LOGINShare
บทที่ 6 ไม่รักไม่ว่า (02)
publish date:
2026-07-05 00:51:03“บ้าชะมัด”
ปรมะคำรามลั่นเมื่อถูกเด็กดื้อเล่นงาน ไม่นานก็ได้รับข้อความจากกนต์ระพีบอกว่านลิษานำรถมาคืนที่คอนโดมิเนียมให้แล้ว เขาจึงโล่งใจไปเปลาะหนึ่งที่หญิงสาวปลอดภัย ถึงอย่างนั้นก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดีความกังวลของปรมะดำเนินไปอีกเกือบหนึ่งวันเต็มกว่าคนที่ทำให้แทบคลั่งจะกลับมา
“ถ้าเธอหายไปอีกวัน ฉันคงต้องลงสื่อตามหาคนหายแล้ว” คนที่ทั้งห่วงทั้งโกรธบอกเสียงเฉียบ แต่ก็นึกโล่งใจเป็นอย่างมาก
“กล้าหรือคะ คุณมี่จะรู้เอานะคะ”
หญิงสาวสวนกลับทันควัน แล้วปรายตามองเขาที่ดูเหมือนคนไม่ได้นอนเล็กน้อย กระนั้นก็ไม่คิดอยากใส่ใจอีก ตามจริงเธอไม่ได้อยากกลับมา แต่ข้าวของเครื่องใช้อยู่ที่นี่หมด รวมถึงรู้ว่าตัวเองมีหน้าที่ใด ไม่อยากให้สุดท้ายแล้วเขาต้องยกมันมาเป็นข้ออ้างเพื่อยื้อไว้
“ลิษาขอตัวนะคะ” นลิษารีบเดินห่างออกมา
“อย่าเดินหนีฉันนลิษา” ข้อมือนุ่มถูกเขาคว้าไว้
“ลิษาไม่มีอะไรจะคุยแล้วค่ะ”
“แต่ฉันมี เธอหายไปไหนมา” เขาอยากรู้ว่าหญิงสาวไปนอนค้างอ้างแรมที่ใดมา ไม่รู้หรือว่าทำให้เขาร้อนรนขนาดไหน รวมถึงมีอีกหนึ่งเรื่องด้วยที่ทำให้ร้อนใจ
“อยากรู้ไปทำไมคะ” คนโปรดบิดข้อมือให้พ้นจากพันธนาการ พลางขยับห่างออกไปเพราะไม่อยากอยู่ใกล้นัก ก่อนจะสบสายตาอย่างตั้งคำถาม
“เธอมองไม่ออก?” ปรมะเริ่มกรุ่นในอกกับคำถามจากปากนุ่ม
“มองไม่ออกค่ะ” นลิษาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย วางหน้านิ่ง ทำเป็นไม่รู้และไม่คิดจะรู้
“ฉันเป็นห่วงเธอ” ชายหนุ่มจ้องหญิงสาวเขม็ง เขาไม่เชื่อหรอกว่านลิษาจะไม่รับรู้ถึงความเป็นห่วงนี้ คนโปรดของเขาเป็นเด็กฉลาดจะตายไป
“ขอบคุณค่ะ” มือน้อยๆ พนมขึ้นไหว้ทำราวกับคำพูดนั้นน่าปลาบปลื้มยินดี ก่อนจะตอบคำถามไปให้มันจบๆ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่ยอมปล่อยเธอไปพักผ่อนสักที
“ลิษากลับไปบ้านมาค่ะ”
“โกหก ฉันไปหาเธอที่นั่นแล้ว เธอไม่ได้อยู่บ้าน” น้ำเสียงเริ่มตึงเครียด แววตามีความดุดันเมื่อหญิงสาวไม่พูดความจริง เขาไปที่นั่นทั้งเมื่อวานและเมื่อช่วงสิบโมงเช้าของวันนี้
“อยู่ค่ะ ลิษาอยู่บ้านพี่มน” เธอกลับไปบ้านมาจริงๆ แต่นอนค้างที่บ้านหลังข้างๆ พอเช้ามาก็ออกไปทำธุระเป็นเพื่อนมนสิกา
“แล้วทำไมไม่อยู่ที่นี่ จะไปอยู่บ้านคนอื่นทำไม”
“แล้วคุณไม่เป็นคนอื่น?” เธอย้อนถาม
“ฉันเป็นเจ้าของของเธอ” ชายหนุ่มตอกย้ำ เขามีสถานะเหนือกว่านั้นมาก
“แบบนี้ลิษาต้องเห่ากับกระดิกหางตอนคุณกลับมาด้วยไหมคะ”
“ถ้าคิดจะเชื่องแบบนั้นฉันก็ไม่ได้มีปัญหา แต่ตอนนี้ตอบเจ้าของมาได้แล้วว่าเธอไปที่บ้านนั้นทำไม…”
ดวงตาของชายหนุ่มวาวโรจน์เมื่อสิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือความเงียบ จนเขาต้องเป็นคนตอบคำถามที่พอรู้อยู่แล้ว
“เธอคิดจะขายบ้านใช่ไหม...”
