บทที่11 ภรรยาในห้องทำงาน 3

“จำจูบเมื่อกี้เอาไว้ให้ดี อย่าทำเหมือนคนจูบไม่เป็นอีก ผมไม่ชอบ” สายตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่เรียวปากอ่อนนุ่ม

หัวใจหญิงสาวสั่นสะท้าน ความรู้สึกเจ็บใจที่ถูกเขาดูแคลนไหวระริกอยู่ในดวงตาคู่สวย

“ไม่ใช่ว่าฉันจูบไม่เป็นหรอกค่ะ ฉันแค่ยังไม่ชิน” กุลจิราพยายามไม่หลบเลี่ยงสายตา

เขาอาจดูออก…

จากที่เมื่อคืนเธอทำหน้าที่ภรรยาบนเตียง ผู้หญิงที่เขาใช้เงินห้าสิบล้านบาทซื้อมา ไม่ได้โชกโชนเรื่องอย่างว่าแม้จะศึกษามาแล้วก็ตาม

แต่เรื่องอะไรที่เธอต้องยอมรับ ‘ความอับอาย’ นี้ด้วยล่ะ

“ไม่ชิน?” คิ้วดกดำโค้งขึ้นในตอนที่ทวนคำพูดของเธอ

“ค่ะ ฉันยังไม่ชิน” ยืนยันในคำตอบของบตัวอย่างด้วยความหนักแน่น

เป็นจังเดียวกับที่เขาเดินไปยังโซฟาหนัง ทิ้งตัวลงนั่งในท่าสบาย แววตาประหนึ่งราชสีห์จับจ้องมาที่ใบหน้าของหญิงสาว

“ผมมีวิธีทำให้คุณชินกับหน้าที่นี้แล้ว” เขาทิ้งความเงียบเอาไว้เพียงครู่แล้วพูดในสิ่งที่กุลจิราคาดไม่ถึง

“ใช้มือกับปากของคุณทำให้ผมเสร็จ” ใบหน้าที่ร้อนวูบวาบด้านชาไปทั้งแถบ

แม้เป็นสิ่งที่เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำพูดพวกนี้ในสถานที่ทำงาน

แต่ก็ไม่เกินขีดความสามารถของคนที่ชั่วร้ายอย่างเขา

ศักดิ์ศรีของเธอแทบไม่หลงเหลือ นับแต่วันที่เธอยอมใช้เรือนร่างของตัวเองเป็นข้อแลกเปลี่ยนแล้ว

กับอีแค่ทำเรื่องบัดศรีบัดเถลิงในที่ทำงาน มันคงไม่ทำให้คุณค่าในตัวเธอ ลดลงไปกว่านี้หรอก

ไม่สิ คุณค่าของเธอถูกเขาทำลายจนหมดสิ้นแล้วต่างหาก

“ผมจะใช้หนี้ทั้งหมดให้เองครับ แต่ต้องแลกกับการที่คุณเกียรติให้ลูกสาวของคุณ แต่งงานกับผม”

เธอยังจำแววตาในวันนั้นของภวินท์ได้ดี

แววตาในตอนนั้นไร้ความอ่อนโยน

มันหยาบกระด้างและน่ารังเกียจเป็นที่สุด

เธอเกลียดสายตาคู่นั้น เกลียดที่เขาฉกฉวยเอาช่วงเวลาตกต่ำ ไร้ทางออกของคนอื่นสนองความต้องการของตนเอง

และเธอก็เกลียดที่ตัวเองเคยมีใจให้กับซาตานเช่นเขา

ทุกย่างก้าวของกุลจิราราวกำลังถูกทุกอณูห้องสูบเอาลมหายใจไปทุกวินาที

ความร้อนผ่าวแผ่ลามที่ใบหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่น

เธอต้องสะกดตัวเองไม่ให้เผยความวูบไหวที่เก็บซ่อนไว้ออกมา

ใบหน้างดงามเชิดขึ้น เผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบของภวินท์อย่างไม่คิดจะหลบเลี่ยง

เขาเปรียบเป็นพายุ ส่วนเธอคือเปลวไฟที่ยังมีแสงริบหรี่

แม้ว่าเปลวไฟริบหรี่เช่นเธอจะถูกอำนาทเงินของเขากลืนจนมอดดับลงก็ตาม

หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้โซฟาทีละก้าว

ตำแหน่งเฟอร์นิเจอร์หนังราคาแพงเหมือนวางไว้ตรงนี้เพื่อใช้เป็น “เวที” สำหรับโชว์ฉากโลกีย์ระหว่างเธอกับเขา

ภวินท์นั่งรอเธอด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย

ราวกับพระราชาผู้ทรงอำนาจ นั่งอยู่บนบัลลังก์ของตัวเองอย่างสูงสง่า

“คุกเข่าลง” เสียงนั้นแผ่วเบาเมื่อกุลจิราเดินมาถึง

ทว่ามันกลับคมดุจใบมีดที่เฉือนเนื้อของเธอออกทีช้า ๆ

ดวงตาของหญิงสาวไหวระริก เธอกลืนฝืนน้ำลายลงคอ

แต่ไม่ว่าจะหวาดหวั่นแค่ไหน ใบหน้างดงามยังคงตั้งตรง ไม่ยอมก้มหน้า

ไม่ให้เขามองเห็นความหวาดหวั่นที่ซ่อนลึกอยู่ข้างใน

เมื่อคืนเขาให้เธอใช้แค่มือ แต่ตอนนี้เขาต้องการให้เธอใช้ปาก

ทางเลือกเดียวของเธอคือทำตามคำสั่งของเขาเท่านั้น

หญิงสาวกลั้นหายใจ ภวินท์เหยัดกายขึ้นมาเล็กน้อย ปลดกระดุมสองเม็ดบนเพื่อให้ตัวเองผ่อนคลาย

