บทที่ 5 คนอื่น

“โทรศัพท์ของลิษาไม่ได้พัง มันแค่แบตหมดค่ะ” เธอรีบแย้งไป ไม่อยากได้สิ่งของใดๆ จากเขาอีกแล้ว เข็ดขยาดไปถึงหัวใจ

          “อย่าให้มันเกิดขึ้นอีก ไม่งั้นฉันจะซื้อโทรศัพท์ให้เธออีก” เขาจะทำมันอีกแน่หากครั้งหน้านลิษาทำให้ต้องเป็นห่วงเช่นนี้ 

          “ไม่ต้องกลัวว่าลิษาจะหนีไปหรอกค่ะ เพราะลิษาจะหาเงินมาคืนคุณก่อน เราจะได้ไม่ติดค้างกันอีก และจะได้ต่างคนต่างอยู่”

          “อวดดี รู้ไหมว่าเธอกำลังทำให้ฉันไม่อยากกลับมาที่นี่”    

          ปรมะใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม เธอก็รู้ว่าเขาห่วง แต่กลับทำตีรวนใส่ ทำให้เขาเครียดยิ่งกว่าเดิม แค่เรื่องที่กำลังถูกกดดันก็ชวนปวดหัวจนแทบจะระเบิดแล้ว

          “งั้นก็ไม่ต้องกลับมาสิคะ” นลิษาตอบกลับไปอย่างเร็วไว เธอไม่ได้ขอร้องให้เขากลับมาเสียหน่อย

          “ลืมอะไรไปหรือเปล่าลิษา ที่นี่เป็นของฉัน”

          “งั้นลิษาจะกลับไปอยู่บ้านค่ะ คุณจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าลิษาอีก” สิ้นคำพูดหญิงสาวก็พลิกตัวหมายจะเดินจากไป

          “อย่ามาอวดดีลิษา เธอจะกลับไปอยู่ได้ยังไงคนเดียว”      

          เท้าหนักเดินฉับๆ ไปคว้าข้อมือเล็กไว้ แล้วเค้นเสียงถามราวกับอยากให้นลิษามีสติ ก่อนจะกระแทกลมหายใจแรงๆ ออกมา ยอมอ่อนลงในที่สุด เพราะเขามีเรื่องเครียดมากพอแล้ว ไม่อยากเพิ่มเรื่องของหญิงสาวเข้าไปด้วย

          “เดี๋ยวฉันไปเอง ฉันจะไม่มาให้เธอเห็นหน้าสองสามวัน แต่วันศุกร์เก็บกระเป๋ารอด้วย เธอต้องไปหัวหินกับฉัน และอย่าคิดดื้อกลับบ้านไปเป็นอันขาด เพราะเธอมีหน้าที่ดูแลฉันอยู่ที่ห้องนี้” พูดจบชายหนุ่มก็เดินไวๆ ออกจากห้องไป  ปล่อยให้นลิษานั้นยืนจัดการกับความรู้สึกเพียงลำพัง

          หญิงสาวยืนนิ่ง ย้ำกับหัวใจว่าเธอควรเจ็บแล้วจำ จากนั้นก็จำใจเดินเข้าห้องนอนไปเพื่อพักผ่อนและซ่อมแซมความรู้สึกที่พังติดต่อกันมาหลายวัน          

          เช้าในวันที่สองของการทำงานแห่งใหม่ นลิษาไปถึงที่ทำงานก่อนเวลาประมาณสิบห้านาที โชคดีที่บริษัทนั้นอยู่ติดกับสถานีรถไฟฟ้าอีกเช่นกัน ทำให้สะดวกต่อการเดินทาง

          ในวันนี้หญิงสาวปรับตัวได้มากขึ้น เริ่มหัวเราะกับมุกที่เพื่อนใหม่ยิงใส่บ้าง ทุกๆ คนดูเป็นมิตรและพร้อมจะเปิดใจให้กัน กระนั้นเธอก็ยังอดนึกถึงเพื่อนที่ทำงานเก่าไม่ได้ 

          และในเที่ยงวันนั้นเธอก็ได้รับการแจ้งเตือนสตอรีจากอินสตาแกรมของจันทร์เจ้าทำให้ต้องกดเข้าไปดู

          ‘อิจฉาที่สุด อยากมีคุณโปรดเป็นของตัวเองบ้าง’

          ข้อความนั้นทำให้นลิษาขบเม้มปาก เมื่อมันเกี่ยวกับปรมะ แล้วมองสตอรีที่จันทร์เจ้าแคปภาพมาอิจฉา ไล่สายตาอ่านแคปชันสั้นๆ

          ‘วันเดย์ทริป’

          มันเป็นสตอรีของมธุราที่มีการปักหมุดเช็กอินที่พัทยา บนภาพชายหาดสีขาว เม็ดทรายละเอียด เห็นน้ำทะเลสีสวย นลิษายิ้มหยัน เพราะภาพนั้นถ่ายติดรองเท้าคู่หนึ่งด้วย เธอจำมันได้ดีเพราะเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดในปีที่ผ่านมาของ ‘ปรมะ’

          นลิษายิ้มกว้าง เพราะเธอควรดีใจที่เขาอุตส่าห์ใส่รองเท้าที่เธอซื้อให้ไปเดตกับคนสำคัญ

                   

บทที่ 5 คนอื่น

         

