Mag-log inShare
บทที่ 8 ถึงเวลาจบ (03)
Petsa ng paglalathala:
2026-07-15 23:05:09“ปวดหัวไม่ใช่หรือไงคะ ไปนั่งเถอะค่ะ” เธอดันตัวของปรมะให้เดินไปนั่ง
ชายหนุ่มยอมถอย เพราะรู้สึกปวดหัวมากจริงๆ แล้วไปทิ้งตัวพิงแผ่นหลังกับโซฟา ก่อนจะปิดตาลง ขอพักสักนิดน่าจะดีขึ้น
“คุณโปรดคะ...”
“เสร็จแล้วเหรอ”
แรงสะกิดเบาๆ ที่หัวไหล่ทำให้ปรมะค่อยๆ ขยับตัวขึ้น แล้วได้กลิ่นหอมของข้าวต้มที่ทำให้มองไปยังโต๊ะเบื้องหน้า มียาไมเกรนถูกวางไว้ในจานใบเล็กพร้อมกับน้ำอีกหนึ่งแก้วด้วย
“เธอไปนอนเถอะ เดี๋ยวฉันล้างเอง ขอบคุณนะลิษา” เขาเอ่ยบอก ด้วยเข้าใจว่านลิษาคงเหนื่อยมากแล้ว จึงไม่อยากกวนอีก
หญิงสาวถอยห่างไปเข้าห้องนอน แต่ก็ไม่วายมองชายหนุ่มอย่างนึกห่วง หวังว่าเช้ามาอาการของเขาจะดีขึ้น
ปรมะฝืนตัวเองยกช้อนขึ้นตักข้าวต้มใส่ปากจนหมด ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เฝ้ามองแผ่นหลังนุ่มที่นอนอยู่อีกฝั่งอย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมต้องยอมอ่อนข้อให้หญิงสาวด้วย คิดได้ไม่นานก็ต้องข่มใจลงนอน เพราะอาการปวดหัวทวีคูณขึ้น
“คุณโปรด...”
เสียงเรียกนี้ทำให้คนที่มีอาการปวดหัวขยับลุกไปพิงกับหัวเตียง ใบหน้าของเขาซีดเผือด ทว่าอาการปวดหัวทุเลาลงไปบ้างเล็กน้อย
“ตื่นมากินข้าวกินยาเถอะค่ะ ไม่ดีขึ้นเลยหรือคะ” หญิงสาวที่เห็นอาการของชายหนุ่มนึกกังวล เมื่อเช้าเธอตื่นขึ้นมาก็พบว่าเขานอนกุมขมับและเหมือนจะมีไข้อ่อนๆ จึงต้องรีบไปทำอาหารเช้าและออกไปซื้อยาที่ร้านขายยามาให้
“ก็ดีขึ้นบ้างแล้ว” ชายหนุ่มบอกฝืนๆ
“ไปหาหมอดีกว่าไหมคะ”
เธออยากให้คุณหมอตรวจดู เขาอาจจะเป็นมากกว่าอาการไมเกรนก็เป็นได้ พักนี้ชายหนุ่มน่าจะพักผ่อนน้อยด้วยเลยทำให้ร่างกายรวน“ไม่ต้องหรอก นอนอีกเดี๋ยวก็คงหาย” ปรมะส่ายหน้าคิดว่าตัวเองยังไหว พลางมองแสงจากด้านหน้าต่างห้อง เพราะเวลานี้คงสายมากแล้ว ก่อนกลับมามองหญิงสาว
“ลิษาโทร.ไปขอลางานแล้วค่ะ” เธอตัดใจทิ้งเขาไม่ได้จึงโทร.ไปขอลางาน
“ขอบคุณนะ”
ชายหนุ่มมองอย่างขอบคุณ พลางค่อยๆ ฝืนขยับตัวเพื่อลุกไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะมากินอาหารเช้า นลิษานั่งร่วมโต๊ะด้วย พลางคอยสังเกตอาการอย่างห่วงใย จนเขาเดินกลับไปนอนอีกครั้งจึงเดินเลี่ยงตัวไปนั่งตรงระเบียงห้อง ทอดสายตามองท้องฟ้าไปเรื่อยๆ แล้วรู้สึกใจหาย เพราะเธอจะไม่ได้มองมันจากตรงนี้แล้ว เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมงหญิงสาวก็เปลี่ยนไปเป็นทำความสะอาดห้องแทน กระทั่งเห็นปรมะเดินออกมาจากห้องนอน“คุณจะไปไหนกันคะ”