ท่อนขาทั้งสองข้างแยกออก มองเห็นรูปร่างของเจ้าสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงเนื้อดี

เงาในขณะที่นั่งของชายหนุ่มทอดลงบนพื้นห้อง บดบังตัวเธอไปกว่าครึ่งหนึ่ง ราวกับกำลังกลืนกินเธออยู่กลาย ๆ

แววตาที่มองมาเยือกเย็นแต่แฝงเร้นไปด้วยอำนาทเงิน

“เริ่มได้รึยัง หรือต้องรอให้ผมหมดความอดทนก่อน” เสียงทุ้มพร่าของเขาทำเอามือของกุลจิราชื้นไปด้วยเหงื่ออีกครั้ง

ภวินท์เอนแผ่นหลังลงไปกับโซฟา รอคอยการ’ใช้มือกับปาก’ ของเธอสัมผัสเขาอย่างใจจดใจจ่อ

ความเงียบที่แผ่คลุมไปทั่วทั้งบริเวณกว้างกดทับกุลจิราเอาไว้จนเธอเริ่มหายใจฝืดเคือง

แต่ก็รวบรวมสติได้อย่างรวดเร็ว

เธอนั่งลงไปที่พื้นเย็นเฉียบ อยู่กึ่งกลางระหว่างท่อนเพรียวยาวขาทั้งสองข้างของชายหนุ่ม

ค่อย ๆ ยื่นมือออกไปข้างหน้า ปลดเข็มขัดออกแค่พอให้รูดซิปกางเกง อำนวยความสะดวกให้เจ้าสิ่งนั้นออกมาได้

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหม่าจับจ้องกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า หวั่นเกรงอยู่ลึก ๆ

เมื่อคืน…กว่าที่เธอจะลงจากเตียงได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน

ยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บแสบที่กึ่งกลางกายของตัวเอง

แต่ในเมื่อเขาไม่มีทางให้เธอได้ถอยหนี เธอก็จะไม่ถอยให้ใครมาดูถูกอีกเด็ดขาด

กุลจิรารูดซิปลงจนสุด เผยให้เห็นกางเกงชั้นในสีเข้มที่ยังปกปิดความเป็นชายอยู่

รวบรวมสติและความกล้าเต็มกำลัง

มือเล็กล้วงสิ่งนั้นออกมาจากกางเกงในที่สุด สองมือประสานเข้าหากัน รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ฝ่ามือตัวเอง ส่วนนั้นของเขาตอบสนองมือเธอได้อย่างรวดเร็วเหมือนเมื่อคืน

เธอขยับมือเนิบช้าในตอนแรกก่อนจะค่อย ๆ เร่งจังหวะถี่เพราะอยากรีบทำรีบเสร็จ

อยากออกไปจากพื้นที่ของเขา ไม่ต้องการเสียเวลาอยู่สักนาทีเดียว

ดวงตาคู่สวยจับจ้องอยู่กับความเป็นชายชาตรี ปลายอวบหยักที่ผลุบเข้าออกระหว่างซอกนิ้วของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงในเวลาเพียงไม่นาน

 ส่วนปลายหัวหยักปล่อยน้ำใส ๆ ออกมาเปื้อนมือเธอในเวลาอันสั้น

ท่อนเอ็นในอุ้งมือขยายใหญ่ขึ้นจนน่าเกรงขาม

ไซซ์เหมือนของพวกฝรั่งของเขา ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเข้าไปอยู่ในร่างกายของเธอได้จริง ๆ

ใบหน้าหญิงสาวผ่าวร้อน ในหัวไม่อาจสลัดภาพของเมื่อคืน ในยามที่ถูกภวินท์ควบขี่ออกไปได้

กลางกายสาวเริ่มฉ่ำชื้น…

ระหว่างนั้น…ใบหน้าหล่อเหลาของซีอีโอหนุ่มเต็มไปด้วยความขบเครียด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากและไรผม

กุลจิรากำลังทำให้เขาทรมานแบบเดียวกับเมื่อคืน

แก่นกายของชายหนุ่มแข็งขืนพองตัวขึ้นจนเธอแทบจะกำไม่มิด ขนาดของเขายิ่งโตเอามาก

“อืมมม” เสียงครางต่ำดังขึ้นในลำคอของชายหนุ่ม เส้นเลือดปูดโปนรอบลำยาว กล้ามท้องเป็นมัดเกร็งแน่น ภวินท์กัดกรามจนนูนขึ้น

มือนุ่มรูดรั้งแท่งร้อนขึ้นลงช้า ๆ หลังจากที่เมื่อคืนนี้กุลจิราได้เรียนรู้ไปบ้างแล้ว

ภวินท์ไม่เคยเสร็จคามือใครมาก่อน แต่ดูท่าว่าตอนนี้เขาใกล้จะเสร็จด้วยมือของเธอ

“ใช้ปากตอนนี้เลย ผมอยากเสร็จคาปากของคุณ”