บทที่9 หน้าที่ภรรยาในห้องทำงาน

โถงทางเดินผู้บริหารชั้นสูงสุดเงียบสงัดเสียจนกุลจิราได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

เจ้าของร่างเล็กหยุดยืนที่หน้าห้องทำงานของภวินท์

เธอยืนอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งเมื่อต้องการเรียกความเชื่อมั่น

นับแต่วันที่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบ PSW Asset Group จวบจนตอนนี้ ยังไม่มีสักครั้งที่เธอจะคาดเดาความคิดของภวินท์ได้

“น้ำจ๊ะ ท่านประธานให้ไปพบที่ห้องทำงานตอนนี้เลย” เสียงของหัวหน้าแผนกที่เธอประจำอยู่ห้านาทีก่อนหน้านี้ยังดังก้องอยู่ในหัว

คุณเมธีจะทำหน้าที่เป็นผู้ถ่ายทอดคำสั่งหรือการมอบหมายงานของภวินท์ผ่านหัวหน้าแผนกนั้น ๆ หรือตัวพนักงานโดยตรง

ดังนั้นสิ่งที่จุฑามาศ หัวหน้าฝ่ายวางแผนและการตลาดของบริษัทในวัยสี่สิบปลาย ๆ เดินมาบอกกุลจิราที่โต๊ะทำงาน ก็คงจะเป็นการติดต่อผ่านทางโทรศัพท์จากคุณเมธีอย่างไม่ต้องสงสัย

ตอนนั้นหัวใจของกุลจิราเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย หญิงสาวจำใจต้องวางมือจากงานตรงหน้า สูดลมหายใจลึกเข้าเมื่อต้องมาหยุดยืนยังชั้นผู้บริหารแห่งนี้

วันนี้เธอไม่ใช่เพียงพนักงานที่ทำผลงานดีเด่นติดต่อกันสี่ปีอีกต่อไป

บนใบหน้าของเธอสลักคำว่า ‘ภรรยาท่านประธาน’ เอาไว้ด้วยเบิ่อเริ่ม

ไม่ว่ากุลจิราจะกระดิกตัวทำอะไร ย่อมถูกสายตาของเพื่อนร่วมงานจับจ้องมา

โดยอย่างยิ่งเมื่อเธอได้รับคำสั่งให้ไปพบเจ้าของบริษัทในห้องทำงานส่วนตัวแต่เช้าอย่างในตอนนี้

เสียงลมหายใจที่กุลจิราพ่นออกมาราวกับต้องการปลดปล่อยทุกพันธนาการของเขา

อยากย้อนเวลากลับไปเป็นคนที่แอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ

ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน

ไม่มีพันธะใด ๆ

แสงแดดที่ลอดผ่านผนังกระจกทาบลงบนปลายเส้นผมสีน้ำตาลบรอนล์ของหญิงสาวเป็นเงาอ่อน ๆ นิ้วเรียวเล็กกำแฟ้มในมือแน่นเข้า

กุลจิราหลับตาลงตั้งสติ ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นเคาะประตู

เธอค่อย ๆ ผลักบานประตูกระจกที่มองไม่เห็นด้านใน พาตัวเองเข้าไปยทนในนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นดังขึ้นเป็นจังหวะ

กลิ่นโคโลญจ์จาง ๆ บนตัวชายหนุ่มลอยมาแตะที่ปลายจมูก

สายตาเธอสะดุดเข้ากับแผ่นหลังของซีอีโอหนุ่มที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงาน แสงแดดที่ทอดผ่านผนังกระจกกระทบลงบนไหล่กว้าง

แม้จะเห็นใบหน้าเพียงแค่เสี้ยวหนึ่ง ทว่าแผ่นหลังของเขากลับแผ่อำนาทกระจายไปทั่วทั้งห้องนี้

