ตอนที่ 7 ภาพตัด

ตอนที่ 7 ภาพตัด

“เดินดีๆก่อนได้ไหม”

“แล้วไม่ดีตรงไหน”

จิณห์วราช้อนนัยน์ตาสุกใสแวววาวขึ้นมองร่างสูงที่โอบเอวประคองไว้แนบชิด

“ก็ตรงที่เดินแล้วลูบขาผมเนี่ย ขยับสูงอีกนิดก็โดนน้องชายผมแล้วนะ”

“อือ โทษที”

“ทำไมต้องกินจนเมาขนาดนี้”

“แล้วถ้ากินไม่เมา จะกินทำไมล่ะคุณ”

“ยอกย้อน”

“คุณฉันขี้เกียจเดินแล้วอ่ะ”

“เรื่องเยอะ แล้วจะให้ทำไง”

“อุ้มหน่อย”

พรึ่บ!

ปริชญ์ตวัดร่างบางขึ้นอุ้มแล้วก้าวเดินตรงดิ่งไปที่รถคันหรูก่อนจะปล่อยให้เธอยืนบนพื้นแล้วเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่ง พร้อมกับดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เรียบร้อย

“ขอบคุณ”

“แค่นี้เองหรอ”

“จะให้ตอบว่าไง หรือต้องทำเป็นอินโนเซนท์จ้องหน้าคุณนิ่งๆ รอจูบจากคุณงั้นหรอ”

“อือ ได้ไหมล่ะ”

“ไม่อ่ะ มันเชยอ่ะคุณ ใครๆเขาก็ทำกันป่ะ”

“รู้มาก”

“ฉันทำงานแบบนี้ เจอบรรดาเสือ สิงห์พร้อมบุกขย้ำ ถ้าไม่มีภูมิต้านทานคงไม่อยู่รอดจนมาถึงทุกวันนี้หรอก”

“แต่ก็เก่งมาก” ผมกระซิบบอกเธอเบาๆพร้อมกับยื่นมือหยิกแก้มนุ่มด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะเดินอ้อมมาด้านคนขับ จนไม่ทันเห็นแก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อ

จิณห์วราลูบอกด้านซ้ายเบาๆเมื่อรับรู้ความผิดปกติที่เกิดขึ้นแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ซ้ำยังเกิดขึ้นกับคนที่ไม่รู้จักอีก ฉันพยายามควบคุมลมหายใจและอาการใจเต้นแรงให้อยู่ในระดับปกติเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆที่อยู่หลังพวงมาลัยพารถคันหรูแล่นไปตามท้องถนนโล่งในช่วงเวลาที่ผู้คนต่างหลับใหล

“คุณ”

“หื้ม”

“ทำไมใส่แว่น สายตาสั้นหรอ”

“ไม่นะ”

“อ่าว! แล้วที่เขาพูดกันว่าคนใส่แว่นกินดุจริงป่ะ”

“ลองไหมล่ะ”

“เหอะ! เนิร์ดแบบนี้จะร้อนแรงสักแค่ไหนกันเชียว”

“พูดแบบนี้ ไปต่อด้วยกันไหมล่ะครับ”

“หึๆ” จิณห์วราหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมขยับตัวนั่งเฉียงหันหน้าเข้าหา “อ่อยเหยื่อหรอ”

“เปล่าอ่อย แล้วอีกอย่างของแบบนี้เขาไม่พูดกันหรอก ต้องทดลองด้วยตัวเอง”

“อย่ามาฉวยโอกาสตอนเมา เพราะมันไม่ได้ผล”

“ไม่กล้าอ่ะดิ”

“อย่าท้าทาย” ฉันตวัดตาจ้องคนตรงหน้าเขม็ง เธอไม่ชอบให้ใครมาท้าทายแล้วยิ่งในเวลาที่ร่างกายรับแอลกอฮอล์เข้าไปเกินลิมิตความอยากเอาชนะยิ่งเพิ่มสูงขึ้น ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยออกพร้อมขยับตัวขึ้นเล็กน้อย อาศัยช่วงที่เขาจอดรถติดไฟแดงโน้มต้นคอลงมาแล้วจูบลงบนริมฝีปากหยักทันที

“อึก อื้อออ”

จากที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนแต่พอถูกเขาจูบกลับด้วยจูบแสนเร้าร้อนจนร่างบางอ่อนระทวย จึงถูกเขาดึงเข้าไปกอดแนบแน่นจนกระทั่ง

ปรื้นนนน

เสียงบีบแตรดังขึ้นจากรถทางด้านหลังทำให้ปริชญ์ยอมปล่อยให้ร่างบางได้รับอิสระแล้วกลับมาตั้งใจขับรถต่อ

แก้มนวลแดงระเรื่อเพิ่มมากขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะการกระทำของเขาหรือเพราะพิษแอลกอฮอล์ในร่างกายที่เริ่มออกฤทธิ์จนเธอเริ่มมึนหัวหนักขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจสั่นสะท้าน สติเริ่มเลือนลางแต่ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับวูบ ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่จำได้...เขาพาเธอเข้าโรงแรม

แสงตะวันที่โผล่พ้นขอบฟ้าเริ่มเปล่งแสงประกาย ทำให้ร่างบางที่นอนหลับสนิทบนเตียงสีขาวสะลืมสะลือตื่นพร้อมกับยกมือขึ้นบังแสงที่ลอดทะลุผ่านผ้าม่านเข้ามา

“อื้อ”

เธอขยับพลิกตัวอย่างแผ่วเบาด้วยความปวดเมื่อยไปทั้งตัว ก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อความทรงจำเมื่อคืนผุดเข้ามาในหัวสมอง ก่อนจะหันมองคนข้างๆช้าๆ เห็นแผ่นหลังกว้าง ผิวขาวอย่างคนสุขภาพดีนอนคว่ำหน้า ผ้าห่มผื่นใหญ่ปิดคลุมสะโพกหนา ถ้าให้เดาเขาคงไม่ได้ใส่อะไรไว้แน่ๆแล้วพอก้มดูตัวเองถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ

“ซวยแล้ว จันทร์เจ้า” เธออุทานเสียงแผ่วเบาเมื่อร่างกายในตอนนี้ไม่มีเสื้อผ้าติดกายสักชิ้นก่อนจะค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นแล้วเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำอย่างเงียบเชียบจนเรียบร้อย ก่อนจะวิ่งไปคว้ากระเป๋าสายมาสะพาย แล้วออกจากห้องด้วยความเร่งรีบและเงียบที่สุด

ฟู่ว!

เธอถอนหายใจออกมายาวเหยียด หลังจากพาตัวเองออกมาด้านหน้าโรงแรมได้สำเร็จ แม้จะโล่งใจแต่ก็โล่งใจไม่สุดเมื่อเธอจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้เลยหลังจากที่เขาพาเธอเข้าโรงแรม

“จะได้เสียกันไหมวะ”

“แต่ก็ไม่เจ็บ ไม่ปวดนี่หว่า” ฉันกระโดดไปมา ขยับตัวอ้าขากว้างอย่างลืมตัว จนผู้คนที่เดินขวักไขว่ผ่านไปผ่านมาต้องหันมองด้วยความงุนงงราวกับเธอเป็นตัวประหลาด

“โอ๊ย จันทร์เจ้า เรื่องสำคัญแบบนี้พลาดได้ไงวะเนี่ย” ตื่นมานอนกับใครไม่นอน ดันมานอนกับคนที่เธอเคยปากดีใส่ไว้

ครืด ครืด ครืด

โทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋าสะพายสั่นสะท้านเมื่อมีสายเรียกเข้า เธอจึงรีบควานหาก่อนจะกดรับสายเมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา

“ว่าไงแซนดี้”

“มึงอยู่ไหนจันทร์เจ้า”

“อยู่... อ๋อ คอนโด มีอะไร” เสียงหวานตอบตะกุกตะกักเมื่อสติสัมปชัญญะที่เตลิดไปยังไม่กลับมาเต็มร้อย