“อาบน้ำ ฉันต้องไประยอง” ปรมะที่เดินถือผ้าขนหนูออกมานั้นทำท่าเหนื่อยๆ
“ยังไงก็ต้องไปหรือคะ” เธอเกรงว่าสภาพของเขาจะไม่ไหวเอา
“อื้อ”
เขาตอบรับก่อนส่งยิ้มไปบอกว่าตนนั้นดีขึ้นมากแล้ว สองเท้าก้าวเดินต่อเพื่อไปอาบน้ำ แล้วจะได้บึ่งรถไประยองนลิษาได้แต่เป็นห่วง รู้ดีว่าปรมะไม่เคยทิ้งงาน ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนข้อความถี่รัวจากสมาร์ตโฟนก็ทำให้เธอต้องหันไปสนใจ แล้วพบว่ามาจากกลุ่มที่ทำงานเก่า สายตาไล่อ่านข้อความ
LinZZ: จริงเหรอ
Palmy- : จริงค่ะพี่ลิน
นลิษาที่กำลังอ่านแชตสุดท้ายขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าบทสนทนานั้นเกี่ยวกับเรื่องอะไร แต่ก็น่าจะเป็นประเด็นใหญ่ที่ทำให้ทุกคนแตกตื่น
KEAW-LOVE : พวกเราไม่เห็นรู้เรื่องเลย
Palmy- : เราเป็นแค่พนักงานไหมพี่แก้ว
Palmy- : คุณโปรดปิดข่าวเงียบมาก
ปลายนิ้วเล็กหยุดไว้ที่ข้อความของปาริตา เพราะเรื่องที่ทุกคนกำลังคุยกันเกี่ยวข้องกับปรมะอีกแล้ว ทำให้ต้องรีบเลื่อนไปดูข้อความแรกที่มีคนเปิดประเด็น
Palmy- : ทุกคนนน...
Palmy- : คุณโปรดของเราไม่โสดแล้วนะ มีเจ้าของแล้ว
ปาริตาส่งข้อความรัวติดกันสองประโยคหลังมีข่าวใหญ่จะโพนทะนา ใจจริงอยากจะเม้าท์แบบปากต่อปากมากกว่า แต่ติดที่ว่าวันนี้ลูกของเธอป่วยจึงต้องขอลาหยุดพามาโรงพยาบาลเลย
KEAW-LOVE : ยังไงยัยปาล์ม แล้วลูกของเธอเป็นยังไงบ้าง กนิษฐาตอบกลับมาทันทีทันใด
Palmy- : ยัยหนูบีต้องนอนโรงพยาบาลค่ะ ตอนนี้กำลังรอพยาบาลพาขึ้นไปที่ห้อง แต่ว่าเรามาสนใจเรื่องของคุณโปรดก่อนดีกว่าค่ะ เพราะคุณโปรดกำลังจะหมั้นกับคุณมี่พรุ่งนี้
KEAW-LOVE : เธอรู้ได้ไง
Palmy- : ก็เพื่อนปาล์มทำงานโรงแรมที่ระยอง งานหมั้นถูกจัดที่นั่น
ปาริตาที่เป็นขาเม้าท์พิมพ์ข้อความอย่างเร็วไว หูตาแพรวพราว เพราะเรื่องนี้ต้องเป็นหัวข้อใหญ่ของบริษัทแน่ๆ
KEAW-LOVE : FAKE NEWS หรือเปล่ากนิษฐาไม่เชื่อนัก เพราะรู้นิสัยเพื่อนดี แม้ในวันนี้มธุราจะลากิจไป ด้านปาริตาจึงโยนหลักฐานเข้ากลุ่มให้ดู
Palmy- : ส่งรูป
นลิษาใช้ปลายนิ้วแตะไปที่รูปภาพนั้นแล้วขบเม้มปาก สมองตื้อทึบขึ้นมาทันที ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอต้องรู้สึกอย่างไร
คำบอกของปาริตาถูกต้อง ภาพที่เห็นเป็นป้ายงานพิธีหมั้นที่มีชื่อของฝ่ายชายและฝ่ายหญิง
ปรมะ-มธุรา
นลิษามือไม้สั่น นัยน์ตาแดงก่ำ หูอื้อจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง
“นี่น่ะหรือประชุมของเขา”
ทำไมเขาต้องโกหกเธอ ที่หลอกกันเช่นนี้เพราะยังใช้งานเธอไม่คุ้มสินะ
หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกสาป แต่ไม่ยอมปล่อยน้ำตาออกมา ทว่าดวงตาก็แดงก่ำเหลือเกิน แล้วรีบทำสีหน้าให้เป็นปกติ หลังเสียงน้ำกระทบพื้นค่อยๆ เบาลง
“มีอะไรหรือเปล่าลิษา” ปรมะถามหลังเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของหญิงสาว
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ลิษาก็แค่เลื่อนไปเจอคลิปเศร้าๆ เท่านั้นเอง” นลิษารีบวางโทรศัพท์ลงแล้วฝืนยิ้มให้เขา
“อ้อ...งั้นช่วยแต่งตัวหน่อยสิ” ปรมะทำเสียงอ้อนพร้อมส่งสายตาเว้าวอน
นลิษาเดินตามเขาเข้าไปด้านในห้องนอน แล้วเปิดตู้เสื้อผ้ามองหาชุดที่เหมาะกับปรมะ ก่อนจะหยิบเสื้อตัวเก่งของเขาออกมา
“วันนี้กับพรุ่งนี้คุณต้องไปที่ไหนหรือคะ” หญิงสาวถามเมื่อไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม พร้อมส่งเสื้อและกางเกงให้
“ระยองน่ะ พรุ่งนี้ต้องประชุมเรื่องท่าเรือทั้งวันเลย ส่วนวันนี้ต้องไปดูโกดังที่สร้างอยู่ก่อน แต่ยังไงวันอาทิตย์ตอนเช้าเธอจะได้เห็นฉันแน่นอน” เขาบอกให้หญิงสาววางใจ
คนที่ได้คำตอบแค่ยิ้มรับ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
“อยากได้อะไรไหม จะซื้อมาฝาก” เขาเอ่ยถามเหมือนเช่นทุกครั้ง
นลิษาส่ายหน้า เธอไม่ได้ต้องการอะไรจากเขาอีกแล้ว แล้วฝืนตัวเดินไปส่งที่ประตูห้องเหมือนที่เคยทำ
“โชคดีนะคะ” ปากอิ่มฝืนบอกออกไป นี่เป็นคำร่ำลาสุดท้ายของเธอ
“อื้อ แล้วจะรีบกลับมานะ” ปรมะไม่ได้รับรู้ถึงสัญญาณนี้ เขาส่งยิ้มให้นลิษาก่อนพลิกตัวเดินห่างออกไป
ส่วนหญิงสาวยังยืนอยู่ตรงนั้นร่วมสองนาที ด้วยรอยยิ้มที่ค่อยๆ เหือดหาย ก่อนขยับตัวเข้าด้านในห้องแล้วทำในสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำในวันพรุ่งนี้ แต่คงรอไม่ไหวอีกแล้ว
Pinakabagong kabanata
สถานะของตายคนโปรด ชีวิตที่มีเธอ
เสียงนุ่มๆ ที่มีความเหนื่อยหอบเอ่ยบอก ก่อนจะถูกพลิกจับให้นอนฟุบหน้าไปกับโซฟา ก้นสวยถูกยกขึ้นเล็กน้อยแล้วเขาก็ทำให้เธอครางไม่เป็นคำ สะโพกสอบกดหนักและถี่รัวพร้อมโน้มตัวไปบีบขยำทรวงละมุน ใบหน้าบิดเบี้ยวเมื่อความสุขพัดวนใกล้จะแตกกระจายเต็มที แต่เขาก็ยั้งตัวไว้เพราะยังอยากมีความสุขกับคนตัวเล็กไปอีกนานๆ นลิษาตวัดตาค้อน เพราะอีกนิดเดียวเธอจะกรีดร้องอย่างสุชสมอยู่แล้ว แต่เอวหนากลับผ่อนปรนแรงลงแล้วจับเธอพลิกเปลี่ยนท่วงท่ามายืนบนพื้น ยื่นมือไปจับพนักพิงแขน ขณะขาข้างหนึ่งนั้นถูกยกขึ้น ลำตัวเคลื่อนไหวไปด้านหน้าจากแรงกระแทกของปรมะ “อื้อ” เธอปล่อยเสียงครางสยิวเมื่อความปรารถนากลับมาตีวนถี่หนัก ความเหนื่อยหอบทวีคูณ แต่แน่นอนว่าคนอย่างปรมะไม่ยอมหยุดเพียงเท่านั้น เพราะชายหนุ่มเหมือนจะมีเป้าหมายใหม่ คล้ายๆ อยากจะพาเธอทัวร์ไปรอบบ้านของตัวเอง เธอถูกดันให้เดินถอยหลังไปติดกับเคาน์เตอร์ในห้องครัว ก่อนจะถูกอุ้มขึ้นวางบนนั้น แล้วถูกขบกัดเบาๆ ตรงหน้าอก ขณะชายหนุ่มยังเคลื่อนไหวไม่หยุด จนในที่สุดเขาก็ทำให้เธอได้กรีดร้องสมใจ ปรมะเองก็คำรามลั่น หลังจากนั้น
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4 (03)
ปรมะเชื่อว่าอีกไม่นานต้องมีคนแพ้ แล้วเดินหน้าจูบอย่างดุดัน เร่าร้อน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปคลอเคลียที่ลำคอระหงและขบฟันเบาๆ สร้างรอยคิสมาร์ก ขณะที่มือหนาคอยบำรุงบำเรอทรวงอวบอูมทั้งซ้ายและขวา ทว่าคนตัวเล็กของเขากลับยังไม่ยอมแพ้ หนนี้เขาจึงใช้มืออีกข้างลากต่ำลงไปยังต้นขาขาว นั่นทำให้เห็นว่านลิษาสะดุ้งนิดๆ เมื่อใกล้จุดอ่อนไหว แต่ก่อนจะลงมือต่อก็เงยหน้าไปกระตุกยิ้มร้าย คนตัวเล็กรู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มจะเดินเกมหนัก อึดใจนั้นก็เห็นมือหนาเลื่อนไปดึงกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอให้พ้นลำตัวไป สายตาคู่นั้นอ้อยอิ่งมองจุดบอบบางที่ยังมีแพนตี้ห่อหุ้มอยู่ มือแกร่งกรีดนิ้วไปยังเนื้อบางเบานั่น ทำให้เขาเริ่มได้ยินเสียงครางนิดๆ “อื้อ” นลิษากลั้นเสียงครางแทบไม่อยู่ ก่อนใบหน้าจะต้องบิดเบี้ยวกับความเสียวซ่านยามนิ้วแกร่งกดหนักยิ่งกว่าเดิม แถมยังคลึงถี่ๆ พร้อมกับตวัดลิ้นเลียตรงรอยแยก แม้จะมีพันธนาการขวางกั้นอยู่แต่ความเปียกชื้นก็ทำให้หญิงสาวถึงกับเกร็งตัว ลมหายใจหอบถี่กว่าเดิม สมองของนลิษากำลังพร่าเบลอ แล้วอึดใจนั้นลมหายใจก็สะดุดกึกเมื่อแพนตี้กำลังถูกรูดออกจ
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4 (02)
“รอจนจะเปลี่ยนใจแล้วค่ะเนี่ย” ดวงตามีประกายครุ่นคิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจดีหรือไม่ ทำให้มีเสียงแย้งขึ้นทันควัน “ห้ามเปลี่ยนใจนะลิษา ผมไม่ยอม” กรอบหน้าคมเข้มส่ายเป็นพัลวัน หากทำแบบนั้นเขาจะร้องไห้จริงๆ ด้วย เขาอดเปรี้ยวไว้กินหวานมานานเหลือเกินก็ตั้งแต่นลิษาหายไปตอนนั้น “เห็นใจพ่อแมวตาดำๆ เถอะนะครับ” เขาอ้อนไป กลัวหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ “งั้นพ่อแมวก็รีบไขกุญแจเข้าบ้านมาค่ะ แม่แมวจะไปรอด้านใน” นลิษายื่นกุญแจผ่านประตูรั้วไปให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเดินไวๆ เข้าบ้านไปด้วยความเขินอาย แม้จะพร้อมแล้ว แต่ก็มีอาการประหม่าเป็นอย่างมาก เพราะเธอนั้นร้างสนามไปนาน