          กิจวัตรประจำวันของนลิษาคล้ายกับที่ผ่านมา แต่ก็มีหนึ่งสิ่งเพิ่มเติมคือเธอต้องไปยังห้องซ้อมทุกๆ เย็นเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมกับการหวนกลับขึ้นเวทีอีกครั้ง โดยเธอจะได้ร้องสลับกับนักร้องตัวหลักที่กำลังจะเป็นคุณแม่เร็วๆ นี้

          หญิงสาวยิ้ม คิดถึงตอนที่บิดาและมารดายังอยู่ ยังจำเพลงโปรดของท่านทั้งสองที่ชอบให้เธอร้องให้ฟังได้  กว่าจะก้าวเท้าออกจากอาคารขนาดเล็กมาก็เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว

          “วันนี้เลิกซ้อมดึกเลย เราจะกลับยังไงล่ะลิษา” ปณัยถาม

          “ลิษาคงนั่งรถเมล์กลับค่ะ” ห้องซ้อมห่างจากที่พักค่อนข้างมาก แถมยังไม่ได้อยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้า การนั่งรถเมล์โดยสารจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว เพราะมีเพื่อนร่วมทางหลายคน

          “งั้นกลับกับพี่ดีกว่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

          “ไม่ต้องหรอกค่ะ บ้านพี่กับห้องลิษาอยู่กันคนละทางเลย”

          “เราไม่ได้อยู่บ้านเดิมแล้วเหรอ”

          “ลิษาย้ายมาอยู่อีกที่ค่ะ”

          หญิงสาวนึกเกรงใจ ไม่อยากให้รุ่นพี่เทียวไปเทียวมา แล้วส่งยิ้มขอบคุณในความหวังดี ก่อนสองเท้าจะก้าวเดิน ทว่าเสี้ยววินาทีกลับต้องหยุดกึก

          “มีอะไรหรือเปล่าลิษา” คนที่กำลังจะเดินไปส่งรุ่นน้องที่ป้ายรถเมล์โดยสารทำสีหน้าใคร่รู้ แล้วมองตามสายตาของนลิษาที่กำลังโฟกัสผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งยืนกอดอกพิงตัวอยู่กับรถหรู

          “เราแยกกันตรงนี้เลยนะคะ” เสียงนุ่มเอ่ยบอก

          “เรารู้จักเขาเหรอ” ปณัยอดห่วงไม่ได้

          หญิงสาวพยักหน้าพร้อมเอ่ยบอกให้เขาสบายใจ “คนรู้จักของลิษาน่ะค่ะ”

          ได้ยินดังนั้นปณัยก็จำใจต้องเดินจากไป ส่วนตัวเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม เป็นปรมะที่เดินเข้ามาหา

          “แค่คนรู้จัก?” คนรอเค้นเสียงถามตีรวน เพิ่งรู้ว่าตนเองเป็นแค่นั้น

          “เป็นอดีตเจ้านายด้วยค่ะ” หญิงสาวเพิ่มความจริงเข้าไปอีกข้อ พลางฝืนยิ้มให้เขา ก่อนจะได้ยินคำสั่งห้วนๆ

          “ขึ้นรถ”

          “รู้ได้ยังไงคะว่าลิษาอยู่ที่นี่” นลิษายังคงยืนนิ่ง ดวงตากลมโตมองคนที่หายหน้าไปสี่วันอย่างใคร่รู้

          “ถึงฉันไม่อยู่ แต่ก็มีหูมีตา และคงไม่ต้องพูดซ้ำนะลิษา” ชายหนุ่มเอียงคอมองไปทางรถของตัวเอง 

          “ขอบคุณที่ช่วยลิษาประหยัดค่ารถค่ะ”    

          หญิงสาวยิ้มกวนๆ พร้อมกับพนมมือขึ้นไหว้คล้ายว่าเป็นบุญคุณท่วมหัว แล้วเดินเชิดหน้าไปขึ้นรถ รู้ดีว่าดึงดันไปก็ไร้ประโยชน์ เผลอๆ จะทะเลาะกันให้อายผู้คนแถวนี้

          เมื่อก้าวขึ้นรถทั้งสองก็นั่งเงียบไปตลอดทาง สีหน้าของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความเครียด แต่นลิษาเลือกจะมองข้าม เพราะเธอควรเริ่มเซฟใจของตัวเองได้แล้ว อยากให้ความรู้สึกตายด้านเร็วไวที่สุด จะได้เจ็บน้อยลงกว่าหลายคืนที่ผ่านมา ภาพเขาที่ใส่รองเท้าของเธอไปเดตยังติดอยู่ในความทรงจำ        

          ใช้เวลาอยู่บนท้องถนนไม่นานรถคันหรูก็เคลื่อนตัวไปจอดสนิทหน้าล็อบบีของอาคารที่อยู่

          “ขึ้นไปเอากระเป๋าลงมา ฉันจะรออยู่ในรถ”

          “กระเป๋า?” นลิษาเลิกคิ้วขึ้นคล้ายไม่เข้าใจ

          “เธอต้องไปหัวหินกับฉัน” ชายหนุ่มเค้นเสียงเตือนความจำ ก่อนออกจากห้องมาวันนั้นเขาบอกไปแล้ว นลิษาไม่ได้ฟังหรืออย่างไร