Home / รักโบราณ / สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย / ตอนที่ 10 สร้างความสัมพันธ์กับตระกูลฝู

Share

ตอนที่ 10 สร้างความสัมพันธ์กับตระกูลฝู

last update publish date: 2026-11-12 23:06:49

เมื่อกลับถึงวังเฉินชิงอีก็ให้องครักษ์ไปสืบเรื่องราวของตระกูลซูมา เหตุใดสตรีผู้นั้นถึงใช้สกุลซูเหมือนกับพี่เขยของเขา ทั้งสองครอบครัวมีอะไรเกี่ยวข้องกันหรือไม่ เรื่องนี้มันทำให้เขาแคลงใจเพราะตระกูลซูเก่าของพี่เขยเขานั้นมีฐานะร่ำรวย ลูกหลายในตระกูลก็มีอยู่มีกินไม่ขาดมือ แต่ตระกูลซูที่เลี้ยงดูลูกของเขาอยู่นั้นช่างต่างกันอย่างลิบลับ

“เรื่องที่ท่านอ๋องให้ไปสืบได้เรื่องมาแล้วขอรับ”

“ว่ามา สตรีผู้นั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลซูเก่าหรือไม่” อวี่หานเล่าทุกอย่างที่ตนสืบมาได้ให้ท่านอ๋องฟัง ร่างสูงที่ได้ยินดังนั้นคิ้วทั้งสองของเขาก็เริ่มขมวดเข้าหากันเป็นปม เรื่องราวมันเริ่มซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

“ผู้นำตระกูลซูเก่ามีน้องชายอยู่คนหนึ่ง เมื่อสามสิบปีที่แล้วในงานล่าสัตว์ได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดมีฝูงสัตว์จำนวนมากวิ่งไปทิศทางที่น้องของผู้นำตระกูลซูล่าสัตว์อยู่ เหตุการณ์นี้ตกอยู่ท่ามกลางสายตาหลายคู่ ไม่นานนักพื้นที่แห่งนั้นก็เต็มไปด้วยฝุ่น หลังจากที่สัตว์พวกนั้นหนีไปบริเวณนั้นก็เหลือเพียงเสื้อตัวหนึ่งกับคราบเลือดเลอะอยู่ที่พื้น ทำให้ผู้นำตระกูลซูเข้าใจว่าน้องชายของเขาได้ตายไปแล้วพะยะค่ะ พวกเขาไม่ได้ปลงใจเชื่อเสียทีเดียวตลอดเวลาสามปีก็ให้คนออกตามหา เมื่อไร้วี่แววตระกูลซูเลยหยุดการตามหาลงเพียงแค่นั้น” 

“เจ้าออกไปได้แล้ว”

“พะยะค่ะ”

เฉินชิงอีจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ถ้าเกิดว่าสตรีผู้นั้นเกี่ยวข้องกับตระกูลซูจริง เรื่องสัญญาที่เสด็จพ่อเคยให้ไว้กับผู้นำตระกูลซูก็คงมีปัญหา เสด็จพ่อได้เอ่ยปากว่าจะให้บุตรสาวของตระกูลซูแต่งเข้ามาในตำหนังเฉิง แต่ท่านไม่ได้เอ่ยปากออกมาว่าสตรีผู้นั้นคือใคร 

ในเมื่อเสด็จพ่อได้ลั่นวาจาออกไปแล้ว พระราชโองการของท่านก็ไม่อาจไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ 

หลังจากที่กลับมาถึงเรือนเจ้าสองแสบก็นอนหลับไปด้วยความเหนื่อย ซูเม่ยคลุกอยู่ในห้องครัวนางวุ่นอยู่กับการทำขนม

จากมันที่เป็นหัวถูกแปรรูปให้กลายเป็นขนมก้อนเล็ก ๆ สีม่วง

ขนมไข่นกกระทาส่งกลิ่นหอบตลบอบอวลไปทั่วทั้งเรือน กลิ่นหอมของขนมเจ้าก้อนทั้งสองลืมตาตื่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ซูต้าหนิงกับซูเม่ยลุกขึ้นนั่งจากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องครัว

จากที่เดินช้า ๆ เท้าของทั้งคู่ก็เริ่มวิ่งกรูเข้ามาเกาะที่ขอบประตูในห้องครัว สายตาสองคู่มองขนมรูปร่างกลม ๆ ที่ท่านแม่กำลังทอด

เด็กทั้งสองไม่กล้าเข้าไปเกรงว่าท่านแม่จะดุเอา

ซูเม่ยแอบชำเลืองมองเด็กทั้งสอง มุมปากเรียวบางลอบยิ้มออกมา นางอยากยื่นขนมให้เจ้าก้องทั้งสองกินแทบแย่

แต่ขนมมันยังร้อนอยู่เลย รออีกสักพักค่อยยกไปให้เด็ก ๆ กินก็แล้วกัน

“ตื่นกันแล้วรึ รอสักครู่เถิดขนมยังร้อนอยู่เลย”เจ้าสองแสบพร้อมใจกันยิ้มออกมาจนตาหยี๋ ทั้งสองพากันเดินออกไปนั่งรอนางอย่างว่าง่าย ไม่ได้มีแค่เด็ก ๆ เท่านั้น ที่อยากลิ้มลองขนมลูกกลม ๆ ที่นางทำ ยังมีคนที่เฝ้าดูครอบครัวของนางอยู่รอบนอกอีกหลายชีวิต ร่างบางก็ยิ่งทำให้ขนมส่งกลิ่นหอมยั่วยวนคนพวกนั้นเข้าไปอีก

คิก! คิก!

“เจ้านายท้องของคนพวกนั้นร้องแข่งกันออกมาเป็นเพลงเลย ท่านอย่าใจร้ายกับพวกเขานัก”อาซิงพูดออกมาเหมือนว่ากำลังเห็นใจคนพวกนั้น แต่ไม่เลย ร่างเล็ก ๆ กลับหัวเราะชอบใจในสิ่งที่นางทำต่างหาก

“เจ้าชอบฟังมิใช่รึอาซิง ไว้ข้าจะทำให้เข้าฟังบ่อย ๆ ดีหรือไม่”

“ดีที่สุดขอรับ เสียงนั้นทำให้อาซิงมีความสุขที่สุด”

ซูเม่ยมองเจ้าตัวเล็กแปลก ๆ เจ้าตัวเล็กมีอีกด้านที่นางไม่เคยเห็น นอกจากจะใช้พลังงานจากความสุขของมนุษย์แล้ว

ยังมีนิสัยชอบเห็นคนอื่นลำบากอีก ดีมากนางชอบยิ่งนัก แบบนี้แหละอาซิงถึงจะอยู่กันนางได้

“อาซิงมิติร้านค้าของเจ้าเหตุใดถึงไม่ปรากฏตั้งแต่ตอนที่ข้ายังไม่ตาย”ซูเม่ยสื่อสารกับอาซิงผ่านทางจิต เรื่องที่นางตายแล้วมาอยู่ในร่างนี้ให้มีเพียงนางกับอาซิงเท่านั้นที่รู้ เจ้าตัวเล็กทำหน้าครุ่นคิดเมื่อได้ยินผู้เป็นนายถาม

“นายท่านตอนนั้นร่างของท่านไม่สามารถสื่อสารกับข้าได้ เป็นเพราะเหตุใดข้าเองก็ไม่รู้ แต่ข้ารับรู้ตลอดเวลาที่ท่านซื้อของ

ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าชอบร้านพวกนั้นมาก ข้าเลยสร้างเครื่องกลสำหรับลอกเลียนแบบของเหล่านั้นมาโดยเฉพาะและของที่มีอยู่ในมิติร้านค้าข้าก็เลียนแบบไว้สำหรับท่าน”

“เจ้ารับรู้เฉพาะตอนที่ข้าซื้อของเท่านั้นรึ”

“ขอรับ ตอนนั้นความสามารถของข้ามันทำได้เพียงแค่นั้นจริง ๆ แต่ตอนนี้เจ้านายไม่ต้องเป็นห่วง

ข้าสามารถช่วยงานท่านได้มากเลยทีเดียว”

เจ้าตัวเล็กพูดออกมาไม่หยุด ราวกับว่าชาติก่อนนั้นมันเองก็อึดอัดเหมือนกัน โลกนี้มันมีเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเยอะมากมายไปหมด

ยิ่งอยากรู้มากเท่าไหร่นางก็รู้สึกว่ามันเสียเวลาชีวิต

ไม่รู้ว่าครั้งนี้นางจะมีโอกาสอยู่จนแก่ชราหรือไม่ นางไม่อยากรับรู้เรื่องเหลือเชื่อเหล่านั้นอีกแล้ว ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันให้มีความสุขก็พอแล้ว นางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งต่อจากนี้ไม่ว่าเจอเรื่องร้ายอันใดนางก็จะไม่หวั่นกลัว มันมีสิ่งใดที่น่ากลัวกลัวความตายอีกรึ

“ข้าขอบใจเจ้ายิ่งนักที่คอยช่วยเหลือข้ามาตลอด”

“เจ้านายท่านไม่ต้องขอบคุณข้าเลยขอรับ ข้าเองก็ต้องพึ่งพาท่านเช่นกัน”พอพูดเสร็จเจ้าตัวน้อยก็หายตัวไปกลางอากาศ ซูเม่ยหันไปมองขนมที่วางอยู่

นางถือขนมออกไปให้เด็กทั้งสองเมื่อเห็นว่าขนมมันเริ่มเย็นแล้ว

“เด็ก ๆ ขนมมาแล้ว”

“เย้ ท่านแม่วางตรงนี้เลยเจ้าค่ะ”

ซูจินตบไปที่พื้นตรงหน้าของตัวเอง องค์หญิงตัวน้อยบัดนี้ลืมการปฏิบัติตัวที่ได้เรียนมาจากในวังไปหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงเด็กน้อยวัยสดใส ซูจินอยากทำสิ่งใดนางก็ทำยิ่งตอนนี้ท่านแม่ใจดีนางก็ยิ่งร่าเริงออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนซูต้าหนิงเองก็อ่อนโยนมากขึ้นไม่เคร่งเหมือนตอนที่อยู่ในวัง

“ท่านตามากินขนมเร็วขอรับ ท่านแม่ทำขนมอร่อยยิ่งนัก”ซูต้าหนิงเดินเข้าไปพยุงท่านตาออกมา ผู้เฒ่าซูมองทั้งสามคนด้วยรอยยิ้ม ในใจของชายชราตอนนี้เต็มไปด้วยความสุขใจ ยิ่งเห็นบุตรสาวเพียงคนเดียวยิ้มออกมาได้เขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย

“ท่านพ่อนั่งตรงนี้เลยเจ้าค่ะ ท่านชิมขนมในจานให้ข้าที ข้าว่าจะลองทำไปขายเจ้าค่ะ ระหว่างที่ยังไม่ลงเมล็ดผักในแปลงข้าก็จะขายขนมไปพลาง ๆ ก่อน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 39 เจ้าช่างดื้อนัก

    เวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 38 ข่าวการแต่งงานของท่านอ๋อง

    ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 37 ฐานะที่แท้จริง

    ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 36 ซื้อเรือนหลังใหม่

    หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 35 แกล้งโง่แค่ตอนอยู่กับนางเท่านั้น

    ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 34 ซ้อมยิงปืน

    ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status