Home / วาย / สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด / ตอนที่ 6/2: ผู้หญิงของครอบครัว

Share

ตอนที่ 6/2: ผู้หญิงของครอบครัว

last update publish date: 2026-11-20 14:04:39

“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ” ร่างโปร่งปล่อยมือน้องอิ่ม “ไปรอพี่เหนือที่ห้องนั่งเล่นแป๊บเดียวนะครับน้องอิ่ม”

น้ำเหนือหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องทำงานเล็กของคุณพิมพ์ หายไปเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็เดินกลับมาพร้อมกับแฟ้มสีแดงในมือ ร่างโปร่งยื่นมันส่งให้เจ้านาย แต่แทนที่กรณ์จะรับแฟ้มไป ฝ่ามือใหญ่กลับจงใจคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ!” น้ำเหนือสะดุ้งสุดตัว เบิกตากว้างช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายด้วยความตกใจ สัญชาตญาณสั่งให้กระชากมือกลับ แต่แรงบีบที่ไม่ได้รุนแรงทว่าหนักแน่นก็รั้งเขาเอาไว้

“ต้องให้ฉันใช้เรื่องงานมาอ้างใช่ไหม เธอถึงจะยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉันตรงๆ น้ำเหนือ” กรณ์กดเสียงต่ำ แววตาสีรัตติกาลฉายแววตัดพ้อและหงุดหงิดระคนกัน

“ปล่อยเถอะครับคุณกรณ์ เดี๋ยวน้องอิ่มมาเห็น” น้ำเหนือพยายามบิดข้อมือออก หัวใจที่พยายามแช่แข็งไว้เริ่มสั่นคลอนอีกครั้งเพียงแค่อีกฝ่ายแตะต้องตัว

“ก็ให้เห็นไปสิ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด กะอีแค่จับมือคนในบ้าน มันจะผิดกฎหมายข้อไหน” อารมณ์พาลเริ่มเข้าครอบงำคนเป็นประธานบริษัท กรณ์ดึงร่างโปร่งเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนได้กลิ่นสบู่เด็กอ่อนๆ ที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก “เลิกทำตัวห่างเหินกับฉันสักที ฉันเกลียดสายตาว่างเปล่าของเธอ”

“มันคือสายตาของลูกจ้างที่มองเจ้านายครับ กรุณาเข้าใจด้วย” น้ำเหนือเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แม้ในอกจะสั่นสะท้านไปหมด

ทว่าก่อนที่สงครามประสาทระหว่างทั้งคู่จะลุกลามไปมากกว่านี้ เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนจากทางหน้าประตูบ้านก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงทักทายที่ทำให้น้ำเหนือรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

“พี่กรณ์คะ! มีนมาหาแล้วค่ะ!”

ชลิตาปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสกระโปรงบานสีครีมดูหรูหรา ในมือถือถุงขนมจากร้านเบเกอรี่ชื่อดัง หญิงสาวเดินนวยนาดเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่าทีคุ้นเคยราวกับเป็นเจ้าของบ้าน กรณ์รีบปล่อยมือจากน้ำเหนือทันทีราวกับถูกของร้อน ร่างสูงขยับตัวถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ปรับสีหน้ากลับมาเรียบตึงตามเดิม

“คุณมีน... มาทำอะไรแต่เช้าครับ ผมจำได้ว่าเราไม่มีนัดกัน” กรณ์เอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่ได้แสดงความยินดีกับการมาเยือนของเธอเลยสักนิด

“โธ่ พี่กรณ์ก็... ต้องมีนัดด้วยเหรอคะถึงจะมาหาว่าที่คู่หมั้นได้” ชลิตายิ้มหวานหยดย้อย เดินเข้ามายืนเคียงข้างชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะปรายตามองคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้าอยู่ใกล้ๆ “อ้าว พี่เลี้ยงเด็กยังไม่เอาแฟ้มไปเก็บอีกเหรอคะ ยืนเกะกะอยู่ได้ ไปสิ ฉันจะคุยธุระกับพี่กรณ์”

น้ำเหนือสูดลมหายใจลึก กระชับแฟ้มในมือแน่น “ขอตัวครับ”

ชายหนุ่มหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก กรณ์มองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ทวีคูณขึ้น เขารู้ดีว่าคำว่า ‘ว่าที่คู่หมั้น’ เมื่อครู่ต้องทำให้น้ำเหนือยิ่งสร้างกำแพงหนาขึ้นไปอีกแน่ๆ

