บทที่ 1   คนที่ไม่สำคัญ  02

เมื่อคืนนี้เขากลับมาถึงบ้านตอนเที่ยงคืน กว่าจะได้ล้มตัวนอนก็เกือบจะตีสี่แล้ว เพราะต้องอ่านแฟ้มประวัติคนไข้ที่เขาจะเข้าผ่าตัดในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ซึ่งถือว่าเป็นเคสที่ซับซ้อนที่สุดตั้งแต่เขาเป็นศัลยแพทย์มา

          แม้ธิตาโกรธจนควันแทบออกหู แต่ก็เลือกจะถอย เพราะคำพูดหลานชายนั้นเป็นความจริง เธอควรปล่อยให้ดลวัฒน์ได้พัก หลานชายคงเหนื่อยจากตารางการผ่าตัดที่มีติดต่อกันหลายชั่วโมง กระนั้นก็ไม่ลืมทิ้งท้ายคำสั่งหนึ่งไว้ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

          “ฉันไปก็ได้ แต่แกต้องไปรับหนูไจ๋ ไม่งั้น…เราได้เห็นดีกันแน่ตาดล”   

         

          ดลวัฒน์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เกือบช่วงบ่ายสามโม่ง แม้เห็นแล้วว่าตอนนี้เป็นเวลาใด ร่างสูงสง่าก็ไม่ได้มีทีท่าจะเร่งรีบราวกับไม่ได้ให้ความสำคัญกับการไปรับภรรยาสาว

          คนเพิ่งตื่นลุกออกจากเตียงไปเปิดตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำ จากนั้นถอดเสื้อแล้วโยนทิ้งไปในตะกร้าผ้า แล้วจึงหายเข้าไปห้องน้ำราวๆ ยี่สิบนาที ไม่นานเขาก็อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสีดำ มือหนาหยิบนาฬิกาโรเล็กซ์ขึ้นมาสวมเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะก้าวออกจากบ้านไป

          กว่ารถเอสยูวีจะเคลื่อนตัวออกไปจากลานหน้าบ้านก็บ่ายสี่โมงครึ่งพอดิบพอดี ใช้เวลาประมาณสี่สิบนาทีก็มาถึงจุดหมาย

          ดลวัฒน์ยกมือขึ้นไหว้คนที่มีศักดิ์เป็นพ่อตาพ่วงด้วยเจ้าของโรงพยาบาลที่เขาทำงานอยู่ร่วมกับผู้เป็นย่า ก่อนจะบอกถึงจุดประสงค์ที่ตนขับมาไกลถึงที่นี่

          “ผมมารับไจ๋ครับ”

          แต่ถึงเขาจะไม่บอกออกไป ก็เชื่อว่าอย่างไรสุนิติย่อมรู้อยู่แล้ว

          “ลุงจะให้แม่บ้านไปตามมาให้”

          “ครับ”

          ไม่ถึงห้านาที สิรินดาก็ลงมาจากชั้นสองของบ้าน สีหน้าของหญิงสาวไม่ได้มีเค้าของความดีใจอยู่สักนิด อีกทั้งยังดูเศร้าใจไปมากกว่า

          ดลวัฒน์เหลือบมองภรรยาอยู่แวบหนึ่ง ก่อนเบนสายตากลับมาแล้วสนทนากับพ่อตาต่อในเรื่องที่ศัลยแพทย์อย่างพวกเขาสองคนถนัด เกี่ยวกับการผ่าตัดที่กำลังจะเกิดขึ้น

          สิรินดาทิ้งตัวลงนั่งฟังเงียบๆ กระทั่งสิบนาทีต่อมาก็ถึงคราวต้องบอกลา ก่อนที่รถเอสยูวีจะเคลื่อนตัวออกไป ทว่ายังไม่ทันพ้นปากประตูรั้วดี เสียงเข้มดุของคนขับก็ดังขึ้น

          “ถามจริง เธอจะก่อเรื่องไปถึงไหน จะเอาแต่วิ่งฟ้องพ่อฟ้องย่าพี่ตลอดเลยหรือไง” ดลวัฒน์เอ่ยถาม แม้เขาบอกว่าอยากนอนคนเดียว แต่มันจำเป็นไหมที่เธอต้องถ่อมานอนถึงที่นี่ แบบนี้มันก็ไม่ต่างจากการวิ่งโร่มาฟ้องนักหรอก

          สิรินดามุ่นคิ้วเมื่อถูกเข้าใจผิดอีกแล้ว ในเมื่อเขาอยากได้ความสบายใจด้วยการไม่เห็นหน้ากัน เธอเองก็อยากได้ความสบายใจเช่นกันจึงกลับมานอนบ้าน ไม่มีที่ไหนสุขใจได้เท่าที่บ้านของเราอยู่แล้ว

          ที่สำคัญเธอไม่ได้โทร.ไปฟ้องธิตา แต่ท่านบังเอิญแวะมาหาบิดา เลยเจอเธอเข้า

          “ไจ๋...” หญิงสาวตั้งใจจะเอ่ยปากอธิบาย ทว่าดลวัฒน์กลับโพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงห้วน

          “ถ้าจะพูดขอโทษก็ไม่ต้อง เพราะพี่โคตรเบื่อที่จะฟังเธอพูดจะตายอยู่แล้ว”

          สิรินดายอมเงียบลง แต่ไม่ใช่เพราะถูกสั่ง เพียงอยากให้เขาใจเย็นลงก่อน ต่อให้เธอดื้อดึงจะคุยกันไปแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น

          พอมาถึงหน้าบ้านดลวัฒน์ก็เดินมาเปิดประตูรถให้ ก่อนจะวกกลับไปขึ้นรถแล้วขับพุ่งทะยานออกไปทันที โดยไม่ทิ้งถ้อยคำใดๆ ไว้เลย