บทที่10 ภรรยาในห้องทำงาน 2

“เราอยู่ที่บริษัท…ของผม” คำว่า ‘ของผม’ เหมือนประตูทางหนีของเธอถูกเขาปิดไว้หมดแล้ว

ลมหายใจร้อนจัดเฉียดผ่านผิวแก้ม หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทุกขณะ

ความเงียบค่อย ๆ คลืบคลานเข้ามา มันกำลังไล่ต้อนเธอทีละน้อย

บีบให้เธอถอยจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หนี

“ไม่ว่าจะที่บ้าน…ที่นี่หรือที่ไหน…” เขาเอียงหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มชั่วร้าย

“ถ้าผมต้องการ ก็ย่อมได้ทั้งนั้น” สัมผัสร้อนระอุที่แตะลงบนผิวแก้มนวลเนียน ส่งผลให้แผ่นหลังของกุลจิราร้อนวูบวาบ

เธอกัดฟันยืนหยัดพยายามเรียดสติทั้งหมดกลับมา

ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปที่เขา ความดื้อรั้นส่องประกายอยู่ในนั้น

อำนาทเงินของเขาสามารถควบคุมชีวิตทั้งชีวิตของคน ๆ หนึ่งเอาไว้ได้ก็จริง

แต่ศักดิ์ศรีของเธอยังมีเหลืออยู่ ต่อให้มันจะน้อยนิดก็ตาม

นับแต่วันที่เขาเข้าไปเหยียบบ้านเธอ เธอก็รู้ตั้งแต่วินาทีนั้น

ภวินท์ เศรษฐวินิจ คือคนดีในคราบคนเลวโดยแท้จริง

เพราะจะมีคนดีที่ไหน ใช้เงินบีบบังคับให้ผู้หญิงที่ไร้ซึ่งทางเลือกแต่งงานกับตัวเอง

ตำแหน่ง ‘สะใภ้เศรษฐวินิจ’ ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

หนามจากกุหลาบพวกนั้นมีไว้สพหรับทิ่มแทงให้เธอค่อย ๆ ทุกข์ทรมาน

จนตอนนี้กุลจิราก็ยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้

นอกจากร่างกายนี้ เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่

ความรู้สึกต่ำต้อย ความเจ็บปวดของคนที่ไม่มีอำนาทต่อรองพวกนั้นหรือ

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น

ลมหายใจเริ่มสะดุด

“จูบผม” น้ำเสียงทุ้มต่ำไม่คล้ายการขอร้องแต่มันคือคำสั่งจากเขา

“อะ…อะไรนะคะ” น้ำเสียงหวานสั่นคลอนเล็ก ๆ คำสั่งบ้าบออะไรเนี่ย

“ถ้าการได้ยินของคุณยังมีปัญหาอยู่แบบนี้” น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงอีก ตั้งใจเว้นจังหวะ

“สงสัยผมคงต้องให้คุณเมธีหรือไม่ก็คุณจุฑามาศ ช่วยผมสั่งคุณอีกแรง” ความชั่วร้ายผุดขึ้นที่ดวงตาของซีอีโอหนุ่ม น้ำเสียงที่ชวนให้หวามไหวดังชิดที่ริมหูเธอ

ระยะห่างของทั้งคู่แทบไม่หลงเหลืออยู่

มวลอากาศภายในห้องก่อตัวหนาขึ้นทุกขณะ อัดแน่นจนหญิงสาวเริ่มหายใจลำบาก

“ไม่ต้องไปรบกวนคนอื่นหรอกค่ะ” เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดประคองให้น้ำเสียงของตัวเองมั่นคง

“ฉันจะทำตามคำสั่งของท่านประธานเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” กุลจิราสูดหายใจลึกเข้า ดวงตาคู่สวยฉายความประหม่าออกมาชัดเจน

รับรู้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำอยู่ในอก เธอหลับตาลงช้า ๆ สองมือชื้นไปด้วยเหงื่อกอบกำเข้าหากัน

เผลอกลั้นลมหายใจในตอนที่ริมฝีปากฉ่ำวาวค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้กับริมฝีปากของอีกฝ่าย

พลันหัวใจราวกับหยุดทำงานตอนที่ริมฝีปากของเธอสัมผัสกับปากของเขา ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมองเจ้าของริมฝีปากร้อนระอุ

เนื้อตัวกุลจิราชาวาบ รู้สึกวาบหวามขึ้นมาในใจ เกิดความสั่นน้อย ๆ ขึ้นที่สองมือแม้ว่าเธอไม่ได้สอดลิ้นเข้าไปข้างใน

ไม่ใช่จูบที่ดูดดื่ม ร้อนแรงเหมือนที่เธอได้รับจากเขา

เนิ่นนานหลายวินาที กุลจิราถึงพาตัวเองกลับลงมายืน ทว่าอาการประหม่าก็ไม่ได้ลดน้อยลง ตั้งใจจะผละออกห่างให้เร็วที่สุด

แต่ไม่ทันจะพ้นรัศมีอันตราย ท่อนแขนแข็งแรงก็คว้าร่างเล็กเข้ามาแนบชิดแสงแดดจากด้านนอกกระทบใบหน้าของทั้งคู่

กุลจิรานิ่งค้างราวกับถูกสะกด

หวนคิดย้อนกลับไป…

วันนั้นอากาศร้อนอบอ้าว หลังการสัมภาษณ์งานจบลง กุลจิราพาตัวเองออกมาจากที่แห่งนั้นเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก

เธอหลบมุมยืนอยู่ซอกหลืบหนึ่งของบริษัท สองมือกำแฟ้มประวัติส่วนตัวแนบอกมือสั่นเล็กน้อย

“ขอโทษนะคะ…คุณไม่ผ่านการสัมภาษณ์ค่ะ”

ประโยคสั้น ๆ แต่มากพอจะทำให้โลกทั้งใบของหญิงสาวพร่าเลือน

ทุกย่างก้าวที่ควรจะมั่นคงกลับไร้เรี่ยวแรงให้ยืนอยู่บนโลกใบนี้

เธอเคยวาดฝันว่าอยากเข้ามาทำงานที่บริษัทนี้ หนึ่งปีที่ผ่านมาเธอจึงเตรียมตัวมาอย่างดี เก็บเกี่ยวประสบการณ์ สั่งสมผลงานจนได้เอกสารปึกหนา มั่นใจ

ว่าศักยภาพของตัวเองกอปรกับความมุ่งมั่นที่จะได้เป็นส่วนหนึ่งขององค์กร ถึงขั้นเตรียมจะยื่นใบลาออกจากที่ทำงานเก่า

แต่แล้วความหวังก็พังทะลายลง

เธอไม่ใช่ผู้ที่ถูกเลือก

เสียงรอบกายค่อย ๆ เลือนหายไปทีละนิด

ภาพผู้คนเดินสวนไปมาค่อย ๆ พร่าเลือนขึ้นทุกขณะ

ราวกับโลกกำลังจะหยุดหมุน

ก่อนที่ร่างบางจะทรุดลงไปที่พื้น ท่อนแขนแข็งแรงของใครบางคนพุ่งเข้ามาประคองเธอได้ทัน

แรงนั้นมั่นคงพอจะฉุดดึงเธอขึ้นจากความมืดหม่น

“เป็นอะไรไหมครับ”

เสียงทุ้มต่ำดังชิดริมหู ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาปะทะผิวเนื้อที่แก้มเธอแผ่วเบา

น้ำเสียงที่ควรจะห่างเหินกลับฟังดูอบอุ่น หัวใจที่กำลังจะแตกละเอียดสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

กุลจิราเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่สวยพร่าเลือนด้วยน้ำที่เอ่อคลอ ทว่าภาพใบหน้าคมคายของชายหนุ่มตรงหน้ากลับชัดเจนขึ้นทุกขณะ