กุลจิราจะรู้ว่าตัวเองเผลอยืนมองเจ้าของร่างสูงนั้นก็ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวก้าวเข้าไปหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของภวินท์ วางแฟ้มที่หยิบติดมือมาด้วยลงด้วยท่าทางสงบนิ่ง

หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

เธอทำงานอยู่ที่นี่เจ็ดปี นอกจากเจอกันในห้องประชุม เดินผ่านกันอาจจะหลายครั้ง แต่แทบจะนับครั้งได้ที่เขาเรียกเธอเข้ามาพบในห้องส่วนตัว

กุลจิรารับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

เขาคงไม่ได้เรียกเธอมาเพื่ออบรมเรื่องการแต่งตัวหรอกนะ

แต่ใครจะคาดเดาความคิดของคนชั่วร้ายเช่นเขาได้ล่ะ

บรรยากาศภายในห้องยังคงตกอยู่ในความเงียบกุลจิรารู้สึกหายใจลำบากขึ้นทุกขณะ แม้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ

“เรียกฉันเข้ามาพบไม่ทราบว่ามีอะไรจะสั่งหรือเปล่าคะ”

ชายหนุ่มหันมาเผชิญหน้ากับเธอ

ภวินท์ยืนอยู่ในตำแหน่งเดิม ทว่ากุลจิรากลับรู้สึกราวกับว่าเขาขยับเข้ามาใกล้ตัวเองเสียอย่างนั้น

เหมือนกับว่าลมหายใจร้อนระอุแบบเดียวกับค่ำคืนที่ผ่านมา กำลังไล้เลียที่ผิวแก้มเธออยู่

“ต้องเป็นเรื่องงานเท่านั้นเหรอ ผมถึงจะเรียกคุณให้มาพบได้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาไม่ดังมากนัก หากแต่เพียงพอจะเรียกสติของกุลจิราคืนกลับมา

เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะถามเขาได้

“ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่ถามไปตามมาระ…” ไม่ทันได้พูดประโยคนั้นจบ ชายหนุ่มก็ก้าวเข้ามาอยู่ตรงหน้าของเธอ

กุลจิราถอยร่นไปด้านหลัง

ภวินท์ไม่ได้ขยับตามมา ทว่าระยะห่างที่เขาตั้งใจเว้นก็เป็นเพียงพื้นที่เล็ก ๆ พอให้เธอได้ใช้หายใจ

เมื่อทุกอณูภายในห้องถูกเขายึดครองเอาไว้ทุกตารางนิ้ว

“เป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่าคุณ…กลัวผม” กุลจิราเม้มริมฝีปาก ขณะเตือนสติของตัวเอง

เธอจะไม่แสดงความหวาดหวั่นออกมาให้เขาเห็นอย่างเด็ดขาด

ไม่ยอมให้รู้ว่าการเข้าใกล้ของเขาทำใจเธอหล่นวูบ

เสี้ยววินาทีนั้นเอง ร่างสูงก็ขยับเข้ามาใกล้ เงาของเขากำลังกลืนพื้นที่รอบตัวเธอไปทีละน้อย

ภวินท์โน้มศีรษะลงต่ำ ปลายจมูกเฉียดผ่านผิวแก้มนวลเนียนไปเพียงนิด

ทว่าสัมผัสบางเบานั้นกลับแล่นวาบ รุนแรงจนกุลจิราเผลอกลั้นลมหายใจ

ความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่คล้ายประกายไฟเล็ก ๆ ที่พร้อมจะลุกลามได้ในทุกจังหวะหายใจของเขา

“ไม่ตอบ…” เสียงทุ้มต่ำแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน

“…แปลว่าใช่?” กุลจิรากัดฟันเพียงวูบหนึ่งก่อนแหงนเงยใบหน้าขึ้นไปมอง

ดวงตาเรียวรีวาววับด้วยความดื้อรั้น เธอจะไม่ยอมให้เขามองเห็นความหวั่นไหวภายในใจ

“เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้กลัว” ถ้อยคำสั้น ๆ ของเธอกลับดังชัดในความเงียบงัน

