บทที่ 6 ไม่รักไม่ว่า (03)

ชายหนุ่มเงียบ แต่ใช้สายตานิ่งๆ ตอบแทน

          “ก็ได้ค่ะ งั้นลิษาจะหาเงินจากทางอื่นแทน” สายตาของปรมะบอกได้ดีว่า เขาจะขัดขวางไม่ว่าวิธีใด เธอไม่อยากทำให้คนอื่นมาเดือดร้อนไปด้วย และก็ไม่คิดว่าบ้านจะถูกขายด้วยราคาสูงลิบขนาดนั้น ปรมะคิดอะไรอยู่ถึงยอมซื้อกลับมา โดยหลังจากนี้เธอก็จะส่งต่อของเหล่านั้นคืนให้เขาตามต้องการ      

          “เธอจะหาเงินมาคืนฉันทำไม แค่อยู่กับฉันต่อก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว” ปรมะมองอย่างไม่เข้าใจในการพยายามขวนขวายหาเงินของหญิงสาว

          “ลิษาอยู่ไม่ได้ค่ะ” เธอตอบเสียงเฉียบ

          “ทำไมจะอยู่ไม่ได้ ที่ผ่านมายังอยู่ได้”

          “เพราะที่ผ่านมาคุณไม่ได้มีใครไงคะ แล้วถ้าวันหนึ่งคุณต้องแต่งงาน ลิษาจะทำยังไง”           

          การเริ่มต้นของเธอและเขาคือต่างฝ่ายต่างไม่มีใครทั้งคู่ แต่ในวันนี้เขามีมธุราเป็นคนสำคัญแล้ว ฉะนั้นเธอควรไป โดยยินดีจะชดใช้ค่าฉีกสัญญาให้ แล้วเขายังต้องการอะไรอีก

          “ลิษายินดีจะเป็นคนที่คุณไม่รักค่ะ แต่ลิษาจะไม่เป็นเมียน้อยหรือแย่งแฟนของใครแน่” ไม่รักไม่ว่า แต่อย่าให้เธอถูกตราหน้าว่าแย่งของคนอื่นเลย หากในตอนนั้นมารดาไม่เจอกับเรื่องร้ายเธอก็คงไม่เลือกเส้นทางนี้หรอก

          “งั้นก็ตามใจเธอ แต่ฉันจะไม่ลดเงินให้สักบาท และห้ามคิดขายบ้านเป็นอันขาด” สิ้นคำเขาก็เดินไวๆ ออกจากห้องไปอย่างหงุดหงิด ในเมื่อนลิษาไม่คิดฟังเขาก็จะไม่ห้ามอีก แต่จะไม่ยอมให้ขายบ้านที่เจ้าตัวรักเด็ดขาด

          พอก้าวเท้าเข้ามาในรถ ปรมะก็พิมพ์ข้อความไปหาภพธร ในวันนี้เขาอยากดื่มดับอารมณ์ที่คุกรุ่นเป็นอย่างมาก

          PROD : เจอกันร้านประจำเมื่อก่อน อีกครึ่งชั่วโมง

          PROD : กูเลี้ยง

          นลิษายกมือขึ้นลูบหน้าเรียกสติ หลังจากนี้ต้องเร่งหาวิธีใหม่ในการหาเงิน มือเล็กหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เพราะต้องบอกเรื่องนี้กับมนสิกา

          “พี่มนคะ ลิษาคงขายบ้านไม่ได้แล้ว”

          “ทำไมล่ะ เราต้องใช้เงินไม่ใช่เหรอ” มนสิกามีความใคร่รู้ เพราะก่อนหน้านี้ลิษาบอกว่าอยากขายบ้านให้ได้เร็วไวที่สุด เธอถามเหตุผลไปน้องก็ไม่ยอมปริปากบอก

          “ใช่ค่ะ แต่ลิษาทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว ฝากขอโทษคุณป้าเขาด้วยนะคะ” เธอแสนจะรู้สึกผิดที่กลายเป็นคนผิดคำพูด

          “ไม่เป็นไร แต่เราบอกพี่ได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น...พี่จะหาทางช่วยเราเอง”

          นลิษานิ่งเงียบไปชั่วนาทีแล้วตัดสินใจบอกถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องล่มข้อตกลง รวมถึงเล่าเรื่องราวที่ปกปิดเรื่อยมา ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและกังวล

          “ลิษาต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ”

          “ไม่ต้องขอโทษพี่หรอกลิษา พี่สิต้องขอโทษเรา แต่เราไม่ต้องห่วงนะ พี่จะช่วยเราเอง” หลังได้รับฟังเรื่องราวของคนที่เธอรักเหมือนน้องสาวแล้วก็นึกสงสารเป็นอย่างมาก เธอเคยเจอปรมะที่โรงพยาบาลอยู่ประมาณสองหน ฝ่ายนั้นแนะนำตัวว่าเป็นเจ้านายของนลิษา แต่เธอมองออกว่าทั้งสองเป็นมากกว่านั้น แต่ไม่นึกเลยว่าน้องจะเป็นได้แค่คนในความลับ

          “ไม่ต้องช่วยลิษาหรอกค่ะ ลิษาจะหาทางเอง” เธอเข็ดกับการรับความช่วยเหลือจากคนอื่นแล้ว