แสงแดดอ่อนยามบ่ายทอดตัวลงบนสันกรามแข็งแรงของชายหนุ่ม กุลจิราอยู่ในอ้อมอกของเขา ใกล้เสียจนเธอได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายที่กำลังเต้นอยู่

กลิ่นโคโลญจ์อ่อน ๆ จากเขาให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอเห็นที่หน้าห้องสัมภาษณ์เมื่อตอนเช้า

ตอนนั้นเธอคิดว่าภวินท์คงจะเป็นพนักงานระดับสูง ไม่ก็อาจเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่มาติดต่องานกระมัง

“ฉะ…ฉันไม่เป็นไรค่ะ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสั่นคลอน มือที่กำแฟ้มเริ่มผ่อนแรงลง พยายามจะยืนด้วยขาของตัวเอง

ชายหนุ่มค่อย ๆ ผละออกห่าง สายตาของเขามองมาที่เธออย่างคนที่ประเมินอาการเห็นได้ชัดว่าไหล่บางของเธอยังสั่นเทิ้มอยู่

ภวินท์เหมือนตั้งใจจะเดินไปตามทางของเขา

ทว่าเขาเดินจากไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา เหมือนเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้

สายตาคมกริบที่จ้องมองมาทำให้ลมหายใจของกุลจิราสะดุด ใจเต้นแรงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะครับ ลุกขึ้นมาทำให้ตัวเองไปอยู่ในจุดนั้นให้ได้ดีกว่ามาเสียใจอยู่แบบนี้ ไปอยู่ในจุดที่สามารถยืนอยู่ได้อย่างภาคภูมิใจและเก่งพอให้คนอื่นยอมรับ”

หลังคำพูดนั้น เขาก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นโคโลญจ์จาง ๆ และคำพูดเหล่านั้น

กุลจิรามองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ ไกลออกไปทีละนิด ลมหายใจที่กลั้นไว้ค่อย ๆ ถูกผ่อนออกมาอย่างช้า ๆ

หัวใจที่หนักอึ้งมาทั้งวันก็เบาราวกับปุยนุ่น

คำพูดของเขาเหมือนแสงสว่างเล็ก ๆ ในวันที่มืดหม่นมองไม่เห็นแสงสว่าง

บทสนทนาแสนสั้น กลับทำให้เธอปล่อยวางความผิดหวังลงได้

เธอจดจำรายละเอียดทุกอย่างบนใบหน้าของชายหนุ่มเอาไว้ ภาวนาทุกวันให้เธอบังเอิญเจอกับเขาอีกครั้ง

เหตุการณ์ในวันนั้นค่อย ๆ ก่อตัวกลายเป็นความรู้สึกดี ๆ ขึ้นภายในใจทุกครั้งที่หวนกลับไปคิดถึงอีกครั้ง

“ฉันกลับไปทำงานได้หรือยังคะ” กุลจิราเรียกสติของตัวเองคืนกลับมา ดวงตาเรียวรีไหวระริกราวกับกำลังกลัวอะไรบางอย่าง

ผู้ชายที่ทำให้เธอหวั่นไหวในวันนั้น คงไม่เคยมีอยู่จริง

เขาไม่ต่างอะไรจากซาตาน…

เลือดเย็น จิตใจคับแคบ ในหัวมีแต่ความคิดชั่วร้าย

“ลองประเมินความสามารถของตัวเองดูสิ” ชายหนุ่มจ้องมาที่เธอ มุมปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน

เขามันซาตานขนานแท้…

อำนาทในมือ เขาคงถนัดใช้มันเหยียบย่ำผู้อื่นให้จมฝ่าเท้าสินะ

ความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยววาววับเป็นประกายเจิดจ้าอยู่ในดวงตาของกุลจิราในเวลานี้ ยิ่งขลับให้ใบหน้าหวานหยดของเธอเย้ายวนใจเขายิ่งกว่าเดิม

“ความสามารถเรื่องการจูบของคุณ…ไม่ผ่าน”