เพียงพอให้ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกอย่างผู้ที่เหนือกว่า

คล้ายกับว่ากำลังกวาดสายตามอง ‘ทรัพย์สินราคาแพง’ ที่กล้าทำท่าอวดดีใส่เจ้าของ

“ไม่กลัวก็ดี” น้ำเสียงราบเรียบ แต่ทุ้มลึกจนหญิงสาวรู้สึกถึงความเย็นวาบทั่วทั้งแผ่นหลัง

“เพราะผมก็กังวลว่าคุณจะไม่ได้เตรียมตัว…หลังคืนแต่งงานของเรา”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจของกุลจิราแผ่ความร้อนลามมาถึงสองแก้ม ก่อนจะเอ่ยออกไปโดยไม่คิดจะหลบสายตาคมกริบคู่นั้น

“ตามที่คุณภวินท์ต้องการเลยค่ะ” เธอกดเสียงนุ่ม ไม่คล้ายคนประชดประชัน

แต่ก็ใช่…

เธอกำลังประชดเขานั่นแหละ

“ฉันเตรียมตัว…และเตรียมใจเอาไว้แล้วค่ะ” ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มจาง ๆ

แต่คนที่จนตรอก สิ้นหนทางอย่างเธอ

นอกจากยอมจำนนให้กับอำนาทเงิน เธอยังจะมีทางเลือกอื่นด้วยหรือ

ชายหนุ่มฉวยตอนที่กุลจิราไม่ทันระวัง คว้าเอวคอดเล็กเข้ามาแนบชิดกับลำตัวแข็งแรงของตน

กุลจิราหลุดลมหายใจเบา ๆ เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งสองถูกบีบให้เหลือเพียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะแก้มเธออยู่

นัยน์ตาคมเข้มของภวินท์มืดดำลง

ลมหายใจของกุลจิราเริ่มสะดุด

“งั้นก็ต้องทำให้ผมเห็น…” เขาก้มลงชิดใบหน้าเนียนขาวจนแทบไม่เหลืออากาศให้เธอหายใจ

“…ว่าคุณเตรียมตัวมาอย่างดี ไม่ใช่แค่ดีแต่ปาก”ปลายนิ้วมือเรียวยาวแตะลงที่ข้อมือของหญิงสาว ไล้ลากขึ้นไปตามท่อนแขนเรียวเล็ก

สัมผัสที่ดูเหมือนแผ่วเบา กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ซ่อนอยู่ลึกจนผิวเธอร้อนวูบวาบ

กุลจิราก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว

ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะเธอจำเป็นต้องตั้งหลักให้มั่น

ภวินท์มองการตอบสนองนั้นด้วยสายตาเรียบเย็น

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่ริมฝีปากของเขา

“หมายความว่ายังไงคะ ชายหนุ่มโน้มเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนแผงอกกว้างของเขาแทบจะฝังเข้ากับส่วนโค้งนุ่มนวลภายใต้ชุดกระโปรงของเธอ

“ไม่เข้าใจจริง ๆ …หรือแกล้งไม่เข้าใจ?” น้ำเสียงเย็นเยียบของซีอีโหนุ่มกรีดลงกลางอกเธอ

กุลจิรากลืนน้ำลายฝืดลงคอ มือทั้งสองเริ่มชื้นเหงื่อ

เธอสูดหายใจลึกเข้า พยายามตั้งสติ

“ตอนนี้เราอยู่ที่บริษัทนะคะ” แม้ไม่พูดออกมาตรง ๆ แต่ความหมายก็ชัดเจน

กุลจิราเริ่มรู้ชะตากรรมของตัวเองแล้ว

“ใช่” ภวินท์ตอบช้า ๆ ริมฝีปากหนาเคลื่อนมาเกือบชิดแก้มเธอ

“เราอยู่ที่บริษัท…ของผม”