“มีนซื้อครัวซองต์ทรัฟเฟิลเจ้าดังมาฝากค่ะ เห็นพี่พิมพ์เคยบอกว่าพี่กรณ์ชอบ” หญิงสาวพูดพลางจัดการแกะกล่องขนมวางลงบนจานอย่างถือสิทธิ์ “อ้อ แล้วก็เรื่องงานกาล่าการกุศลของสมาคมนักธุรกิจคืนพรุ่งนี้ คุณพ่อฝากมาคอนเฟิร์มค่ะว่ามีนจะไปเป็นคู่งานให้พี่กรณ์ ชุดของมีนเป็นสีน้ำเงินเข้ม พี่กรณ์ใส่เนคไทสีเดียวกันนะคะ จะได้ดูเข้าคู่กัน เวลาพวกนักข่าวถ่ายรูปจะได้ดูเหมาะสม”

คำว่า ‘เหมาะสม’ ที่หลุดออกจากปากชลิตา ทำเอากรามของกรณ์ขบเข้าหากันแน่น ภาพของน้ำเหนือที่ร้องไห้และพูดคำว่าความเหมาะสมเมื่อสามวันก่อนผุดขึ้นมาในหัว ร่างสูงปัดมือของหญิงสาวที่กำลังจะเลื่อนมาจัดคอเสื้อให้เขาออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด

“ขอบคุณสำหรับขนมครับ แต่เรื่องชุด ไม่ต้องลำบากคุณมีนหรอกครับ ผมมีสไตลิสต์ส่วนตัวจัดการให้อยู่แล้ว” กรณ์ตอบตัดรอน “แล้วก็เรื่องว่าที่คู่หมั้น... ผมรบกวนอย่าพูดคำนี้อีกเลยครับ ทางผู้ใหญ่แค่เคยคุยกันเปรยๆ ผมยังไม่ได้ตกลง และผมก็ไม่ได้มีความคิดที่จะหมั้นกับใครทั้งนั้นในตอนนี้”

ชลิตาหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย แววตาขุ่นมัวปรากฏขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะถูกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มจอมปลอม “พี่กรณ์ก็พูดตรงเกินไป มีนเขินนะคะ... เอาเถอะค่ะ มีนรอได้ ยังไงซะ ผู้หญิงที่คู่ควรกับตำแหน่งนายหญิงของบ้านนี้ ก็ต้องเป็นคนที่ซัพพอร์ตธุรกิจของพี่กรณ์ได้อยู่ดีแหละค่ะ”

ประโยคนั้นไม่ได้พูดเปล่า แต่หล่อนจงใจปรายตามองไปทางประตูห้องอาหาร ราวกับรู้ว่ามีใครบางคนอาจจะเพิ่งเดินออกไปได้ไม่ไกล... และหล่อนก็คิดถูก

บริเวณโถงทางเดิน น้ำเหนือที่กำลังจูงมือน้องอิ่มชะงักฝีเท้าอยู่หลังเสาต้นใหญ่ แม้จะไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่ประโยคตอกย้ำความเป็นเจ้าของนั้นก็ลอยมากระทบหูอย่างชัดเจน ชายหนุ่มแค่นยิ้มหยันให้ตัวเองในใจ

นั่นสิเนอะ นายหญิงของบ้านนี้ ก็ต้องเป็นคนที่คู่ควรและมีหน้ามีตาทางสังคม ไม่ใช่ไอ้เหนือที่เป็นแค่ลูกจ้างกินเงินเดือน

“พี่เหนือฮะ... ปายดูปลาอ่างกัน” น้องอิ่มกระตุกมือพี่เลี้ยงเบาๆ

“ครับ ไปกันเถอะ” น้ำเหนือกลืนก้อนขมๆ ลงคอ จูงมือเด็กน้อยเดินออกไปยังสวนฝั่งตรงข้าม ปล่อยให้ผู้หญิงของครอบครัวเขาได้จัดการดูแลว่าที่สามีของเธอต่อไป

...

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ภายในห้องทำงานกว้างขวางของคุณพิมพ์ น้ำเหนือนั่งง่วนอยู่กับการคีย์ข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์ โดยมีน้องอิ่มนอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาบุนวมตัวยาวใกล้ๆ ชายหนุ่มสวมหูฟังเพื่อตัดเสียงรบกวนภายนอก ทว่าแรงสะกิดที่หัวไหล่ก็ทำให้เขาต้องถอดมันออก

ชลิตายืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะทำงาน แววตาที่เคยมองกรณ์ด้วยความอ่อนหวาน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย่อหยิ่งและดูแคลนอย่างเปิดเผย

“คุณชลิตา... มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ” น้ำเหนือรีบผุดลุกขึ้นยืน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด   ตอนที่ 9/2: บังเอิญพบเจอ

    นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้

  • สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด   ตอนที่ 9/1: บังเอิญพบเจอ

    ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี

  • สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด   ตอนที่ 8/3: สติที่ขาดผึง

    คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้

  • สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด   ตอนที่ 8/2: สติที่ขาดผึง

    “ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ

  • สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด   ตอนที่ 8/1: สติที่ขาดผึง

    รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล

  • สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด   ตอนที่ 7/4: งานกาล่าไฮโซ

    “พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status