LOGINคำพูดปกป้องที่ตรงไปตรงมาทำเอาชลิตาหน้าเสียไปถนัดตา เธอรีบปรับสีหน้าเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อย แกล้งทำเป็นหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อนความหน้าแตก “โธ่ พี่กรณ์คะ มีนก็แค่พูดเล่นหยอกน้องเขาเฉยๆ เองค่ะ ไม่เห็นต้องทำเสียงดุเลย... ว่าแต่น้องอิ่มคะ มาหาอามีนหน่อยสิคะ อาซื้อเลโก้มาฝากเยอะแยะเลยน้า”
หญิงสาวพยายามเปลี่ยนเป้าหมายไปที่กามเทพตัวน้อยที่เอาแต่นั่งซุกหน้าอยู่กับแผงอกของคุณลุง แต่น้องอิ่มกลับส่ายหน้าหวือ ซ้ำยังเบียดตัวเข้าหาความอบอุ่นของกรณ์แน่นขึ้นไปอีก “อิ่มไม่เย่น... อิ่มเหม็น” เด็กน้อยพูดเสียงอู้อี้ คำว่า ‘เหม็น’ ทำเอาชลิตาคิ้วกระตุก รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแทบจะพังครืนลงมา “เหม็นอะไรคะลูก อาเพิ่งฉีดน้ำหอมมาใหม่ หอมจะตายไป” “เหม็นจี๊งๆ พี่เหนือฮะ อิ่มอยากปายยย” กะเปาะน้อยหันมาส่งสายตาออดอ้อนขอความช่วยเหลือจากพี่เลี้ยง น้ำเหนือเห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียดและไม่อยากให้แขกของเจ้านายต้องเสียหน้าไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มจึงรีบก้าวเข้าไปหาแล้วยื่นมือออกไปรับตัวหลานชาย “มาครับน้องอิ่ม เดี๋ยวพี่เหนือพาไปดูการ์ตูนที่ห้องของเล่นดีกว่าเนอะ ปล่อยให้คุณลุงคุยธุระกับคุณมีนไปก่อนนะครับ” ทันทีที่น้ำเหนือยื่นมือไปหา น้องอิ่มก็ผละจากอกคุณลุงแล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของพี่เลี้ยงทันที น้ำเหนืออุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบอก ร่างโปร่งค้อมหัวให้ชลิตาเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะหันไปสบตากับกรณ์เพียงเสี้ยววินาที... แววตาของน้ำเหนือในจังหวะนั้นว่างเปล่า ปราศจากความประหม่าหรือความหวั่นไหวใดๆ ที่เคยมี มันเป็นสายตาของพนักงานที่มองเจ้านายอย่างแท้จริง “ผมขอตัวพาน้องอิ่มไปพักผ่อนก่อนนะครับคุณกรณ์” พูดจบ น้ำเหนือก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังบางที่ตั้งตรงและห่างเหินนั้น ทำให้กรณ์รู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆ หล่นทับลงกลางอก ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาอยากจะสะบัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินตามไปแย่งหลานชายกลับมาอุ้มเพื่อรั้งให้น้ำเหนืออยู่ต่อ แต่เพราะผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนี้คือลูกสาวของพาร์ตเนอร์รายใหญ่ เขาจึงทำได้เพียงนั่งกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา ... เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น รถสปอร์ตสีแดงของชลิตาขับพ้นประตูรั้วคฤหาสน์ไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาอีกครั้ง กรณ์เดินคลายเนคไทลงจากบันไดด้วยสีหน้าอิดโรย การต้องนั่งปั้นหน้าคุยเรื่องสัพเพเหระกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้มีใจให้เป็นเวลานานนับชั่วโมง สูบพลังงานของเขายิ่งกว่าการนั่งประชุมบอร์ดบริหารเสียอีก ทว่าสิ่งที่กวนใจเขามากที่สุดไม่ใช่ความน่ารำคาญของชลิตา แต่เป็นท่าทีหมางเมินของคนตัวเล็กที่หลบหน้าเขายาวมาจนถึงเย็นต่างหาก ร่างสูงก้าวเดินไปตามโถงทางเดิน มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานเล็กของคุณพิมพ์ที่น้ำเหนือมักจะใช้เป็นที่จัดการเอกสาร เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็พบกับร่างโปร่งกำลังยืนก้มหน้าก้มตาจัดเรียงแฟ้มเข้าตู้เหล็กอย่างเงียบเชียบ “อิ่มหลับไปแล้วเหรอ” กรณ์เอ่ยถาม ทำลายความเงียบในห้อง น้ำเหนือสะดุ้งเล็กน้อย ชายหนุ่มหันกลับมามอง ก่อนจะรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วค้อมหัวลง “ครับ น้องอิ่มเล่นจนเหนื่อย เพิ่งหลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนครับ คุณกรณ์รับกาแฟหรือชาเพิ่มไหมครับ ผมจะได้ออกไปบอกป้าใจให้” สรรพนามและน้ำเสียงที่ใช้กลับมาเป็นทางการและห่างเหินขั้นสุด ราวกับเหตุการณ์เตะบอลกลางสนามหญ้าเมื่อช่วงเช้าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน รอยยิ้มหวานที่เคยแจกจ่ายให้ถูกพับเก็บไปจนหมด เหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยที่สวมหน้ากากของ ‘ผู้ช่วยบริหาร’ เอาไว้อย่างมิดชิด กรณ์ขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเข้าหาคนตัวเล็กอีกสองก้าว แต่น้ำเหนือกลับขยับถอยหลังหนีรักษาระยะห่างเอาไว้เท่าเดิม “เป็นอะไร” เสียงทุ้มกดต่ำลง แฝงความไม่พอใจที่ถูกถอยหนี “ทำไมต้องทำท่าเหมือนไม่อยากเข้าใกล้ฉันขนาดนั้น โกรธเรื่องที่มีนพูดเมื่อบ่ายเหรอ ฉันก็จัดการตอกกลับไปให้แล้วไง เธอจะมาทำหน้างอใส่ฉันทำไม” น้ำเหนือเม้มปาก หลบสายตาดุดันที่จ้องมองมา “ผมไม่ได้โกรธครับคุณกรณ์ ผมเป็นแค่ลูกจ้าง ไม่มีสิทธิ์ไปโกรธแขกของเจ้านายหรอกครับ สิ่งที่คุณชลิตาพูดมันก็คือความจริง ผมเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก... การที่ผมวางตัวรักษาระยะห่าง มันก็เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำมาตั้งแต่แรกแล้วครับ” “ใครสั่งให้เธอรักษาระยะห่าง” กรณ์ถามเสียงแข็ง สาวเท้าเข้าประชิดตัวจนน้ำเหนือถอยหลังไปชนกับตู้เหล็กดังปึก สองแขนแกร่งยกขึ้นยันกับบานตู้ กักขังร่างโปร่งเอาไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยโชยมากระทบจมูกอีกครั้ง แต่น้ำเหนือคราวนี้กลับไม่ได้หลับตาปี๋หรือหน้าแดงประหม่าเหมือนทุกที ชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้น สบตากับประธานหนุ่มด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนความร้าวรานเอาไว้มิดชิดนัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส







