่านางกลับมาท่านก็วางมือจากงานตรงหน้าแล้วเข้าไปหาบุตรสาวและเด็ก ๆ ทันที

“กลับมาแล้วรึ เจ้าแสบทั้งสองไม่อยู่ท่านตาเหงาหูยิ่งนัก”ชายชราเอ่ยวาจาหยอกล้อเด็กทั้งสองเล่น เจ้าก้อนทั้งสองก็ส่งยิ้มให้ท่านตาก่อนที่จะเข้าไปออดอ้อนชายชราตรงหน้า

“ท่านตาซูจินกลับมาแล้ว ไม่เหงาแล้วนะเจ้าคะ”

“ท่านพ่อพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ แปลกผักไว้ค่อยทำต่อวันหลังก็ได้ ตอนนี้ข้ายังไม่ได้ซื้อเมล็ดมาเลย”ที่จริงแล้วนางรอมิติร้านค้าเปิดต่างหาก นางไม่มีเงินไปซื้อของในตลาดหรอกนะ ตอนนี้นางก็ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่ตำลึงเดียว

นางต้องพึ่งพาอาซิงไปก่อน

……

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 39 เจ้าช่างดื้อนัก

    เวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 38 ข่าวการแต่งงานของท่านอ๋อง

    ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 37 ฐานะที่แท้จริง

    ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 36 ซื้อเรือนหลังใหม่

    หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 35 แกล้งโง่แค่ตอนอยู่กับนางเท่านั้น

    ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 34 ซ้อมยิงปืน

    ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status