นลิษาที่ได้ฟังถึงกับชะงักตัวไป เพราะไม่แน่ใจว่าเขารู้ได้อย่างไร
“วันนี้ฉันบังเอิญเจอกับคุณป้าคนหนึ่งที่หน้าบ้านของเธอ ท่านบอกว่าแวะมาดูบ้านที่เจ้าของจะขายให้” ในตอนที่กำลังจะกลับหลังไม่พบนลิษา เขาเจอกับอีกฝ่ายเข้าพอดี แล้วมองอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้เด็กดื้อคิดอะไรอยู่
“ค่ะ”
หญิงสาวตอบรับ น้ำเสียงไม่มีแววลังเล เธอคิดมาหลายวันแล้ว เชื่อว่าบิดาและมารดาคงเข้าใจ เพราะเธออยากปลดพันธะหัวใจโดยไวที่สุด
คนที่จะซื้อบ้านของมนสิกานั้นขอซื้อบ้านของเธอด้วย เพราะอยากได้พื้นที่เตรียมไว้สำหรับครอบครัวที่กำลังจะมีสมาชิกเพิ่ม ในวันนั้นเพื่อนบ้านใจดีจึงได้บอกและถามความคิดเห็นเธอ
“คิดให้ดีนลิษา มันไม่ง่ายเลยที่ฉันจะเอาบ้านกลับมาให้เธอได้” เขาอยากให้หญิงสาวตรึกตรองให้รอบคอบ เพราะคนที่ซื้อบ้านต่อจากป้าของหญิงสาวไปนั้นแสนจะเจ้าเล่ห์เรียกเงินแบบโก่งราคาเต็มที่ แม้บ้านจะหลังเล็ก มีพื้นที่น้อย และราคาจะเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ไปเจรจา แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ยินดีจะจ่าย
“ลิษาคิดดีแล้วค่ะ ลิษาจะขาย”
“เขาให้เท่าไร” เขาไม่ได้ถามรายละเอียดกับคุณป้าคนนั้น คิดว่าไม่ใช่เรื่องจริงด้วยซ้ำที่นลิษาจะขายบ้านที่รัก
“เจ็ดแสนค่ะ” ในเมื่อเขารู้แล้ว เธอเองก็ไม่จำเป็นต้องปกปิด
“แค่เจ็ดแสน เธอรู้ไหมว่าบ้านของเธอฉันซื้อมาด้วยเงินหนึ่งล้านหกแสนบาท”
หญิงสาวทำตาโตนิดๆ เพราะไม่ทราบเรื่องตัวเงินมาก่อน
“ถ้าได้ต่ำกว่าล้านหกห้ามขาย เธอไม่ควรขาดทุน” มันไม่คุ้มเลยหากจะขายบ้านด้วยราคานั้น หรือต่อให้ได้กำไรเขาก็ไม่อยากให้หญิงสาวขาย เพราะบ้านเป็นสิ่งที่นลิษาควรเก็บรักษาไว้ ที่นั่นมีความทรงจำมากมาย
“ชีวิตของลิษาไม่ใช่ธุรกิจค่ะ” หนนี้เธอแค่ยิ้มเย็นๆ ใส่เขา ก่อนจะถูกตอกกลับให้ยิ้มเจื่อน
“มันเป็นธุรกิจตั้งแต่เธอยอมรับข้อเสนอของฉันแล้วนลิษา”
“เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่างหรอกนะคะ” เธอแย้งไป
“แต่ที่ผ่านมาฉันเห็นว่ามันซื้อได้” บทเรียนที่ผ่านมาทำให้เขารู้ว่า มนุษย์ทุกคนนั้นเห็นเงินสำคัญเป็นที่หนึ่ง
“ลิษาจะขายค่ะ และลิษาไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร เพราะลิษาทำงานตอบแทนแล้ว” เธอมองจ้องหน้าเขา ใช่ว่าเขาให้มาโดยไม่ได้อะไรตอบแทนกลับไปเสียหน่อย
“เธอคิดว่ามันคุ้มหรือไง รู้ไหมว่าที่ผ่านมาฉันเสียเงินไปกับเธอเท่าไรแล้ว ที่จริงฉันควรยึดของพวกนั้นคืนมาด้วยซ้ำ มันไม่คุ้มกันเลย และเธอก็ไม่ควรทำให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนไปด้วยนะ”
เขากำลังทำตัวเป็นอันธพาลและหน้าด้านทวงบุญคุณ ทั้งที่ของเหล่านั้นเขาก็เป็นคนประเคนให้เอง“สรุปแล้วลิษาไม่มีสิทธิ์ในบ้านหลังนั้นใช่ไหมคะ”
ชายหนุ่มเงียบ แต่ใช้สายตานิ่งๆ ตอบแทน