แล้วรู้สึกว่ามือไม้นั้นเกะกะไปหมด พอเดินเข้าไปด้านในบ้านก็ไม่รู้ว่าควรจะไปหยุดอยู่ตรงไหนดี หญิงสาวถึงกับต้องเป่าปากแรงๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการตื่นเต้นถึงเพียงนี้ ไม่กี่อึดใจเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวไวๆ เข้ามาในบ้าน และเห็นชายหนุ่มกดล็อกกลอนประตูทันที “ดูดาวต้องรอดูตอนกลางคืนนะคะ ตอนนี้ยังไม่มืดเลย” “แค่ลิษาปิดตาก็มืดเหมือนตอนกลางคืนแล้วครับ” ปรมะเสนอวิธี
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 4
ดาวประจำใจ 4 ช่องยูทูบดาว-ลิษา กำลังมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้น เจ้าของช่องอย่างนลิษายิ้มแก้มปริ แม้มันจะแค่หลักพัน แต่ก็ถือว่าเป็นการตอบรับที่ใช้ได้ แน่นอนว่าคนที่มากดถูกใจและติดตามกันคนแรกไม่พ้นปรมะ จนวันเวลาผ่านมาอีกสี่เดือน ในวันนี้เธอเพิ่งอัปโหลดเสียงร้องของตนเองลงช่องเพิ่ม ไม่ถึงนาทีก็มีคนหนึ่งมากดถูกใจ “เสียงเพราะมากเลยครับ” นลิษามองรายชื่อคนคอมเมนต์แล้วอมยิ้ม ไม่ถึงนาทีก็ได้รับสายของเขา “เสียงเพราะมากเลยครับลิษา” นอกจากคอมเมนต์ชมแล้ว ปรมะก็ไม่ลืมชมผ่านสายโทรศัพท์ด้วย ใบหน้านั้นมีแต่ความภูมิใจในความเก่งของแฟนสาว “ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณแฟงตัวยง ว่าแต่ทำอะไรอยู่คะ” เรียกว่าปรมะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเธอก็ไม่ผิด เขาเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้เธอมีทุกวันนี้ เพราะในช่วงแรกที่อัปคลิปลงไปแทบจะไม่มีผู้ติดตามเลย จนเกือบท้อถอย แต่ปรมะนั้นบอกให้สู้ต่อและช่วยติชมจนมีการตอบรับที่ดีขึ้น “กำลังจะไปประชุมครับ อีกสิบนาที” “อ้อ...” หญิงสาวลากเสียงยาวคล้ายมีอะไรบางอย่าง “ลิษามีอะไรหรือครับ” แน่นอนว่าปรมะจับน้ำเสียงได
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 3 (03)
เมื่อตะวันกลับมาฉายแสงอีกครั้ง คู่รักคู่หนึ่งก็รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เพราะต้องการไปใส่บาตรด้วยกันตรงหน้าโฮมสเตย์ โดยจะมีพระพายเรือผ่านมา ในวันนี้จึงได้รู้สึกอิ่มบุญด้วย นลิษาเหลือบตามองคนที่ช่วยประคองมือเธอยามยื่นขนมไปใส่ไว้ในบาตร ปรมะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงยีนส์สีเข้มที่เข้ากับชุดของเธอ ในช่วงบ่ายเธอและเขาต้องเดินทางกลับกันแล้ว เพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมวางแผนงานในไตรมาสต่อไป แต่ก่อนจะกลับก็ไม่ลืมแวะไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำแดงที่ขึ้นชื่อ รวมถึงไปตลาดแม่กลองด้วย ทว่าขณะกำลังเดินเล่นอยู่ในตลาด ดวงตากลมโตก็ต้องส่งค้อนให้คนที่คล้ายกำลังอ่อยกันอยู่ หลังปลดกระดุมลงไปถึงสามเม็ดจนเห็นหน้าอก คงเพราะอากาศเริ่มร้อนด้วยกระมัง ด้านปรมะคว้ามือนุ่มไปกุมไว้แล้วพาเดินลึกเข้าไปด้านในตลาด มืออีกข้างจับเสื้อแล้วสะบัดเล็กน้อย อยากให้ลมช่วยให้เขาคลายความร้อน “ลิษามีเรื่องจะปรึกษาคุณโปรดด้วยค่ะ” นลิษาเอ่ยขึ้น “ว่ามาสิครับ” ปรมะทำสีหน้าอยากรู้ “ลิษาอยากจะลองทำช่องยูทูบน่ะค่ะ ว่าจะอัดคลิปคัฟเวอร์เพลงลง คุณโปรดว่าดีไหมคะ” ตอนนี้เธออยากกลับมา
สถานะของตายคนโปรด ดาวประจำใจ 3 (02)
จากนั้นการออกเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น มุ่งหน้าไปสู่สถานที่ที่หญิงสาวเป็นคนเอ่ยชวน ปรมะขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้เร่งรีบ ส่วนนลิษานั้นชวนพูดคุยไปตลอดทาง บางทีก็ส่งเสียงร้องคลอไปกับเพลงที่เจ้าของรถเปิด เมื่อไปถึงทั้งสองก็ได้ปะทะกับสายลมที่มีไอร้อนนิดๆ กิจกรรมแรกที่ตกลงกันไว้ไม่พ้นการออกไปหยอดหอยหลอด ซึ่งต้องซื้ออุปกรณ์และนั่งเรือออกไป นลิษานึกถึงสมัยเด็ก แม้จะมีความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่จำได้ดีว่าตอนนั้นเธอก็ตื่นเต้นเช่นตอนนี้ ปรมะประคองหญิงสาวลงเรือ ก่อนคนทั้งคู่จะยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายเก็บบรรยากาศ เมื่อเรือแล่นไปถึงจุดที่มีผู้คนกำลังหยอดหอยหลอดอยู่นั้นก็ก้าวเท้าลงไป “คุณโปรดว่าวันนี้เราจะได้หอยสักตัวไหมคะ” เธอเห็นเด็กๆ หิ้วหอยมาเต็มถุงจึงหันไปถามคนข้างกาย เพราะมีแววน่าจะได้อับอาย “ต้องได้สักตัวละครับ ว่าแต่เรามาแข่งกันไหม” “รางวัลเป็นอะไรล่ะคะ” เธอถาม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มตาวาวขึ้น คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาต้องคิดถึงผลรางวัลมาแล้วแน่นอน “ถ้าลิษาชนะ ผมจะยอมให้ลิษาหอม ถ้าผมแพ้ ผมก็จะยอมให้ลิษาหอม...เป็นอันว่าตกลงนะครับ ผมไปหาหอยก่อน
Maaari mong magustuhan
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.3K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่219.8K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI79.3K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.6K viewsตั้งใจมาฆ่า แต่ดันมารัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ51 viewsคุณหมอไร้รัก
Wabibi98 viewsพ่ายรักพลิน
SHASHA149 viewsใต้อาณัติแฝดมาเฟีย (3P)
Selenex220 views
