บทที่ 1   คนที่ไม่สำคัญ  03

 “เป็นเชี่ยไร เรียกกูมาซะดึกเลย” พาริยะร้องถามกับคนที่ดูท่าแล้วจะนั่งอยู่ในที่แห่งนี้มาสักพักใหญ่แล้ว ในมือนั้นมีแก้วทรงสวยที่บรรจุน้ำสีเหลืองอำพันอยู่ “หรือน้องไจ๋ไม่ให้อึ๊บว่ะ”

          ดลวัฒน์ยกเท้าขึ้นมาใส่คนตั้งข้อสันนิษฐานทันใด พาริยะเบี่ยงตัวหลบทันก่อนยกมือขึ้นโบกยอมแพ้ เพราะกลัวถูกเพื่อนซี้ถีบเข้าจริงๆ ใครๆ ก็รู้ว่าอีกฝ่ายมือเท้าหนักแค่ไหน

          “แล้วตกลงเรียกกูมาทำไมกันแน่” พาริยะเข้าสู่โหมดจริงจัง หลังเพื่อนเอาแต่นั่งอมพะนำไม่ยอมพูดออกมาเสียที

           “ปัญหาเดิม ซ้ำซาก น่าเบื่อ”

          “เรื่อง?”

          “เด็กไม่รู้จักโต มีอะไรก็เอาแต่ฟ้องพ่อ ฟ้องย่ากู” 

           แค่เอ่ยเพียงเท่านี้พาริยะก็รู้ได้ทันทีว่าเพื่อนหมายถึงใคร

          “กูว่าอย่างน้องไจ๋ต้องมีเหตุผล” สิรินดาเป็นคนว่าง่าย ที่ผ่านมาหากเพื่อนตัวดีบอกว่าไม่ชอบอะไร น้องสาวพวกเขาก็จะเลี่ยงหมด ยิ่งนิสัยขี้ฟ้องยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ สิรินดาที่เขารู้จักไม่ใช่คนแบบนั้น หากเธอแหกกฎที่ตั้งไว้ก็ย่อมต้องมีเหตุผล ทว่าเพื่อนเขากลับไม่เคยมองเมียตัวเองในแง่ดีเลย คิดแล้วคุณหมอออร์โธปิดิกส์ก็หรี่ตามองแบบจับผิดคาดคั้น                   

          “บอกมา”

          “กูก็แค่ไม่ได้กลับบ้านไหม” ดลวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก

          “กี่วัน”

          “ก็แค่สองวันเอง” ดลวัฒน์ไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต ที่สำคัญเขาก็ไม่ได้ไปเที่ยวเตร็ดเตร่ที่ไหน แต่ไปช่วยชีวิตคน

            “มึงใช้คำว่าแค่หรือวะ มึงไม่ได้กลับสองวันเชียวนะ...ถ้าเป็นพ่อแม่กูแจ้งความไปแล้ว มึงมองเมียแง่ร้ายไป น้องไจ๋เขาห่วงมึงดล”

          “กูไม่เห็นจำได้ว่าขอให้มาห่วง”            

          “ไอ้ห่า ก็มันเคยเกิดเรื่องกับมึงไง เขาถึงห่วงมึง” พาริยะต่อว่า เหตุการณ์ที่ดลวัฒน์ถูกแทงที่หน้าท้องฝั่งขวาเพิ่งผ่านพ้นมาไม่ถึงปีด้วยซ้ำ        

          วันนั้นเพื่อนเขากำลังช่วยรักษาเด็กวัยรุ่นยกพวกตีกันอยู่ที่ห้องฉุกเฉิน แล้วพรรคพวกอีกฝั่งก็ตามมาหวังจะซ้ำให้ตาย ทว่าคนซวยกลับเป็นหมอผู้ช่วยชีวิตอย่างดลวัฒน์   

          “แล้วตกลงมึงไปไหนมา”

          “บนดอย”       

          “มึงไปทำไม” พาริยะถามต่อพร้อมใช้สายตาตั้งคำถามซ้ำ

          “หมออิงติดต่อมา ขอให้ไปช่วยเหลือ”    

