Semua Bab สถานะของตายคนโปรด: Bab 1 - Bab 10

“งั้นต้อง ‘เอา’ ที่นี่” นลิษาขบเม้มกลีบปาก บ่งบอกว่าเขาไม่ยินยอมให้เธอไปสาย และยิ่งไม่ชอบใจหากเสียผลประโยชน์ “ในห้องทำงาน หรือในห้องน้ำดี” คำถามนั้นทำให้นลิษามองไปยัง ‘คุณ’ ของเธอที่แผ่นหลังของเขาห่างออกไปเรื่อยๆ “เลือก ลิษา” ปลายสายเร่งเร้า นลิษาหน้าเครียดเมื่อถูกกดดัน แล้วจำต้องตอบออกไปก่อนเขาจะตัดสินใจเลือกให้ “ลิษาจะไม่ไปสายค่ะ... ” เธอขอเลือกไปตามการนัดหมายเดิม แล้วมองไปทางห้องทำงานของคุณ เพราะเขาเองก็ทำงานในบริษัทนี้ด้วย ส่วนเธอเป็นทั้งพนักงานและคนของเขา คนในความลับที่ไม่ควรมีใครล่วงรู้ บทที่ 1 คนในความลับ จังหวะการย่ำเท้าเร็วไวบ่งบอกได้ดีว่านลิษากำลังเร่งรีบ สมาร์ตโฟนในมือถูกพลิกขึ้นมาดูเวลาเป็นระยะ 18.30 น. ที่จริงเวลานี้เธอควรถึงหน้าห้องแล้ว เธอกำลังผิดเวลากับ ‘คุณ’ สีหน้าของนลิษาแสดงถึงความกังวล สองเท้าก้าวไวๆ ไปยังเพนต์เฮาส์ที่อยู่ห่างจากสถานีรถไฟฟ้าไปเพียงสามร้อยเมตร แต่กว่าจะไปถึงจุดหมายก็เล่นเอาร่างบางเหนื่อยหอบและเลยเวลานัดไปสิบนาทีเ

“เธอช้าไป” จังหวะของนลิษามันงุ่มง่าม ช้าไปนิด “เด็กดี เร็วกว่านี้หน่อยครับ...” ปรมะอ้อนวอน นลิษาไม่ขัดความต้องการ กดมือลงน้ำหนักกับไหล่กว้างเพื่อขยับสะโพกเร็วไวขึ้น ปรมะขบฟันแน่นเมื่อความปรารถนาถูกตอบสนอง ปากหนาครางกระเส่าไม่หยุด ก่อนจะใช้อุ้งมือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปบีบเคล้าทรวงละมุนที่ไร้สิ่งห่อหุ้มอย่างมันมือ พลางโน้มใบหน้าไปใช้ปลายลิ้นเปียกชื้นสัมผัสกับทรวงเต่งตึงผ่านเนื้อผ้า “คุณโปรด” นลิษาครางสยิว อึดใจต่อมาเธอก็ต้องครางลั่นยามถูกขบด้วยฟันคมๆ ที่ทำให้เสียวซ่านไปทั่วกาย ชายหนุ่มแทะเล็มยอดเกสรด้วยปากของเขา มือสากเลื่อนต่ำไปเกี่ยวชายกระโปรงชุดนอนขึ้นแล้วดึงออกจากศีรษะทุยสวย วินาทีนั้นปรมะก็ใช้สายตามองแทนคำชม เรือนร่างของนลิษาสวยถูกใจเขาเสมอ เขาปล่อยให้หญิงสาวโยกไหวต่อไป ผลัดกันมีความสุข ก่อนจะเป็นฝ่ายคุมเกมอีกครั้งด้วยการจับร่างนุ่มให้นอนราบลง เอวสอบกระแทกกระทั้นหนักหน่วง สองมือค้ำยันกับหัวเตียงไว้ นลิษาบิดกายดิ้นเร่าเป็นระยะกับความสุขสมที่ก่อตัวคล้ายพายุ และมันยิ่งมากขึ้น เร็วไวขึ้น จ

“ข่าวคุณโปรด” จันทร์เจ้ารีบบอก “คุณโปรดของพวกเรามีข่าวอะไรเหรอ” ปาริตารีบถามต่อ แล้วพากันชะโงกหน้าไปมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่จันทร์เจ้ายื่นมาให้มุงดู “นี่ไง ตอนนี้แผนกบัญชีเม้าท์กันสนั่นเลย” JANGJIT : คุณโปรดของเรากำลังมีความรัก CHOM : ยังไง เล่าด่วนค่ะพี่แจงจิต JANGJIT : เมื่อวานพี่ไปเจอคุณโปรดควงสาวที่พัทยา หวานฉ่ำมากกก CHOM : ตาฝาดหรือเปล่าคะ ไม่เห็นมีข่าวเลยว่าคุณโปรดมีแฟนแล้ว JANGJIT : ไม่ฝาด ฉันยืนยันได้ ตัวเล็ก ผิวขาว สวยมาก โคตรจะเหมาะสมกัน CHOM : ขอภาพยืนยันด่วนค่ะพี่แจงจิต JANGJIT : ส่งรูป CHOM : ว้ายตายแล้ว นี่คุณโปรดจริงๆ ด้วย “แบบนี้สาวๆ ที่บริษัทเราก็อกหักน่ะสิ” ปาริตาทำหน้าเสียดายและออกอาการเซ็ง เธอเองก็แอบหมายตาปรมะเอาไว้ หลังเลิกรากับพ่อของลูกแสนเฮงซวยไป “อาจจะไม่ใช่คุณโปรดก็ได้ เห็นแต่ข้างหลังแบบนี้ ภาพชัดๆ แบบเห็นหน้าก็ไม่มี ที่สำคัญใครๆ ก็รู้ว่าคำพูดของพี่แจงจิตต้องเอามาหารก่อนถึงจะเชื่อได้ ” กนิษฐาคิดว่าอาจจะเป็นข่าวโคม