“ก็ได้ค่ะ งั้นลิษาจะหาเงินจากทางอื่นแทน” สายตาของปรมะบอกได้ดีว่า เขาจะขัดขวางไม่ว่าวิธีใด เธอไม่อยากทำให้คนอื่นมาเดือดร้อนไปด้วย และก็ไม่คิดว่าบ้านจะถูกขายด้วยราคาสูงลิบขนาดนั้น ปรมะคิดอะไรอยู่ถึงยอมซื้อกลับมา โดยหลังจากนี้เธอก็จะส่งต่อของเหล่านั้นคืนให้เขาตามต้องการ
Latest chapter
สถานะของตายคนโปรด ชีวิตที่มีเธอ
เสียงนุ่มๆ ที่มีความเหนื่อยหอบเอ่ยบอก ก่อนจะถูกพลิกจับให้นอนฟุบหน้าไปกับโซฟา ก้นสวยถูกยกขึ้นเล็กน้อยแล้วเขาก็ทำให้เธอครางไม่เป็นคำ สะโพกสอบกดหนักและถี่รัวพร้อมโน้มตัวไปบีบขยำทรวงละมุน ใบหน้าบิดเบี้ยวเมื่อความสุขพัดวนใกล้จะแตกกระจายเต็มที แต่เขาก็ยั้งตัวไว้เพราะยังอยากมีความสุขกับคนตัวเล็กไปอีกนานๆ นลิษาตวัดตาค้อน เพราะอีกนิดเดียวเธอจะกรีดร้องอย่างสุชสมอยู่แล้ว แต่เอวหนากลับผ่อนปรนแรงลงแล้วจับเธอพลิกเปลี่ยนท่วงท่ามายืนบนพื้น ยื่นมือไปจับพนักพิงแขน ขณะขาข้างหนึ่งนั้นถูกยกขึ้น ลำตัวเคลื่อนไหวไปด้านหน้าจากแรงกระแทกของปรมะ “อื้อ” เธอปล่อยเสียงครางสยิวเมื่อความปรารถนากลับมาตีวนถี่หนัก ความเหนื่อยหอบทวีคูณ แต่แน่นอนว่าคนอย่างปรมะไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น เพราะชายหนุ่มเหมือนจะมีเป้าหมายใหม่ คล้ายๆ อยากจะพาเธอทัวร์ไปรอบบ้านของตัวเอง เธอถูกดันให้เดินถอยหลังไปติดกับเคาน์เตอร์ในห้องครัว ก่อนจะถูกอุ้มขึ้นวางบนนั้น แล้วถูกขบกัดเบาๆ ตรงหน้าอก ขณะชายหนุ่มยังเคลื่อนไหวไม่หยุด จนในที่สุดเขาก็ทำให้เธอได้กรีดร้องสมใจ ปรมะเองก็คำรามลั่น หลังจากนั้น
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4 (03)
ปรมะเชื่อว่าอีกไม่นานต้องมีคนแพ้ แล้วเดินหน้าจูบอย่างดุดัน เร่าร้อน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปคลอเคลียที่ลำคอระหงและขบฟันเบาๆ สร้างรอยคิสมาร์ก ขณะที่มือหนาคอยบำรุงบำเรอทรวงอวบอูมทั้งซ้ายและขวา ทว่าคนตัวเล็กของเขากลับยังไม่ยอมแพ้ หนนี้เขาจึงใช้มืออีกข้างลากต่ำลงไปยังต้นขาขาว นั่นทำให้เห็นว่านลิษาสะดุ้งนิดๆ เมื่อใกล้จุดอ่อนไหว แต่ก่อนจะลงมือต่อก็เงยหน้าไปกระตุกยิ้มร้าย คนตัวเล็กรู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มจะเดินเกมหนัก อึดใจนั้นก็เห็นมือหนาเลื่อนไปดึงกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอให้พ้นลำตัวไป สายตาคู่นั้นอ้อยอิ่งมองจุดบอบบางที่ยังมีแพนตี้ห่อหุ้มอยู่ มือแกร่งกรีดนิ้วไปยังเนื้อบางเบานั่น ทำให้เขาเริ่มได้ยินเสียงครางนิดๆ “อื้อ” นลิษากลั้นเสียงครางแทบไม่อยู่ ก่อนใบหน้าจะต้องบิดเบี้ยวกับความเสียวซ่านยามนิ้วแกร่งกดหนักยิ่งกว่าเดิม แถมยังคลึงถี่ๆ พร้อมกับตวัดลิ้นเลียตรงรอยแยก แม้จะมีพันธนาการขวางกั้นอยู่แต่ความเปียกชื้นก็ทำให้หญิงสาวถึงกับเกร็งตัว ลมหายใจหอบถี่กว่าเดิม สมองของนลิษากำลังพร่าเบลอ แล้วอึดใจนั้นลมหายใจก็สะดุดกึกเมื่อแพนตี้กำลังถูกรูดออกจ
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4 (02)