“ฉันเป็นห่วงกลัวไม่ถึงห้อง”

“เออ ไม่ต้องห่วง”

“มึงกูซอรี่นะ เรื่องเมื่อคืนที่ทิ้งมึงสองคนไว้ในผับ”

“ไม่เป็นไร ทำอย่างกับแกไม่เคยทิ้งพวกฉันเวลาเจอเป้าหมายถูกตาต้องใจงั้นแหละ”

“แหม่ๆ เพื่อนรักมันก็ต้องมีบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยแล้วป่ะ”

“จ้าไม่บ่อย แค่ทุกครั้งที่ออกเที่ยวเอง”

“จุกอกมาก อย่าเอาความจริงมาพูด”

“เออ แค่นี้นะ ตอนบ่ายเจอกัน”

@มหาลัยรัฐชื่อดัง

โรงอาหาร

เวลา 12.00 น.

ช่วงพักเที่ยงโรงอาหารมหาลัยแน่นขนัดไปกับกลุ่มนักศึกษาหลากหลายคณะจนโต๊ะทุกโต๊ะถูกจับจองจนไม่เหลือที่ว่าง

“ไม่มีที่ว่างเลยอ่า” จิณห์วราเปรยขึ้นพร้อมกับชะเง้อคอมองไปรอบๆโรงอาหาร

“ตรงนั้นว่างพอดีเลย รีบไปกัน” ชรันณ์เอ่ยพูดด้วยความรวดเร็วเมื่อเห็นนักศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังลุกขึ้นพอดี ก่อนจะจับแขนเรียวของทั้งสองสาวเดินไปยังโต๊ะที่หมายตาไว้

“ไปหาข้าวกินกัน”

“จันทร์เจ้าแกนั่งเฝ้าโต๊ะนะ จะกินอะไรเดี๋ยวซื้อมาให้”

“กระเพรากุ้งเผ็ดน้อย น้ำเปล่าหนึ่งขวด”

“โอเคจ้า” ฟาริญพยักหน้ารับก่อนจะเดินเคียงคู่ไปกับชรันณ์แล้วแยกย้ายกันไปซื้ออาหารตามร้านเจ้าประจำ ใช้เวลาไม่นานเพื่อนสนิทก็เดินกลับมาพร้อมจานข้าวก่อนจะวางลงแล้วเริ่มลงมือจัดการอาหารตรงหน้า

“พวกมึง”

“ว่า” ฉันที่กระดกน้ำเปล่าขึ้นดื่มครางรับก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่ายพูดต่อ

“กูขอโทษอีกครั้งนะที่เมื่อคืนทิ้งพวกมึงไว้ที่ผับกันสองคน“

“ไม่ต้องพูด แกก็ชอบทิ้งพวกฉันบ่อยๆ แล้วไปเสวยสุขคนเดียว” ฟาริญบ่นกระปอดกระแปดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างงอนๆ

“กราบขอโทษแบบเบญจางคประดิษฐ์สามที ได้โปรดให้อภัยเพื่อนคนนี้ด้วยนะคะเพื่อนรักทั้งสอง”

“แซนดี้แกทำอะไรเนี่ย เงยหน้าขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย คนอื่นคิดว่าพวกฉันสองคนเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่แกต้องกราบไหว้แล้วเนี่ย” จิณห์วราสะกิดไหล่เพื่อนยิก ๆ เมื่อคนตรงหน้าไม่พูดเปล่าแต่ยังพนมมือไหว้ ก้มกราบที่โต๊ะค้างไว้ตามที่พูด

“เขาจะคิดว่าแกไหว้ครูแล้วนะแซนดี้ เงยหน้ามาได้แล้ว ฉันอายคนอื่นเขา” ฟาริญพูดย้ำอีกครั้ง

“ยกโทษให้กูก่อนสิ”

“เออๆ” ทั้งสองเอ่ยตอบพร้อมกัน

“แล้วถึงคอนโดกันโดยสวัสดิภาพ ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ใช่ไหม”