“มึงชอบเด็กคนนี้เหรอวะโปรด” ภพธรถามตรงประเด็น ขณะที่กนต์ระพีเองแม้จะนั่งนิ่งแต่ก็อยากรู้คำตอบเช่นกัน ทว่าคนรอฟังไม่ได้มีแค่สอง ใกล้ระเบียงนั้นมีนลิษาหยุดยืนอยู่ด้วย เจ้าตัวใช้คีย์การ์ดทาบเข้ามาด้านใน หลังยกมือเคาะประตูห้องแล้วไม่มีใครขานรับ เพราะเสียงเพลงที่เปิดบวกกับเสียงพูดคุยของพวกเขา เธอเข้ามาทันได้ยินปรมะบอกว่า ‘เขาห่วงเธอ’ พานให้หัวใจดวงเล็กเต้นถี่รัว แล้วก็ได้ฟังคำตอบรับที่ทำให้ยิ่งยิ้มกว้าง นัยน์ตาเปล่งประกายคล้ายมีพลุมาจุดอยู่ภายใน “อื้อ” ปรมะครางรับพร้อมพยักหน้าประกอบ นั่นทำให้เพื่อนทั้งสองทำตาโต “ก็ลิษาเป็นเด็กดี ไม่งี่เง่า ตามใจกู กูอยู่ด้วยแล้วสบายใจ” ปรมะอธิบายเหตุผล การได้อยู่กับนลิษาเป็นอีกหนึ่งเรื่องสบายใจของเขา “ถึงว่ามึงดูแลเขาดีและโคตรจะห่วงเขาเลย” ภพธรคิดตาม ดูจากที่ปรมะไม่ยอมให้พวกเขาขึ้นไปสังสรรค์กันที่ห้องในวันนี้แสดงให้เห็นค่อนข้างชัดเจนแล้วว่า หญิงสาวเป็นคนสำคัญ “ก็กูรู้จักวิธีดูแลของที่ยังใช้อยู่ หรือพวกมึงไม่ทำแบบนี้” ครั้งนี้ปรมะมองเพื่อนอย่างใคร่รู้บ้าง การทะนุถนอมดูแลของที่ใช้อย่างดีนั้นเป็นห

“มี่ว่าจะหาแท็กซี่กลับน่ะค่ะ” “งั้นไปกับปาล์มกับลิษาก็ได้ค่ะ ตรงสถานีบีทีเอสเรียกรถแท็กซี่ง่ายกว่าหน้าบริษัท” ปาริตาเสนอ เธอและนลิษามักเดินไปขึ้นรถบีทีเอสพร้อมกัน ก่อนจะแยกย้ายกันตรงสถานีหลัก มธุรายิ้มรับแล้วหันไปเก็บของใส่กระเป๋าสะพาย ส่วนนลิษากดเซฟงานให้เรียบร้อย จากนั้นทั้งสามก็เดินมุ่งตรงไปยังจุดหมาย “คุณลิษากับคุณปาล์มทำงานที่บริษัทนี้มานานแล้วหรือคะ” มธุราเริ่มทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่มากกว่าเดิม “ลิษาทำงานที่นี่มาเกือบสามปีได้แล้วค่ะ / ส่วนปาล์มทำมาห้าปีแล้วค่ะ แล้วคุณมี่พักอยู่แถวไหนคะ ทำไมถึงไม่ขับรถมาเองล่ะคะ น่าจะสะดวกกว่า” ปาริตาถามซักไซ้ จากการประเมินคิดว่ามธุราน่าจะมีฐานะ เป็นพวกลูกคุณหนูบ้านรวย ทว่ายังไม่ทันได้ฟังคำตอบก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นให้หันไปมอง ปิ๊นๆ รถคันหนึ่งกำลังเคลื่อนที่มาจอดตรงหน้า และทำให้หนึ่งในสามสาวขบเม้มปาก เพราะจำรถคันนี้ได้ดี ‘รถของปรมะ’ ชั่วนาทีกระจกรถก็ถูกลดลงจนสุด จึงเห็นผู้ที่อยู่หลังพวงมาลัย นลิษามองสบตากับเจ้าของรถ ก่อนจะมีคำชักชวนดังขึ้นให