          “แล้วทำไมมึงไม่บอกน้องไจ๋ก่อนขึ้นไป เขาจะได้ไม่เป็นห่วง” พาริยะมั่นใจว่าปัญหานี้จะไม่เกิด ถ้าอีกฝ่ายบอกกับสิรินดา

          “กูเป็นเด็กสามขวบเหรอที่ต้องให้คนมาห่วง กูโตจน...ถูกบังคับให้แต่งงานแล้วปะ”

          คนที่ได้ฟังก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ถามจริง มึงยังไม่หายโกรธเรื่องนั้นอีกเหรอวะดล” รู้ดีว่าประโยคท้ายเพื่อนกำลังประชด

           “กูไม่ชอบคนปลิ้นปล้อน”

          “มึงไม่ลองให้อภัยน้องไจ๋สักครั้ง แล้วก็เริ่มต้นกันใหม่” ถึงจะเข้าใจว่าสิ่งที่ดลวัฒน์เกลียดมากที่สุดคือการถูกหลอก แต่...เรื่องมันก็เลยเถิดมาถึงจุดนี้แล้ว     

          “แล้วกูถามจริงๆ มึงไม่รักน้องไจ๋บ้างเลยหรือวะ” พาริยะยังมองไม่วางตาอย่างจับผิดและคาดคั้นเอาคำตอบ ส่วนคนถูกถามใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มและเงียบหายไปสองสามนาทีก่อนจะตอบไป         

          “อืม ไม่รัก”      

          “งั้นมึงก็หย่าเถอะ กูบอกตรงๆ กูสงสารน้องไจ๋ เขารักมึงมาก และพยายามแก้ไขทุกอย่าง แต่มึงก็เสือกไม่รักเขาเลย” ไม่ใช่ว่าเขาสนับสนุนให้สถาบันครอบครัวแตกแยก แต่ยื้อไปมันก็เหมือนจะเปล่าประโยชน์ ในเมื่อเพื่อนไม่คิดจะเปิดโอกาสให้สิรินดาได้แก้ไข และยังเอาแต่ผลักไส

          “ยังไม่ใช่ตอนนี้” 

          พาริยะฉงนใจจนคิ้วดกดำที่อยู่เหนือดวงตาทรงเสน่ห์เลิกขึ้น        “กูไม่เข้าใจ ในเมื่อมึงไม่รักน้อง มึงก็ควรหย่าเสียแต่วันนี้ แล้วมึงยังจะรออะไรหรือวะดล” แค่นี้สิรินดาก็ถลำลึกไปมากแล้ว ที่จริงดลวัฒน์ควรหาทางหย่าเสียเนิ่นนานแล้ว ไม่ใช่ปล่อยเวลามาเกือบสามปีขนาดนี้ นานจนคนที่แอบรักมันมาตั้งแต่มัธยมปลายถอนตัวไม่ขึ้น

          “...”

          “มึงรู้ไหมว่าการเงียบมันยิ่งโคตรน่าสงสัย”

          นัยน์ตาของดลวัฒน์มีประกายบางอย่าง ชวนให้คุณหมออีกคนถึงกับหรี่ตามองพลางขบคิดหาสาเหตุ

          “มึงบอกกูมา มึงมีเหตุผลอะไรกันแน่ที่ยังไม่หย่า” พาริยะสังหรณ์ใจว่าเพื่อนของตนมีแผนการบางอย่าง แล้วคงไม่ใช่แผนที่ดีด้วย ดูจากสายตาเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้วางใจ

          คนถูกจับทางได้ดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้ม แต่ก็ยังไม่ยอมเปิดปาก

          “ไอ้ดล”

          “...”  

          “อย่าบอกนะว่ามึงจะเอาคืนน้องไจ๋ ทำให้เขารักมึงมากๆ แล้วทิ้งเขา” พาริยะพูดในสิ่งที่ตนกังวลออกมา เพราะยิ่งนาน ใจก็ยิ่งผูกพัน