“อือ ครบถ้วน ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแถมโดนคุณยายเทศน์กัณฑ์ใหญ่ถึงบาปบุญ เรื่องรักษาศีลข้อห้าจนหูชา” ฟาริญทำหน้าปูเลี่ยน เมื่อนึกถึงเสียงบ่นคุณยายต้อนรับเช้าวันใหม่ “แค่นั้นไม่พอนะแถมยังลากฉันไปใส่บาตรตอนเช้าต่อ ได้รับพรไปเต็มๆ”

“แล้วแกล่ะ จันทร์เจ้า” ชรันทร์หันมาถามเพื่อนสนิทอีกคนอย่างจิณห์วราที่ขยับตัวหยุกหยิก สายตากลอกกลิ้งไปมาทำตัวราวกับมีเรื่องปิดบัง

“จันทร์เจ้า ว่าไง”

“เอ่อ....” จิณห์วราเงยหน้ามองทั้งสองคนสลับไปมา อ้ำอึ้งอยากเล่าก็อยากเล่า แต่ก็ไม่กล้าปริปากพูด

“อะไร ยังไงถึงคอนโดปลอดภัยใช่ไหม ฉันจะให้รถที่บ้านวนไปส่งแกก็ไม่ยอม” ฟาริญถามย้ำ

“...”

“จันทร์เจ้า จันทร์เจ้า! จันทร์เจ้าโว้ย” ฟาริญสะกิดอีกฝ่ายพร้อมกับเอ่ยเรียกอีกครั้งเมื่ออยู่ดีๆเพื่อนสนิทก็นั่งเท้าคาง แววตาเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส ซ้ำคิ้วเรียวได้รูปยังขมวดเป็นปมอีก

“จันทร์เจ้า!!”

“....”

“มันเป็นอะไรวะฟ่าง” ชรันณ์หันมาถามฟาริญก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จิณห์วรามากขึ้น

“เออ นั่นดิ เหม่อเลย ดูท่าอาการจะหนักด้วยว่ะ”

“จันทร์เจ้า!!!”

            “หะ หา โอ๊ย ตกใจหมด” จิณห์วราได้สติสะดุ้งตกใจใบหน้าสวยเหลอหลา “มะ มีอะไร แล้วจะขยับมาใกล้ทำไมเนี่ยแซนดี้”

“เป็นอะไร มึงยังไม่ได้ตอบคำถามพวกกูเลยนะ”

            “เปล่าๆ”

            “เหม่ออะไร”

“ไม่มีอะไร แค่ง่วงนอนมั้ง”

“หรือเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”

“ไม่มี๊ มารีบกิน เดี๋ยวขึ้นเรียนสาย” ฉันตอบเพื่อนสนิททั้งสองเสียงสูงอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะก้มหน้าจัดการอาหารในจานจนเรียบร้อย

            “งง อะไรกัน”

            “คำว่าพิรุธ โอบล้อมตัวแกไปหมดแล้ว รู้ตัวไหม”

            “ไม่มีอะไร ไปๆขึ้นเรียน”

“เออค่า รีบอยู่เนี่ย” ชรันณ์เอ่ยตอบ

“แซนดี้แกว่าจันทร์เจ้ามันมีพิรุธไหม” ฟาริญเอียงตัวกระซิบถามเพื่อนสนิทอย่างชรันณ์ในขณะที่สายตามองตามหลังร่างบางแบบไม่ละสายตา

            “มาก”

            “รู้นะว่านินทา รีบขึ้นเรียนได้แล้ว”

            “จ้าๆ รู้แล้ว” ฟาริญตอบรับก่อนจะหันมากระซิบถามชรันณ์เสียงเบา “จันทร์เจ้ามันมีสามตาหรือไงวะ รู้ทันเราทุกเรื่องเลย”

“ไม่รู้ว่ามีสามตาไหม แต่กูว่าเมื่อคืนต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เรื่องนี้ต้องตามสืบ”

“เห็นด้วย”