          “มันไม่ได้เรียกว่าช่วยหรอกลิษา เรียกว่าพี่คืนให้ดีกว่า”

          “พี่มนหมายความว่ายังไงกันคะ...” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

          จากนั้นมนสิกาก็บอกเล่าถึงหนึ่งเรื่องที่นลิษาน่าจะไม่เคยรับรู้มาก่อน       

          “นึกไงชวนกูมาดื่มวะ”

          คนที่ถูกชวนแบบกะทันหันเลิกคิ้วมองเพื่อนที่มาถึงก่อนนานแล้ว แถมยังน่าจะเอาเหล้าเข้าปากไปหลายแก้วแล้วด้วย

          “เบื่อ” คนที่มีอารมณ์กรุ่นในอกบอกสั้นๆ

          “ตามหาคุณลิษาเจอแล้วหรือไง”           

          ภพธรถาม แล้วยกมือขึ้นเรียกพนักงานเพื่อสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม คาดว่าคืนนี้เพื่อนน่าจะเมาหัวราน้ำ เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นมาจากกนต์ระพีแล้ว เข้าใจว่าน่าจะมีการปะทะคารมกันมาด้วย ไม่เช่นนั้นคงไม่มานั่งหน้าบูดอยู่แบบนี้ โดยในช่วงที่ผ่านมาปรมะตามตัวยาก เพราะค่อนข้างอยู่ติดห้อง

          ปรมะกระแทกลมหายใจแรงๆ อย่างเก็บทรงไม่อยู่

          “มึงทะเลาะกับเขาหรือวะ”

          “ลิษาแม่งทำตัวน่าเบื่อ อวดดี” คนหงุดหงิดกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะอย่างแรง การอวดดีของนลิษาทำให้เส้นเลือดในสมองเขาเต้นตุบๆ และอาจจะแตกเข้าสักวัน

          “เบื่อก็ทิ้งสิวะ จะเก็บไว้ให้รำคาญใจทำไม” ภพธรหรี่ตามองหน้าคนที่ทำเป็นเก่ง เรื่องง่ายๆ แบบนี้ปรมะก็น่าจะคิดออก แต่คงไม่กล้าทำมากกว่า

          “ยังไม่คุ้ม” ปรมะตอบหน้าตาย

          “มั่นใจนะว่าเป็นเรื่องนั้น กูว่ามึงไม่อยากให้เขาไปมากกว่า”         ภพธรเบะปากใส่นิดๆ ต่อให้อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ มันน่ะไม่คุ้มมานานแล้ว คนที่บูชาเงินแบบปรมะควรหยุดเมื่อรู้ว่าตนจะเสียผลประโยชน์ แต่นี่อะไรกลับตระเวนตามหาทรัพย์สมบัติมาคืนให้หญิงสาวจนเกือบจะครบทุกชิ้น ทั้งที่ฝ่ายหญิงก็บอกแล้วไม่ต้อง ไม่จำเป็น แต่ก็ยังไปยัดเยียดให้

          “กูว่ามึงอาจจะรักเขาว่ะโปรด”

          คนฟังกลอกตาใส่เพื่อนราวกับมันเป็นเรื่องไร้สาระ

          “และกูอยากให้มึงรู้ไว้ ว่าเงินไม่ได้ซื้อได้ทุกอย่างหรอกนะ ระวังมึงจะเจ็บเจียนตาย อย่าทิฐินักเลย ปล่อยวางเรื่องอดีตบ้างก็ได้” เขารู้ดีว่ารอยอดีตทำให้มันตั้งแง่กับความรัก จึงอยากให้ปล่อยวางลงบ้าง หากเพื่อนยังปากดีและไม่หยุดทบทวนหัวใจ วันไหนที่เสียนลิษาไปจริงๆ วันนั้นมันต้องตายทั้งเป็นแน่

          “แต่กูก็เอาบ้าน เอาของที่ลิษาอยากได้กลับมาได้เพราะเงิน” ปรมะเถียง ที่ผ่านมาประสบการณ์บอกเขาว่าเงินนั้นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด พร้อมนึกเศร้าเมื่อนึกถึงเรื่องร้ายในอดีต           

          “แต่เด็กนั่นกลับกำลังจะขายมัน ขายแบบขาดทุนเสียด้วย”

          “เสียดายก็ซื้อไว้สิ” ดูก็รู้ว่ามันหวงบ้านหลังนั้นแทนหญิงสาว

          “กูจะไม่เสียเงินซ้ำซ้อนกับเด็กนั่นอีก” ปรมะส่ายหน้า เขาไม่ทำเช่นนั้นแน่ เพราะนลิษาไม่มีสิทธิ์ขายบ้าน 

          “ก็ตามนั้น อย่าให้เห็นนะว่าวันหนึ่งอยากได้กลับมา แต่ขนาดบ้านที่เขารัก เขายังยอมขายเลย มึงคิดดู” สิ้นคำปรมะก็ชะงักไปทั้งตัว

          “มึงกำลังจะบอกอะไรกู” ปรมะแสร้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่หัวใจออกอาการ เขาตีความจากคำบอกของเพื่อนได้ว่า นลิษายอมเสียของที่รักดีกว่าต้องทนอยู่กับเขา