“รอจนจะเปลี่ยนใจแล้วค่ะเนี่ย” ดวงตามีประกายครุ่นคิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจดีหรือไม่ ทำให้มีเสียงแย้งขึ้นทันควัน “ห้ามเปลี่ยนใจนะลิษา ผมไม่ยอม” กรอบหน้าคมเข้มส่ายเป็นพัลวัน หากทำแบบนั้นเขาจะร้องไห้จริงๆ ด้วย เขาอดเปรี้ยวไว้กินหวานมานานเหลือเกินก็ตั้งแต่นลิษาหายไปตอนนั้น “เห็นใจพ่อแมวตาดำๆ เถอะนะครับ” เขาอ้อนไป กลัวหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ “งั้นพ่อแมวก็รีบไขกุญแจเข้าบ้านมาค่ะ แม่แมวจะไปรอด้านใน” นลิษายื่นกุญแจผ่านประตูรั้วไปให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเดินไวๆ เข้าบ้านไปด้วยความเขินอาย แม้จะพร้อมแล้ว แต่ก็มีอาการประหม่าเป็นอย่างมาก เพราะเธอนั้นร้างสนามไปนาน แล้วรู้สึกว่ามือไม้นั้นเกะกะไปหมด พอเดินเข้าไปด้านในบ้านก็ไม่รู้ว่าควรจะไปหยุดอยู่ตรงไหนดี หญิงสาวถึงกับต้องเป่าปากแรงๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ไม่กี่อึดใจเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวไวๆ เข้ามาในบ้าน และเห็นชายหนุ่มกดล็อกกลอนประตูทันที “ดูดาวต้องรอดูตอนกลางคืนนะคะ ตอนนี้ยังไม่มืดเลย” “แค่ลิษาปิดตาก็มืดเหมือนตอนกลางคืนแล้วครับ” ปรมะเสนอวิธี
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4
ดาวประจำใจ 4 ช่องยูทูบดาว-ลิษา กำลังมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้น เจ้าของช่องอย่างนลิษายิ้มแก้มปริ แม้มันจะแค่หลักพัน แต่ก็ถือว่าเป็นการตอบรับที่ใช้ได้ แน่นอนว่าคนที่มากดถูกใจและติดตามกันคนแรกไม่พ้นปรมะ จนวันเวลาผ่านมาอีกสี่เดือน ในวันนี้เธอเพิ่งอัปโหลดเสียงร้องของตนเองลงช่องเพิ่ม ไม่ถึงนาทีก็มีคนหนึ่งมากดถูกใจ “เสียงเพราะมากเลยครับ” นลิษามองรายชื่อคนคอมเมนต์แล้วอมยิ้ม ไม่ถึงนาทีก็ได้รับสายของเขา “เสียงเพราะมากเลยครับลิษา” นอกจากคอมเมนต์ชมแล้ว ปรมะก็ไม่ลืมชมผ่านสายโทรศัพท์ด้วย ใบหน้านั้นมีแต่ความภูมิใจในความเก่งของแฟนสาว “ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณแฟงตัวยง ว่าแต่ทำอะไรอยู่คะ” เรียกว่าปรมะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเธอก็ไม่ผิด เขาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้เธอมีทุกวันนี้ เพราะในช่วงแรกที่อัปคลิปลงไปแทบจะไม่มีผู้ติดตามเลย จนเกือบท้อถอย แต่ปรมะนั้นบอกให้สู้ต่อและช่วยติชมจนมีการตอบรับที่ดีขึ้น “กำลังจะไปประชุมครับ อีกสิบนาที” “อ้อ...” หญิงสาวลากเสียงยาวคล้ายมีอะไรบางอย่าง “ลิษามีอะไรหรือครับ” แน่นอนว่าปรมะจับน้ำเสียงได
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 3 (03)
เมื่อตะวันกลับมาฉายแสงอีกครั้ง คู่รักคู่หนึ่งก็รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เพราะต้องการไปใส่บาตรด้วยกันตรงหน้าโฮมสเตย์ โดยจะมีพระพายเรือผ่านมา ในวันนี้จึงได้รู้สึกอิ่มบุญด้วย นลิษาเหลือบตามองคนที่ช่วยประคองมือเธอยามยื่นขนมไปใส่ไว้ในบาตร ปรมะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงยีนส์สีเข้มที่เข้ากับชุดของเธอ ในช่วงบ่ายเธอและเขาต้องเดินทางกลับกันแล้ว เพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมวางแผนงานในไตรมาสต่อไป แต่ก่อนจะกลับก็ไม่ลืมแวะไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำแดงที่ขึ้นชื่อ รวมถึงไปตลาดแม่กลองด้วย ทว่าขณะกำลังเดินเล่นอยู่ในตลาด ดวงตากลมโตก็ต้องส่งค้อนให้คนที่คล้ายกำลังอ่อยกันอยู่ หลังปลดกระดุมลงไปถึงสามเม็ดจนเห็นหน้าอก คงเพราะอากาศเริ่มร้อนด้วยกระมัง ด้านปรมะคว้ามือนุ่มไปกุมไว้แล้วพาเดินลึกเข้าไปด้านในตลาด มืออีกข้างจับเสื้อแล้วสะบัดเล็กน้อย อยากให้ลมช่วยให้เขาคลายความร้อน “ลิษามีเรื่องจะปรึกษาคุณโปรดด้วยค่ะ” นลิษาเอ่ยขึ้น “ว่ามาสิครับ” ปรมะทำสีหน้าอยากรู้ “ลิษาอยากจะลองทำช่องยูทูบน่ะค่ะ ว่าจะอัดคลิปคัฟเวอร์เพลงลง คุณโปรดว่าดีไหมคะ” ตอนนี้เธออยากกลับมา
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 3 (02)
จากนั้นการออกเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น มุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่หญิงสาวเป็นคนเอ่ยชวน ปรมะขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้เร่งรีบ ส่วนนลิษานั้นชวนพูดคุยไปตลอดทาง บางทีก็ส่งเสียงร้องคลอไปกับเพลงที่เจ้าของรถเปิด เมื่อไปถึงทั้งสองก็ได้ปะทะกับสายลมที่มีไอร้อนนิดๆ กิจกรรมแรกที่ตกลงกันไว้ไม่พ้นการออกไปหยอดหอยหลอด ซึ่งต้องซื้ออุปกรณ์และนั่งเรือออกไป นลิษานึกถึงสมัยเด็ก แม้จะมีความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่จำได้ดีว่าตอนนั้นเธอก็ตื่นเต้นเช่นตอนนี้ ปรมะประคองหญิงสาวลงเรือ ก่อนคนทั้งคู่จะยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายเก็บบรรยากาศ เมื่อเรือแล่นไปถึงจุดที่มีผู้คนกำลังหยอดหอยหลอดอยู่นั้นก็ก้าวเท้าลงไป “คุณโปรดว่าวันนี้เราจะได้หอยสักตัวไหมคะ” เธอเห็นเด็กๆ หิ้วหอยมาเต็มถุงจึงหันไปถามคนข้างกาย เพราะมีแววน่าจะได้อับอาย “ต้องได้สักตัวละครับ ว่าแต่เรามาแข่งกันไหม” “รางวัลเป็นอะไรล่ะคะ” เธอถาม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มตาวาวขึ้น คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาต้องคิดถึงผลรางวัลมาแล้วแน่นอน “ถ้าลิษาชนะ ผมจะยอมให้ลิษาหอม ถ้าผมแพ้ ผมก็จะยอมให้ลิษาหอม...เป็นอันว่าตกลงนะครับ ผมไปหาหอยก่อน
You May Also Like
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก134.8K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.9K viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat114.6K viewsบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn98.6K viewsเศษรักไร้สถานะ
Duangkwan668 viewsเมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก
NaBee-KP211 viewsรักพรางใจใยเสน่หา
หงส์ จันรัญจวน แม่พลอยหุง72 viewsทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย
มัทฉะโมจิ209 views
