บทที่ 7 ตามหน้าที่

“มึงกำลังจะบอกอะไรกู” ปรมะแสร้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่หัวใจออกอาการ เขาตีความจากคำบอกของเพื่อนได้ว่า นลิษายอมเสียของที่รักดีกว่าต้องทนอยู่กับเขา

          “เขาคงไม่อยากอยู่กับมึงแล้ว เผลอๆ เขาอาจจะไม่รักมึงแล้วด้วย”

          “กูไม่เคยบอกให้เด็กนั่นมารักกู รู้สึกไปเองคนเดียวก็ควรต้องจัดการตัวเอง” คนมีทิฐิสูงไหวไหล่

          “เออ ทระนงตัวต่อไปเหอะ เสียเขาไปวันไหน กูจะรอดูว่าเงินของมึงจะทำอะไรได้บ้าง”

          ภพธรจะรอดู เชื่อว่าอีกไม่นานจะมีคนเห่าหอนเสียงระงมจมอยู่กับน้ำตา ในวันนั้นเขาจะรอซ้ำ

          “มึงควรอยู่ข้างกูสิวะ” คนที่รู้สึกเหมือนโดนหักหลังยกมือขึ้นกอดอกพลางจ้องเขม็งไปยังเพื่อนสนิทที่เหมือนจะลืมไปแล้วว่าเป็นเพื่อนใคร

          “แต่ถ้าเพื่อนกูโง่ กูขอยืนอยู่ห่างๆ รอเวลาซ้ำเติมดีกว่า ว่าแต่หน้ามึงโดนอะไรมา”

          คนที่โดนทักยกมือขึ้นแตะตรงมุมปาก แม้ร่องรอยที่ถูกบิดาตบมาจะเริ่มดีขึ้น แต่ก็ยังมีรอยจางๆ อยู่ แค่คิดถึงคนจอมบงการก็รู้สึกเครียดและกังวลขึ้นมา

          “อ้อ...หน้าเหมือนคนจะโดนทิ้ง” ภพธรตอบเอง เขาถามเพราะจะรอซ้ำอย่างในตอนนี้ต่างหาก แล้วยังหัวเราะชอบใจอีกด้วย

          “ไอ้...”

          เขาก็นึกว่ามันเป็นห่วง ที่ไหนได้แค่อยากกระทืบเขาให้จมดิน รู้สึกคิดผิดที่ชวนมันออกมา

          “แล้วนอนไหนว่ะ” ภพธรไหวไหล่ใส่เพื่อน พร้อมทำเป็นอยากรู้

          “คงโรงแรม ขี้เกียจกลับบ้าน” เขาไม่อยากกลับไปบ้าน เพราะตอนนี้บิดากลับมาอยู่ที่นั่น ไม่อยากต้องปะทะคารมด้วย

          “แปลกคน”

          “อะไรของมึง” ปรมะมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ เขาแปลกตรงไหนกัน

          “เพนต์เฮาส์ก็มีไม่กลับไป” สายตาที่มองมาบ่งบอกได้ดีว่าเพื่อนของเขาทั้งโง่และบ้า 

          “กูเพิ่งทะเลาะกับลิษามาปะวะ” ปรมะกลอกตามองบนใส่ จะให้เขากลับไปได้อย่างไร เพิ่งทะเลาะกันมาหยกๆ ไม่อยากกลับไปปะทะคารมกันอีก และนี่ก็ใกล้จะถึงวันที่นลิษาจะมีความเศร้าวนกลับเข้ามาในใจแล้ว

          “แต่นั่นห้องมึง ทำไมไม่ไล่เขาไปล่ะ ทำเป็นโง่ไปได้” คนที่มีคำตอบอยู่แล้วตั้งแต่คำถามในหัวนั้นเบ้ปากอย่างแรง เขาแค่อยากจะสะกิดใจมันเท่านั้น

          ปรมะยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกใส่ปากแทนคำตอบที่ตัวเองรู้ดี เขาไม่อยากให้นลิษากลับไปอยู่บ้านคนเดียว เพราะกลัวจะไม่ปลอดภัย ในอกมีอาการกระตุกเพราะคำพูดกระตุ้นของเพื่อน ทว่าทิฐิที่มีก็ทำให้เขาเลือกจะมองข้าม

          ส่วนภพธรไม่ได้เอ่ยคำใดอีก เฝ้ารอดูจุดจบคนปากเก่ง เขาพนันได้เลยว่าอีกสองสามวันมันจะต้องคลานกลับไปหานลิษาอย่างแน่นอน    

บทที่ 7 ตามหน้าที่

         

          เท้าเรียวเล็กก้าวอย่างเชื่องช้าออกจากอาคารขนาดยี่สิบชั้นในเวลาเลิกงาน มุ่งตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้าเพื่อกลับห้องพัก แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นให้ต้องหันไปมอง

          ปิ๊นๆ

          ดวงหน้าหวานพลันเรียบตึง เพราะเห็นรถของคนที่หายไปสามวันขับมาชะลอใกล้ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความ

          KHUN : ฉันมารับ

          นลิษาไม่สนใจตอบกลับข้อความแล้วก้าวเดินต่อไป ทำราวกับไม่ได้ยินเสียงแตรรถที่ดังขึ้นอีกครั้ง อึดใจนั้นก็มีอีกหนึ่งข้อความตามมา

          KHUN : ถ้าไม่ขึ้นรถ ฉันจะขับตามอยู่แบบนี้

          แน่นอนว่าเธอแค่มอง แต่ไม่ได้เปิดอ่าน ไม่รู้ว่าเขานึกอะไรถึงมารับกันได้ ไม่กลัวคนเห็นหรืออย่างไร นลิษาพยายามไม่สนใจ แต่ชายหนุ่มก็ยังขับตามช้าๆ อยู่อย่างนั้นจนถูกบีบแตรใส่ และเธอก็กลายเป็นจุดสนใจด้วยเช่นกัน

          นลิษากระแทกลมหายใจแรงๆ อยากจะออกแรงวิ่งไปให้ถึงสถานีรถไฟฟ้าโดยเร็ว แต่ติดที่ว่าวันนี้เธอหอบงานมาทำด้วย แต่เธอก็ไม่ยอมขึ้นรถไปกับเขา ฝืนเดินไปจนถึงสถานีรถไฟฟ้า

          ด้านปรมะมีความขุ่นเคืองที่หญิงสาวพยศ แล้วใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิดอย่างไม่เข้าใจตัวเองกับสิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้     “คืนนี้ไปดูหนังกัน” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นตอนที่กลับมาถึงห้อง ทำราวกับว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับเขาไม่มีเรื่องขุ่นเคืองใดเกิดขึ้น

          “...”

          ความเงียบเป็นคำตอบที่ชายหนุ่มคาดเดาไว้ แล้วเริ่มโน้มน้าวให้นลิษาหันมาสนใจ

          “หนังที่เราว่าจะไปดูด้วยกันอีกเข้าแล้วนะ เรื่องโปรดไม่ใช่หรือไง” เขาเฝ้ามองอากัปกิริยาคนที่ถอนหายใจใส่กัน

          “ลิษามีงานต้องทำค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธ แล้วมองงานที่กำลังทำอยู่

          “เวลาเดิมละกัน” ปรมะตีมึน

          “ฟังไม่รู้เรื่องหรือไงคะ ลิษาไม่ไปค่ะ เพราะต้องทำงาน” นลิษากล่าวย้ำออกไป คำพูดของเธอไม่เข้าหูเขาหรืออย่างไร หรือเขาฟังภาษาคนไม่ออก

          “หน้าที่”          

          สารถีหนุ่มกลอกตามองบนใส่คนดื้อ เขาเพียงอยากให้หญิงสาวได้ดูหนังเรื่องโปรด ช่วงที่ผ่านมางานยุ่งจนไม่รู้ว่าหนังเรื่องนั้นเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็พบว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะฉายแล้ว

          หญิงสาวนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะกระแทกเสียงตอบ “งั้นก็ตามนั้นค่ะ ตามหน้าที่”

          “ที่ทำงานใหม่เป็นไงบ้าง” ปรมะเปลี่ยนเรื่อง นลิษาทำงานมาหลายวันแล้วแต่เขายังไม่มีโอกาสได้ถามความคิดเห็นเลย

          “ก็ดีค่ะ” เธอตอบแบบขอไปที แต่มันก็ดีมากจริงๆ ที่ได้มาเรียนรู้งานในด้านนี้ และจะดีกว่านี้ถ้าไม่ถูกบังคับ

          “แล้วชอบไหม” ชายหนุ่มชำเลืองตามองคนที่หันไปสนใจงาน ไม่สนใจจะตอบคำถามเขา แล้วเค้นเสียงท้วงไป

          “ฉันรอคำตอบอยู่ ลิษา” ไม่รู้ว่าการตอบคำถามของเขามันยากเย็นนักหรืออย่างไร หญิงสาวถึงทำท่าราวเหนื่อยหน่ายใจ

          “ลิษาควรตอบว่าชอบใช่ไหมคะ คุณจะได้หยุดถามเสียที งั้นก็ชอบค่ะ ชอบมาก”

          สิ้นวาจาเธอก็ยุติการต่อความด้วยการหอบงานไปทำตรงระเบียงห้อง ทำให้ปรมะนึกขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ

          “ร้ายชะมัด”

          ไม่นึกเลยว่าคนที่ชอบตามใจเขาเสมอ บทจะดื้อแข็งข้อขึ้นมากลับทำให้หงุดหงิดใจได้ถึงขนาดนี้ หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน

          นลิษารีบเคลียร์งานให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เพราะต้องออกไปดูหนังกับเขาตามหน้าที่ เงยหน้ามาอีกทีก็เป็นเวลาสามทุ่มเข้าไปแล้ว มือกดพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงแล้วเดินตรงไปยังโซฟาเพื่อบอกคนที่นั่งรออยู่  

          “ลิษาพร้อมแล้วค่ะ”

          “ไปสิ”